АҚШ «Юнайтед Стейтс» лайнерінің тарихы

Кіріспе

1951 жылғы мұхит кемесі

SS United States – 1950 және 1951 жылдар аралығында United States Lines компаниясы үшін салынған, қазірде пайдаланылмайтын мұхит кемесі. Бұл Америка Құрама Штаттарында толығымен салынған ең ірі мұхит кемесі және Атлантика мұхитын екі бағытта да ең жылдам кесіп өткен мұхит кемесі. 1952 жылғы алғашқы сапарынан бері ол ең жоғары орташа жылдамдық үшін Көк лентаны сақтап келеді, бұл атақ әлі де оған тиесілі. Кеме американдық кеме жасаушы Уильям Фрэнсис Гиббс жобалаған және соғыс уақытында Әскери-теңіз күштерінің қажеттілігіне орай әскер тасымалдау кемесі ретінде қайта жабдықталуы мүмкін еді. United States 1969 жылға дейін Атлантика арқылы үздіксіз жолаушылар тасымалын жүзеге асырды және ешқашан әскери мақсаттар үшін пайдаланылмады. Кеме 1970 жылдардан бері бірнеше рет сатылды, әрбір жаңа иесі лайнерді табысты етуге тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Соңында кемеге арналған жабдықтар аукционға сатылып, кеменің ішіндегі асбест панельдері сияқты қауіпті қалдықтар алынып тасталды, 1994 жылға қарай ол дерлік толығымен босатылды. Екі жылдан кейін ол Филадельфияға сүйретіліп әкелінді, онда ол қалып қойды. 2009 жылдан бері 'SS United States Conservancy' сақтау тобы кемені сақтау үшін қаражат жинап келеді. Топ 2011 жылы кемені сатып алды және кемені қалпына келтіру үшін бірнеше іске аспаған жоспарлар жасады, олардың бірі кемені көп мақсатты жағажай кешеніне айналдыруды қарастырды. 2015 жылы қаражаты азайғанда, топ кемені бөлшектеу үшін ұсыныстарды қабылдауға кірісті; алайда, ұзартылған қаржы жинау арқасында жеткілікті қаржы түсті. Ірі қайырымдалықтар кемені Филадельфия портында тоқтап тұруына мүмкіндік берді, ал топ кемені қалпына келтіру жоспарларын одан әрі зерттеуді жалғастыруда.

Дизайн және құрылыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жүздеген мың АҚШ әскерін Еуропаға тасымалдаған британдық лайнерлер қызметіне сүйеніп, АҚШ үкіметі көптеген сарбаздарды тасымалдауға қабілетті үлкен және жылдам сауда кемесін салуға қаржы бөлді. Америкалық теңіз сәулетшісі және инженері Уильям Фрэнсис Гиббс жобалаған лайнердің құрылысы АҚШ Әскери-теңіз күштері мен United States Lines бірлесіп жасаған жұмыс болды. АҚШ үкіметі 79,4 миллион долларлық құрылыс құнының шамамен 70% -ын қаржылады, ал кеменің болашақ операторы United States Lines қалған 28 миллион долларын қосты. Бұл кеме соғыс уақытында әскер тасымалдау кемесіне оңай түрлендірілу үшін жобаланған. Кеменің 15 000 әскерді тасымалдауға сыйымдылығы бар, сонымен қатар ол госпитальдық кемеге де айналдырылуы мүмкін. Кеме 1950-1952 жылдар аралығында Вирджиния штатының Ньюпорт Ньюс қаласындағы Newport News Shipbuilding and Drydock Company компаниясында салынды. Құрылыстың көп бөлігі фабрикада дайындалды. Кеменің корпусы 183 000 бөліктен тұрды. United States сол кездегі кез келген сауда кемесінің ең қуатты бу турбиналарына ие болды, олардың жалпы қуаты төрт 5 метрлік марганец қола пернелерге жеткізілді. Кеме сағатына астам жылдамдықпен кері жүзе алатын болды және тоқтаусыз жүзуге жететіндей отын мен жабдықтарға ие болды.

Жылдамдық

АҚШ-тың ең жоғары жылдамдығы даулы, себебі ол бір кезде әскери құпия ретінде сақталған, ал бірінші жылдамдық сынағынан кейін шамамен қандай ең жоғары жылдамдыққа жеткені туралы ақпараттардың таралуымен бұл мәселе одан да күрделі болды. Мысалы, 1968 жылы «The New York Times» газетінде кеме ең жоғары қуатында жұмыс істегенде қандай жылдамдыққа жете алатыны жайлы хабарланды. Басқа дереккөздер, соның ішінде Джон Дж. МакМаллен & Associates компаниясының зерттеу жұмысы, кеменің ең жоғары тұрақты жылдамдығын көрсетті. Кейіннен кеменің ең жоғары жылдамдығы 1952 жылғы 10 маусымдағы толық қуатпен жүргізілген сынақ кезінде анықталды.

