Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олимпиадалық класты мұхит кемесі, осы атпен басқа White Star кемелері
Olympic class ocean liner
other White Star liners with this name
HMHS (His Majesty's Hospital Ship) Britannic (/b//r//ɪ/'/t//æ//n//ɪ//k/) – White Star Line компаниясының үшінші және соңғы лайнері және Britannic деген атты алған екінші White Star кемесі. Ол «Титандық» және «Гигант» кемелерінің кіші інісі болды және Атланттық мұхитты кесіп өтетін жолаушылар лайнері ретінде пайдалануға арналған. 1915 жылдан бастап, 1916 жылдың қараша айында Грекияның Кеа аралына жақын, Эгей теңізінде батып кеткенге дейін ол ауруханалық кеме ретінде жұмыс істеді. Ол кезде ол әлемдегі ең үлкен ауруханалық кеме болды. «Британик» Бірінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын суға түсірілді. «Титаник» кемесінің апаттан алынған сабақтары ескеріліп, құрылыс кезінде өзгерістер енгізілді, нәтижесінде ол үш кемеден ең қауіпсіз болуы тиіс болды. Ол Харланд пен Вольф компаниясының Белфасттағы кеме жасаушылығында бірнеше ай бойы ауруханалық кеме ретінде пайдалану үшін күтіп тұрды. 1915 және 1916 жылдары ол Ұлыбритания мен Дарданелл арасында қызмет етті. 1916 жылдың 21 қарашасында таңертең Кеа аралының жанында Германияның императорлық теңіз күштерінің минасына шағылысып, 55 минуттан кейін батып, 30 адамның өміне қиындық тудырды. Кемеде 1066 адам болды; 1036 аман қалғандар судан және құтқару шлюптерінен құтқарылды. «Британик» Бірінші дүниежүзілік соғыста жоғалған ең үлкен кеме болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін White Star Line компаниясы «Британик» кемесінің жоғалғаны үшін өтемақы ретінде соғыстан кейінгі жәрдемақының бір бөлігі ретінде RMS Majestic кемесін алды. 1975 жылы Жак Кусто кеменің қираған жерін тауып зерттеді. Бұл кеме әлемдегі теңіз түбіндегі ең үлкен сақталған жолаушылар кемесі болып табылады. Ол 1996 жылы сатып алынды және қазіргі уақытта теңіз тарихшысы Саймон Миллсқа тиесілі.
HMHS (His Majesty's Hospital Ship) Britannic (/b//r//ɪ/'/t//æ//n//ɪ//k/) was the third and final vessel of the White Star Line's of steamships and the second White Star ship to bear the name Britannic. She was the youngest sister of the and the and was intended to enter service as a transatlantic passenger liner. She was operated as a hospital ship from 1915 until her sinking near the Greek island of Kea, in the Aegean Sea, in November 1916. At the time she was the largest hospital ship in the world. Britannic was launched just before the start of the First World War. She was designed to be the safest of the three ships with design changes made during construction due to lessons learned from the sinking of the Titanic. She was laid up at her builders, Harland and Wolff, in Belfast for many months before being requisitioned as a hospital ship. In 1915 and 1916 she served between the United Kingdom and the Dardanelles. On the morning of 21 November 1916 she hit a naval mine of the Imperial German Navy near the Greek island of Kea and sank 55 minutes later, killing 30 people. There were 1,066 people on board; the 1,036 survivors were rescued from the water and lifeboats. Britannic was the largest ship lost in the First World War. After the First World War the White Star Line was compensated for the loss of Britannic by the award of as part of postwar reparations; she entered service as RMS Majestic. The wreck was located and explored by Jacques Cousteau in 1975. The vessel is the largest intact passenger ship on the seabed in the world. It was bought in 1996 and is currently owned by Simon Mills, a maritime historian.
Сипаттамалары
"Британик" кемесінің бастапқы өлшемдері оның үлкен әпкелеріне ұқсас болды, бірақ "Титаник" апатынан кейін, құрылыс кезінде оның өлшемдері өзгертілді. Жалпы тоннажы 48 158 тоннаны құрағандықтан, ол ішкі көлем жағынан үлкен әпкелерінен басып өтті, бірақ бұл оны сол кездегі ең ірі жолаушылар кемесі етіп жасамады; осы құрметті айтарлықтай үлкен тоннажы бар неміс кемесі иеленді. "Олимпиада" класындағы кемелер екі үш есе кеңейтілген бу машинасы мен үш қабатты сыртқы винттердің біріктірілген жүйесімен қозғалды, ал төмен қысымды бу турбинасы екі поршеньдік қозғалтқыштан шыққан буды пайдаланып орталық төрт қабатты винтті іске қосып, максималды жылдамдығы сағатына 23 теңіз шақырымын құрады.
