Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атлант мұхиты арқылы жолаушылар мен жүк тасымалы
Passages of passengers and cargo across the Atlantic Ocean
Трансатлантикалық өткелдер – Еуропа немесе Африка мен Америка арасындағы Атлант мұхиты арқылы жолаушылар мен жүк тасымалы. Жолаушылар ағынының көп бөлігі Батыс Еуропа мен Солтүстік Америка арасындағы Солтүстік Атлант мұхиты арқылы жүзеге асырылады. Марклендпен сирек-сирек викингтердің саудасы тоқырағаннан кейін ғасырлар өткен соң, Кристофер Колумбтың саяхаттарынан кейін 1566 жылы испандық Батыс Индия флоттарымен тұрақты трансатлантикалық сауда жолы құрылды.
Transatlantic crossings are passages of passengers and cargo across the Atlantic Ocean between Europe or Africa and the Americas. The majority of passenger traffic is across the North Atlantic between Western Europe and North America. Centuries after the dwindling of sporadic Viking trade with Markland, a regular and lasting transatlantic trade route was established in 1566 with the Spanish West Indies fleets, following the voyages of Christopher Columbus.
Теңіз арқылы
XIX ғасырға дейін Атлантикалық мұхитты кесіп өту желкенді кемелермен жасалатын, бұл сапарлар уақытты көп алатын және көбінесе қауіпті болатын. Американы еуропалықтар ашқаннан кейін бірнеше онжылдық өткен соң, Испания Атлантика арқылы алғашқы сауда жолын ашты, 1566 жылы Батыс Үнді флотын құрды. Бұл жүйе екі ғасырдан астам уақыт бойы Америкадағы Испанияның иеліктері мен Испания арасындағы тұрақты байланысты қамтамасыз етті. Португалия Бразилиядағы порттары мен Португалия материгі арасында ұқсас теңіз жолын құрды. Ұлыбритания, Франция және Нидерланды сияқты басқа колониялық державалар да Жаңа әлемді отарлауға кірісті. Гиннес рекордтар кітабы әртүрлі кластағы кемелерге – саяхалық лайнерлерге, желкенді қайықтарға және ескек қайықтарға рекордтарды тағайындады. Континенттердің пішіні және мұхит ағымдарының (көмегі немесе қарсылығы) салдарынан, шығысқа қарайғы сапар батысқа қарайғы сапардан жылдам.
Prior to the 19th century, transatlantic crossings were undertaken in sailing ships, and the journeys were time consuming and often perilous. The first trade route across the Atlantic was inaugurated by Spain a few decades after the European Discovery of the Americas, with the establishment of the West Indies fleets in 1566, a convoy system that regularly linked its territories in the Americas with Spain for over two centuries. Portugal created a similar maritime route between its ports in Brazil and the Portuguese mainland. Other colonial powers followed, such as Britain, France and the Netherlands, as they colonized the New World. Guinness Book of World Records has awarded world records to vessels of various classes such as luxury liners, sail boats, and rowing boats. Because of the shape of the continents and the assistance (or resistance) of ocean currents, the Eastbound crossing is quicker than the Westbound crossing.