Ішкі дизайн

Интерьерді Дороти Марквальд пен Энн Уркхарт жасаған. Мақсаты – "салтанаттылық пен жылтырлыққа қарағанда қарапайымдылықты, көлемділік емес, ұстамды әсемдікті баса көрсететін, заманауи, жаңашыл көрініс жасау" болды. Ішкі кеңістіктің тағы бір мақсаты – сыртқы бөлігіндегі тегіс сызықтарды қайталай отырып, кеменің жылдамдығын бейнелеу еді. Бұл жұмыстарға Хилдрет Мейер, Луи Росс, Питер Остуни, Чарльз Лин Тиссо, Уильям Кинг, Чарльз Гилберт, Реймонд Венделл, Натаниел Шоат, фреска суретшісі Остин М. Пурвс және мүсінші Гвен Люкс қатысты. Ішкі безендіруге Эдвард Мешеков жобалаған балалар ойын бөлмесі де кірді. Марквольд пен Уркхартқа толығымен өртке төзімді интерьер жасау міндеті жүктелді. Бұл материалдарды таңдау кезінде үлкен қиындық тудырды, әсіресе, әдетте өртенетін перделер мен кілемдер сияқты заттарға қатысты. Уильям Гиббс кемеде ең қатаң өрт қауіпсіздігі стандарттарын енгізуді талап етті. Өрт қаупін азайту үшін, АҚШ конструкторлары кеменің асханасындағы ағаш кеспе тақтасынан басқа, кеме ішінде ағаш қолданудан бас тартуды ұйғарды. Барлық жиһаз бен маталар, соның ішінде, АҚШ Әскери-теңіз күштері белгілеген өртке қарсы талаптарға сәйкес келу үшін шыныдан, металдан және иілген шыны талшықтан жасалды. Ішкі құрылымдарда кеңінен асбестпен қапталған панельдер қолданылды, ал көптеген ұсақ бұйымдар алюминийден жасалды. Басты залға арналған рояль бастапқыда алюминийден жасалатын болған, бірақ магони ағашынан жасалып, тек ағашқа бензин құйып, от жаққанда, ағаш өртенбегенін көрсеткен демонстрациядан кейін ғана қабылданды.

Өнер

Кемеде мүсіндерден бастап, бедерлі қабырға суреттері мен картиналарға дейін жүздеген ерекше өнер туындыларымен безендірілген. Алюминий көбінесе өнер жұмыстарына енгізілген, бұл туындылардың жеңіл, отқа төзімді болуына және қара мен күміс түстер схемасына сай келуіне мүмкіндік берді. Мысалы, бірінші класс баспалдағында 200-ге жуық алюминий мүсіні қолданылды, әр қабаттың алаңында әр штаттың құсы мен гүлі бейнеленген үлкен бүркіт орналасқан. Ескі әлеммен байланысты қатаң және физикалық топтық бөлініс идеясы, мұхит кемесінің жалпы американдық тақырыбына қайшы келді, себебі Америка Құрама Штаттары көбінесе ескі ақша мен топтық айырмашылықтардан алыс жатқан ел ретінде қарастырылды.

Бірінші сынып

Бірінші сыныптық жолаушылар кемедегі ең жақсы қызметтер мен ең қолайлы орындарға ие болды, оның ішінде әсем балуандар залы, темекі шегу бөлмесі, бірінші сыныптық асхана, бірінші сыныптық мейрамханалар, панорамалық зал, негізгі вестибюль, әсем баспалдақ және серуендеу жолдары. Осы мүмкіндіктердің көпшілігі кеменің орталық бөлігінде, қозғалтқыштардың дірілінен және сыртқы шудан алыс орналасқан.

Туристік сынып

Барлық билеттердің ең арзандары, туристік сыныпқа арналған орындар кеменің шеттерінде, ең қатты шайқанып, шулы болатын жерлерде жайғастырылған. Бұл кішкентай кабиналар жолаушылар арасында ортақ болды, әр бөлмеде екі қабатты төсек және қарапайым жиһаз болды. Дене жуу орындары барлық кабина сыныбының жолаушыларымен ортақ бір дәлізден пайдаланылды. Бұл сыныпқа ең төмен басымдық берілгендіктен, экипаж қызметі басқа сыныптарға қарағанда нашар болды. Басқа кемелердегі үшінші сыныпқа тең болғанымен, АҚШ-тағы бұл жағдай басқа кемелерде ұсынылғаннан жақсырақ болды. Ол бағалы "Көк лента" жүлдесін жеңіп алды. Қайта сапарында АҚШ батыс Атлантикалық мұхитты жүзу жөнінен де рекордты жаңартты, бұл рекордты бұрын Мэри патшайымы ұстаған. Ол 3 күн 12 сағат 12 минут ішінде, орташа жылдамдықпен Америкаға оралды. Нью-Йоркте кеменің иелеріне "Hales Trophy" сыйлықтары табысталды, ол "Көк лента" бәйгесінің нақты белгісі болды. 1950-жылдары және 1960-жылдардың басында АҚШ Атлантикалық мұхитты кесіп өту үшін танымал болды, Нью-Йорк, Саутгемптон және Ле-Хавр қалалары арасында, кейде Бремерхавенге де тоқталып жүрді. Ол Виндзор герцогы мен герцогинясы, Мэрилин Монро, Джуди Гарланд, Кэри Грант, Сальвадор Дали, Герцог Эллингтон және Уолт Дисней сияқты танымал жолаушыларды көп тартты, соңғысы 1962 жылы түсірілген "Бон Вояж!" фильмінде кемені көрсетті. Кемедегі танылмаған жұлдыз – Эллингтонмен бірге өнер көрсеткен тромбоншы Клод Джонс еді. Ол қызметкерлер құрамында жұмыс істеді және 1962 жылы кемеде қайтыс болды. 1960-жылдардың ортасы мен соңында реактивті ұшақтар пайда болғаннан кейін, кемемен Атлантикалық мұхитты кесіп өту нарығы қысқарды. Америка 1964 жылы сатылды, Мэри патшайымы 1967 жылы, ал Елизавета патшайымы 1968 жылы зейнеткерлікке шықты. АҚШ енді табыс әкелмейтін болды. Кемедегі жолаушылардың, экипаждың немесе жұртшылықтың білмегені, АҚШ 1969 жылдың 7 қарашасында Нью-Йоркке келгенде өзінің соңғы (400-ші) сапарын аяқтады. 1969 жылдың соңында, АҚШ-ты зейнеткерлікке шығару туралы шешім қабылданғанға дейін, United States Lines 1970 жылдың 21 қаңтарында басталатын 55 күндік Grand Pacific Cruise туралы хабарлады. Бірақ 1969 жылдың желтоқсан айында круиз жоспары тоқтатылды.

