Британдық "Formidable" классының броненосецтері

Кіріспе

Формидабель – британдық Корольдік теңіз күштерінің пре-дредноут кеме класы.

«Формидабель» класының кемелері – 1890-шы жылдардың соңында сэр Уильям Уайт жобалаған және Корольдік теңіз күштері үшін салынған үш кемеден тұратын пре-дредноуттар класы. Класқа «Формидабель», «Иррезистибл» және «Имплакабл» кірді. Олар төрт қарудан тұратын артиллериялық батареямен қаруланды, ең жоғары жылдамдығы шамамен 18-20 теңіз шақырымын (33-37 км/сағ) құрады және британдық броненосецтер құрылысында Крупп бронясын қабылдаумен белгіленді. Бұл класс негізінде бес кемеден тұратын, дерлік бірдей «Лондон» класы салынды, және кейде олар «Формидабель» класына да қосылады. «Формидабель», «Иррезистибл» және «Имплакабл» 1898 және 1901 жылдар аралығында Портсмут, Чатем және Девонпорт кемежайларында салынды. Үш кеме де мансабының басында Жерорта теңізі флотында қызмет етті, ал 1900-шы жылдардың соңында Ұлыбритания суларына оралғаннан кейін Үй флотында, Канал флотында және Атлантика флотында қызмет етті. 1912 жылға қарай үш кеме де 5-ші Жеке эскадрильяға, Үй флотына бекітілді, және 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін сол жерде қалды. Олар соғыстың алғашқы айларында Англия арнасында патрульдік сапарларды жасады, британдық экспедициялық корпусының және басқа да британдық әскер бөлімдерінің әскери кемелерін Францияға жеткізді. 1914 жылдың 31 желтоқсаны мен 1915 жылдың 1 қаңтары аралығында арнада патрульдік сапарда болғанда 5-ші эскадрилья неміс кемесіне тап болды, ол «Формидабельді» торпедалап батырды. «Иррезистибл» 1915 жылдың ақпанында Дарданелл операциясына жіберілді, Османдық жағалау нығайтмаларына шабуылдар сериясынан кейін теңіз минасына соқтығысып батып кетті. «Имплакабл», кластың жалғыз аман қалған кемесі, 1915 жылдың наурызында Дарданелл операцияларына қосылды және сәуір айында Хеллес мүйісіндегі десантта қатысты. Кейіннен ол 1915 жылдың мамырында Адриатика теңізін күзеткен итальяндық флотты күшейту үшін, содан кейін сол жылдың қарашасында Салоникаға жіберілді. 1917 жылдың шілдесінде Ұлыбританияға қайтарылғаннан кейін ол қойма кемесіне айналдырылды және Солтүстік патрульді қолдау үшін пайдаланылды. Соғыстан кейін ол 1921 жылы металл тескісіне сатылып, 1922 жылы бөлшектелді.

The Formidable class of battleships were a three ship class of pre dreadnoughts designed by Sir William White and built for the Royal Navy in the late 1890s. The class comprised , , and They were armed with a battery of four guns, they had top speed of , and they marked the adoption of Krupp armour in British battleship designs. The class formed the basis for the nearly identical of five ships, and those ships are sometimes included in the Formidable class. Formidable, Irresistible, and Implacable were built between 1898 and 1901 at the Portsmouth, Chatham, and Devonport Dockyards, respectively. All three ships served in the Mediterranean Fleet early in their careers, before returning to British waters in the late 1900s for duty in the Home Fleet, Channel Fleet, and the Atlantic Fleet. By 1912, all three ships had been assigned to the 5th Battle Squadron, Home Fleet, where they remained until the outbreak of the First World War in August 1914. They patrolled the English Channel in the early months of the war and escorted troopships carrying elements of the British Expeditionary Force and other British Army units across the Channel to France. On the night of 31 December 1914 – 1 January 1915 while on patrol in the Channel, the 5th Squadron encountered a German U boat that torpedoed and sank Formidable. Irresistible was sent to the Dardanelles Campaign in February 1915, and after engaging in a series of attacks on the Ottoman coastal fortifications, she struck a naval mine and sank. Implacable, the sole surviving member of the class, joined the Dardanelles operations in March 1915 and saw action during the landings at Cape Helles in April. She was later withdrawn, first in May 1915 to reinforce the Italian fleet guarding the Adriatic Sea and then to Salonika in November that year. After being recalled to Britain in July 1917, she was converted into a depot ship and used to support the Northern Patrol. After the war, she was sold for scrap in 1921 and was broken up in 1922.

