Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландиялық-америкалық абстрактілі экспрессионист суретші (1904–1997), оның атымен аталған академия.
Dutch American abstract expressionist artist (1904–1997)
the academy named after him
Виллем де Кунинг (/d//ə// /'/k//uː//n//ɪ//ŋ/; 1904 жылғы 24 сәуір – 1997 жылғы 19 наурыз) – голландиялық-америкалық абстрактілі экспрессионист суретші. Ол Нидерландтың Роттердам қаласында дүниеге келді. 1926 жылы АҚШ-қа көшіп келді және 1962 жылы америкалық азаматтыққа ие болды. 1943 жылы суретші Элейн Фридке үйленді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де Кунинг абстрактілі экспрессионизм немесе "әрекетті сурет салу" деп аталатын стильде суреттер салған және Нью-Йорк мектебі деп танылған суретшілер тобының құрамына кірді. Осы топқа Джексон Поллок, Элейн де Кунинг, Ли Краснер, Франц Клайн, Аршиль Горки, Марк Ротко, Ханс Хофман, Джон Феррен, Нелл Блейн, Адольф Готлиб, Энн Райан, Роберт Матервелл, Филипп Гюстон, Клайффорд Стилл және Ричард Пузетт Дарт кірді. 2011–2012 жылдары MoMA-да өткен де Кунингтің ретроспективалық көрмесі оны 20 ғасырдың ең белгілі суретшілерінің біріне айналдырды.
Willem de Kooning (/d//ə// /'/k//uː//n//ɪ//ŋ/; ; April 24, 1904 – March 19, 1997) was a Dutch American abstract expressionist artist. Born in Rotterdam, in the Netherlands, he moved to the United States in 1926, becoming an American citizen in 1962. In 1943, he married painter Elaine Fried. In the years after World War II, de Kooning painted in a style that came to be referred to as abstract expressionism or "action painting", and was part of a group of artists that came to be known as the New York School. Other painters in this group included Jackson Pollock, Elaine de Kooning, Lee Krasner, Franz Kline, Arshile Gorky, Mark Rothko, Hans Hofmann, John Ferren, Nell Blaine, Adolph Gottlieb, Anne Ryan, Robert Motherwell, Philip Guston, Clyfford Still, and Richard Pousette Dart. De Kooning's retrospective held at MoMA in 2011–2012 made him one of the best known artists of the 20th century.
Өмірбаян
Виллем де Кунинг 1904 жылдың 24 сәуірінде Нидерландтың Роттердам қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы, Леендерт де Кунинг пен Корнелия Нобель, 1907 жылы ажырасып, де Кунинг алдымен әкесімен, содан кейін анасымен бірге өмір сүрді. 1916 жылы мектепті тастап, коммерциялық суретшілер фирмасында шәкірт болып жұмыс істеді. 1924 жылға дейін ол Роттердамдағы Көркем өнер және техникалық ғылымдар академиясында (қазіргі Виллем де Кунинг академиясы) кешкі сабақтарға қатысты. 1926 жылы де Кунинг Аргентинаға баратын британдық жүк кемесі «Шеллиде» жасырын жолаушы ретінде АҚШ-қа сапар шегіп, 15 тамызда Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласында қонып қалды. Ол «пульп» журналдарының иллюстраторы болуға ниеттенген; ол 1969 жылы «сол американдық иллюстраторлар мен үшін ең үлкен шабыт көзі болды!» деп еске алды. Ол Нью-Джерси штатының Хобокен қаласында голланд теңізшілерінің үйінде тұрып, үй бояушысы болып жұмыс тапты. 1927 жылы ол Манхэттенге көшіп келді, онда оның Батыс қырық төртінші көшеде студиясы болды. Ол ағаш ұсталық, үй сырлау және коммерциялық өнер салаларында жұмыс істеді. Де Кунинг бос уақытында сурет салуды бастады, ал 1928 жылы Нью-Йорктегі Вудсток қаласындағы өнер колониясына қосылды. Ол Манхэттендегі белсенді модернист суретшілермен де таныса бастады. Олардың арасында америкалық Стюарт Дэвис, армян Аршиле Горький және орыс Джон Грэм болды, оларды де Кунинг «Үш мушкетер» деп атады. Горький де Кунингпен Миша Резниковтың үйінде танысты, ол жақын дос болып, кем дегенде