Cheapest of all tickets, spaces for the tourist class were tucked away to the peripheries of the ship where rocking and noise were most pronounced. These small cabins were shared among passengers, each room containing two bunk beds and simply furnished with little detail. Bathrooms were communal, shared among all cabin class passengers in the same passage. Service from the crew was lacking compared to the others, as this class received the lowest priority. While equivalent to the steerage or third class on other vessels, these poorest conditions on the United States were noticeably better than what was offered on other vessels. and winning the coveted Blue Riband. On her return voyage United States also broke the westbound transatlantic speed record, also held by Queen Mary, by returning to America in 3 days 12 hours and 12 minutes at an average speed of In New York her owners were awarded the Hales Trophy, the tangible expression of the Blue Riband competition. During the 1950s and early 1960s the United States was popular for transatlantic travel, sailing between New York, Southampton and Le Havre, with an occasional additional call at Bremerhaven. She attracted frequent repeat celebrity passengers, such as the Duke and Duchess of Windsor, along with celebrities like Marilyn Monroe, Judy Garland, Cary Grant, Salvador Dalí, Duke Ellington, and Walt Disney, who featured the ship in the 1962 film Bon Voyage!. An unrecognized celebrity on the ship was Claude Jones, a trombonist who had performed with Ellington. He worked as part of the waitstaff and died on board in 1962. By the mid to late 1960s, with the advent of jet powered airliners, the market for transatlantic travel by ship had dwindled. America was sold in 1964, Queen Mary was retired in 1967, and Queen Elizabeth in 1968. United States was no longer profitable. Unbeknownst to her passengers, crew, or the public, United States completed her last voyage (Number 400) on November 7, 1969, when she arrived in New York. In late 1969, before the decision was made to retire the United States, United States Lines announced a 55 day Grand Pacific Cruise set to sail on January 21, 1970. The cruise was canceled in December 1969.

Вирджиниядағы жайласу (1969-1996)