Дизайн

Формидабель класына айналған жобалау жұмыстары 1897 жылғы 3 мамырда Адмиралтейство кеңесінің отырысында басталды, онда жаңа кластың жалпы параметрлері талқыланды. Кеңес шешімі бойынша, «Канопус» кемелерін қайта жасау тиімсіз болар еді, себебі Жапон императорлық теңіз күштері ірі, жауынгер кемелерді салуды бастаған және «Канопус» дизайны жаңа 40 калибрлі Mk IX зеңбіректерін орнатуға тым кішкентай болды, олар 35 калибрлі BL 12 дюймдік Mk VIII зеңбіректерінен әлдеқайда ауыр болатын. Жобалаушылар «Канопус» класының жетістіктерін – атап айтқанда, «Крупп» бронясын, жақсартылған қозғалтқыштар мен су түтік қазандықтарын – бұрынғы «Канопус» класы сияқты үлкен корпуста, ығысуды арттырмай және жылдамдығын сақтай отырып, жаңа кемеге енгізуге болатынын анықтады. Кеме құрылысының директоры Уильям Генри Уайт екі эскиз ұсынды, екеуі де негізгі Majestic дизайнының өңделген нұсқалары еді. Екі нұсқада да 12 дюймдік төрт зеңбіректен тұратын басқа батарея, қалың белдеу бронясы және жоғары жылдамдық болжанатын. Екі нұсқа арасындағы басты айырмашылық қосымша батареядағы зеңбіректердің саны болды: бірінде он екі, екіншісінде он төрт зеңбірек болды. Ығысуы 200 тоннаға ғана өзгеше болды – он екі зеңбіректік нұсқа үшін, ал екіншісі үшін. Уайт он төрт зеңбіректік нұсқаны артық көрді, бірақ кеңес мүшелерінің пікірі бойынша он екі зеңбірек жеткілікті болды, себебі екі қосымша зеңбірек жоғарғы палубаны тығыздап, оларды орналастыруға ыңғайсыздық тудыратын еді, сондай-ақ экипаждың санын да арттыратын еді. Сонымен қатар, көптеген шетелдік жауынгер кемелермен салыстырғанда он екі зеңбіректік қосымша батарея жеткілікті деп есептелді. Оқ ату күшін арттыру құпталар еді, бірақ кеңес мүшелері екі зеңбіректен бас тарту арқылы үнемделген салмақты кемелердің бронясын күшейту үшін пайдалануға болатынына келісті, олар осы уақытта теңіз зеңбіректерінің күші артқандықтан осыны жөн көрді. Кеңес 12 зеңбіректік нұсқаны қабылдады және белдеу бронясын арттыру туралы өтінішті мақұлдады. 17 тамызға дейін модель жасалды, бұл жобалаушыларға корпустың пішінін жетілдіруге мүмкіндік берді. Олар кеменің алдыңғы және артқы бөлігіндегі артық ағаштарды кесіп тастады, бұл кемелерді маневрлеуге ыңғайлырақ етті. Ұқсастығына байланысты, тарихшы Тони Гиббонс сияқты кейбір мамандар бес кемені Формидабель класының бөлігі деп санайды, бірақ көптеген тарихшылар оларды жеке класс ретінде қарастырады. Лондон класының бес кемесі Формидабельдерден қорғаныс жүйесімен ерекшеленді, ол алдыңғы брондалған бөлікті алып тастап, тұмсыққа дейін созылған брондалған белдеуді пайдаланды. Дегенмен, «Формидабель» дизайны 1898 жылғы бағдарлама бойынша тапсырылған бес «Лондон» кемесінің негізін қалады. Қазіргі уақытта сақталған ғана британдық, «дредноут» алдындағы жапондық «Микаса» кемесі де сәл өңделген дизайн бойынша салынды, басты айырмашылығы – тағы бір жұп 6 дюймдік зеңбіректердің қосылуы.

