Ида Лупино: Актер, режиссер және сценарист өмірі мен шығармашылығы
Ida Lupino
Ида Лупино (1918-1995) – британдық актриса, режиссер, сценарист. Голливудтағы алғашқы әйел режиссер, "The Hitch Hiker" фильмінің авторы. Киножұлдыз туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актриса және кинорежиссер (1918–1995)
British actress and filmmaker (1918–1995)
Ида Лупино (4 ақпан 1918 – 3 тамыз 1995) – британдық актриса, режиссер, сценарист және продюсер. 48 жылдық мансабында ол 59 фильмде ойнап, сегізін режиссерлік еткен, негізінен АҚШ-та жұмыс істеген, 1948 жылы АҚШ азаматтығын алған. Ол 1950-ші жылдардағы Голливуд студиялық жүйесіндегі ең белгілі әйел режиссер ретінде танылады. Өзінің тәуелсіз өндіріс компаниясымен ол бірнеше әлеуметтік мазмұнды фильмдердің сценарийін жазып, өндірісіне қатысты және 1953 жылы «Арбалы жолаушы» (The Hitch Hiker) фильм-нуарын түсірген алғашқы әйел болды. Лупиноның басқа режиссерлік жұмыстарының ішінде ең танымалдары – «Қажет емес» (Not Wanted, 1949), некесіз жүктілік туралы (ол ауырған режиссердің орнына тұрып, режиссерлік құқығынан бас тартты); «Ешқашан қорқушы болма» (Never Fear, 1950), параличпен күрескен жеке тәжірибесіне негізделген; «Зұлымдық» (Outrage, 1950), зорлау туралы алғашқы фильмдердің бірі; «Екіұйлы» (The Bigamist, 1953) және «Пәктіктің сынағы» (The Trouble with Angels, 1966). Оның қысқа, бірақ өте ықпалды режиссерлік мансабы, әдетте мелодрамалық немесе нуар стиліндегі фильмдер арқылы әлеуметтік нормалардың шеңберінен шыға алмаған әйелдердің тақырыбын көтеріп, феминистік киноның алғашқы үлгісі болып табылады. Актриса ретінде Лупиноның ең танымал фильмдері: «Шерлок Холмс оқиғалары» (The Adventures of Sherlock Holmes, 1939) Базил Ратбоунмен; «Түндегі жүргізушілер» (They Drive by Night, 1940) Джордж Рафт пен Хамфри Богартпен; «Жоғары Сиерра» (High Sierra, 1941) Богартпен; «Теңіз қасқыры» (The Sea Wolf, 1941) Эдвард Г. Робинсон және Джон Гарфилдпен; «Зейнеткерлікке кеткен ханымдар» (Ladies in Retirement, 1941) Луис Хейвардпен; «Ай сәулесі» (Moontide, 1942) Жан Габинмен; «Қиын жол» (The Hard Way, 1943); «Терең аңғар» (Deep Valley, 1947) Дэйн Кларкпен; «Жол бойындағы үй» (Road House, 1948) Корнел Уайльд және Ричард Уайдмаркпен; «Қала ұйықтағанда» (While the City Sleeps, 1956) Дана Эндрюс және Винсент Прайспен; және «Жаңашыл Боннер» (Junior Bonner, 1972) Стив Маккуинмен. Лупино сонымен қатар, вестерн, мистикалық оқиғалар, комедиялық жағдайлар, детективтер және гангстерлік фильмдер сияқты әртүрлі жанрлардағы телешоулардың 100-ден астам эпизодын режиссерлік еткен. Ол «Түйсік зонасы» (The Twilight Zone) сериалының бір эпизодын («Маскалар») түсірген жалғыз әйел және эпизодта («The Sixteen Millimeter Shrine») өзі ойнаған жалғыз режиссер болды.