Соңғы сапарынан кейін лайнер жыл сайынғы жоспарланған жөндеуге арналған Ньюпорт-Ньюс қаласына келді. Ол жерде United States Lines оны қызметтен шығару туралы шешім қабылдады. Бұл шешім кеменің пайдалану шығындарының күрт өсуімен және АҚШ үкіметінің оперирациялық субсидияларды тоқтатуымен байланысты болды. Бұл жариялау кемедегі барлық жұмыстарды тоқтатты, түтіктерді қайта бояу сияқты шаруалар аяқталмай қалды. Түтіктердің жартылай боялған жабыны әлі де көрінеді. Кеме жабылды, барлық жиһаз, мүлік және экипаж киімдері өз орнында қалды. АҚШ Әскери-теңіз күштері кемені әскери тасымалдау кемесі немесе госпитальдық кеме ретінде қайта жабдықтау мүмкіндігін қысқа мерзімге қарастырды, оған USS United States деп атау қойылмақшы еді. Алайда бұл жоспар іске аспады, оның орнына екі San Clemente класындағы суперерқабатты қайта жабдықтауға басымдық берілді. 1978 жылға қарай лайнер теңіз күштері үшін ескірген деп есептелді және АҚШ Теңіз әкімшілігі оны сатуға шығарды. 1980 жылы кеме 5 миллион долларға Сиэтлдегі құрылысшы Ричард Х. Хэдли басқаратын консорциумға сатылды, ол лайнерді уақыт үлесі круиздік кеме форматында қайта жандандыруды жоспарлады. 1984 жылы кредиторларға төлеу үшін 1969 жылдан бері өз орнында қалған кеменің мүлігі мен жиһазы Вирджиния штатының Норфолк қаласында аукционға қойылды. 1984 жылдың 8-14 қазаны аралығында өткен бір апталық аукционда шамамен 3000 ұсынушы кемеден алынған заттар үшін 1,65 миллион доллар төледі. Көркем туындылар мен жиһаздың бір бөлігі Ньюпорт-Ньюс Теңізшілер мұражайы сияқты мұражайларға жіберілді, ал ең ірі коллекция Солтүстік Каролина штатындағы Нагс-Хедтегі кейін жабылған Windmill Point мейрамханасында орнатылды. 1989 жылдың 4 наурызында кеме Хэмптон-Роуд арқылы сүйретіліп, Ньюпорт-Ньюс қаласындағы CSX көмір терминалына жеткізілді. Ричард Хэдлидің уақыт үлесі круиздік кемесі туралы жоспары қаржылық тұрғыдан сәтсіз аяқталды, ал кеме АҚШ маршалдары тәркілегеннен кейін 1992 жылдың 27 сәуірінде АҚШ Теңіз әкімшілігі аукционға шығарды. Аукционда Эдвард Кантор мен Фред Майер басқарған, түрік кеме компаниясының отбасы мүшесі Джулиде Садыкоглу көпшілік үлесіне ие болған Marmara Marine Inc. компаниясы кемені 2,6 миллион долларға сатып алды. Кеме 1992 жылдың 4 маусымында АҚШ-тан Түркияға сүйретіліп, 9 шілдеде Мармара теңізіне жетті. Содан кейін ол Украинаға сүйретіліп, Севастополь кеме құрылыс шебінде 1993 жылдан 1994 жылға дейін жалғасқан асбестті жою жұмыстары жүргізілді. Осы кезеңде кеменің ішкі бөлігі дерлік толығымен бөлшектелді, тек қабырғалар ғана қалды. Кеме қайтадан теңізге шығар болса, жаңартылған SOLAS талаптарына сәйкес келмейтін ашық құтқару қайықтары да алынып, олардың құралдарымен бірге жойылды. АҚШ-та кемені қайта пайдалану жоспарлары іске аспады, сондықтан 1996 жылдың маусымында ол Атлантика арқылы Оңтүстік Филадельфияға сүйретіліп әкелінді.

After its last voyage, the liner sailed to Newport News for her scheduled annual overhaul. While there, United States Lines announced its decision to withdraw her from service. The decision was due to the skyrocketing expenses of operating the ship and the U. S. government's discontinuation of its operating subsidies. The announcement halted all work on the ship, leaving tasks such as repainting of the funnels incomplete. The partially finished paint coating on the funnels can still be faintly seen. The ship was sealed up, with all furniture, fittings, and crew uniforms left in place. United States was briefly considered by the US Navy to be converted into a troopship or a hospital ship, to be called USS United States. This plan never materialized, being dropped in favor of converting two San Clemente class supertankers. The liner was seen as obsolete for Naval use by 1978, and was put up for sale by the U. S. Maritime Administration. In 1980, the vessel was sold for $5 million to a group headed by Seattle developer Richard H. Hadley, who hoped to revitalize the liner in a timeshare cruise ship format. In 1984, to pay creditors, the ship's fittings and furniture, which had been left in place since 1969, were sold at auction in Norfolk, Virginia. After a week long auction from October 8–14, 1984, about 3,000 bidders paid $1.65 million for objects from the ship. Some of the artwork and furniture went to museums like the Mariners' Museum of Newport News, while the largest collection was installed at the later closed Windmill Point Restaurant in Nags Head, North Carolina. On March 4, 1989, the vessel was relocated, towed across Hampton Roads to the CSX coal pier in Newport News. Richard Hadley's plan of a time share style cruise ship eventually failed financially, and the ship, which had been seized by US marshals, was put up for auction by the U. S. Maritime Administration on April 27, 1992. At auction, Marmara Marine Inc.—which was headed by Edward Cantor and Fred Mayer with Julide Sadıkoğlu, of the Turkish shipping family, as majority owner—purchased the ship for $2.6 million. The ship was towed to Turkey, departing the US on June 4, 1992, and reaching the Sea of Marmara on July 9. She was then towed to Ukraine, where, in Sevastopol Shipyard, she underwent asbestos removal which lasted from 1993 to 1994. The interior of the ship was almost completely stripped down to the bulkheads during this time. The open lifeboats which would not meet updated SOLAS requirements if the ship were to sail again were also removed and scrapped along with their davits. In the U. S., no plans could be finalized for re purposing the vessel, and in June 1996, she was towed back across the Atlantic to South Philadelphia.