The original dimensions of Britannic were similar to those of her older sisters, but her dimensions were altered whilst still on the building stocks after the loss of Titanic. With a gross tonnage of 48,158, she surpassed her older sisters in terms of internal volume, but this did not make her the largest passenger ship in service at that time; the German held this title with a significantly higher tonnage. The Olympic class ships were propelled by a combined system of two triple expansion steam engines which powered the three bladed outboard wing propellers whilst a low pressure steam turbine used steam exhausted from the two reciprocating engines to power the central four bladed propeller giving a maximum speed of 23 knots.
Титаниктен кейінгі жобалау өзгерістері
Британниктің құрылымы оның бауырларыныкіне ұқсас болды. «Титаник» апатынан кейін және одан кейінгі тергеулер нәтижесінде «Олимпиада» класындағы қалған лайнерлерге бірнеше жобалық өзгерістер енгізілді. «Британникке» қатысты бұл өзгерістер кеме ұшырылуы алдында жасалды, оның ішінде кеменің ені 94 футқа (29 м) дейін ұлғайтылды, қозғалтқыш және қазандық бөлімдері бойында қос қабырғалы корпус жасауға мүмкіндік берді, сондай-ақ 15 су өткізбейтін бөлімнен алтауы B палубасына дейін көтерілді. Бұдан өзге, кеменің корпусының ені ұлғайғандықтан, бұрынғы кемелерге орнатылған турбиналардың орнына үлкен турбина орнатылды. Орталық су өткізбейтін бөлімдер күшейтілді, бұл кеменің алты бөлімі су басқан жағдайда да афтыққа түсуіне мүмкіндік берді. Сыртқы жағынан ең үлкен көзге көрінетін өзгеріс – әрқайсысы электр қозғалтқышымен жұмыс істейтін және порталдарға орналастырылған алты құтқару қайығын түсіруге қабілетті үлкен кран тәрізді құрылымдардың орнатылуы болды; кемеге сегіз жиынтық құрылымдық құрылымдар қарастырылған, бірақ «Британник» соғысқа кірмес бұрын тек бесеуі орнатылды, ал қалғандары «Титаник» және «Олимпик» сияқты қолмен басқарылатын Welin типті құрылымдармен толықтырылды. Құтқару қайықтарын палуба үйінің шатырынан құрылымдардың жететін жеріне қоюға болады, ал құрылымдық құрылымдар кеменің екінші жағындағы құтқару қайықтарына жете алады, егер мұржалар жолды кеспесе. Бұл жоба кеме тізімделген жағдайда да, тізімге қарама-қарсы жақта құтқару қайықтарын түсіруге мүмкіндік берді, барлық құтқару қайықтарын түсіруге мүмкіндік берді. Бірақ бірнеше құрылымдық құрылымдар мұржалардың жанына орналастырылды, бұл мақсатқа жетілмеді. Бұрын А палубасында тоқтаған лифттер енді қайық палубасына дейін жете алады. Кемеде 48 құтқару қайығы болды, әрқайсысы кем дегенде 75 адамға арналған. Осылайша, құтқару қайықтарында кем дегенде 3600 адам сыяды, бұл кеменің ең жоғары сыйымдылығы 3309 адамнан асып түседі.
Britannic had a similar layout to her sister ships. Following the Titanic disaster and the subsequent inquiries, several design changes were made to the remaining Olympic class liners. With Britannic, these changes made before launch included increasing the ship's beam to 94 feet (29 m) to allow for a double hull along the engine and boiler rooms and raising six out of the 15 watertight bulkheads up to B Deck. Additionally, a larger turbine was added instead of the units installed on the earlier vessels to make up for the increase in hull width. The central watertight compartments were enhanced, allowing the ship to stay afloat with six compartments flooded. Externally the largest visual change was the fitting of large crane like gantry davits, each powered by an electric motor and capable of launching six lifeboats which were stored on gantries; the ship was designed to have eight sets of gantry davits but only five were installed before Britannic entered war service, with the difference being made up with boats launched by manually operated Welin type davits as on Titanic and Olympic. Additional lifeboats could be stored within reach of the davits on the deckhouse roof, and the gantry davits could reach lifeboats on the other side of the ship, providing that none of the funnels was obstructing the way. This design enabled all the lifeboats to be launched, even if the ship developed a list that would normally prevent lifeboats from being launched on the side opposite to the list. Several of these davits were placed abreast of funnels, defeating that purpose. The elevators, which previously stopped at A deck, could now reach the boat deck. The ship carried 48 lifeboats, capable of carrying at least 75 people each. Thus, at least 3,600 people could be carried by the lifeboats, which was well above the ship's maximum capacity of 3,309.