он жыл бойы маңызды ықпал етті. Балкомб Грин «де Кунинг Горькийді шын мәнінде құлшылық етті» деді; Аристодимос Кальдиске сәйкес, «Горький де Кунингтің ұстазы болды». Де Кунингтің 1938 жылғы шамамен салған «Ойдан шығарылған бауыры бар портрет» суреті оны Горькиймен бірге көрсеткен болуы мүмкін; суреттегі адамдардың позы 1936 жылғы Горький мен Петр Бусаның суретіне ұқсайды. Де Кунинг 1934 жылы Суретшілер одағына қосылды, ал 1935 жылы ол Бруклиндегі Уильямсбург федералды тұрғын үй жобасына арналған бірнеше қабырғалық суреттерді жобалаған Жұмыс прогресі әкімшілігінің Федералды өнер жобасында жұмыс істеді. Олардың ешқайсысы орындалмаған, бірақ біреуі үшін эскиз оның алғашқы топтық көрмесі – Қазіргі заманғы өнер мұражайындағы американдық өнердегі жаңа горизонттарға енгізілді. 1937 жылдан бастап, Де Кунинг АҚШ азаматтығы болмағандықтан Федералды өнер жобасынан кетуі керек болған кезде, ол толық уақытты суретші ретінде жұмыс істей бастады, комиссиялардан және сабақ беруден табыс табады. Сол жылы де Кунинг Нью-Йорктегі 1939 жылғы дүниежүзілік көрмеде Фармация залы үшін қабырғалық суреттің бір бөлігін жасауға тағайындалды, бұл сыншылардың назарын аударды, суреттердің өзі американдық реализм дәуірінен мүлдем жаңа және ерекше болды. Де Кунинг әйелі Элейн Фридпен Нью-Йорктегі Американдық суретшілер мектебінде танысты. Ол одан 14 жас кіші еді. Осылайша өмір бойы алкоголизм, ақша тапшылығы, махаббат, дау-жанжал және ажырасумен толы өмірлік серіктестік басталады. Олар 1943 жылдың 9 желтоқсанында үйленді. Де Кунинг өзінің алғашқы портрет картиналары сериясында жұмыс істеді: екі адам тұрған, адам және отырған фигура (классикалық еркек) сияқты тұрып немесе отырған адамдар, тіпті «Ойдан шығарылған бауыры бар портрет» (1938–39) сияқты өзінің портреттерімен де үйлестірді. Бұл кезде де Кунингтің шығармалары Горькийдің сюрреалистік бейнелерінен қатты әсер алып, Пикассоның ықпалына ие болды. Бұл тек де Кунинг американдық реализмнің бейнелі стилімен жұмыс істеп жүрген және монохромды тартқан жас суретші Франц Клайнмен кездескенде ғана өзгерді. Жас шағында қайтыс болған Клайн де Кунингтің ең жақын суретші достарының бірі болды. Клайнның ықпалы де Кунингтің осы кезеңдегі каллиграфиялық қара суреттерінде айқын көрінеді. 1940-шы жылдардың соңы мен 50-ші жылдардың басында де Кунинг Джексон Поллок пен Франц Клайн сияқты басқа да заманауи суретшілерге қосылды. Олар сол дәуірдегі жалпы көркемдік қозғалыстардан, соның ішінде кубизм, сюрреализм және регионализмнен арылу үшін күресті. Олардың эмоционалды ым-ишаралары мен абстрактілі шығармалары басқа қозғалыстардан бас тартуға тырысуларының нәтижесі болды. Бұл ағым кейінірек «Абстрактты экспрессионизм» деп аталды, кейде «Акциялы сурет» және «Нью-Йорк мектебі» деп аталады. 1948-1953 жылдар аралығында де Кунинг өзінің көркемдік әдістерімен танымал болды, бірақ ол өзін қайталамауға тырысты. 1950 жылдардың аяғында де Кунингтің жұмысы әйелдердің бейнелі жұмысынан алыстап кетті (бірақ ол кейде бұл тақырыпқа оралатын), және ол абстрактілі, реалистік емес бейнелерге қызығушылық таныта бастады. Ол 1962 жылдың 13 наурызында АҚШ азаматы болды, ал келесі жылы Бродвейден Эст-Хэмптон қаласындағы шағын үйге көшті, бұл үйді Элейннің інісі Питер Фрид екі жыл бұрын оған сатқан еді. Ол үйдің жанында студия салды және өмірінің соңына дейін сол үйде тұрды. Өмірінің соңында де Кунинг есте сақтау қабілетін жоғалта бастағаны және біраз уақыттан бері Альцгеймер ауруымен ауырғаны анықталды. Ауруының прогресіне мойынсұнып, де Кунинг 1991 жылы соңғы туындыларын жасады. Ол 1997 жылы 92 жасында қайтыс болды және кремацияланды.