Филадельфиядағы жайластыру (1996 жылдан бері)

1997 жылғы қарашада Эдвард Кантор кемені 6 миллион долларға сатып алды. Екі жыл өткен соң, SS United States Foundation және SS United States Conservancy (бұрын SS United States Preservation Society, Inc. деп аталған) кемені Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізуге қол жеткізді. NCL 2003 жылдың соңында кемеге қатысты кең ауқымды техникалық сараптама жүргізіп, кеменің жақсы жағдайда екенін анықтады. Круиздік компания кеменің 100-ден астам қорапқа жиналған жобаларын тізімдеді. 2004 жылғы тамызда NCL кемені қайта жаңарту арқылы жаңадан салу мүмкіндігін зерттеуге кірісті, ал 2006 жылғы мамырда Малайзияда орналасқан Star Cruises (NCL иесі) төрағасы Тан Шри Лим Кок Тай кеменің қайта жаңартылғаннан кейін NCL үшін төртінші кеме ретінде қайта оралатынын мәлімдеді. Осы арада кеменің түпнұсқа жиһаздарының бір бөлігі болған Windmill Point мейрамханасы 2007 жылы жабылды. Жиһаз Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласындағы Теңізшілер мұражайы мен Кристофер Ньюпорт университетіне сыйға берілді. NCL America Гавайиде жұмысын бастағанда, ол United States орнына 2=Pride of America 4=2, 2=Pride of Aloha 4=2 және 2=Pride of Hawaii 4=2 кемелерін пайдаланды. Кейіннен NCL America Гавайидегі қызметтен Pride of Aloha және Pride of Hawaii кемелерін шығарды. 2009 жылғы ақпан айында United States кемесінің "жақын арада сатылымға шығарылатыны" хабарланды.

Ықтимал ақаулық (2009-2010 жж.)

SS United States Conservancy 2009 жылы құрылды, ол оны сатып алу үшін қаражат жинап, «United States» кемесін сақтап қалуға тырысты. 2009 жылдың 30 шілдесінде Филадельфиялық медиа кәсіпкері және меценат Х. Ф. Ленфест, Star Cruises компаниясынан кемені сатып алуға көмектесу үшін 300 000 долларлық грант беруге уәде берді. Бұрынғы АҚШ президенті Билл Клинтон да 1968 жылы өзі кемеде болғандықтан, кемені құтқару жұмыстарын қолдады. 2010 жылдың наурыз айында кемені металл терісіне сату үшін ұсыныстар қабылданып жатқаны хабарланды. Norwegian Cruise Lines компаниясы баспасөз хабарламасында «United States» кемесін қазіргі күйінде ұстап тұрудың жоғары шығындарын – жылына шамамен 800 000 долларды атап өтті, сондай-ақ SS United States Conservancy кемеге ұсыныс бере алмағандықтан, компания «тиісті сатып алушыны» белсенді түрде іздестіріп жатқанын мәлімдеді. 2010 жылдың 7 мамырына дейін SS United States Conservancy 50 000 доллардан астам қаражат жинады. 2010 жылдың қараша айында Консервация Оңтүстік Филадельфиядағы Делавэр өзенінің бойында, тоқтап қалған Foxwoods Casino жобасының орнында, қонақүйлер, мейрамханалар және казино бар «көп мақсатты жағалау кешенін» салу жоспарын жариялады. 2010 жылдың қараша айының соңында, Пенсильванияның 2010 жылдың 10 желтоқсанындағы келісім мерзімі алдында, сайт туралы егжей-тегжейлі зерттеу жарияланды, бұл келісім Харраның ойын-сауық компаниясының казино жобасын иеленуіне бағытталған. Алайда, 2010 жылдың 16 желтоқсанында штаттық ойынды бақылау кеңесі казино лицензиясын қайтарып алуға дауыс берген соң, Консервацияның келісімі күшін жойды.

Қорғау (20102015)