Ida Lupino (4 February 1918 – 3 August 1995) was a British actress, director, writer, and producer. Throughout her 48 year career, she appeared in 59 films and directed eight, working primarily in the United States, where she became a citizen in 1948. She is widely regarded as the most prominent female filmmaker working in the 1950s during the Hollywood studio system. With her independent production company, she co wrote and co produced several social message films and became the first woman to direct a film noir, The Hitch Hiker, in 1953. Among Lupino's other directed films, the best known are Not Wanted (1949), about unwed pregnancy (she took over for a sick director and refused directorial credit); Never Fear (1950), loosely based upon her own experiences battling paralyzing polio; Outrage (1950), one of the first films about rape; The Bigamist (1953), and The Trouble with Angels (1966). Her short yet immensely influential directorial career, tackling themes of women trapped by social conventions, usually under melodramatic or noir coverings, is a pioneering example of proto feminist filmmaking. As an actress, Lupino's best known films are The Adventures of Sherlock Holmes (1939) with Basil Rathbone; They Drive by Night (1940) with George Raft and Humphrey Bogart; High Sierra (1941) with Bogart; The Sea Wolf (1941) with Edward G. Robinson and John Garfield; Ladies in Retirement (1941) with Louis Hayward; Moontide (1942) with Jean Gabin; The Hard Way (1943); Deep Valley (1947) with Dane Clark; Road House (1948) with Cornel Wilde and Richard Widmark; While the City Sleeps (1956) with Dana Andrews and Vincent Price; and Junior Bonner (1972) with Steve McQueen. Lupino also directed more than 100 episodes of television shows in a variety of genres, including westerns, supernatural tales, situation comedies, murder mysteries, and gangster stories. She was the only woman to direct an episode of the original The Twilight Zone series ("The Masks"), and the only director to star in an episode ("The Sixteen Millimeter Shrine").
Жас шағы мен отбасы
Люпино Лондонның Херн Хилл қаласындағы 33 Ардбег жолында актриса Конни О'Шиа (Конни Эмеральд деген атпен де белгілі) мен музыкалық зал комедиясының шебері Стэнли Люпинодан дүниеге келді. Ол театрлық Люпино отбасының мүшесі болды, соның ішінде әнші және биші Лупино Лейн де бар еді. Оның шөптесі Джордж Хук өзін Люпино деп атауға өзгертті. Ұлыбританиядағы музыкалық комедиядағы белгілі бір тұлға болған әкесі оны ерте жасынан өнерге баулуға тырысты. Ол Лупино мен оның әпкесі Ритаға (1921–2016), актриса және биші болған, артқы аулаға театр салдырды. Он жасқа келгенде, Люпино Шекспирдің пьесаларындағы басты әйел рөлдерін жатқа алды. Сахналық пьесаларға балалық шағындағы дайындықтан кейін, Айданың ағасы Лупино Лейн оған Британдық халықаралық студияда массовка актрисасы ретінде жұмысқа орналасып, киноға өтуіне көмектесті. Ол жазушы болғысы келді, бірақ әкесін ренжітпеу үшін Люпино Корольдік драмалық өнер академиясына түсті. Ол көптеген "жаман қыз" рөлдерінде өте жақсы ойнады, көбінесе проституткаларды бейнеледі. Люпино актриса болуды ұнатпады және оған берілген көптеген алғашқы рөлдерден ұялды. Ол отбасылық тарихының нәтижесінде осы мамандыққа итерілгенін сезінді.
Lupino was born at 33 Ardbeg Road in Herne Hill, London, to actress Connie O'Shea (also known as Connie Emerald) and music hall comedian Stanley Lupino, a member of the theatrical Lupino family, which included Lupino Lane, a song and dance man. Her great grandfather, George Hook, changed his name to Lupino. Her father, a top name in musical comedy in the UK, encouraged her to perform at an early age. He built a backyard theatre for Lupino and her sister Rita (1921–2016), who also became an actress and dancer. By the age of ten, Lupino had memorised the leading female roles in Shakespeare's plays. After her childhood training for stage plays, Ida's uncle Lupino Lane assisted her in moving towards film acting by getting her work as a background actress at British International Studios. She wanted to be a writer, but to please her father, Lupino enrolled in the Royal Academy of Dramatic Art. She excelled in a number of "bad girl" film roles, often playing prostitutes. Lupino did not enjoy being an actress and felt uncomfortable with many of the early roles she was given. She felt that she was pushed into the profession due to her family history.
