Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық реактивтік, кез келген ауа-райында ұшуға арналған, ұрысқа қарсы ұшақ.
An American jet powered all weather interceptor aircraft
Northrop F-89 Scorpion – американдық Northrop Corporation ұшақ құрастырушы компаниясы жасаған және шығарған, кез келген ауа-райында ұша алатын, екі қозғалтқышты ұрысқа қарсы ұшақ. Бұл ұшақ, ұрысқа қарсы рөлге арналған алғашқы реактивтік ұшақ болып, қызметке түсті, сондай-ақ, басқарусыз Genie зымыранымен жабдықталған, әуеден әуеге соққы беруге арналған ядролық қарумен қаруланған алғашқы ұшақ. "Scorpion" атауы ұшақтың жоғары орналасқан құйрығынан және жоғары орналасқан көлденең қанаттарынан шыққан, бұл оларды қозғалтқыштан шығатын газдардан алыс ұстаған. Northrop компаниясы Scorpion ұшағын 1945 жылдың тамызында АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) берген талаптарына сәйкес жобалады. Ішкі белгісі N-24 болған, ол бастапқыда салыстырмалы түрде тар фюзеляжға, Allison J35 турбореактивтік қозғалтқыштарына және қанаттың иілген конфигурациясына ие болды. Алайда, осы қанаттың нашар төмен жылдамдықтағы сипаттамалары, оны салыстырмалы түрде жұқа, тік қанатпен алмастыруға әкелді. Тік қанаттары оның тиімділігін шектесе де, Scorpion басқарылатын зымырандармен жабдықталған алғашқы американдық ұшақтардың бірі болды. 1946 жылдың наурыз айында USAAF N-24 және бәсекелес Curtiss Wright XP-87 Blackhawk ұшақтарын дамытуға таңдады, нәтижесінде екі ұшаққа арналған алғашқы келісімшарт, XP-89 деп аталды, 1946 жылдың 13 маусымында бекітілді. 1948 жылдың 16 тамызында прототип Muroc әскери әуе алаңынан алғашқы ұшуын жасады. XP-89 ұшақтарының бәсекелестік сынақтарынан кейін, шенеуніктер Scorpion-ға ресурстарды шоғырландыру үшін XP-87 жобасын тоқтатуды шешті, себебі ол ең жылдам ұшақ болып танылды және ең перспективалы деп саналды. 1950 жылдың 22 ақпанында болған қаза тағдырлы апаттан кейін әртүрлі өзгерістер мен жақсартулар енгізілді. Осыған дейін, шенеуніктер Allison J33 A-21 турбореактивтік қозғалтқыштарын, AN/APG-33 радары мен Hughes E-1 отты басқару жүйесін пайдалануды бекіткен болатын. 1950 жылдың қыркүйегінде Scorpion АҚШ Әуе күштерімен (USAF) қызметке түсті, ол оның жалғыз операторы болды. F-89A үлгісінен барлығы 18 дана ғана жасалды, себебі ол тез арада F-89B конфигурациясымен алмастырылды, көптеген өзгерістер авиациялық жабдықтарға қатысты болды және 1951 жылдың маусымында жеткізілді. Одан кейін F-89C үлгісі ілесе бастады, ол қозғалтқыштарды жаңартумен ерекшеленді. 1954 жылы түпкілікті F-89D үлгісі енгізілді, ол жаңа Hughes E-6 отты басқару жүйесін, AN/APG-40 радары мен AN/APA-84 компьютерін пушкалық қарудың орнына орнатты, оның орнына "Mighty Mouse" FFAR зымыран модульдерімен жабдықталды. Қызметке енген соңғы үлгі F-89J болды, ол әдетте AIR-2 Genie ядролық әуеден әуеге зымыранымен жабдықталған. Олар 1959 жылға дейін Әуе қорғанысы басқаруында, кейіннен Аэроғарыштық қорғаныс басқаруы (ADC) деп аталды, ал 1960 жылдардың соңына дейін Әуе ұлттық гвардиясында қызмет етті. Соңғы Scorpion ұшақтары 1969 жылы қызметтен шығарылды.
