Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қаңқаның түрі
Type of barnacle
Қаз мойынды қаңқалар, сондай-ақ сабақты қаңқалар деп те аталады, мұхиттың жағалау аймағындағы тас пен қалдықтардың қатты беттеріне жабысып тіршілік ететін сүзгімен қоректенетін шаяндар. Бұрын қаз мойынды қаңқалар Педункулата таксономиялық тобын құраған, бірақ бұл топ полифилетикалық екені анықталды, оның мүшелері Thoracica инфракласының бірнеше тобына таралып кеткен. Сондықтан ағылшын тілінде "goose barnacle" және "barnacle goose" деп аталады, ал ғылыми атауы Lepas anserifera (wikt:anser, "қаз"). Бұл олардың түсі мен пішінінің ұқсастығынан туындаған. Олар көбінесе суға түскен ағаштарда табылғандықтан, қаңқалардың бұтақтарға жабысып, содан кейін суға түскені жөн деп есептелді. Брекон архидияконы Уэльстің Джеральд бұл туралы "Топография Гиберния" еңбегінде айтқан. Қаз мойынды қаңқалар "ешқандай ет емес, еттен тумаған" деп есептелгендіктен, кейбір христиан шіркеулерінде ет жеуге тыйым салынған күндері оларды жеуге рұқсат етілді.
Goose barnacles, also called stalked barnacles or gooseneck barnacles, are filter feeding crustaceans that live attached to hard surfaces of rocks and flotsam in the ocean intertidal zone. Goose barnacles formerly made up the taxonomic order Pedunculata, but the group has been found to be polyphyletic, with its members scattered across multiple orders of the infraclass Thoracica. hence the English names "goose barnacle" and "barnacle goose", and the scientific name Lepas anserifera (wikt:anser, "goose"). The confusion was prompted by their similarities in colour and shape. Because they were often found on driftwood, the barnacles were assumed to be attached to branches before they fell in the water. The archdeacon of Brecon, Gerald of Wales, made this claim in his Topographia Hiberniae. Since barnacle geese were thought to be "neither flesh, nor born of flesh", they were allowed to be eaten on days when eating meat was forbidden by some Christian churches,
L. anatifera-ның зерттеліп келе жатқан компоненттерінің бірі – оның секрециясының жабысу қасиеттері. Қаз мойынды қаңқаның жабысу қасиеттерін зерттеу барысында, оның жабысу бездері негізгі сабақтың (педункул) артқы жағындағы бұлшықет қабатының ішінде орналасқан. Бұл бездер ақуызға негізделген жабысқақ секрецияны бөліп, қаңқалардың жылмалы немесе бекітілген заттарға жабысуына мүмкіндік береді. Бұл қаңқа жабысқыштарын зерттеу медициналық жабысқыштарды жақсарту мақсатында денсаулық сақтау саласындағы зерттеулерге шабыттандырады.
One component of L. anatifera that continues to be researched today is the adhesive properties of its secretion. Following an observational study regarding the adhesive properties of goose barnacle, its adhesive gland cells were located inside the muscle layer on the back side of the main stalk (peduncle). These glands secrete protein based adhesive to make attaching the barnacles to fixed or mobile items/entities possible. This research in the barnacle adhesive serves as inspiration to the healthcare community to conduct their own research in an attempt to improve medical adhesive.
Тамақ ретінде
Португалия мен Испанияда P. pollicipes – percebes деп аталатын кеңінен тұтынылатын және қымбат деликатес. Ол Иберия жарты аралының солтүстік жағалауында, негізінен Галисия және Астурияда, сондай-ақ Португалияның оңтүстік-батыс жағалауында (Алентежу) сауда мақсатында жиналады. Бұл өнім таралу аймағындағы басқа елдерден де, әсіресе Мароккодан импортталады. 1999 жылға дейін Канададан Испанияға үлкен, бірақ аз дәмді P. polymerus түрі экспортталған, бірақ Канада үкіметі қордың азаюына байланысты экспортты тоқтатты. Испанияда percebes тұзды суда қайнатылып, салфеткаға салынған күйінде ыстық болып беріледі. Оны жеу үшін алмаз тәрізді аяғын бас бармақ пен саусақ арасына қысып, ішкі түтігін қабыршақты қабығынан шығарып алады. Содан кейін қабықты алып тастап, қалған етін жұтады. Тарихи деректерге сәйкес, Калифорнияның жергілікті тұрғындары оның сабағын ыстық күлге пісіріп жеген.
In Portugal and Spain, P. pollicipes is a widely consumed and expensive delicacy known as percebes, which are harvested commercially in the Iberian northern coast, mainly in Galicia and Asturias, but also in the southwestern Portuguese coast (Alentejo) and are also imported from other countries within its range of distribution, particularly from Morocco. A larger but less palatable species (P. polymerus) was also exported to Spain from Canada until 1999, when the Canadian government ceased exports due to depletion of stocks. In Spain, percebes are lightly boiled in brine and served whole and hot under a napkin. To eat them, the diamond shaped foot is pinched between thumb and finger and the inner tube pulled out of the scaly case. The claw is removed and the remaining flesh is swallowed. Historically, the indigenous peoples of California ate the stem after cooking it in hot ashes.