Актриса
Лупино өзінің алғашқы фильмінде "Махаббат жарысы" (1931) фильмінде ойнады, ал келесі жылы 14 жасында режиссер Аллан Дванның "Ең алғашқы ісі" фильмінде жұмыс істеді, бұл рөлге оның анасы бұрын сынақтан өткізген. Ол 1933 жылы Warner Bros. Teddington студиясында және Twickenham-де Джулиус Хаген үшін бес британдық фильмде басты рөлдерді ойнады, соның ішінде Джон Миллспен "Аспаптық камера" және Айвор Новелломен "Мен сенімен өмір сүрдім". "Англиялық Жан Харлоу" деп аталған ол 1933 жылы Paramount компаниясы түсірген "Ақша жылдамдық үшін" фильмінде жақсы қыз/жаман қыз екі рөлін ойнады. Лупино талантты іздеушілер оны фильмдегі тек тәтті қызды ойнайтынын, ал жезөкше рөлін емес, көргенін мәлімдеді, сондықтан оған "Әлістің ғажайыптар еліне кіруі" (1933) фильміндегі басты рөлге сынақтан өтуді ұсынды. Ол Голливудқа келгенде, Paramount продюсерлері өзінің жарқын потенциалды әйелімен не істеу керектігін білмеді, бірақ ол бес жылдық келісімшарт алды. Лупино 1930 жылдардың ортасында оннан астам фильмде ойнады, Columbia компаниясымен екі фильмде жұмыс істеді, олардың бірі, "Сөнген жарық" (1939), режиссердің кеңсесіне хабарсыз кіргеннен кейін алған рөлі, сынақ сұрады. Warner Bros. компаниясының атқарушы продюсері Марк Хеллингер Лупиноның "Сөнген жарық" фильміндегі рөліне таңданып, оны Рауль Уолш режиссерлік жасаған "Олар түнде жүреді" (1940) фильміндегі фатальдық әйел рөліне шақырды, онда Джордж Рафт, Энн Шеридан және Хамфри Богарт жұлдыздар болды. Фильм жақсы қабылданды және сыншылардың пікірінше, Лупино фильмді ұрлады, әсіресе сот залындағы оқиғасы. Warner Bros. оған келісімшарт ұсынды, ол кейбір тәуелсіз құқықтарды қосу үшін келіссөздер жүргізді. "Қиын жол" (1943) фильміндегі рөлі үшін Нью-Йорк киносыншыларының үздік әйел актер сыйлығын алды. 1940 жылдары сұранысқа ие болғанмен, ол өзінің фильмдерінде көбінесе Хамфри Богарт сияқты актерлерден жоғары бағаланған және өзінің реалистік, тікелей актерлік стилі үшін бірнеше рет сыншылардан мақтау алды. Ол көбінесе актерлік қадірінен төмен деп санаған нашар жазылған рөлдерден бас тартып, студияның қабылдамауында болған сценарийді өзгерту арқылы студия басшысы Джек Уорнердің ашуын туғызды. Нәтижесінде ол Warner Bros. компаниясында уақытының көп бөлігін тоқтатты. Ол "басқа біреу барлық қызықты жұмысты істеп жатқандай" болған кезде түсірілім кезінде қаншалықты шаршағанын айтты. 1948 жылы құрылған Filmakers компаниясының вице-президенті Лупино, президенті Коллиер Янг және қазынашысы сценарист Малвин Валд болды. Filmakers компаниясының миссиясы – әлеуметтік саналы фильмдер жасау, жаңа таланттарды ынталандыру және экранға реализм әкелу. Олардың мақсаты – тәуелсіз B-сыныптағы фильмдер арқылы "Америка қалай өмір сүреді" дегенді көрсету, олар екі апта ішінде 200 мың доллардан кем шығынға түсірілді, шығармашылық "отбасымен", фактілерге негізделген оқиғалармен күшейтілген "ақиқат сақинасы" – "әлеуметтік маңыздылық" пен ойын-сауықтың үйлесімі. Қысқасы, төмен бюджетті фильмдерде олар дерлік табу тақырыптарын зерттеді. Лупиноның ең танымал режиссерлік жұмысы, 1953 жылы RKO компаниясы түсірген "Жолсерік", жанрдың классикалық кезеңінде әйел режиссердің жалғыз фильм-нуары. Оның алғашқы режиссерлік жұмысы күтпеген жерден 1949 жылы режиссер Элмер Клифтонның жеңіл жүрек соғысынан зардап шегіп, Лупиноның продюсері және сценарийін бірге жазған "Қажет емес" фильмін аяқтай алмағанда болды. Әлеуметтік мәселелер туралы тағы төрт фильм түсіргеннен кейін, соның ішінде зорлау туралы фильм (бұл сөз фильмде ешқашан қолданылмайды), Лупино өзінің алғашқы қарқынды, толық еркек актерлік құрамды фильмді, "Жолсерік" (1953) режиссерлік етті, осылайша ол фильм-нуарды режиссерлік еткен алғашқы әйел болды. Лупино бірде өзінің өндірістік компаниясы үшін қаржы табу үшін өзін "буллдозер" деп атады, бірақ түсірілім алаңында өзін "ана" деп атады. Filmakers өндірістік компаниясы 1955 жылы жұмысын тоқтатты, ал Лупино 1956 жылдан 1968 жылға дейін отыздан астам АҚШ телесериалдарының эпизодтарын режиссерлікпен жүргізе отырып, теледидарға көшті. Ол сонымен қатар 1965 жылы фильм түсірді, католик мектеп қызының комедиясы "Пәктіктің қиындықтары" (1966 жылы жарық көрді), онда Хейли Миллс пен Розалинд Рассел басты рөлдерде ойнады; бұл Лупиноның режиссер ретінде соңғы театрлық фильмі болды. Ол актерлік өнерін жалғастырып, 1960 және 1970 жылдары теледидардағы табысты мансабын жалғастырды.