Консервация ақырында 2011 жылдың ақпан айында NCL-ден АҚШ кемесін филантроп Х. Ф. Ленфест ұсынған ақшаның көмегімен 3 миллион долларға сатып алды. Топтың 20 айға (2010 жылдың 1 шілдесінен бастап) кемені улардан тазарту және кемені қаржылық жағынан өзін-өзі қамтамасыз ету үшін, мүмкін қонақ үй немесе басқа да даму жобасы ретінде даму жоспарын қолдауға жұмсалатын қаражаты болды. SS United States Conservancy атқарушы директоры Дэн Максуини кемеге арналған ықтимал орындар Филадельфия, Нью-Йорк және Майами деп мәлімдеді. SS United States Conservancy 2011 жылдың 1 ақпанында АҚШ кемесінің меншігін алды. Кемені Филадельфия, Нью-Йорк немесе Майамиде орналастыру туралы әңгіме наурыз айында да жалғасты. Нью-Йоркте кемелерді дамытушы компаниямен келіссөздер жүргізіліп, кеме "Vision 2020" бағдарламасына кіруі тиіс еді. Майамиде, Коралл Гейблстегі Ocean Group, American Airlines Аренасының солтүстік жағында кемеге тұрақ қоюға қызығушылық танытты. Х. Ф. Ленфесттің қосымша 5,8 миллион долларлық қайырмасымен, 2011 жылдың наурыз айынан бастап кемеге қоғамдық тарту ортасы жасау үшін 18 ай уақыт болды. Консервация гранты Филадельфияның экономикасының игілігі үшін Филадельфияның әскери кеме жасау зауытында қайта жөндеу мен қалпына келтіруді оның соңғы кеме бағдарлау орнына қарамастан жүргізу керектігін анықтайды. 2012 жылдың 7 ақпанында кеме қайта қалпына келтіру жобасының алдын ала жұмыстары басталды, бірақ келісімшартқа әлі қол қойылмаған. 2012 жылдың сәуірінде кеме үшін әзірлеуші іздеудің бастамасы ретінде біліктілік сұранысы (RFQ) шығарылды. Мамыр айында ұсыныстар сұранысы (RFP) шығарылды. 2012 жылдың шілдесінде SS United States Conservancy "АҚШ-ты құтқарыңыз" деп аталатын жаңа онлайн-акцияны іске қосты. Бұл әлеуметтік желілер мен микро-қаржы жинаудың қоспасы болды. Бұл донорларға виртуалды кеменің квадрат дюймін қайта құруға демөөршілік етуге мүмкіндік берді, сонымен бірге оларға суреттер мен оқиғаларды жүктеуге мүмкіндік берді. кеменің тәжірибесі туралы. Консервация виртуалды кемеге донорлардың болашақ SS United States мұражайындағы интерактивті "Құрмет қабырғасында" көрінеді деп мәлімдеді. 2012 жылдың соңына дейін кемелерді 2013 жылдың жазына дейін таңдалған қалаға орналастыруға болатын құрылысшы таңдалуы тиіс еді. 2013 жылдың қарашасында кеме кемежайда тартымды болу үшін 2014 жылға дейін жалғасқан "кеменің астынан" жасалып жатқандығы туралы хабарланды. Егер жоспарлары тез арада жүзеге аспаса, кемелерді ысырып тастаудан басқа амалы жоқ болуы мүмкін екендігі туралы ескертілді. 2014 жылдың қаңтар айында кемеге ай сайын 80 000 доллар жұмсалатын. Кеме тағы алты ай бойы жұмыс істеуге жеткілікті ақша жиналды, жобаға белсене қатысатын адамды табу үмітімен, Нью-Йорк қаласы әлі де ең ықтимал орын болып табылады. 2014 жылдың тамызында кеме Филадельфияда әлі де жағаға ілінген болатын және кеменің жалдау ақысы айына 60 000 долларды құраған. АҚШ-ты ашық теңізде қызмет етуге қайтару үшін 1 миллиард доллар қажет деп есептелді, бірақ 2016 жылы сәнді круиздік кеме ретінде қалпына келтіру үшін "700 миллион долларға дейін" деп айтылды. 2014 жылдың 4 қыркүйегінде кеме Нью-Йоркке жету үшін соңғы күш-жігер жұмсалды. Кемені суға жақын орналасқан негізгі бағыт ретінде қайта пайдалануға мүдделі құрылысшы бұл туралы мәлімдеді. Консервация ұйымының кемелерді ысырып тастау керек пе, жоқ па, соны шешуге бірнеше апта ғана қалды. 2014 жылдың 15 желтоқсанында АҚШ-ты қайта дамытуды қолдау жөніндегі алдын ала келісімдер жарияланды. Келісімдер үш айға арналған шығындарды қамтамасыз етуді, 2015 жылы белгілі бір уақытта жарияланатын уақыт кестесі мен қосымша мәліметтерді қамтиды. 2015 жылдың ақпан айында Консервация анонимді донордан тағы 250 000 доллар алды. 2015 жылдың қазан айында SS United States Conservancy кемелерді жоюға арналған әлеуетті ұсыныстарды зерттей бастады. Топтың кемеге ай сайын 60 мың доллар жұмсауға ақшасы жетпей қалды. Кемені қайта қалпына келтіру әрекеттері жалғасты. Кемені қонақ үй, мейрамхана немесе кеңсе үшін пайдалануға болатын. Бір идея төменгі қабаттарға компьютерлік серверлерді орнатып, оларды жоғарғы қабаттардағы кеңсе кеңістіктеріндегі бағдарламалық қамтамасыз етумен байланыстыру болды. Алайда нақты жоспарлар жарияланбады. Егер 2015 жылдың 31 қазанына дейін кемеде жетістік болмаса, оны "жауапты қайта өңдеушіге" сатудан басқа амалымыз жоқ екенін айтты. 2015 жылдың қазан айында кемеге қауіп төнбеу үшін 100 000 доллар жиналғандығы туралы хабарланды. 2015 жылдың 23 қарашасында күтім мен күтіп-ұстау үшін 600 000 доллардан астам қаражат түскендігі хабарланды, бұл SS United States Conservancy кемеді қайта дамыту жоспарымен жұмыс істеуге келер жылға дейін уақыт берді.