Жолаушылар лайнерлері
XIX ғасырда пароходтар пайда болғаннан кейін Атлантикалық мұхитты кесіп өту жылдам, қауіпсіз және сенімді болды. 1838 жылы салынған ағаш қабықты, күректі дөңгелекті кеме Бристольден Нью-Йоркке жүйістік рейс жасаған алғашқы, мақсатты түрде салынған Атлантикалық пароход деп танылды. Британдық инженер Изамбард Кингдом Брунелдің жобасы оның өлшемі, бұрын-соңды болмаған жолаушылар сыйымдылығы және Брунелдің үлкен кеменің отын тиімділігін пайдалануымен үлкен жетістік болды. Ол осы сияқты кемелердің прототипіне айналды. Британдық және Солтүстік Америка Корольдік пошталық бу кеме компаниясы 1840 жылы Ливерпуль, Галифакс және Бостон қалаларына жыл бойы қызмет көрсетуді бастады, мұнда төрт жаңа пароход пен британ үкіметінен алған пошта келісімшарты қолданылды. Кейіннен компания Cunard Line компаниясына айналды, ал Cunard-тың үстемдігі АҚШ үкіметінің назарын аударды, олар бәсекеге дайын американдық фирмаға ұсынуға дайын пошта келісімшартынан бас тартпады. 1850 жылы келісімшарт Нью-Йорк және Ливерпуль Америка Құрама Штаттарының Бу кемелері компаниясына берілді, ол Коллинз Линиесі болып танылды және Кунардқа өзінің жаңа, үлкен, жылдам және сәнді төрт кемесімен жауап берді. Сол кездегі өнеркәсіптік державалар – Ұлыбритания, Франция, Германия, Италия және Америка Құрама Штаттары арасында ұлттық техникалық шеберліктің және күштің символы ретінде үлкен мұхит лайнерлерін бәсекелестікпен салуға тырысты. Бәсеке жылдамдық үшін болды. 1838 жылдан бері Атлантика мұхиты арқылы жүйістік рейс жасаған пароходтың ең жылдам орташа жылдамдығы үшін «Көк лента» сыйлығы тағайындалды. Бұл рекорд халықаралық беделге соншалықты маңызды болды, британ үкіметі оны немістерден және олардың SS Kaiser Wilhelm der Grosse кемесінен қайтарып алуды тапсырды, ол 1907 жылы орындалды. Үкімет сондай-ақ қажет болған жағдайда оны әскер тасымалдағышқа айналдыруды талап етті. 1935 жылы кемелер магнаты Гарольд Хейлс төрт футтық, таза күмістен жасалған Хейлс трофейін тапсырып, сыйлықты ресми түрде бекітті. Басқа да танымал Атлантикалық лайнерлердің мысалдары: , , , , , , , , , , Queen Elizabeth 2, , және . АҚШ қазіргі уақытта Хейлс трофейінің иегері. 1952 жылдың шілдесінде ол 3 күн, 10 сағат, 40 минутта мұхитты кесіп өтті. Cunard Line компаниясының RMS Queen Mary 2 кемесі қазіргі уақытта жыл бойы, әдетте Саутгемптон мен Нью-Йорк арасында жүйістік Атлантикалық рейстерді жасайтын жалғыз кеме болып табылады. Осы себепті ол круиздік кеме ретінде емес, мұхит лайнері ретінде жобаланған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Атлантиканы кесіп өту Ұлыбритания үшін өте маңызды болды, өйткені Германия мен оның одақтастары Еуропаның көп бөлігін басып алып, сауда мен жабдықтауға кедері келтірді; бұл күрес Атлантика шайқасы деп танылды.
Transatlantic passenger crossings became faster, safer, and more reliable with the advent of steamships in the 19th century. The wooden hulled, paddle wheel built in 1838 is recognized as the first purpose built transatlantic steamship, on a scheduled run back and forth from Bristol to New York City. The design by British civil engineer Isambard Kingdom Brunel was a breakthrough in its size, unprecedented passenger capacity, and for Brunel leveraging the fuel efficiency of a larger ship. It became the prototype for a generation of similar ships. The British & North American Royal Mail Steam Packet Company started its year round Liverpool Halifax Boston service in 1840, using four new s and a mail contract from the British government. The company later evolved into the Cunard Line, with Cunard's dominance drawing the attention of the U. S. government, which had its own mail contract to offer to an American firm willing to compete. In 1850 the contract was awarded to the New York and Liverpool United States Steamship Company, which became the Collins Line, and which answered Cunard with its own four ships, which were newer, larger, faster, and more luxurious. Competition developed among the industrial powers of the time—the United Kingdom, France, Germany, Italy, and the United States—to competitively build grand ocean liners as symbols of national technical skill and expressions of power, not just transport businesses. The competition was for speed. An award called the Blue Riband has been tracked since 1838, for the fastest average speed of a steamship in regular service across the Atlantic. This record became so critical to international prestige that the was commissioned by the British government specifically to take the Blue Riband back from the Germans and their SS Kaiser Wilhelm der Grosse, which it did in 1907. The government also required it be convertible into a troop carrier if needed. In 1935 shipping magnate Harold Hales formalized the prize by commissioning and donating the four foot, solid silver Hales Trophy. Examples of other famous transatlantic liners are , , , , , , , , , , Queen Elizabeth 2, , and the The United States is the current holder of the Hales Trophy. In July 1952 that ship made the crossing in 3 days, 10 hours, 40 minutes. Cunard Line's RMS Queen Mary 2 is the only ship currently making regular transatlantic crossings throughout the year, usually between Southampton and New York. For this reason it has been designed as a proper ocean liner, not as a cruise ship. During World War II the transatlantic crossing was very important for the United Kingdom as much of Europe had been taken over by Germany and its allies preventing trade and supplies; the struggle is known as the Battle of the Atlantic.