Лупиноның режиссерлік мансабы 1968 жылға дейін жалғасты. Осы жылдардағы оның режиссерлік жұмысы негізінен телевизиялық туындыларға арналды, мысалы, «Альфред Хичкок таныстырады», «Thriller», «The Twilight Zone», «Have Gun – Will Travel», «Honey West», «The Donna Reed Show», «Gilligan's Island», «77 Sunset Strip», «The Rifleman», «The Virginian», «Sam Benedict», «The Untouchables», «Hong Kong», «The Fugitive» және «Bewitched». «The Filmakers» жойылғаннан кейін Лупино 1970-ші жылдардың соңына дейін, көбінесе теледидарда актриса ретінде жұмыс істеді. Лупино 1952 жылдан 1956 жылға дейін «Four Star Playhouse» атты телехикаяның 19 эпизодында ойнады, онда Чарльз Бойер, Дик Пауэлл және Дэвид Нивен де қатысты. 1957 жылдың қаңтарынан 1958 жылдың қыркүйегіне дейін Лупино сол кездегі күйеуі Говард Даффпен бірге «Mr. Adams and Eve» комедиялық сериалында түсті, онда олар Беверли-Хиллсте тұратын Говард Адамс және Ева Дрейк есімді әйгілі актерлердің рөлін ойнады. Дафф пен Лупино 1959 жылы «The Lucy–Desi Comedy Hour» сериалының 13 бір сағаттық бөлімінің бірінде және 1960 жылы «The Dinah Shore Chevy Show» эпизодында өздерінің рөлінде ойнады. Лупино көптеген телешоуларда эпизодтық рөлдерде ойнады, соның ішінде «The Ford Television Theatre» (1954), «Bonanza» (1959), «Burke's Law» (1963–64), «The Virginian» (1963–65), «Batman» (1968), «The Mod Squad» (1969), «Family Affair» (1969–70), «The Wild, Wild West» (1969), «Nanny and the Professor» (1971), «Columbo: Short Fuse» (1972), «Columbo: Swan Song» (1974), онда ол Джонни Кэш кейіпкерінің құлшынып сүйетін әйелінің рөлін ойнады, «Barnaby Jones» (1974), «The Streets of San Francisco», «Ellery Queen» (1975), «Police Woman» (1975) және «Charlie's Angels» (1977). Оның соңғы актерлік жұмысы 1979 жылғы «My Boys Are Good Boys» фильмінде болды. Лупино «The Twilight Zone» сериалында екі ерекшелікке ие: ол бір эпизодты («The Masks») режиссерлік еткен жалғыз әйел және бір эпизодта («The Sixteen Millimeter Shrine») актер ретінде де, екіншісі үшін режиссер ретінде де жұмыс істеген жалғыз адам.
Lupino's career as a director continued through 1968. Her directing efforts during these years were almost exclusively for television productions such as Alfred Hitchcock Presents, Thriller, The Twilight Zone, Have Gun – Will Travel, Honey West, The Donna Reed Show, Gilligan's Island, 77 Sunset Strip, The Rifleman, The Virginian, Sam Benedict, The Untouchables, Hong Kong, The Fugitive, and Bewitched. After the demise of The Filmakers, Lupino continued working as an actress until the end of the 1970s, mainly in television. Lupino appeared in 19 episodes of Four Star Playhouse from 1952 to 1956, an endeavor involving partners Charles Boyer, Dick Powell and David Niven. From January 1957 to September 1958, Lupino starred with her then husband Howard Duff in the sitcom Mr. Adams and Eve, in which the duo played husband and wife film stars named Howard Adams and Eve Drake, living in Beverly Hills, California. Duff and Lupino also co starred as themselves in 1959 in one of the 13 one hour installments of The Lucy–Desi Comedy Hour and an episode of The Dinah Shore Chevy Show in 1960. Lupino guest starred in numerous television shows, including The Ford Television Theatre (1954), Bonanza (1959), Burke's Law (1963–64), The Virginian (1963–65), Batman (1968), The Mod Squad (1969), Family Affair (1969–70), The Wild, Wild West (1969), Nanny and the Professor (1971), Columbo: Short Fuse (1972), Columbo: Swan Song (1974) in which she plays Johnny Cash's character's zealous wife, Barnaby Jones (1974), The Streets of San Francisco, Ellery Queen (1975), Police Woman (1975), and Charlie's Angels (1977). Her final acting appearance was in the 1979 film My Boys Are Good Boys. Lupino has two distinctions with The Twilight Zone series, as the only woman to have directed an episode ("The Masks") and the only person to have worked as both actor for one episode ("The Sixteen Millimeter Shrine"), and director for another.