The Conservancy eventually bought United States from NCL in February 2011 for a reported $3 million with the help of money donated by philanthropist H. F. Lenfest. The group had funds to last 20 months (from July 1, 2010) that were to go to supporting a development plan to clean the ship of toxins and make the ship financially self supporting, possibly as a hotel or other development project. SS United States Conservancy executive director Dan McSweeney stated that possible locations for the ship included Philadelphia, New York City, and Miami. The SS United States Conservancy assumed ownership of United States on February 1, 2011. Talks about possibly locating the ship in Philadelphia, New York City, or Miami continued into March. In New York City, negotiations with a developer were underway for the ship to become part of Vision 2020, a waterfront redevelopment plan costing $3.3 billion. In Miami, Ocean Group, in Coral Gables, was interested in putting the ship in a slip on the north side of American Airlines Arena. With an additional $5.8 million donation from H. F. Lenfest, the conservancy had about 18 months from March 2011 to make the ship a public attraction. The Conservancy's grant specifies that the refit and restoration must be done in the Philadelphia Naval Shipyard for the benefit of the Philadelphia economy, regardless of her eventual mooring site. On February 7, 2012, preliminary work began on the restoration project to prepare the ship for her eventual rebuild, although a contract had not yet been signed. In April 2012, a Request for Qualifications (RFQ) was released as the start of an aggressive search for a developer for the ship. A Request for Proposals (RFP) was issued in May. In July 2012, the SS United States Conservancy launched a new online campaign called "Save the United States", a blend of social networking and micro fundraising that allowed donors to sponsor square inches of a virtual ship for redevelopment, while allowing them to upload photos and stories about their experience with the ship. The Conservancy announced that donors to the virtual ship would be featured in an interactive "Wall of Honor" aboard the future SS United States museum. By the end of 2012, a developer was to be chosen, who would put the ship in a selected city by summer 2013. In November 2013, it was reported that the ship was undergoing a "below the deck" makeover, which lasted into 2014, in order to make the ship more appealing to developers as a dockside attraction. The SS United States Conservancy was warned that if its plans were not realized quickly, there might be no choice but to sell the ship for scrap. In January 2014, obsolete pieces of the ship were sold to keep up with the $80,000 a month maintenance costs. Enough money was raised to keep the ship going for another six months, with the hope of finding someone committed to the project, New York City still being the likeliest location. In August 2014, the ship was still moored in Philadelphia and costs for the ship's rent amounted to $60,000 a month. It was estimated that it would take $1 billion to return United States to service on the high seas, although a 2016 estimate for restoration as a luxury cruise ship was said to be, "as much as $700 million". On September 4, 2014, a final push was made to have the ship bound for New York City. A developer interested in re purposing the ship as a major waterfront destination made an announcement regarding the move. The Conservancy had only weeks to decide if the ship needed to be sold for scrap. On December 15, 2014, preliminary agreements in support of the redevelopment of United States were announced. The agreements included providing three months of carrying costs, with a timeline and more details to be released sometime in 2015. In February 2015, another $250,000 was received by the Conservancy from an anonymous donor towards planning an onboard museum. In October 2015, the SS United States Conservancy began exploring potential bids for scrapping the ship. The group was running out of money to cover the $60,000 per month cost to dock and maintain the ship. Attempts to re purpose the ship continued. Ideas included using the ship for hotels, restaurants, or office space. One idea was to install computer servers in the lower decks and link them to software development businesses in office space on the upper decks. However, no firm plans were announced. The conservancy said that if no progress was made by October 31, 2015, they would have no choice but to sell the ship to a "responsible recycler". As the deadline passed it was announced that $100,000 had been raised in October 2015, sparing the ship from immediate danger. By November 23, 2015, it was reported that over $600,000 in donations had been received for care and upkeep, buying time well into the coming year for the SS United States Conservancy to press ahead with a plan to redevelop the vessel.

Crystal Cruises (2016-2018 жж.)

2016 жылдың 4 ақпанында Crystal Cruises АҚШ кемесін сатып алу опциясына қол қойғандығын жариялады. Crystal Cruises кеме Нью-Йорк қаласындағы круиздік кеме ретінде қайта іске қосу мүмкіндігін зерттеу үшін Филадельфияда тоғыз ай бойы тұрақтап тұру шығындарын өтеуге міндеттенді. 2016 жылдың 9 сәуірінде АҚШ-тан 600 артефакт Кемешілер мұражайы мен басқа да демеушілерден кемеге қайтарылатыны хабарланды. 2016 жылдың 5 тамызында жоспар ресми түрде тоқтатылды, себебі Crystal Cruises көптеген техникалық және коммерциялық қиындықтарға тап болды. Круиздік компания жыл соңына дейін кемені сақтауға 350 000 доллар көмектесті. SS United States Conservancy қайырымдылықтарды қабылдауын жалғастырды, соның ішінде круиздік индустрияның басшысы Джим Поллиннен 150 000 долларлық қайырымдылық түсті. 2018 жылдың қаңтар айында консервация АҚШ президенті Дональд Трампқа "Американың флагманы" мәселесіне қатысты шаралар қабылдауға үндеді. Егер ақшасы бітіп қалса, кемеге қатысты басқа жоспарлар оны металлға тапсырудың орнына жасанды риф ретінде суға батыруды қарастырады.