Design work on what became the Formidable class began with a meeting of the Board of Admiralty on 3 May 1897, where the general parameters of the new class was discussed. The Board concluded that repeating the would not be a workable solution, since the Imperial Japanese Navy had begun building larger, battleships and the Canopus design was too small to carry the new 40 calibre Mk IX guns, which were significantly heavier than the shorter 35 calibre BL 12 inch Mk VIII guns. The design staff determined that it was possible to construct a new ship that incorporated the advances of the Canopus class—namely, Krupp armour and improved engines and water tube boilers—on a larger hull like the earlier s without increasing displacement and keeping the same speed as the Canopus class. The Director of Naval Construction, William Henry White, provided two design options, both modified versions of the basic Majestic form. Both variants had a main battery of four 12 inch guns, belt armour that was thick, and a top speed of The main difference between the designs was the number of secondary guns; the first had twelve guns and the second had fourteen of the guns. Displacement differed by just 200 tons, at for the 12 gun variant and for the other one. White preferred the 14 gun version, though the consensus of the Board was that twelve guns were sufficient, on the basis that the two additional guns would overcrowd the upper deck, where they would have been placed, and would have increased the size of the crew too much. Additionally, a secondary battery of twelve guns was deemed to be sufficient in comparison to most other foreign battleships. And while an increase in offensive power would have been welcome, members of the Board decided that the weight savings gained by omitting the two guns could be used to strengthen the ships' armour, which they preferred at a time where naval guns were becoming increasingly powerful. The board adopted the 12 gun version, along with a request to increase the belt to The thicker armour increased displacement to The board requested that White prepare drawings for this new design on 19 June. A model was created by 17 August, which allowed the design staff to refine the hull shape. The staff cut away the deadwood forward and aft, which made the vessels more handy. Due to their similarity, some like historian Tony Gibbons consider the five s to be part of the Formidable class, though most historians view them as a distinct class. The five London class ships differed from the Formidables in their protection layout, which abandoned the forward armoured bulkhead in favour of an armoured belt that extended all the way to the stem. Regardless, the Formidable design provided the basis for the five Londons that were ordered under the 1898 programme. The only extant British built pre dreadnought remaining, the Japanese battleship Japanese battleship Mikasa was also built to a slightly modified design, the chief difference being the addition of another pair of 6 inch guns.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Формидабель класының кемелерінің ұзындығы перпендикулярлар арасында 400 фут (122 м), су сызығы бойынша 411 фут (125 м), ал жалпы ұзындығы 431 фут (131 м) болды. Олардың ені 75 фут (23 м), ал қалыпты жағдайда суға бату тереңдігі 26 фут (8 м), толық жүктелгенде 28 фут (9 м) құрады. Үш кеме де қалыпты жағдайда және толық жүктелгенде аралықтағы су ығыстыру салмағын көрсетті. Борт биіктігі алдыңғы бөлігінде 23 фут (7 м), ортасында 16 фут (5 м), артқы бөлігінде 18 фут (5 м) болды. Оларда екі тік бағана орнатылған, үстінде шайқас платформалары болды. Әр платформада іздеу шамдары орналасқан, ал алдыңғы және артқы керулерге тағы төрт іздеу шамдары қосымша орнатылған. Олардың экипажының саны қызмет ету кезеңінде өзгеріп отырды; 1901 жылы «Irresistible» кемесінде 788 офицер мен сарбаз болды, ал 1910 жылы «Formidable» кемесінде 711 адам экипаж құрады. 1917 жылы активті қызметтен алынғаннан кейін «Implacable» кемесінде бар болғаны 361 адам қызмет етті. Кемелерде түрлі шағын қайықтар болды, олардың саны қызмет ету кезеңінде өзгерді, олардың ішінде бу және желкенді кемелер, желкенді қайықтар, кескіштер, галереялар, кит аулау қайықтары, үш гиг, салдар және плоттар бар еді. Формидабель класының кемелері екі ішкі бұрылысты бұранданы қозғалтатын үш цилиндрлі үш есе кеңейтілген бу машинасымен жабдықталған, ал буды жиырма Белльвиль қазандығы қамтамасыз етті. Қазандықтар үш бөлікке бөлініп, екі түтік арқылы шығарылды. Қазандықтар қызметте қиындықтар тудырды, кластың барлық үш кемесінде олармен мәселелер болды, әсіресе кемелер ескірген кезде, 1909 және 1914 жылдар аралығында. Формидабель класының кемелері ең жоғары жылдамдығы үшін бағаланды. Кемелер қазандықтар үшін көмірдің көлемін қалыпты жағдайда тасыды, бірақ олардың жалпы сыйымдылығы , бұл круиздік жылдамдықпен шамамен круиздік қашықтықты қамтамасыз етті.