Тақырыптар
Лупиноның фильмдері студия продюсерлерінің ешқашан қолға тигізбейтін, оның ішінде некеден тыс жүктілік, көп әйел алу және зорлау сияқты конвенцияға қарсы және даулы тақырыптарды қамтиды. Ол өзінің тәуелсіз жұмысын «әлеуметтік маңызы бар, бірақ шын оқиғаларға негізделген, халықтың түсінуі мүмкін нәрселерге негізделген ойын-сауық фильмдері» деп сипаттады, себебі олар болған немесе жаңалықтарда айтылған оқиғалар еді. Ол көптеген фильмдерінде әйелдер мәселелеріне назар аударды және күшті мінезді кейіпкерлерді ұнатып, «еркек сипаттары бар әйелдер емес, керісінше, ішкі күш пен батылдығы бар рөлдерді» іздеді. «Бигамист» фильміндегі екі әйел кейіпкері мансапты әйел мен үй шаруасымен айналысатын әйелді бейнелейді. Басты кейіпкер бала туа алмағандықтан, өзінің бар күшін мансабына жұмсаған әйелге (Жоан Фонтейн) үйленеді. Бір кездері көптеген іскерлік сапарларда болғанда, ол официантқа (Лупино) кездеседі, одан баласы болады, сосын оған үйленеді. Марша Оржерон «Голливудтық амбициялар» кітабында осы кейіпкерлерді «Лупиноның өзі тап болған әлеуметтік шектеулерге ұқсас ортада өз орнын табуға тырысып бағудағы күрескерлер» деп сипаттайды. Режиссер Мартин Скорсезе: «Жұлдыз ретінде Лупиноға сән-салтанаттың қызығушылығы болған жоқ, режиссер ретінде де солай болды. «Ашу», «Ешқашан қорқу», «Жылдам және әдемі», «Бигамист» және «Автостопшы» фильмдеріндегі оның айтқан әңгімелері әрқашан нақты әлеуметтік ортада болды: ол «кедей, мазасыз адамдар туралы фильмдер түсіргісі келді, себебі біз осындаймыз». Оның кейіпкерлері – орта таптың тыныштығын бұзған жас әйелдер: қаламаған жүктілік, полиомиелит, зорлау, көп әйел алу, ата-ананың жасаған зұлымдықтары. Әрбір кадрда қайғы, үрей және қатыгездік сезімі бар». Лупино әйел жұлдыздарды тауарға айналдыруға қарсы болды және актриса ретінде құмарлық нысаны болуға қарсы тұрды. 1949 жылы ол «Голливудтық мансап – бұзылуға бейім тауар» деді және өзі үшін осындай тағдырдан аулақ болуға тырысты.
Lupino's Filmakers movies deal with unconventional and controversial subject matter that studio producers would not touch, including out of wedlock pregnancy, bigamy, and rape. She described her independent work as "films that had social significance and yet were entertainment based on true stories, things the public could understand because they had happened or been of news value." She focused on women's issues for many of her films and she liked strong characters, "[Not] women who have masculine qualities about them, but [a role] that has intestinal fortitude, some guts to it." In the film The Bigamist, the two women characters represent the career woman and the homemaker. The title character is married to a woman (Joan Fontaine) who, unable to have children, has devoted her energy to her career. While on one of many business trips, he meets a waitress (Lupino) with whom he has a child, and then marries her. Marsha Orgeron, in her book Hollywood Ambitions, describes these characters as "struggling to figure out their place in environments that mirror the social constraints that Lupino faced". Director Martin Scorsese noted that, "As a star, Lupino had no taste for glamour, and the same was true as a director. The stories she told in Outrage, Never Fear, Hard, Fast and Beautiful, The Bigamist and The Hitch Hiker were intimate, always set within a precise social milieu: she wanted to "do pictures with poor, bewildered people, because that's what we are." Her heroines were young women whose middle class security was shattered by trauma – unwanted pregnancy, polio, rape, bigamy, parental abuse. There's a sense of pain, panic and cruelty that colors every frame." Lupino rejected the commodification of female stars and as an actress, she resisted becoming an object of desire. She said in 1949, "Hollywood careers are perishable commodities", and sought to avoid such a fate for herself.