The Northrop F 89 Scorpion is an all weather, twin engined interceptor aircraft designed and produced by the American aircraft manufacturer Northrop Corporation. It was the first jet powered aircraft to be designed for the interceptor role from the outset to enter service, as well as the first combat aircraft to be armed with air to air nuclear weapons in the form of the unguided Genie rocket. The name Scorpion came from the aircraft's elevated tail unit and high mounted horizontal stabilizer, which kept it clear of the engine exhaust. The Scorpion was designed by Northrop in response to a specification issued by the United States Army Air Forces (USAAF) during August 1945. Internally designated as the N 24, it was originally designed with a relatively slim fuselage, buried Allison J35 turbojet engines, and a swept wing configuration, however, the unfavorable low speed characteristics of this wing led to its substitution for a relatively thin straight wing instead. While its straight wings limited its performance, the Scorpion was among the first American fighters to be equipped with guided missiles. During March 1946, the USAAF selected both the N 24 and the rival Curtiss Wright XP 87 Blackhawk for development, leading to an initial contract for two aircraft, designated XP 89, being approved on 13 June 1946. On 16 August 1948, the prototype performed its maiden flight from Muroc Army Air Field. Following competitive evaluations of the XP 89, officials opted to cancel the competing XP 87 to concentrate resources on the Scorpion, it having proven to be the fastest aircraft evaluated and was viewed as the most promising. Various alterations and improvements were made following a fatal accident on 22 February 1950; prior to this, officials had already specified the adoption of more powerful afterburner equipped Allison J33 A 21 turbojet engines, AN/APG 33 radar, and the Hughes E 1 fire control system. During September 1950, the Scorpion entered service with the United States Air Force (USAF), its sole operator. Only 18 F 89As were completed as it was quickly superseded by the more capable F 89B configuration, most of the changes being avionics based, that arrived in June 1951. It was soon followed by the F 89C, which featured engine upgrades. During 1954, the definitive F 89D was introduced, which installed a new Hughes E 6 fire control system with AN/APG 40 radar and an AN/APA 84 computer in place of the cannon armament, being instead armed with "Mighty Mouse" FFAR rocket pods. The final variant to enter service was the F 89J, which was typically armed with the AIR 2 Genie nuclear air to air rocket. They served with the Air Defense Command, later renamed the Aerospace Defense Command (ADC), through 1959, and with the Air National Guard, into the late 1960s. The last Scorpions were withdrawn from use in 1969.
Өмірбаян
Scorpion-ның шығу тегі Америка Құрама Штаттары Әскери Әуе Күштерінің (USAAF) Әуе Техникалық Қызмет Командасының талаптарына ("Кез келген ауа райындағы күрес ұшағының әскери сипаттамалары") байланысты, Northrop P-61 Black Widow ұшағын ауыстыру үшін түнгі күрес ұшағы қажеттігінен туындады. 1945 жылдың 28 тамызында ұшақ өндірушілерге жіберілген алдын ала талаптар екі қозғалтқыш және алты мылтық – пулемет немесе автокөн қаруын талап еткен. 23 қарашада жаңартылған талаптар шығарылды; онда реактивтік қозғалтқыш туралы нақты талап қойылмаған, бірақ қажетті максималды жылдамдыққа баламалы тәсілдермен жету қиын болды. Ұшақ ішкі жағында сақталатын ракеталармен және екі иілгіш тіректе орналасқан алты мылтықпен қаруланбақ, олардың төртеуі алға, екеуі артқа қаратылған. Әрбір тіректегі мылтықтар ұшақтың бойлық осінен 15 градусқа дейін қозғала алуы керек; әрбір тіректегі мылтықтар радар арқылы автоматты түрде басқарылатын. Жердегі нысандарға шабуыл жасау үшін бомбалар тасымалдауға және сырттан кемінде сегіз ракетамен қарулануға қабілетті болуы керек. Басқа талаптарға 12 минут ішінде 35 000 фут биіктікке көтерілу және 600 теңіздік миль радиусы кірді. Ұсыныстарды алты ұшақ компаниясы ұсынды: Bell Aircraft, Consolidated Vultee, Douglas Aircraft, Goodyear, Northrop және Curtiss Wright. Соққыны азайту үшін екі Allison J35 турбореактивті қозғалтқышы төменгі фюзеляжға, ауа кіретін тесіктерінің тікелей артына орналастырылды және артқы фюзеляж астынан шығарылатын. Көлденең тұрақтандырғыш тік тұрақтандырғыш пен фюзеляждың қосылған жерінен жоғары орнатылды және белгілі бір диэдральдық бұрышқа ие болды.