Қару-жарақ және бронь

Формидабель мен оның әпкелері алдыңғы және артқы жағында орналасқан екі қос мұнараға орнатылған төрт 40 калибрлі Mk IX зеңбірегіне ие болды; бұл зеңбіректер дөңгелек барбеттерге орнатылған, олардың көмегімен кез келген бағытта жүктеуге немесе көтерілуге болады. Әр зеңбірекке 80 оқ қарастырылған. Формидабель класы бұл зеңбіректерді алғаш рет қолданды, олар ескі соғыс кемелерінде қолданылған Mk VIII зеңбіректерге қарағанда бірнеше жақсартуларға ие болды, соның ішінде мықтырақ ствол және жоғары бастапқы жылдамдық. Формидабель мен Имплакабель зеңбіректері үшін BVI типті орнатуларды, ал Irresistible – жаңа BVII орнатуларын алды, екі типтің арасындағы басты айырмашылық оқтарды көтеру және басқа да жабдықтардың орналасуы болды. Екі типті де орнатулар 5 градустан 13,5 градусқа дейін көтерілуге мүмкіндік берді. BVI орнатуларында зеңбіректі 4,5 градусқа қайтару қажет болды, ал BVII орнатулары кез келген бұрышта жүктеуге мүмкіндік берді. Зеңбіректердің бастапқы жылдамдығы тең болды, және олар қашықтықта 12 дюймдік Krupp бронясын тесіп өте алатын. Ең жоғарғы көтерілу бұрышында зеңбіректердің ату қашықтығы тең болды. Зеңбіректердің ату жылдамдығы – сексен секунд сайын бір оқтан. Кемелерде сондай-ақ казематтарға орнатылған 45 калибрлі он екі зеңбіректен тұратын қосалқы батарея да болды, олар әр зеңбірекке 200 оқтан жабдықталған. Бұл зеңбіректердің бастапқы жылдамдығы тең болды. Бұл зеңбіректер ең жоғарғы көтерілу бұрышында Krupp бронясының 6 дюймын тесіп өте алатын. Көтерілу бұрышы 14 градусқа дейін болды, бұл зеңбіректерге алыс нысаналарды да атқылауға мүмкіндік берді. Жақын қашықтықтағы торпедалық қайықтарға қарсы қорғану үшін, олар 300 оқтық он 12 фунттық және 500 снарядтық алты 3 фунттық зеңбіректерді алып жүрді. Сол кездегі соғыс кемелеріне тән болғандай, олар корпусындағы төрт торпедалық түтіктермен де жабдықталған. Формидабель класының кемелері бұрынғы Canopus класынан гөрі Krupp болатты ауқымдырақ пайдаланды, олардың көп бөлігі осы мықты болаттан жасалған. Оларда 12 дюймдік қалыңдықтағы брондалған белдеу болды, ол алдыңғы негізгі батарея барбетінен артқы барбетке дейін созылды; белдеудің екі жағындағы көлденең қабырғалар алдыңғы жағында 9 дюйм, артқы жағында 12 дюйм қалыңдыққа ие болды. Белдеу негізгі палуба деңгейінен (су сызығынан 3 метр биіктікте) су астындағы 2 метрге дейін созылды. Кемелердің белдеудің алдындағы борлық қабырғасы 12 дюйм қалыңдыққа ие болды, ал артқы жағында тек 9 дюйм болды. Кемелерде екі брондалған палуба орнатылған; біріншісі – негізгі палубаның үстіндегі 2 дюймдік қалыңдықтағы жазық палуба, ол жазық бөлігінде 2 дюйм, ал көлбеу жақтарында белдік бронясына қосылатын жерде 3 дюймға дейін көтерілді. Кемелердің негізгі батарея мұнараларының қабырғалары мен беттері 12 дюйм қалыңдыққа ие болды – бұл ауыр белдеу бронясының есебінен бұрынғы кемелерге қарағанда сәл төмендетілді, ал артқы жағы 9 дюйм қалыңдыққа ие болды. Мұнара төбесі 3 дюйм қалыңдыққа ие болды. Мұнаралар 12 дюймдік қалыңдықтағы барбеттердің үстінде орналасқан, бірақ Irresistible-дің барбет бронясы белдеудің артында 10 дюймға дейін азайтылды. Негізгі белдеудің үстінде казематты зеңбіректерді қорғайтын 6 дюймдік бронь болды; казематтардың артында кеменің ішкі бөлігін қорғайтын 9 дюймдік ішкі қабырға орналасқан. Олардың алдыңғы басқару мұнарасының қабырғалары 9 дюйм қалыңдыққа ие болды, ал мұнараның астындағы байланыс түтігі 6 дюймдік броньмен қоршалған. Артқы басқару мұнарасы 3 дюймдік қабырғалы, ал астындағы түтігі 3 дюйм қалыңдыққа ие болды.