Тұжырымдама
1907 жылы «White Star Line» компаниясының бас директоры Дж. Брюс Исмей және Белфаст қаласындағы «Harland & Wolff» кеме жасау зауытының төрағасы лорд Пирри «Cunard Line» компаниясының «Лузитания» және «Мавритания» кемелерімен жылдамдық бойынша емес, салтанаттылық және қауіпсіздік тұрғысынан бәсекелесу үшін бесiз теңдесi жоқ үш океан лайнерін салуға келісті. Үш кеменің аттары кейін шешілді және олар дизайнерлердің кемелердің өлшемдеріне қатысты ниеттерін көрсетеді: «Олимпик», «Титаник» және «Британик». «Олимпик» және «Титаник» кемелерінің құрылысы 1908 және 1909 жылдары тиісінше басталды. Олардың мөлшері соншалықты үлкен болғандықтан, екі құрылыс алаңын қамтитын және бір уақытта екі кемені салуға мүмкіндік беретін Аррол Гантри құрылысын салу қажет болды. Үш кеме 270 метр ұзындықта және жалпы тоннажы 45 000 тоннадан астам болуы тиіс деп жоспарланған. Олардың жоспарланған жылдамдығы шамамен 22 түйінге тең болды, бұл «Лузитания» және «Мавритания» кемелерінен әлдеқайда төмен, бірақ Атланттық мұхитты бір аптадан кем уақытта жүзуге мүмкіндік берді.
In 1907, J. Bruce Ismay, director general of the White Star Line, and Lord Pirrie, chairman of the Harland & Wolff shipyard in Belfast had decided to build a trio of ocean liners of unmatched size to compete with the Cunard Line's Lusitania and Mauretania not in terms of speed but in terms of luxury and safety. The names of the three vessels were decided at a later date and they showed the intention of the designers regarding their size: Olympic, Titanic and Britannic. Construction of the Olympic and the Titanic began in 1908 and 1909 respectively. Their sizes were so large that it was necessary to build the Arrol Gantry to shelter them, wide enough to span the two new building slips and allow two ships to be built at a time. The three ships were designed to be 270 metres long and to have a gross tonnage of over 45,000. Their designed speed was approximately 22 knots, well below that of the Lusitania and Mauretania, but still allowing for a transatlantic crossing of less than one week.
Атын өзгерту туралы хабарлар
White Star Line және Harland and Wolff кеме жасау зауыты әрқашан жоққа шығарғанмен, кейбір дереккөздер Britannic-тің Gigantic деп аталуы керек екенін айтады, бірақ оның атын Titanic-пен бәсекелеспеу үшін немесе олардың арасында ұқсастықтар тудырмау үшін өзгертіпті. Бір дереккөз – кеме плакаты, онда жоғарыда «Gigantic» деп жазылған. Басқа дереккөздер – 1911 жылғы қарашадағы американдық газеттер, «Gigantic» үшін White Star Line-ның тапсырыс бергені туралы хабарлаған, сондай-ақ Titanic қаза болғаннан кейін және құрылыс кезінде жарияланған әлемнің басқа газеттері. Том МакКласки өзінің Harland and Wolff компаниясының мұрағат басқарушысы және тарихшысы ретінде «Олимпиада класындағы үшінші кемеге «Gigantic» деген атаудың қолданылғанын немесе ұсынылғанын ешқашан көрмегенін» мәлімдеді. Бірнеше қолмен жазылған өзгерістер тапсырыс кітабына қосылып, 1912 жылғы қаңтармен даталанды. Бұл өзгерістер кеме атауына емес, оның еніне қатысты болды. Titanic апатынан кейін енгізілген жақсартуларға байланысты Britannic 1914 жылғы 26 ақпанда ғана суға түсірілді, оның түсірілімі түтік орнатумен бірге сақталды. Баспасөз алдында бірнеше сөз сөйленді және суға түсірудің құрметіне кешкі ас ұйымдастырылды. Содан кейін кеменің жабдықталуы басталды. Кеме қыркүйек айында құрғақ докқа кірді және оның винттері орнатылды. Olympic-тің кеңістігін қайта пайдалану кеме жасау орнының уақытын және ақшасын үнемдеді, себебі алдыңғы екі кемеде қолданылғандай, үшінші тайғақты тазартпады. 