Willem de Kooning was born in Rotterdam, the Netherlands, on April 24, 1904. His parents, Leendert de Kooning and Cornelia Nobel, were divorced in 1907, and de Kooning lived first with his father and then with his mother. He left school in 1916 and became an apprentice in a firm of commercial artists. Until 1924 he attended evening classes in Rotterdam at the Academie van Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen (Academy of Fine Arts and Applied Sciences), now the Willem de Kooning Academie. In 1926, de Kooning traveled to the United States as a stowaway on the Shelley, a British freighter bound for Argentina, and on August 15 landed at Newport News, Virginia. He intended to become an illustrator of pulp magazines; he recalled in 1969 that "those American illustrators were the most inspiring artists to me!" He stayed at the Dutch Seamen's Home in Hoboken, New Jersey, and found work as a house painter. In 1927, he moved to Manhattan, where he had a studio on West Forty fourth Street. He supported himself with jobs in carpentry, house painting and commercial art. De Kooning began painting in his free time, and in 1928 he joined the art colony at Woodstock, New York. He also began to meet some of the modernist artists active in Manhattan. Among them were the American Stuart Davis, the Armenian Arshile Gorky and the Russian John Graham, whom de Kooning collectively called the "Three Musketeers". Gorky, whom de Kooning first met at the home of Misha Reznikoff, became a close friend and, for at least ten years, an important influence. Balcomb Greene said that "de Kooning virtually worshipped Gorky"; according to Aristodimos Kaldis, "Gorky was de Kooning's master". De Kooning's drawing Self portrait with Imaginary Brother, from about 1938, may show him with Gorky; the pose of the figures is that of a photograph of Gorky with Peter Busa in about 1936. De Kooning joined the Artists Union in 1934, and in 1935 was employed in the Federal Art Project of the Works Progress Administration, for which he designed a number of murals including some for the Williamsburg Federal Housing Project in Brooklyn. None of them were executed, but a sketch for one was included in New Horizons in American Art at the Museum of Modern Art, his first group show. Starting in 1937, when De Kooning had to leave the Federal Art Project because he did not have American citizenship, he began to work full time as an artist, earning income from commissions and by giving lessons. That year de Kooning was assigned to a portion of the mural Medicine for the Hall of Pharmacy at the 1939 World's Fair in New York, which drew the attention of critics, the images themselves so completely new and distinct from the era of American realism. De Kooning met his wife, Elaine Fried, at the American Artists School in New York. She was 14 years his junior. Thus was to begin a lifelong partnership affected by alcoholism, lack of money, love affairs, quarrels and separations. They were married on December 9, 1943. De Kooning worked on his first series of portrait paintings: standing or sedentary men like Two Men Standing, Man, and Seated Figure (Classic Male), even combining with self portraits as with Portrait with Imaginary Brother (1938–39). At this time, de Kooning's work borrowed strongly from Gorky's surrealist imagery and was influenced by Picasso. This changed only when de Kooning met the younger painter Franz Kline, who was also working with the figurative style of American realism and had been drawn to monochrome. Kline, who died young, was one of de Kooning's closest artist friends. Kline's influence is evident in de Kooning's calligraphic black images of this period. During the late 1940s and early '50s, de Kooning joined other fellow contemporary artists including Jackson Pollock and Franz Kline, in their struggle to break free from common artistic movements of the era including Cubism, Surrealism and Regionalism. Their emotive gestures and abstract pieces were a result of their attempt to abandon the other movements. This movement was later called "Abstract Expressionism" sometimes known as "Action Painting" and the "New York School". Between 1948 and 1953, de Kooning became more well known for his artistic techniques but he tried not to repeat himself. In the late 1950s, de Kooning's work shifted away from the figurative work of the women (though he would return to that subject matter on occasion) and began to display an interest in more abstract, less representational imagery. He became a US citizen on March 13, 1962, and in the following year moved from Broadway to a small house in East Hampton, a house which Elaine's brother Peter Fried had sold to him two years before. He built a studio near by, and lived in the house to the end of his life. It was revealed that, toward the end of his life, de Kooning had begun to lose his memory in the late 1980s and had been suffering from Alzheimer's disease for some time. Succumbing to the progression of his disease, de Kooning painted his final works in 1991. He died in 1997 at the age of 92 and was cremated.