Денсаулық
Лупиноға 1934 жылы полиомиелит диагнозы қойылды. "Нью-Йорк Таймс" газеті Голливудтағы полиомиелиттің таралу себебінің ластанған жүзу бассейндері екенін хабарлады. Ол жазылып, ақырында көптеген фильмдерді режиссерлікке қойып, продюсерлік етіп, сценарийлерін жазды, соның ішінде 1949 жылы полиомиелитпен күресінің негізінде түсірілген "Never Fear" фильмі, ол режиссер ретінде алғаш рет көрсетілген фильмі болды (бұрын "Not Wanted" фильмінде ауырған режиссердің орнына түсіп, әріптесіне құрмет көрсету үшін режиссерлік авторлығынан бас тартқан еді). Осы аурумен күресу тәжірибесі оған тек сыртқы келбетіне ғана емес, интеллектуалдық қабілеттеріне назар аударуға батылдық берді. Голливудқа берген сұхбатында ол: "Мен өмірімнің, батылдығымның және үмітімнің денеме байланысты емес екенін түсіндім. Егер денеме сал ауру келсе де, миым тыңғылықты жұмыс істей береді. Егер актерлік өнерге қабілетім болмаса, жаза аламын. Тіпті қаламсап немесе теріске қоймасам да, диктант жасай аламын" деді. Лупиноның ойын-сауық индустриясынан тыс қызығушылықтарына әңгімелер мен балалар кітаптарын жазу, музыка шығару кірді. Оның "Аладдиннің сюитасы" атты шығармасын 1937 жылы Лос-Анджелес филармониялық оркестрі орындады.
Lupino was diagnosed with polio in 1934. The New York Times reported that the outbreak of polio within the Hollywood community was due to contaminated swimming pools. She recovered and eventually directed, produced, and wrote many films, including a film loosely based upon her travails with polio titled Never Fear in 1949, the first film that she was credited for directing (she had earlier stepped in for an ill director on Not Wanted and refused directorial credit out of respect for her colleague). Her experience with the disease gave her the courage to focus on her intellectual abilities over simply her physical appearance. In an interview with Hollywood, she said, "I realized that my life and my courage and my hopes did not lie in my body. If that body was paralyzed, my brain could still work industriously If I weren't able to act, I would be able to write. Even if I weren't able to use a pencil or typewriter, I could dictate." Lupino's interests outside the entertainment industry included writing short stories and children's books, and composing music. Her composition "Aladdin's Suite" was performed by the Los Angeles Philharmonic Orchestra in 1937.
Саясат және дін
1948 жылдың маусым айында ол америкалық азаматқа айналды және Джон Ф. Кеннеди президенттігін қолдаған беделді демократ болды.
She became an American citizen in June 1948 and was a staunch Democrat who supported the presidency of John F. Kennedy.
Некелер
Лупино үш рет үйленді және үш рет ажырасты. 1938 жылдың қараша айында ол актер Луис Хейвардқа тұрмысқа шықты. 1944 жылдың мамыр айында олар бөлісіп кетті, ал 1945 жылдың мамыр айында ажырасты. Оның екінші некесі 1948 жылдың 5 тамызында продюсер Коллиер Янгпен болды. Олар 1951 жылы ажырасты. Лупино сол жылдың қыркүйек айында ажырасуға өтініш берген кезде, болашақ күйеуі Говард Даффпен болған қарым-қатынасынан жүкті болған еді. Бала оның Янгтан ажырасуға өтініш бергеннен кейін жеті айдан соң дүниеге келді. Лупиноның үшінші және соңғы некесі актер Говард Даффпен болды, олар 1951 жылдың 21 қазанында үйленді. Алты айдан кейін, 1952 жылдың 23 сәуірінде олардың қызы Бриджит дүниеге келді. Олар 1966 жылы бөлісіп кетті және 1983 жылы ажырасты. 1984 жылы Лупино Калифорния сотына өтініш білдіріп, өзінің бизнес-менеджері Мэри Энн Андерсонды өзінің қамқоршысы етіп тағайындауды сұрады, себебі бұрынғы бизнес-менеджмент компаниясының нашар бизнес-іс-әрекеттері мен Говард Даффтан ұзақ ажырасуына байланысты.