1914 жылғы тамызда, Britannic Нью-Йорк пен Саутгемптон арасында трансатлантикалық рейстерді бастамас бұрын Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды. Әмірлік келісімшарттары бар барлық кеме жасау орындарына қолда бар шикізатты пайдалануға басымдық берілді. Барлық азаматтық келісімшарттар, соның ішінде Britannic-тің де жұмысы баяулады. Әскери-теңіз билігі көптеген кемелерді қарулы сауда крейсерлері ретінде немесе әскер тасымалы үшін реквизициялады. Адмиралтейство компанияларға кемелерін пайдаланғаны үшін ақы төледі, бірақ теңіз операцияларында кемелерді жоғалту қаупі жоғары болды. Үлкен мұхит кемелері бастапқыда теңіз күштеріне берілмеді, өйткені кіші кемелерді басқару оңайырақ болды. Olympic 1914 жылғы 3 қарашада Белфастқа оралды, ал Britannic-тегі жұмыс баяу жалғасты. Келесі айда Адмиралтейство жақында реквизицияланған жолаушылар кемелерін Галлиполи науқанында (Дарданелл операциясы деп те аталады) әскер тасымалы ретінде пайдалануға шешім қабылдады. Бірінші болып Cunard компаниясының кемелері шықты. Галлиполиға түсу апатты болып шықты және қаза болғандардың саны артқандықтан, жарақат алғандарды емдеу және эвакуациялау үшін үлкен ауруханалық кемелерге қажеттілік туды. Aquitania тамыз айында ауруханалық кеме қызметіне ауыстырылды (оның орнын әскер тасымалы ретінде қыркүйекте Olympic алады). Содан кейін 1915 жылғы 13 қарашада Britannic Белфасттағы қоймасынан ауруханалық кеме ретінде реквизицияланды. Ол үлкен қызыл айқышпен ақ түске боялып, көлденең жасыл жолақпен, HMHS (Оның Ұлылық Кемесі) Britannic деп аталды. Ішкі жағында 3,309 төсек және бірнеше операциялық бөлмелер орнатылды. Жоғарғы палубадағы ортақ бөлмелер жарақат алғандарға арналған бөлмелерге айналдырылды. B палубасындағы каюталарда дәрігерлер орналасты. Бірінші сыныптың асханасы мен бірінші сыныптың қабылдау бөлмесі операциялық бөлмеге айналдырылды. Төменгі көпір жеңіл жарақат алғандарды орналастыру үшін пайдаланылды. Ол сол бағыт бойынша бірнеше кемемен, соның ішінде Mauretania, Aquitania және оның бауырласы Olympicпен қосылды. Төрт кемеге сәл кейінірек қосылды. Ол көмір қорын толықтыру үшін Мудросқа жеткенше Неапольде тоқтады. Ол қайтып оралғаннан кейін, Уайт аралының жағасында жүзетін аурухана ретінде төрт апта өткізді. Үшінші сапар 1916 жылғы 20 наурызынан 4 сәуіріне дейін өтті. Дарданелл аралдары қаңтар айында эвакуацияланды. 1916 жылғы 6 маусымда әскери қызмет аяқталғаннан кейін Britannic Белфастқа оралып, оны трансатлантикалық жолаушылар кемесіне айналдыру үшін қажетті өзгерістерге ұшырады. Британ үкіметі White Star Line компаниясына конверсия үшін 75 000 фунт төледі. Трансформация бірнеше ай бойы жүргізілді, кейін кеме әскери қызметке қайта шақырылды.