The origins of the Scorpion can be traced back to a United States Army Air Forces (USAAF) Air Technical Service Command specification ("Military Characteristics for All Weather Fighting Aircraft") for a night fighter to replace the Northrop P 61 Black Widow. The preliminary specification, issued to aircraft manufacturers on 28 August 1945, required two engines and an armament of six guns, either machine guns or autocannons. The revised specification was issued on 23 November; it did not specify jet propulsion, but the desired maximum speed of was challenging to meet via alternative means. The aircraft was to be armed with aerial rockets stored internally and six guns split between two flexible mounts, four guns forward and two in the rear. Each mount had to be capable of 15° of movement from the aircraft's longitudinal axis; each mount's guns were to be automatically controlled by radar. For ground attack, it had to be capable of carrying bombs and to be able to carry a minimum of eight rockets externally. Further requirements included the ability to ascend to 35,000 feet within 12 minutes and a mission radius of 600 nautical miles. Proposals were submitted by six aircraft companies: Bell Aircraft, Consolidated Vultee, Douglas Aircraft, Goodyear, Northrop and Curtiss Wright. To reduce drag, the two Allison J35 turbojet engines were buried in the lower fuselage, directly behind their air intakes, and they exhausted underneath the rear fuselage. The horizontal stabilizer was mounted just above the junction of the vertical stabilizer with the fuselage and had some dihedral.
Келісімшарт және қайта құру
1946 жылғы 13 маусымда XP 89 деп белгіленген екі ұшаққа арналған бастапқы 4 миллион долларлық келісімшарт мақұлданды. Жобаға қатысты ұсынылған өзгерістер Нортроп компаниясына жіберілген өзгертулер сериясы арқылы ресімделді. Басқа өзгерістердің қатарында, көлденең тұрақтандырғыштың орны да қанағаттандырмас болды, себебі ол қозғалтқыштан шығатын газдардың әсеріне ұшырады және жоғары шабуыл бұрыштарында қанаттан келетін ауа ағынымен "жабылып" қалуы мүмкін еді. Ол құйрықтың ортасына жылжытылды, бірақ тік тұрақтандырғыштың алдыңғы жиегімен бір деңгейде орналасуы турбуленттілік салдарынан қосымша кедергі тудырып, лифттер мен рульдің тиімділігін азайтты. Көлденең тұрақтандырғышты алға жылжыту мәселені шешті. Тағы бір маңызды өзгеріс 8 қазанда USAAF артқы қаруды алып тастау үшін техникалық талаптарды қайта қараған кезде жасалды. 