RXR Realty (2018 жылдан бастап)

2018 жылдың 10 желтоқсанында консервация коммерциялық жылжымайтын мүлік фирмасы RXR Realty компаниясымен келісімшарт жасағанын жариялады. 2015 жылы RXR Нью-Йорктегі 57-ші айлақта мейрамхана және іс-шара өткізу орны ретінде пайдалануға берілмеген мұхит лайнеріне қызығушылық білдірді. Консервация кез келген қайта дамыту жоспарында кеменің пішіні мен сыртқы дизайнын сақтауды, сондай-ақ кемедегі мұражайға орын бөлуді талап етеді. 2023 жылы RXR Realty және MCR Hotels компаниялары кемені қайта дамытудың егжей-тегжейлі жоспарын жариялады. Аталған жоспар бойынша кеме 1000 бөлмелі қонақ үй, мұражай, іс-шаралар өткізу орталығы, қоғамдық саябақ және тамақтану орны ретінде пайдаланылатын болады. Нью-Йорк қаласы кеме үшін ең қолайлы орын деп танылды, себебі онда дамыған инфрақұрылым бар және жақын жердегі Джавиц конгресс орталығы орналасқан. 2023 жылғы жоспарға қайта жобаланған «United States» кемесінің бірнеше эскиздік суреттері де енгізілді. Суреттерде кеме Манхэттеннің батыс жағындағы Гудзон өзені саябағындағы теңіз айлағына тоқтаған күйінде бейнеленген. Сонымен қатар, қонақ үйдің кейбір элементтері көрсетілген. Қонақ үйдің маңызды бөлігі кеменің түтікшелерінің бірі болады, оның үстіңгі бөлігі алынып, аспанға ашық қалдырылады. Бұл қонақ үй мен іс-шаралар өткізу орындарын жарықтандыруға мүмкіндік беретін жарық терезесінің қызметін атқарады. Жоспарда құтқару шлюптерінің орналасқан жеріндегі қонақ үй бөлмелері, түтікшелер арасындағы бассейн, сондай-ақ қонақ үй және іс-шаралар өткізу үшін жарамды ішкі-сыртқы би залдары да қарастырылған. Филадельфиядағы федералды соттағы сот отырысы 2024 жылдың 17-18 қаңтарында өтті, ал шешім наурыз немесе сәуір айында шығару күтілуде.

Көркем шығарма

Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласындағы Теңізшілер мұражайында АҚШ-тан көптеген заттар сақталған, соның ішінде Гвен Люкстің «Азаттықтың көрінісі» шығармасы, 1984 жылғы аукционда сатып алынған бас асханадағы алюминий мүсіні. Америка тарихының ұлттық мұражайында Реймонд Джон Венделдің «Токтар» фрескасы қойылған. Хилдрет Мейердің екі туындысы – «Миссисипи» және «Судың әкесі» суреттері де мұражайға әкелінді, бірақ олар көрмеге қойылмады. Кеме қоңырауы Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласындағы Кристофер Ньюпорт университетінің кампусындағы сағат мұнарасында сақталады. Ол ерекше шараларды тойлау үшін қолданылады, соның ішінде жаңа студенттердің келуімен және бітіруші түлектердің шығуымен қоса. Кеме дабылының бірі Массачусетс штатының Ривер қаласындағы Rent A Tool ғимаратының үстінде ондаған жылдар бойы тұрды, ал 2017 жылы Техас штатындағы жеке коллекционерге 8000 долларға сатылды. 1984 жылғы аукционда сатып алынған және Солтүстік Каролина штатының Нагс-Хед қаласындағы Windmill Point мейрамханасында пайдаланылған асхана жиһаздары мен басқа да естеліктердің үлкен коллекциясы 2007 жылы мейрамхана жабылғаннан кейін Ньюпорт-Ньюс қаласындағы Теңізшілер мұражайына және Кристофер Ньюпорт университетіне сыйға берілді. Туристтік сыныптағы асхана орындықтары Теңізшілер мұражайының кафесінде қолданылады.

Жылдамдық рекорды

Шығыс және батыс бағыттары бойынша жылдамдық рекордтарынмен SS United States көк лентаға ие болды, бұл АҚШ туы көтерілген кеме 100 жыл бұрын осы жүлдені алғалы бері рекордты тұңғыш рет ұстады. United States 17 жылдық қызметі барысында Солтүстік Атлантикада орташа жылдамдықты сақтап тұрды. Кеме өзінің барлық қызмет кезеңінде көк лента үшін бәсекелес болған жоқ. Осы кезеңде Атлантика арқылы жылдам жолаушылар тасымалы әуеге көшті, және көптеген адамдар көк лента тарихы United States кемесімен аяқталды деп санайды. Оның шығысқа қарайғы рекорды бірнеше рет жаңаланды (алғаш рет 1986 жылы Virgin Atlantic Challenger II кемесімен), ал батысқа қарайғы рекорды 1990 жылы Destriero кемесімен жаңаланды, бірақ бұл кемелер жолаушыларды тасымалдайтын мұхит лайнерлері емес еді. 1990 жылы Хейлс Трофисі Hoverspeed Great Britain кемесіне бұйырды, ол коммерциялық кеме үшін шығысқа қарайғы жаңа жылдамдық рекордын орнатты.

Видео

Тастап кетілген «S. S. United States» кемесінің ішінде, 2021 жылғы YouTube тур видеосы.