Although the White Star Line and the Harland and Wolff shipyard always denied it, some sources claim that Britannic was to be named Gigantic, but her name was changed so as not to compete with Titanic or create comparisons. One source is a poster of the ship with the name Gigantic at the top. Other sources are November 1911 American newspapers stating the White Star order for Gigantic being placed, as well as other newspapers from around the world both during construction and immediately after the sinking of the Titanic. Tom McCluskie stated that in his capacity as archive manager and historian at Harland and Wolff, he "never saw any official reference to the name Gigantic being used or proposed for the third of the Olympic class vessels". Some hand written changes were added to the order book and dated January 1912. These only dealt with the ship's moulded width, not her name. Due to improvements introduced as a consequence of the Titanics disaster, Britannic was not launched until 26 February 1914, which was filmed along with the fitting of a funnel. Several speeches were given in front of the press, and a dinner was organised in honour of the launching. Fitting out began subsequently. The ship entered dry dock in September and her propellers were installed. Reusing Olympics space saved the shipyard time and money by not clearing out a third slip similar in size to those used for the two previous vessels. In August 1914, before Britannic could commence transatlantic service between New York and Southampton, the First World War began. Immediately, all shipyards with Admiralty contracts were given priority to use available raw materials. All civil contracts including Britannic were slowed. The naval authorities requisitioned a large number of ships as armed merchant cruisers or for troop transport. The Admiralty paid the companies for the use of their ships but the risk of losing a ship in naval operations was high. The larger ocean liners were not initially taken for naval use, because smaller ships were easier to operate. Olympic returned to Belfast on 3 November 1914, while work on Britannic continued slowly. The following month, the Admiralty decided to use recently requisitioned passenger liners as troop transports in the Gallipoli Campaign (also called the Dardanelles service). The first to sail were Cunard's and As the Gallipoli landings proved to be disastrous and the casualties mounted, the need for large hospital ships for treatment and evacuation of wounded became evident. Aquitania was diverted to hospital ship duties in August (her place as a troop transport would be taken by Olympic in September). Then on 13 November 1915, Britannic was requisitioned as a hospital ship from her storage location at Belfast. Repainted white with large red crosses and a horizontal green stripe, she was renamed HMHS (His Majesty's Hospital Ship) Britannic In the interior, 3,309 beds and several operating rooms were installed. The common areas of the upper decks were transformed into rooms for the wounded. The cabins of B Deck were used to house doctors. The first class dining room and the first class reception room on D Deck were transformed into operating rooms. The lower bridge was used to accommodate the lightly wounded. She joined with several ships on the same route, including Mauretania, Aquitania, and her sister ship Olympic. The four ships were joined a little later by She made a stopover at Naples before continuing to Mudros, in order for her stock of coal to be replenished. After she returned, she spent four weeks as a floating hospital off the Isle of Wight. The third voyage was from 20 March 1916 to 4 April. The Dardanelles was evacuated in January. At the end of her military service on 6 June 1916, Britannic returned to Belfast to undergo the necessary modifications for transforming her into a transatlantic passenger liner. The British government paid the White Star Line £75,000 to compensate for the conversion. The transformation took place for several months before being interrupted by a recall of the ship back into military service.
Қайта шақырылған
1916 жылы 26 тамызда Әскери-теңіз министрлігі «Британникті» ауруханалық кеме ретінде қайта қызметке шақырды, ал кеме сол жылдың 24 қыркүйегінде төртінші рет Жерорта теңізіне қайта оралды. 29 қыркүйекте Неапольге жол тартқанда, кеме күшті дауылға тап болды, бірақ зардап шекпеді. 9 қазанда Саутгемптонға аттанды. Содан кейін кеме тағы бір, бесінші сапар жасады, осы сапарда кеме Мудросқа (қазіргі Мудрос) жеткенде, тамақтан уланғандықтан экипаж карантинге жабылды. Кемедегі өмір белгілі бір тәртіппен өтті. Сағат алтыда науқастар оятылып, жайлар тазаланды. Таңғы ас сағат 6:30-да берілді, содан кейін капитан кемені тексеру үшін аралап өтті. Түскі ас 12:30-да, шай 16:30-да ұсынылды. Науқастар тамақтанған уақыттардың арасында емделді, ал серуендегісі келетіндер серуендеуге мүмкіндік алды. Кешкі сағат 20:30-да науқастар ұйықтап, капитан тағы да тексеру жүргізді.