17 желтоқсанда тағы бір тексеру өтті, бірақ инспекторлар негізінен ұсақ өзгерістерді ұсынды, алайда фюзеляждың жанармай бактерілері әлі де қозғалтқыштардың үстінде орналасқан еді. Нортроптың жанармай бактерілерін қорғауға бағытталған күш-жігері жеткілікті деп есептелді, себебі жалғыз балама – ұшақтың барлық конструкциясын қайта жасау еді. XP 89 ұшағы жұқа, тік, орталық қанатқа және тандемдік түрде орналасқан екі экипаж мүшесіне ие болды. Артқы фюзеляждың жұқалығы және жоғары орналасқан көлденең тұрақтандырғыш Нортроп қызметкерлерінің оны "Скорпион" деп атауына себеп болды – бұл атау кейін Әуе күштерімен ресми түрде қабылданды. Қарулы топтың бірін немесе екіншісін әзірлеуге дайын болғанша, мұрын бөлігінің астына 200 оқтан тұратын алты қарудан тұратын уақытша орнату жасалды. Жұқа қанаттың қанаттың еніне қатынасы 5,88, қалыңдығы мен сымның арақатынасы 9% болды және жоғары жылдамдықта төмен кедергі мен төмен жылдамдықта тұрақтылықты қамтамасыз ететін NACA 0009 64 профилі қолданылды. Түзу қанаттың тағы бір артықшылығы – қанаттың ұштарында ауыр салмақты орналастыру мүмкіндігі болды. P 61 ұшағында қолданылған дөңгелек типті (айналмалы) спойлерондарды қанатқа орнату мүмкін болмағандықтан, Нортроп сәтсіз XP 79 прототипі үшін жасалған "децелерондарды" пайдаланды. Бұл қанаттың қалқанша тәрізді бөліктері, оларды әдеттегі қанаттар ретінде, тежегіштер ретінде немесе қажет болған жағдайда жапсырмалар ретінде қолдануға болады. Барлық басқару беттері, жапсырмалар және қону шассисі гидравликалық жүйемен басқарылды. Жұқа қанатқа арналған биік, жұқа, жоғары қысымды бас дөңгелектері қажет болды, ал фюзеляждың төмендігі алдыңғы шассиде екі дөңгелекті пайдалануды талап етті. Бірнеше ай бұрын Әуе күштері үш түрлі ауа райында ұшуға арналған ұшақтардың прототиптерін – XF 87, XF 89 және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің XF3D ұшақтарын сынақтан өткізді. Алайда, ол ұшқыш кабинасының орналасуы және техникалық қызмет көрсетудің қарапайымдығы тұрғысынан соңғы орында болды. 1949 жылдың мамыр айында Әуе күштері шамамен 48 миллион долларлық құнмен келісімшарт жасады, ол екінші прототипке өзгерістер енгізуді, сондай-ақ алғашқы 48 стандартты ұшақты, қосалқы бөлшектерді, құралдарды, жердегі жабдықтарды және бір статикалық сынақ тіреуін жеткізуді қамтыды. Екі айдан кейін Әуе күштері алғашқы прототипті ресми түрде қабылдады, бұл жоспардан бір жылға кешікті. 1949 жылғы 27 маусымда апаттық қонудан кейін жөндеуден өткеннен кейін, XF 89 1950 жылғы ақпанда RKO киностудиясының "Jet Pilot" фильміне қатысу үшін March AFB әуе базасына ұшты. Бірақ көп ұзамай, 1950 жылғы 22 ақпанда ұшақ апатқа ұшырап, бақылаушы қаза тапты, себебі лифттерде діріл пайда болды, ал одан кейін туындаған тербеліс бүкіл құйрықтың жұлынып түсуіне әкелді. және фюзеляждағы турбуленттікті және одан туындайтын дірілді азайту үшін газ шығару дефлекторларын қосу. Бұл өзгерістер бастапқыда екінші прототипке олардың тиімділігін тексеру үшін қолданылды.
