Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
902 жылы қайтыс болған Англия патшасы Альфредтің жұбайы. Ол викингтер дәуірінде ерте ортағасырлық Англиядағы ең беделді әйелдердің бірі болды. Ол король Альфредтен кейін англосаксон тағына отырған Едуард Ескінің анасы еді. Оның әкесі – Мерсия ақсұлуы Этельред Мучел, Гейннің эалдорманы, ол ежелгі Мерсия тайпалық тобының бірі саналады. Оның анасы – Мерсия патшалық отбасының мүшесі Эадбурх, және Альфредтің Эалсвитті әйел ретінде таңдауының басты себебі оның тегі болды. Оның мұрасы оның өлімінен кейін ол негізін салған монастырда және Альфред оған мирас қалдырған жерлерде сақталды.
English royal consort (d. 902)
Ealhswith or Ealswitha was wife to King Alfred the Great. She was one of the most powerful noble women in early medieval England during the time of the Vikings. She was mother to King Edward the Elder who succeeded King Alfred to the Anglo Saxon throne. Her father was a Mercian nobleman, Æthelred Mucel, Ealdorman of the Gaini, which is thought to be an old Mercian tribal group. Her mother was Eadburh, a member of the Mercian royal family and her lineage was one of the primary reasons for Alfred taking Ealhswith as his wife. Her legacy persists; after her death in the nunnery she founded and in the estates left to her by Alfred.
Ұрпағы
897 жылғы жарғыда (S 1442) Эльзвиттің ағасы Этельвульфтің Винчкомб монастырына қатысты міндеттері талқыланады. Барбара Йорк бұл монастырды Мерсия патшалары болған Сеолвульф пен Коенвульф ағайындыларының отбасы меншік еткендіктен, Эльзвиттің осы отбасының мүшесі болуы мүмкін екенін айтады. Ричард Абельс одан да әрі барып, оның король Коенвульфтің ұрпағы екенін мәлімдейді. Осы мерсиялық патшалардың тегі Альфредті Эльсвитке қызықтырды, осылайша оны некеге тұруға лайықты кандидат етті. Альфред патшаның билігі тұсында ол қайтыс болған әкесі Этельвульф арқылы Уэссексті мұрагерлік етті, ал Этельвульфтің және Альфредтің анасы Осбурдың шежірелері Англиядағы билігін ақтау үшін қолданылды. Альфредтің Эльсвитке үйленуі Англиядағы басқа да патшалықтардың одақтастығы мен бірігуі ретінде қарастырылды. Эльсвиттің тегі мен ежелгі мерсиялық патшалардан тарауы Альфредке Уэссекс тағында бүкіл Англияны билеу құқығын берді; ол өзінің билігінің басында бастаған, ал оның мұрагерлері де Уэссекс тағына отырып, осы билікті жалғастырды.
A charter of 897 (S 1442) discusses the responsibilities of Ealhswith's brother Æthelwulf towards the monastery of Winchcombe, and Barbara Yorke argues that as this monastery was claimed as a possession by the family of Ceolwulf and Coenwulf, brothers who were both kings of Mercia, Ealhswith was probably a member of this family. Richard Abels goes further, stating that she was descended from King Coenwulf. This descent from Mercian Kings was what drew Alfred to Ealhswith, making her an attractive candidate for marriage. During the time of King Alfred’s reign, he inherited Wessex through his late father, King Æthelwulf, and the genealogies of both Aethelwulf, and Alfred’s mother, Osburh, were used to justify his rule over England. His marriage with Ealhswith was seen as an alliance and a merging of other kingdoms within England. Ealhswith’s genealogy and descent from ancient Mercian Kings was used to grant Alfred the right to rule over all of England on the Wessex throne; an authority that he started at the beginning of his rule and was followed by his successors to the throne of Wessex.