Атлантиканы кесіп өтетін ең кішкентай моторлы қайық
2009 жылы Ральф пен Роберт Браун екі бауыр Атлант мұхитын 6,40 метрлік, өте шалқая суларда жүзуге арналған арнайы қайықпен кесіп өтті. Осы қайықты Ральф Браун жобалап, салған. Саяхат "Мен екінші жараланған батыр саяхаты" деп аталды, ол "Бөрік тырнағы" операциясында қаза болғандардың құрметіне арналған. Ральф Браун сол кезде АҚШ Теңіз корпусында (USMC) қызмет етіп, оған миссияға қатысатыны айтылған. Бірақ ол соңында қатыспады, ал операцияға барған басқа әскерилер сәтсіз әскери операцияда қаза тапты.
In 2009, two brothers, Ralph and Robert Brown, crossed the Atlantic Ocean in a 6.40 m flats boat – a special boat designed to operate in extremely shallow water. This flats boat was designed and built by Ralph Brown. The voyage was called the "I Am Second Wounded Hero Voyage" in honor of the men who were killed in Operation Eagle Claw; Ralph Brown had been in the USMC at the time of the Operation and was told he was going to participate in the mission. Though he ultimately did not go, other servicemen who did perished in the failed military operation.
Зодиак
1952 жылы Ален Бомбар "Л'Эретике" атты "Зодиак" қайығымен Атлантика мұхитын шығыстан батысқа қарай 113 күн саяхат етті.
In 1952, Alain Bombard crossed the Atlantic from East to West, journeying 113 days in a Zodiac, L'Hérétique.
Жағалар
1956 жылы Анри Боду ағаш пен арқаннан жасалған "Л'Эгаре II" салатымен Атлантиканы батыстан шығысқа, Галифакстан Фалмутқа дейін 88 күнде кесіп өтті. 1970 жылы Тор Хейердал ежелгі Мысыр үлгісімен салынған папирус салда, "Ра II" атты кемеде Атлантиканы өтті. Бұл сапардан бұрынғы жылы оның алғашқы салаты "Ра I" жасаған сәтсіз әрекетінен кейін орын алды. 1988 жылы "Таун-холлдың ұлы" аталған салдырауыш Солтүстік Атлант мұхитын кесіп өтті. 2011 жылы Энтони Смит және "Антики" Атлантиканы кесіп өтті.
In 1956, Henri Beaudout crossed the Atlantic from West to East, from Halifax to Falmouth, on a raft of wood and rope, L'Égaré II, in 88 days. In 1970, Thor Heyerdahl crossed the Atlantic in Ra II, a papyrus raft built to an Ancient Egyptian design. This voyage followed an unsuccessful attempt the previous year in his first raft, Ra I. In 1988, the junk raft, Son of Town Hall, crossed the North Atlantic Ocean. In 2011, Anthony Smith and the Antiki crossed the Atlantic.