On 13 June 1946, an initial $4 million contract for two aircraft, designated XP 89, along with a full scale mock up, was approved. The requested alterations to the design were formalized in a series of change orders issued to Northrop. Further changes included the position of the horizontal stabilizer also proved to be unsatisfactory, as it was affected by the engine exhaust, and it would be "blanked out" by airflow from the wing at high angles of attack. It was moved halfway up the tail, but its position flush with the leading edge of the vertical stabilizer proved to cause extra drag through turbulence and reduced the effectiveness of the elevators and rudder. Moving the horizontal stabilizer forward solved the problem. Another major change occurred when USAAF revised its specification to delete the rear gun installation on 8 October. Another mock up inspection was held on 17 December, and the inspectors suggested only minor changes, though the fuselage fuel tanks were still above the engines. Northrop's efforts to protect the fuel tanks were considered sufficient, as the only alternative was redesigning the entire aircraft. The XP 89 had a thin, straight, mid mounted wing and a crew of two seated in tandem. The slim rear fuselage and the high mounted horizontal stabilizer led to Northrop employees calling it the Scorpion—a name later formally adopted by the Air Force. Pending the availability of either turret under development, an interim six gun fixed installation, with 200 rounds per gun, was designed for the underside of the nose. The thin wing had an aspect ratio of 5.88, a thickness to chord ratio of 9% and used a NACA 0009 64 section, which was selected for its low drag at high speed and stability at low speeds. A further advantage of the straight wing was that it could accommodate heavy weights at the wingtips. The wing could not fit the circular type (rotating) spoilerons used in the P 61, so Northrop used the "decelerons" designed for the unsuccessful XP 79 prototype. These were clamshell style split ailerons, which could be used as conventional ailerons, as dive brakes, or function as flaps as needed. All flying surfaces, the flaps, and the landing gear were hydraulically powered. The thin wing dictated tall, thin, high pressure mainwheel tires, while the low height of the fuselage required the use of dual wheels for the nose gear. Several months earlier, the Air Force conducted a competitive evaluation of the three existing all weather interceptor prototypes, the XF 87, the XF 89, and the US Navy's XF3D. although it was in last place in cockpit arrangement and ease of maintenance. During May 1949, the Air Force issued a cost plus fixed fee contract, valued at roughly $48 million, which covered the modifications to the second prototype as well as the supply of the first 48 production standard aircraft, spare parts, tooling, ground handling equipment, and a single static test frame. Two months later, the Air Force officially accepted the first prototype, roughly one year behind schedule. After repairs from a crash landing on 27 June 1949, the XF 89 was flown to March AFB to participate in the RKO movie Jet Pilot in February 1950. Shortly afterward, the aircraft crashed on 22 February, killing the observer, when flutter developed in the elevator, and the subsequent vibrations caused the entire tail to break off. and the addition of exhaust deflectors to the fuselage to reduce the turbulence and the consequent flutter. These modifications were initially applied to the second prototype to validate their effectiveness.
Пайдалану тарихы