Өмір
Англо-саксондық орта ғасырлар кезеңі шамамен 450-1066 жылдар аралығында болды, ал Эльзвиттің билігі кейінгі орта ғасырларға қарай созылды. Заманагөй дереккөздер оның өмірі туралы өте аз мәлімет береді. Оның есімін анық көрсететін жалғыз бастапқы дерек – король Альфредтің өсиеті. Осы өсиетте ол соңғы мүрагер ретінде тізілген. Альфред оған Лэмбурн, Уантедж және Эдингтон қалаларындағы иеліктерді, сондай-ақ жүз фунт алтынды сыйлайды. Дегенмен, Альфред үш қызының есімдерін, сондай-ақ кіші ұлының есімін атамайды, тек үлкен ұлы Эдвардты ғана есіммен атайды. Ассер – Альфредпен бір замандас болған, Уэльстегі монах, ол Уэльстегі Сент-Дэвидте білім алған және дәріс берген. Алайда, Ассер тек Эадбурхты есіммен атайды, ал Эльзвитті өз атымен атамайды. Оның орнына ол оны «асыл мерциялық әйел» деп сипаттайды және Альфредтің қайтысынан кейін ол «таза жесір» болғанын айтады. Осы жылы даниялықтар мерциялық Нотингэм қаласын басып алды, ал Эльзвиттің король Альфредке үйленуі саяси мақсатта қолданылған тетік ретінде қарастырылды. Эльзвиттің бес баласы ересек жасқа жетті. Орта ғасырларда Эльзвит сияқты патша әйелдері балаларына күтім жасағанда екінші дәрежелі рөл атқарды. Оның балаларын оның өзі емес, күтімші әйелдер емшектеді. Бұл ерекше жағдай емес еді, себебі патша әйелдерінің өмірі көбінесе жұмыспен толы болды, ал күтімші әйелдер Альфред пен Эльзвиттің кішкентай балаларын тәрбиелеуге көмектесті. Алайда, Эльзвит мерциялық патшалық әулеттен шыққандықтан, ол балаларының біліміне белсенді қатысты. Альфред өсиетімен әйеліне үш маңызды символдық иелікті қалдырды: Вилтширдегі Эдингтон, викингтерге қарсы маңызды жеңіс болған жер, Беркширдегі Лэмбурн, ол тағы бір маңызды жерге жақын және оның туған жері Уантедж. Бұлардың барлығы оның кітап иеліктерінің бір бөлігі болды және оның қайтысынан кейін патшалық иелікте қалды. Ол Х ғасырдың басындағы екі қолжазбада «ағылшындардың адал және сүйікті ханымы» деп еске алынады.
The Anglo Saxon period of the Middle Ages ranged from about 450 to 1066, with Ealhswith rule falling toward the later Middle Ages. Contemporary sources tell us very little about her life. The only primary sources that reveals her name is in King Alfred’s Will. Within this Will, she is the last beneficiary listed. Alfred grants her estates at Lambourn, Wantage, and Edington, along with one hundred pounds of gold. However, Alfred does not mention his three daughters by name or his youngest son, with Edward, his eldest son, being the only child named. Asser was a Welsh monk who lived during the same time as Alfred, and he learned and taught at St. David’s in Wales. However, Asser only mentions Eadburh by name and does not call Ealhswith by her own name. Instead, he refers to her as “a noble Mercian Lady” and that she was a “chaste widow” after the death of Alfred. The Danes occupied the Mercian town of Nottingham in that year and her marriage to King Alfred was seen as political leverage. Ealhswith had five children that survived to adulthood. Royal women, like Ealhswith, in the Middle Ages took a secondary role when tending for their children. Wet nurses breast fed Ealhswith's children for her, as opposed to Ealhswith doing it herself. This was not uncommon as royal women lived busy lives and the wet nurses aided in raising Alfred and Ealhswith’s young. However, since Ealhswith descended from Mercian royalty, she played an active role in her children’s education. Alfred left his wife three important symbolic estates in his will, Edington in Wiltshire, the site of one important victory over the Vikings, Lambourn in Berkshire, which was near another, and Wantage, his birthplace. These were all part of his bookland, and they stayed in royal possession after her death. She is commemorated in two early tenth century manuscripts as "the true and dear lady of the English".
Қорғаушы
Өмір сүрген кезінде Англия толыққанды христиан елi емес едi, бiрақ Элсвит шын ниеттi христиан болды, өйткенi ол өз монастырына жомарт үлес қосты. Англо-саксон орта ғасырларында патша әйелдерiнiң жиi кездесетiн әдетi – монастырь құру болды. Мұндай монастырьлар көбiнесе патша немесе ақсүйек әйелдерi күйеулерi қайтыс болғаннан кейiн зейнетке шығуға таңдаған жерлерi едi. Патшалар әйелдерiн монастырьға жiберiп, оларды қайтыс болғаннан кейiн туындауы мүмкiн саяси сыннан сақтап, олардың мұрасын бұзбауға тырысты. Элсвит монастырь құрды және 899 жылы король Альфредтiң дүниеден өткенiнен кейiн сол монастырьға шұғыл барып жайланды. Өлiмiнен бұрын Элсвит Нуннамминстер монастырын құрды, бiрақ оның нақты құрылған мерзiмi белгiсiз.
During her lifetime, England was not yet fully Christianized, although Ealhswith was a devout Christian as she made generous donations to her own nunnery. A common practice of royal women during the Anglo Saxon Middle Ages was the founding of nunneries. These nunneries were often where royal or noble women retired upon the death of their husbands. Kings often sent their wives to nunneries to keep them away from political criticism that could follow their passing and to ensure that their wives did not do anything to tarnish their legacy. Ealhswith both founded a nunnery and retired to one after the passing of King Alfred in 899. Prior to her death, Ealhswith founded Nunnaminster, with the exact date of erection being unknown.