The Admiralty recalled Britannic back into service as a hospital ship on 26 August 1916, and the ship returned to the Mediterranean Sea for a fourth voyage on 24 September of that year. On 29 September on her way to Naples, she encountered a violent storm from which she emerged unscathed. She left on 9 October for Southampton. Then, she made a fifth trip, which was marked by a quarantining of the crew when the ship arrived at Mudros (now Moudros) because of food borne illness. Life aboard the ship followed a routine. At six o'clock, the patients were awakened and the premises were cleaned up. Breakfast was served at 6:30 AM, then the captain toured the ship for an inspection. Lunch was served at 12:30 PM and tea at 4:30 PM. Patients were treated between meals and those who wished to go for a walk could do so. At 8:30 PM, the patients went to bed and the captain made another inspection tour.
Соңғы сапар
Таяу Шығыс театрына және Ұлыбританияға науқастар мен жарақаттанғандарды тасымалдауға бес сәтті сапарды аяқтағаннан кейін, «Британик» 1916 жылдың 12 қарашасында сағат 14:23-те Саутгемптоннан Лемносқа, Жерорта теңізіне бағытталған алтыншы сапарымен шықты. Дауыл кемені Неапольде жексембі күні түске дейін ұстап тұрды, сосын капитан Бартлетт ауа райының қысқаша тынығуынан пайдаланып, жолын жалғастыруға шешім қабылдады. «Британик» портынан шыққан кезде теңіз қайтадан көтерілді. Келесі күні таңертең дауыл басылып, кеме Мессина бұғазынан еш қиындықсыз өтті. 21 қарашаның алғашқы сағаттарында Матапан мүйісінен өтті. Таңертең «Британик» Кеа каналымен, Кеа аралы мен Соунион мүйісінің (Афинаны қамтитын Аттиканың ең оңтүстік нүктесі) арасында толық жылдамдықпен жүзіп бара жатты.
After completing five successful voyages to the Middle Eastern theatre and back to the United Kingdom transporting the sick and wounded, Britannic departed Southampton for Lemnos at 14:23 on 12 November 1916, her sixth voyage to the Mediterranean Sea. A storm kept the ship at Naples until Sunday afternoon when Captain Bartlett decided to take advantage of a brief break in the weather and continue. The seas rose once again as Britannic left the port. By the next morning, the storms died and the ship passed the Strait of Messina without problems. Cape Matapan was rounded in the first hours of 21 November. By morning, Britannic was steaming at full speed into the Kea Channel, between Cape Sounion (the southernmost point of Attica, the prefecture that includes Athens) and the island of Kea.
Жарылыс
1916 жылғы 21 қарашада сағат 08:12-де, Еуропалық Шығыс уақыты бойынша, HMHS Britannic минаға тиіп, жарылыс болғаннан кейін 55 минуттан соң суға батты. Кейіннен, 1916 жылғы 21 қазанда SM U 73, де командасымен Кеа арнасына мина орнатылғаны анықталды. Асханадағы реакция дереу болды; дәрігерлер мен медбикелер өздерінің бекеттеріне бірден кетті, бірақ барлығы да бірдей әрекет етпеді, себебі кеменің артқы бөлігінде жарылыстың күші нашар сезілді, ал көптеген адамдар кеме кішкентай қайыққа соқтығысқан деп ойлады. Капитан Бартлетт пен бас офицер Хьюм сол кезде мостикте болды және жағдайдың ауырлығы көп ұзамай анық болды. Жарылыс оң жақта, екінші және үшінші жүк бөлімдерінің арасында болды. Жарылыстың күші бірінші жүк бөлімі мен шығыршық бөлімі арасындағы су өткізбейтін қабырғаны зақымдады. Алғашқы төрт су өткізбейтін бөлімдер тез сумен толды, қазандықтардың жанындағы отты өшірушілердің бөлмелерін алтыншы қазандық бөлмесімен байланыстыратын туннель ауыр зақымданып, су сол қазандық бөлмесіне ағып кірді. Бартлетт су өткізбейтін есіктерді жабуға, апат сигналын жіберуге және экипажға құтқару шлюпкаларын дайындауға бұйрық берді. SOS сигналы дереу жіберілді және аймақтағы басқа бірнеше кемелер, соның ішінде HMS Heroic қабылдады, бірақ Britannic жауап алмады. Бартлетт пен кемедегі радистке белгісіз, алғашқы жарылыстың күші кеме мачталары арасындағы антенна сымдарын жыртып жіберді. Бұл кеме радио арқылы хабарлама жібере алғанымен, оларды қабылдай алмайтынын білдірді. Отты өшірушілердің туннеліне зақым келген су өткізбейтін есіктен басқа, алтыншы және бесінші қазандық бөлмелері арасындағы су өткізбейтін есік те дұрыс жабылмады. Су бесінші қазандық бөлмесіне қарай ағып жатты. Britannic суға бату шегіне жетті. Ол алғашқы алты су өткізбейтін бөлімі сумен толған кезде де (қозғалмай) су бетінде қалуы мүмкін еді. Су өткізбейтін бес