Элейн де Кунингке үйлену
Элейн Виллеммен танысқанға дейін оның өнерін қастерлеген; 1938 жылы оның мұғалімі оны Манхэттендегі кафетерийде де Кунингпен таныстырды, ол 20 жаста, ал ол 34 жаста болған кезде. Танысқаннан кейін ол оған сурет салу және бояу өнерін үйретуді бастады. Олар Виллемнің 143-ші Батыс 21-ші көшедегі студиясында сурет салған, ол оның жұмысына қатал сын айтумен белгілі болды, "одан фигураны немесе натюрмортты қайта-қайта салуды талап етіп, мұқият реттелген көлеңкелермен қолдау көрсетілген нақты, анық сызықтық бейнелеуді қажет етті". Ол тіпті Элейннің көптеген суреттерін жойды, бірақ бұл "Элейнді жұмысында дәлдік пен әдемілікке ұмтылуға жетеледі". Элейн мен Виллем екеуі де алкоголизммен күресті, бұл ақырында 1957 жылы олардың ажырасуына әкелді. Әйел бейнесі де Кунингтің өнер жолы мен жеке өмірі үшін маңызды символ болып табылады. "Әйел" картинасы, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі тарих және американдық феминистік қозғалыстың тарихи контексі арқылы музей үшін маңызды туынды саналады. Бұған қоса, осы картинаның техникасы (кенептегі май, эмаль және көмір) оны де Кунингтің сол кездегі басқа жұмыстарынан ерекшелендіреді.
Elaine had admired Willem's artwork before meeting him; in 1938 her teacher introduced her to de Kooning at a Manhattan cafeteria when she was 20 and he 34. After meeting, he began to instruct her in drawing and painting. They painted in Willem's loft at 143 West 21st Street, and he was known for his harsh criticism of her work, "sternly requiring that she draw and redraw a figure or still life and insisting on fine, accurate, clear linear definition supported by precisely modulated shading." He even destroyed many of her drawings, but this "impelled Elaine to strive for both precision and grace in her work". Elaine and Willem both struggled with alcoholism, which eventually led to their separation in 1957. The female figure is an important symbol for de Kooning's art career and his own life. The Woman painting is considered as a significant work of art for the museum through its historical context about the post World War II history and American feminist movement. Additionally, the medium (oil, enamel, and charcoal on canvas) of this painting makes it different from others of de Kooning's time.
Ерекше еңбектері
Суретші өзінің келесі суреттерімен белгілі: "Әйел III" (1953), "Әйел VI" (1953), "Алмасу" (1955) және "Полиция жаршысы" (1955). Сонымен қатар, "Қабық қазушы" (1972/1976) және "Отырған әйел, төсекте" (1972/1976) мүсіндері де көзге түседі.
The painter is noted for his paintings: Woman III (1953), Woman VI (1953), Interchange (1955), and Police Gazette (1955). Some notable sculptures are Clamdigger (1972/1976) and Seated Woman on a Bench (1972/1976).
Жеке көрмелері
Суретші 1948 жылдан 1966 жылға дейін көптеген жеке көрмелерге қатысты, олардың көпшілігі Нью-Йоркте, бірақ сонымен қатар ұлттық және халықаралық деңгейде де өтті. Оның жалпы 14 жеке көрмесі болды, ал 1953, 1964 және 1965 жылдары жылына екі реттен көрме ұйымдастырылды. Ол Эган галереясы, Сидней Дженнис галереясы, Бостонның Көркем өнер мұражайы, Чикаго өнер клубы, Марта Джексон галереясы, Семинар орталығы, Пол Кантор галереясы, Хамес Гудман галереясы, Аллан Стоун галереясы және Смит колледжінің өнер мұражайында өнер туындыларын көрсетті. Көрмелердің көпшілігі үш аптадан бір айға дейін жалғасты. Ең соңғы көрмесі, "Де Кунинг: Бес онжылдық", 2019 жылдың 19 сәуірінен 15 маусымына дейін Нью-Йорк қаласындағы Мнучин галереясында өтті.
The artist was featured in a number of solo exhibitions from 1948 to 1966, many in New York but also nationally and internationally. Specifically, he had 14 separate exhibitions, with two exhibitions per annum in the years 1953, 1964, and 1965. He was featured at the Egan Gallery, the Sidney Janis Gallery, the Museum of Fine Arts, Boston, the Arts Club of Chicago, the Martha Jackson Gallery, the Workshop Center, the Paul Kantor Gallery, the Hames Goodman Gallery, the Allan Stone Gallery, and the Smith College Museum of Art. Most of the exhibitions lasted for three weeks to one month. Most recent exhibition, De Kooning: Five Decades, took place in the Mnuchin Gallery, New York City, from April 19 till June 15, 2019.