Formidable and her sisters had four 40 calibre Mk IX guns mounted in twin gun turrets fore and aft; these guns were mounted in circular barbettes that allowed all around loading or elevation. Shell allowance was 80 rounds per gun. The Formidable class were the first to carry these guns, which featured several improvements over the earlier Mk VIII guns used in older battleships, including a stronger barrel design and higher muzzle velocity. Formidable and Implacable had BVI type mountings for their guns, while Irresistible received newer BVII mounts, the primary difference between the two types being the arrangement of the shell hoists and other equipment. Both types of mountings had a range of elevation from 5 degrees to of 13.5 degrees. The BVI mounts required the guns to return to 4.5 degrees to be loaded, while the BVII mounts allowed for loading at any angle. The guns had a muzzle velocity of , and they were capable of penetrating 12 inches of Krupp armour at a range of At their maximum elevation, the guns had a range of The guns had a rate of fire of one shot every eighty seconds. The ships also mounted a secondary battery of twelve 45 calibre guns mounted in casemates, which were supplied with 200 rounds per gun. The guns had a muzzle velocity of These guns could penetrate 6 inches of Krupp armour at Maximum elevation was 14 degrees, which allowed the guns to engage targets out to For close range defence against torpedo boats, they carried ten 12 pounder guns with 300 rounds per gun and six 3 pounder guns with 500 shells per gun. As was customary for battleships of the period, they were also equipped with four torpedo tubes submerged in the hull. The Formidable class ships made more extensive use of Krupp steel than the preceding Canopus class, with most of their side armour consisting of the stronger steel. They had an armoured belt that was thick and extended from the forward main battery barbette to the aft barbette; the transverse bulkheads on either end of the belt were 9 in thick forward and thick aft. The belt extended from main deck level (9 feet (3 m) above the waterline) to 5 feet (2 m) below the waterline. The ships' side plating forward of the belt was thick, while it was only aft of the belt. The ships were fitted with two armoured decks; the first was a flat deck that was thick, above the main deck, which was 2 in on the flat portion and increased slightly to 3 in on the sloped sides, where it connected to the belt armour. The ships' main battery turrets sides and faces were thick—reduced slightly compared to earlier ships to account for the heavier belt armour—with thick rears. The turret roofs were 3 in thick. The turrets sat atop 12 in thick barbettes, though Irresistibles barbette armour was reduced in thickness to 10 in behind the belt. Above the main belt was a strake of armour that protected the casemate guns, which was 6 inches thick; behind the casemates, an interior bulkhead that was thick protected the interior of the ship. Their forward conning tower had thick sides, with a communication tube below the tower that had armour protection that was thick. The aft conning tower had 3 in thick sides with a 3 in tube below.