қабырға B палубасына дейін көтерілген. Бұл шаралар "Титаник" апатынан кейін қабылданды (Титаник тек алғашқы төрт бөлімі сумен толғанда ғана жүзе алатын еді). Келесі маңызды қабырға, бесінші және төртінші қазандық бөлмелері арасындағы қабырға және оның есігі зақымдалмаған және кеменің аман қалуына кепілдік беруі керек еді. Алайда, жарылыстан кейін бірнеше минут өткен соң, төменгі палубалардағы ашық терезелер су астына кетті. Медбикелер палаталарды желдету үшін, нұсқауға қайшы, сол терезелердің көпшілігін ашқан. Кеменің еңісу бұрышы артқан сайын, су осы деңгейге жетіп, қазандық бөлмелерінің бесінші және төртінші бөлмелері арасындағы қабырғадан құйыла бастады. Алты бөлімнен астам сумен толғандықтан, Britannic су бетінде қала алмады. Грек аралдарының бірі - Кеяның жағалауы оң жақта көрініп тұрғанда, Бартлетт кемені жағаға тіреу үшін аралға қарай жүзуге бұйрық берді. Кеменің оң жаққа еңісуі және рульдің салмағы кемені өз күшімен басқаруды қиындатты, ал жарылыстан рульдік механизм бұзылып, рульмен басқару мүмкін болмай қалды. Капитан оң жақтан сол жаққа қарағанда жоғары жылдамдықпен жүруге бұйрық берді, бұл кемені аралға қарай жылжуға көмектесті.
At 08:12 am European Eastern Time on 21 November 1916, HMHS Britannic was rocked by an explosion after hitting a mine and sank 55 minutes later. It was later revealed that the mines were planted in the Kea Channel on 21 October 1916 by SM U 73 under the command of de. The reaction in the dining room was immediate; doctors and nurses left instantly for their posts but not everybody reacted the same way, as further aft, the power of the explosion was less felt, and many thought the ship had hit a smaller boat. Captain Bartlett and Chief Officer Hume were on the bridge at the time and the gravity of the situation was soon evident. The explosion was on the starboard side, between holds two and three. The force of the explosion damaged the watertight bulkhead between hold one and the forepeak. The first four watertight compartments were filling rapidly with water, the boiler man's tunnel connecting the firemen's quarters in the bow with boiler room six was seriously damaged, and water was flowing into that boiler room. Bartlett ordered the watertight doors closed, sent a distress signal, and ordered the crew to prepare the lifeboats. An SOS signal was immediately sent out and was received by several other ships in the area, among them and HMS Heroic, but Britannic heard nothing in reply. Unknown to either Bartlett or the ship's wireless operator, the force of the first explosion had caused the antenna wires slung between the ship's masts to snap. This meant that although the ship could still send out transmissions by radio, she could no longer receive them. Along with the damaged watertight door of the firemen's tunnel, the watertight door between boiler rooms six and five failed to close properly. Water was flowing further aft into boiler room five. Britannic had reached her flooding limit. She could stay afloat (motionless) with her first six watertight compartments flooded. There were five watertight bulkheads rising all the way up to B Deck. Those measures had been taken after the Titanic disaster (Titanic could float with only her first four compartments flooded). The next crucial bulkhead between boiler rooms five and four and its door were undamaged and should have guaranteed the ship's survival. However, there were open portholes along the front lower decks, which tilted underwater within minutes of the explosion. The nurses had opened most of those portholes to ventilate the wards, against standing orders. As the ship's angle of list increased, water reached this level and began entering aft from the bulkhead between boiler rooms five and four. With more than six compartments flooded, Britannic could not stay afloat. With the shores of the Greek island Kea to the right, Bartlett gave the order to navigate the ship towards the island in an attempt to beach the vessel. The effect of the ship's starboard list and the weight of the rudder made attempts to navigate the ship under its own power difficult, and the steering gear was knocked out by the explosion, which eliminated steering by the rudder. The captain ordered the port shaft driven at a higher speed than the starboard side, which helped the ship move towards the island.