1950 жылдың 28 қыркүйегінде әуе күштері бірінші F 89A ұшағын бағалау мақсатында қабылдады; жыл соңына дейін тағы екі ұшақ қабылданды. Екі айдан кейін Әскери-әуе күштері қатаң шарттармен болғанымен, бағдарламаны қолдауға шешім қабылдады. Бұған ұшу сынақ бағдарламасын үдету, алғашқы өндіріс ұшақтарында флаттер мәселесі шешілгенін дәлелдеу үшін арнайы сынақтар жүргізу және осы мәселені түпкілікті шешу үшін 1951 жылдың қаңтарына мерзім белгілеу кірді. Ұшақтар AN/APG 33 радарымен және 20 мм Т 31 зеңбірегінің алты данасымен жабдықталды. Бұрыштағы айналмалы мұнараны алып тастап, қанат ұштарына отын бактары орнатылды. Қанат астындағы иінтіректер 16 ракета немесе 250 бомба тасымалдауға мүмкіндік берді. 1951 жылдың маусым айында "Скорпион" 84-ші истребитель-перехватчик эскадрильясының құрамына енді. Дегенмен, F 89B қозғалтқыштары мен басқа да жүйелерінде елеулі қиындықтар туындады, нәтижесінде 1954 жылы ол жедел міндеттен алынды. Жақсартылған F 89C 1951 жылдың қыркүйегінен бастап енгізіле бастады, бірақ Әуе күштері төрт айдан кейін туындаған мәселелерге байланысты жеткізілімді тоқтатты. Қозғалтқышты бірнеше рет ауыстырғанмен және басқа да өзгерістер жасалғанмен, проблемалар сақталды, сонымен қатар қанаттардың құрылымдық ақаулары анықталды, бұл F 89 ұшақтарын жерге отырғызуға және 194 A, B және C модельдерін жөндеуге әкеп соқты. 1952 жылдың 22 қыркүйегінде барлық "Скорпион" ұшақтары, ұшу сынақтарына қатысқандарды қоспағанда, келесі жылға дейін жерге отырғызылды. F 89C 1954 жылы Әуе күштерінің жедел қызметінен шықты, ал 1960 жылға дейін Әуе ұлттық гвардиясы қолданды. Өндірістің түпкілікті моделі F 89D болды. Ол алғашқы ұшуын 1951 жылдың 23 қазанында жасады, бірақ ерте модельдердегі мәселелер сериялық өндіріске кедергі келтірді, нәтижесінде үлкен құрылымдық өзгерістер енгізілді, содан кейін 1953 жылы толық өндіріс қайта басталды. Шамамен 170 F 89D, олардың көпшілігі өндіріс қайта басталғанға дейін салынған, кейіннен салынған ұшақтармен бірдей стандартқа жеткізу үшін қайта жабдықталды. 1953 жылдың 7 қаңтарында F 89D пайдалануға берілді. Ол Hughes E 6 отты басқару жүйесін AN/APG 40 радарымен және AN/APA 84 компьютерімен алмастырды. Қару-жарақ құрамында 52 дана "Mighty Mouse" FFAR зымыраны бар екі контейнер болды. Барлығы 682 F 89D ұшағы салынды. 1956 жылдың тамызында Окснард әуе базасынан екі F 89D тосқауылдағышы Palmdale шайқасына себеп болған қашып кеткен F6F 5K дронын атып түсіру үшін ұшып келді. F 89E және F 89F деп аталатын, қайта қозғалтқышпен жабдықталған F 89 ұшақтары жасалмады, сондай-ақ Hughes MA 1 атыс басқару жүйесімен және GAR 1/GAR 2 Falcon әуеден әуеге зымырандарымен (Convair F 106 Delta Dart сияқты) жабдықталған F 89G ұшағы да жоспарланды. 1956 жылы пайдалануға берілген F 89H ұшақтарында F 102 ұшақтарындағыдай E 9 атыс басқару жүйесі және әрқайсысында үш Falcon (әдетте үш жартылай белсенді радиолокациялық GAR 1 және үш инфрақызыл GAR 2) және 21 FFAR бар үлкен жаңа қанат ұштарындағы контейнерлер орнатылды, барлығы алты зымыран және 42 ракета. Атыс басқару жүйесіндегі мәселелер H ұшағының пайдалануға берілуін кешіктірді, сол кезде оның көрсеткіштері жаңа суперсондық тосқауылдағыштарға қарағанда айтарлықтай төмен болды, сондықтан ол 1959 жылы АҚШ Әскери-әуе күштері қызметінен шығарылды. Соңғы нұсқасы F 89J болды, ол F 89D негізінде жасалған, бірақ стандартты қанат ұштарындағы зымыран контейнерлерін / бактарын отын бактарымен алмастырды және әрбір қанаттың астына бір MB 1 Genie ядролық зымыранына (кейде төрт әдеттегі Falcon әуеден ауаға зымырандарымен толықтырылады) арналған тіреу орнатты. Жаңа F 89J ұшақтары салынбады, бірақ 350 D ұшағы осы стандартқа сәйкес өзгертілді. Олар 1959 жылға дейін Әуе қорғанысы басқаруында, кейіннен Әуе-ғарыштық қорғаныс басқаруы (ADC) деп аталды, қызмет етті, ал ADC 1969 жылға дейін Әуе ұлттық гвардиясының бөлімшелерін алды. Ұшақтың бұл нұсқасы жартылай автоматты жердегі орта (SAGE) әуе қорғанысы жүйесінде кеңінен қолданылды. Барлығы барлық нұсқадағы 1050 "Скорпион" ұшағы салынды.