Lupino was married and divorced three times. She married actor Louis Hayward in November 1938. They separated in May 1944 and divorced in May 1945. Her second marriage was to producer Collier Young on 5 August 1948. They divorced in 1951. When Lupino filed for divorce in September that year, she was already pregnant from an affair with future husband Howard Duff. The child was born seven months after she filed for divorce from Young. Lupino's third and final marriage was to actor Howard Duff, whom she wed on 21 October 1951. Six months later, they had a daughter, Bridget, on 23 April 1952. They separated in 1966 and divorced in 1983. She petitioned a California court in 1984 to appoint her business manager, Mary Ann Anderson, as her conservator due to poor business dealings from her prior business management company and her long separation from Howard Duff.
Өлім
Лупино 1995 жылғы 3 тамызда Лос-Анджелесте ішек қатерлі ісігінен ем алу кезінде инсульттан қайтыс болды, оның өмірі 77 жылға жетті. Оның естеліктері, «Ида Лупино: Камерадан тыс», оның өлімінен кейін Мэри Энн Андерсон редакциялап шығарды.
Lupino died from a stroke while undergoing treatment for colon cancer in Los Angeles on 3 August 1995, at the age of 77. Her memoirs, Ida Lupino: Beyond the Camera, were edited after her death and published by Mary Ann Anderson.
Табысы мен мұрасы
Лупино фильм түсіруді түсірілім алаңында кездесетін әрбір адамнан үйренді, соның ішінде "Қажет емес" фильмінің операторы Уильям Зиглерден де. "Ешқашан қорқушы болма" фильмін дайындау кезінде ол Майкл Гордонмен режиссерлік техника, ұйымдастыру және сюжет құру мәселелері бойынша кеңес алды. Оператор Арчи Стоут Лупино туралы: "Иданың камера бұрыштары мен линзалар туралы білімі мен жұмыс істеген барлық режиссерлерден артық, Виктор Флемингті есептемегенде. Ол әйелдің экранда қалай көрінетінін және сол әйелге қандай жарық керек екенін, тіпті менің өзімнен де жақсы біледі", – деді. Лупино редактор Стэнфорд Тишлермен де жұмыс істеді, ол оның туралы: "Ол бірдеңе түсіріп алып, содан кейін барлық қателерді монтаж бөлмесінде түзетуге үміттенетін режиссер емес еді. Оның еңбегінің арқасында актерлік шеберлік әрқашан жоғары деңгейде болды", – деді. Лупиноны феминисттік режиссер деп санауға бола ма, жоқ па деген сұраққа Шейб: "Менің ойымша, Лупино күшті тұлғаларды, ер немесе әйел болсын көрсетуге қызығушылық танытпады. Ол көбінесе жоғалған, адасқан адамдарға қызығушылық танытатынын айтты, менің ойымша ол соғыстан кейінгі үйіне орала алмайтын адамдардың күйзелісі туралы айтып отырды", – деді. Лупино өзін феминист деп санамады, ол: "Мен келісімшарттар арасында уақытымды толтыру үшін бірдеңе істеуім керек еді. Әйелдік ұстанымды сақтау маңызды – ерлер үстемдік танытқан әйелдерді жек көреді. Көбінесе операторға мен өзімнен аз білетінімді айтатынмын. Осылайша олармен жақсы қарым-қатынас орната алдым", – деді.
Lupino learned filmmaking from everyone she observed on set, including William Ziegler, the cameraman for Not Wanted. When in preproduction on Never Fear, she conferred with Michael Gordon on directorial technique, organization, and plotting. Cinematographer Archie Stout said of Ms. Lupino, "Ida has more knowledge of camera angles and lenses than any director I've ever worked with, with the exception of Victor Fleming. She knows how a woman looks on the screen and what light that woman should have, probably better than I do." Lupino also worked with editor Stanford Tischler, who said of her, "She wasn't the kind of director who would shoot something, then hope any flaws could be fixed in the cutting room. The acting was always there, to her credit." On whether Lupino should be considered a feminist filmmaker, Scheib states, "I don't think Lupino was concerned with showing strong people, men or women. She often said that she was interested in lost, bewildered people, and I think she was talking about the postwar trauma of people who couldn't go home again." Lupino did not consider herself a feminist, saying, "I had to do something to fill up my time between contracts. Keeping a feminine approach is vital – men hate bossy females Often I pretended to a cameraman to know less than I did. That way I got more cooperation."