Қайықтану және ескіру
2003 жылдың 13 маусымында француз грекшісі Мауд Фонтеной Сент-Пьер мен Микелоннан Атлант мұхитын шығысқа қарай кесіп өтуді бастады. Ол 10 қазанда Испанияның А-Корунья қаласына жетіп, осы құрлықты кесіп өтуде алғашқы әйел атанды. 2005 жылы "Вивальди Атлантик 4" кемесі бұрынғы 55 күндік рекордын жаңа 39 күндік рекордпен ауыстырды. 2010 жылдың 26 қазанында поляк Александр Доба 60 жастан асқан адамдардың арасында каякпен Атлант мұхитын тоқтаусыз кесіп өтуші алғашқы адам болды. Ол Сенегалдың Дакар қаласынан шығып, 99 күннен кейін Бразилияға жетті.
On 13 June 2003, French rower Maud Fontenoy started an eastward crossing of the Atlantic from Saint Pierre et Miquelon. She reached A Coruña in Spain on 10 October, becoming the first woman to accomplish this feat. In 2005, the Vivaldi Atlantic 4 broke the previous rowing record of 55 days and setting a new record of 39 days. On 26 October 2010, Polish sexagenarian Aleksander Doba was the first recorded individual to complete a non stop transatlantic crossing by kayak. He departed Dakar, Senegal and arrived in Brazil 99 days later.
Трансатлантикалық ескіру жарыстары
1997 жылы Канар аралдарынан Кариб теңізіне дейін алғашқы Шығыс-Батыс Атлантикалық қайықпен жүзу жарысы өтті. Қазір ол шамамен екі жылда бір рет ұйымдастырылады. 2006 жылы алғашқы Батыс-Шығыс Солтүстік Атлантикалық қайықпен жүзу жарысы өтті, ол Нью-Йорк қаласынан Ұлыбританиядағы Корнуоллдың Фалмут қаласына дейін жүргізілді.
In 1997, the first East–West Atlantic Rowing Race took place, running from the Canary Islands to the Caribbean. It now runs roughly once every two years. In 2006, the first West–East North Atlantic Rowing Race took place, running from New York City to Falmouth, Cornwall in the UK.
Желкен
1775 жылы Джон Дербидің 62 тонналық шхунасы «Кверо» Массачусетс штатының Салем қаласынан Уайт аралына 28 күнде (28 сәуір - 25 мамыр) теңізден өтті. 1866 жылы 8 метрлік «Қызыл, ақ және көк» атты құтқару қайығы 38 күнде Нью-Йорк қаласынан Англияның Маргейт қаласына жүзіп келді. 1870 және 1871 жылдары «Рагуза қаласының» 20 футтық яулы (кішкентай қайығы) Ирландияның Куинстаун қаласынан Нью-Йоркке және кері бағытта, әр бағытта екі адамнан (және бір иттің) күшімен жүзіп өтті.
In 1775, the 62 ton schooner Quero, sailed by John Derby from Salem, Massachusetts to the Isle of Wight in 28 days (April 28 to May 25). In 1866, the 26 feet (8 m) lifeboat Red, White and Blue sailed from New York City to Margate, England, in 38 days. In 1870 and 1871, The 20 ft yawl City of Ragusa sailed from Queenstown, Ireland, to New York and back, crewed by two men (and a dog) each way.