Қызмет тарихы

"Формидабл" класындағы кемелердің бейбіт уақыттағы карьерасы оқиғасыз болды. Кластағы үш кеме де алғашқы бекеттері ретінде Жерорта теңіз флотында қызмет етті. 1908 жылы "Формидабл" мен "Иррезистибл" Канал флотына қайтарылды, бірақ біріншісі бір жыл ғана онда болды, содан кейін үй флотына, ал 1909 жылы Атлант флотына ауысты. Сол жылы "Имплэкабл" Атлант флотындағы әпкесіне қосылды. 1911 және 1912 жылдар аралығында үш кеме де Отандық флоттың 5-ші шайқас эскадрильясына бекітілді, және бейбіт уақыттың соңына дейін онда қалды. Бейбіт уақыт бойы кемелер көп рет күрделі жөндеуден өтті және шағын өзгерістер енгізілді, оның ішінде жеңіл қару-жарақтары, іздеу шамдарының қосылуы, жақсартылған отты басқару және сымсыз байланыс жүйелері орнатылды. 1914 жылғы тамызда Ұлыбритания Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда барлық үш кеме 5-ші шайқас эскадрильясының құрамына кірді. Олар бастапқыда Англия арнасында орналасқан, британдық экспедициялық корпусын және кейіннен тамыз айында Портсмут теңіз батальонын арна арқылы өткізуге көмектесті. Қазан айында "Имплэкабл" неміс крейсерлерінің шабуылы туралы қауесеттерге қарсы күзет үшін уақытша бөлінді. 1915 жылғы 1 қаңтарда түн ортасынан кейін "Формидабл" Портленд Билл маңында Германияның U қайығымен торпедаланып батып кетті. Кеме экипажының көп бөлігі – 35 офицер мен 512 теңізші – қаза тапты. Келесі айда "Иррезистибл" Осман империясына қарсы Дарданелл операциясына қатысу үшін Жерорта теңізінің шығысына жіберілді. Ол ақпан және наурыз айларында Дарданеллге кіреберісті қорғайтын Осман қорғанысына бірнеше рет сәтсіз шабуылдар жасады. 18 наурыздағы ағылшын-француз шабуылы кезінде "Иррезистибл" теңіз минасына соқтығысып батып кетті, бірақ экипажының көп бөлігі эвакуацияланды; соңғы шайқаста шамамен 150 теңізші қаза тапты. 1915 жылғы наурыз айында "Имплэкаблға" Дарданелл операциясына қосылуға бұйрық берілді, ол "Иррезистиблдің" жоғалуынан кейін бірден келді. Ол Галлиполи операциясының құрлықтағы бөлігі басталған Хеллес мүйісі мен Анзак шығанағындағы десанттарды қолдады. Шабуыл күні, 25 сәуірде кеме Хеллес мүйісіндегі Х жағалауынан өтіп, Осман қорғанысына шабуыл жасады. Олар Османдық позицияларына шабуыл жасағанда, әскерлер кемеге қолдау көрсеткені үшін қону орнына "Имплэкабл жағалауы" деп атады. Ол мамыр айына дейін құрлықтағы күштерді қолдауды жалғастырды, соның ішінде Критияның бірінші және екінші шайқастарында. Мамыр айында ол 2-ші жеке эскадрильяға қайта тағайындалды, оның міндеті Адриатика теңізінде Италияның Regia Marina-сын (Royal Navy) қолдау болды, онда ол австро-венгр теңіз күштерін ұстап тұрды. Қараша айында ол тағы да Грекиядағы Салоникада орналасқан 3-ші жеке эскадрильяға ауыстырылды. 1917 жылғы шілдеде кеме Ұлыбританияға қайтарылды, кейін Солтүстік патрульдемесі үшін қойма кемесіне айналдырылды. "Имплэкабл" 1921 жылы металл тескісіне сатылып, келесі жылы Германияда бөлшектелді.