Теледидарлық кредиттердің ішінара
Актриса және/немесе режиссер ретінде Аты Жыл Актриса рөлінде Режиссер рөлінде Эпизод Мистер Адамс және Ева 1957–1958 Иә Ева Адамс/Ева Дрейк Иә Басты рөлде (66 эпизод); 1 эпизод 1958 Түйсік аймағы 1959 Иә Барбара Жан Трентон "Он алты миллиметрлік киелі орын" Бонанза 1959 Иә Энни О'Тул "Энни О'Тулдың сағы" Люси Дези комедия сағаты 1959 Иә Өзі "Люсидің жазғы демалысы" Өлім аңғарының күндері 1960 Иә Памела Манн "Памрудтың бұқалары" Рифлемен 1961 Иә "Шабуыл" Трилер 1961 Иә "Соммервиллерлердің соңғысы" Тергеушілер 1961 Иә "Қайырымдылыққа бір нәрсе" Крат саспенс театры 1963 Иә Харриет Уитни "Бір қадам төмен" Вирджиния 1963 Иә Хелен Блейн "Алыс ашу" Түйсік аймағы 1964 Иә "Маскалар" Гилліган аралдары 1964 Иә "Қайырлы түн, тәтті капитан" Гилліган аралдары 1964 Иә "Бұрыс жолмен келген Фельдман" Сиқырлы әйел 1965 Иә "A – Аардварк үшін" Honey West 1965 Иә "Бриллиг қандай, О, Бимиш баласы?" Гилліган аралдары 1966 Иә "Продюсер" It Takes A Thief 1968 Иә Доктор Шнайдер "Айналу" Бэтмен 1968 Иә "Доктор Кассандра" "Сарқылушы доктор Кассандра" Отбасылық істер 1969 Иә Леди "Моди" Марчвуд "Моди" Отбасылық істер 1970 Иә Леди "Моди" Марчвуд "Модидің оралуы" Коломбо 1972 Иә Роджер Стэнфордтың тәтесі "Қысқа қысқасы" Сан-Франциско көшелері 1973 Иә Вилма Жэмисон "Блокада" Коломбо 1974 Иә Эдна Браун ханым "Аққу әні" Полиция әйелі 1975 Иә Хильда Моррис "Қуушылар" Чарлидің періштелері 1977 Иә Глория Гибсон "Мен есімде болам"
+ As actress and/or director Title Year As actress Role As director Episode Mr. Adams and Eve 1957–1958 Yes Eve Adams/Eve Drake Yes Main cast (66 episodes); 1 episode 1958 The Twilight Zone 1959 Yes Barbara Jean Trenton "The Sixteen Millimeter Shrine" Bonanza 1959 Yes Annie O'Toole "The Saga of Annie O'Toole" Lucy Desi Comedy Hour 1959 Yes Herself "Lucy's Summer Vacation" Death Valley Days 1960 Yes Pamela Mann "Pamela's Oxen" The Rifleman 1961 Yes "Assault" Thriller 1961 Yes "The Last of the Sommervilles" The Investigators 1961 Yes "Something for Charity" Kraft Suspense Theatre 1963 Yes Harriet Whitney "One Step Down" The Virginian 1963 Yes Helen Blaine "A Distant Fury" The Twilight Zone 1964 Yes "The Masks" Gilligan's Island 1964 Yes "Goodnight, Sweet Skipper" Gilligan's Island 1964 Yes "Wrongway Feldman" Bewitched 1965 Yes "A is for Aardvark" Honey West 1965 Yes "How Brillig, O, Beamish Boy" Gilligan's Island 1966 Yes "The Producer" It Takes A Thief 1968 Yes Doctor Schneider "Turnabout" Batman1968Yes"Doctor Cassandra" Spellcraft"The Entrancing Dr. Cassandra" Family Affair 1969 Yes Lady "Maudie" Marchwood "Maudie" Family Affair 1970 YesLady "Maudie" Marchwood "Return of Maudie" Columbo 1972 Yes Roger Stanford's Aunt "Short Fuse" The Streets of San Francisco 1973 Yes Wilma Jamison "Blockade" Columbo 1974 Yes Mrs. Edna Brown "Swan Song" Police Woman 1975 Yes Hilda Morris "The Chasers" Charlie's Angels 1977 Yes Gloria Gibson "I Will Be Remembered"