On 28 September 1950, the first F 89A was accepted by the Air Force for evaluation purposes; a further two aircraft were accepted by the end of the year. Two months later, the Air Force decided to give its endorsement to the programme, albeit with stringent conditions being applied. These included the remaining flight test programme being accelerated, special tests being performed upon early production aircraft to prove the flutter issue had been resolved, and a deadline of January 1951 was set for the final resolution of this issue. Production aircraft were equipped with the AN/APG 33 radar and an armament of six 20 millimeter T 31 cannon with 200 rounds per gun. The swiveling nose turret was abandoned, and fuel tanks were permanently fitted to the wingtips. Underwing racks could carry 16 aerial rockets or up to of bombs. During June 1951, the Scorpion entered service with the 84th Fighter Interceptor Squadron. However, the F 89B experienced considerable problems with both the engines and other systems, resulting in its withdrawal from frontline duties during 1954. The improved F 89C had started to be introduced in September 1951, although the Air Force opted to halt allocations four months later due to issues. Despite repeated engine changes and other modifications, problems had persisted, compounded by the discovery of structural problems with the wings that led to the grounding of the F 89 and forced a refit of 194 A, B, and C models. On 22 September 1952, all Scorpions, save for those involved in flight testing, were grounded until the following year. The F 89C left active service with the Air Force in 1954, it was operated by the Air National Guard as late as 1960. The definitive production model was the F 89D. While it performed its first flight on 23 October 1951, quantity production was disrupted by the issues encountered on early models, resulting in major structural modifications, after which full production was resumed during 1953. Approximately 170 F 89Ds, the majority of which having been built prior to the resumption of production, were retrofitted to bring them up to the same standard as later built aircraft. On 7 January 1953, the F 89D was introduced to service. It removed the cannon in favor of a new Hughes E 6 fire control system with AN/APG 40 radar and an AN/APA 84 computer. Armament was two pods of fifty two "Mighty Mouse" FFAR rockets. A total of 682 F 89Ds were built. In August 1956, a pair of F 89D interceptors were scrambled from Oxnard Air Force Base to shoot down a runaway F6F 5K drone leading to the so called Battle of Palmdale. Proposed re engined F 89s, designated F 89E and F 89F, were not built, nor was a proposed F 89G that would have used Hughes MA 1 fire control and GAR 1/GAR 2 Falcon air to air missiles like the Convair F 106 Delta Dart. The subsequent F 89H, which entered service in 1956, had an E 9 fire control system like that of the early F 102 and massive new wingtip pods, each holding three Falcons (usually three semi active radar homing GAR 1s and three infrared GAR 2s) and 21 FFARs, for a total of six missiles and 42 rockets. Problems with the fire control system delayed the H's entry into service, by which time its performance was notably inferior to newer supersonic interceptors, so it was phased out of USAF service by 1959. The final variant was the F 89J, which was based on the F 89D, but replaced the standard wingtip missile pod/tanks with fuel tanks and fitted a pylon under each wing for a single MB 1 Genie nuclear rocket (sometimes supplemented by up to four conventional Falcon air to air missiles). There were no new build F 89Js, but 350 Ds were modified to this standard. They served with the Air Defense Command, later renamed the Aerospace Defense Command (ADC), through 1959 and with ADC gained units of the Air National Guard through 1969. This version of the aircraft was extensively used within the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) air defense system. A total of 1,050 Scorpions of all variants were produced.