The ships of the Formidable class had uneventful peacetime careers. All three ships of the class served with the Mediterranean Fleet as their first station; in 1908, Formidable and Irresistible were recalled to the Channel Fleet, though the former remained there for just a year, transferring to the Home Fleet and then shortly thereafter to the Atlantic Fleet in 1909. That year, Implacable joined her sister ship in the Atlantic Fleet. Between 1911 and 1912, all three ships were assigned to the 5th Battle Squadron of the Home fleet, where they remained for the rest of their peacetime careers. Throughout their peacetime careers, the ships were repeatedly overhauled and had minor modifications carried out, including alterations to their light armament, addition of searchlights, and installation of improved fire control and wireless systems. All three ships were mobilized as part of the 5th Battle Squadron at Britain's entry into the First World War in August 1914. They were initially based in the English Channel, and they helped to escort the British Expeditionary Force and later the Portsmouth Marine Battalion across the Channel in August. In October Implacable was temporarily detached to guard against a rumoured German cruiser attack. Shortly after midnight on 1 January 1915, Formidable was torpedoed and sunk by the German U boat off Portland Bill while on patrol in the Channel. Most of the ship's crew—35 officers and 512 men—were killed in the sinking. The following month, Irresistible was sent to the eastern Mediterranean Sea to join the Dardanelles Campaign against the Ottoman Empire. She took part in repeated, failed attacks on the Ottoman defences guarding the entrance to the Dardanelles over the course of February and March. During a major Anglo French attack on the coastal fortifications on 18 March, Irresistible struck a naval mine and sank, though most of her crew was evacuated; around 150 men were killed in her final battle. Implacable was ordered to join the Dardanelles campaign in March 1915, and she arrived shortly after the loss of Irresistible. She supported the landings at Cape Helles and at Anzac Cove, the beginning of the land portion of the Gallipoli Campaign. On the day of the attack, 25 April, the ship steamed off X Beach at Cape Helles, bombarding Ottoman defences as men went ashore. In recognition of the critical support she had provided the troops as they attacked Ottoman positions, they named the landing site "Implacable Beach". She continued to support the ground forces into May, including during the First and Second Battles of Krithia. In May, she was reassigned to the 2nd Detached Squadron, which was tasked with supporting the Italian Regia Marina (Royal Navy) in the Adriatic Sea, where it contained the Austro Hungarian Navy. In November, she was again transferred, this time to the 3rd Detached Squadron, based in Salonika, Greece. The ship was recalled to Britain in July 1917, later being converted into a depot ship for the Northern Patrol. Implacable was ultimately sold for scrap in 1921 and was broken up the following year in Germany.