Трансатлантикалық рейстер
Трансатлантикалық ұшу 20 ғасырдың ортасында Атлантиканы кесіп өтудің басым түрі ретінде мұхит кемелерінен басып өтті. 1919 жылы американдық NC 4 Атлантиканы (бірақ бірнеше кезеңде) кесіп өткен алғашқы ұшақ болды. Сол жылы британдық Vickers Vimy ұшағы Алькок пен Браунның басқаруымен Ньюфаундлендтен Ирландияға дейін тұңғыш рет тоқтамай Атлантиканы ұшып өтті. 1919 жылы британдықтар әуе кемесімен алғаш рет Атлантиканы кесіп өтті. Бұл R34 рейсі болды. Оның капитаны Корольдік әуе күштерінің майоры Джордж Герберт Скотт өзінің экипажымен және жолаушыларымен бірге Шотландияның Ист-Фортунасынан Лонг-Айлендтің Минеола қаласына ұшып кетті. Оңтүстік Атлантиканы әуеден алғаш рет 1922 жылы португалдық әскери-теңіз авиаторлары Гаго Коутиньо мен Сакадура Кабрал кесіп өтті. Коутиньо мен Кабрал Лиссабоннан (Португалия) Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына үш түрлі Fairey III бипланымен кезең-кезеңмен ұшып, 30 наурыз бен 17 маусым аралығында белгілі бір қашықтықты басып өтті. Атлантикалық мұхитты түнде алғаш рет 1927 жылы 16-17 сәуірде португалдық авиаторлар Сарменто де Бейрес, Хорхе де Кастильо және Мануэль Гувея Биягос архипелагынан, Португалия Гвинеясынан, Бразилиядағы Фернандо де Норонхаға дейін, Argos аталған Dornier Wal ұшатын қайығымен ұшып өтті. 1927 жылы мамыр айында Чарльз Линдберг (Нью-Йорк пен Париж арасында) ұшақта тұңғыш рет жалғыз өзі тоқтамай Атлантиканы ұшып өтті. Екінші жеке ұшқыш, ал жолаушыны бірінші көтеретін адам – Кларенс Дункан Чемберлин, 6 маусым 1927 жылы. Эдвард Армстронг Атлантиканы кесіп өту үшін жанармай құюға арналған зәкірленген "теңіз аэродромдарының" тізбегін ұсынды. Трансатлантикалық жолаушылар нарығының үлесін мұхит кемелерінен алудың алғашқы маңызды әрекетін Германия жасады. 1930 жылдары Германия Атлантиканы 60 жолаушыны тасымалдайтын Zeppelin ұшақтарымен өтті, бұл мұхит кемелеріне ұқсас сәндік стильде болды. Алайда 1937 жылы болған "Гинденбург" апаты Атлантиканы кесіп өтетін Zeppelin ұшақтарының ұшуын тоқтатты. 1944 жылдың 1 маусымында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің (USN) Blimp Squadron ZP 14 екі K класты дирижаблі тұңғыш рет Атлант мұхитын қатаң емес дирижабльдермен кесіп өтті. Екі K кемесі (K 123 және K 130) 1944 жылдың 28 мамырында Массачусетс штатының Оңтүстік Веймут қаласынан шығып, Ньюфаундленд штатының Аргентия әскери-теңіз стансасына шамамен 16 сағатта ұшып келді. Аргентиядан дирижабльдер Азор аралдарындағы Терсейра аралындағы Лейес аланына шамамен 22 сағат ұшып келді. Бірінші Атлантиканы кесіп өтудің соңғы бөлігі Азор аралдарынан Француз Мароккосының Порт-Ляуте (Кенитра) қаласындағы Кроу-Филдке дейін 20 сағатқа созылатын ұшу болды. 1950 жылдардан бастап, үлкен реактивті ұшақтар жолаушыларды теңіз арқылы аз уақыт ішінде тасымалдауға кіріскенде, мұхит кемелерінің басымдығы азайды. Сондықтан мұхитты қалай кесіп өтуге қарағанда, оның жылдамдығы маңыздырақ болды. Боинг 707 ұшағынан бастау алған Jet Age кезеңінде Лондон мен Нью-Йорк арасындағы орташа ұшу уақыты ауа райына байланысты 6,5 пен 8 сағатқа дейін қысқарды. 1970 жылдары суперсондық Concorde ұшақтары екі қаланы 4 сағаттан аз уақыт ішінде байланыстыра алды, ал тек бір мұхит кемесі, Елизавета 2 патшайымы, саяхаттың баяу стилін ұнататындар үшін трансатлантикалық бағытта қалды. Коммерциялық трансатлантикалық ұшудың экономикасы 1950 жылдан бері айтарлықтай өзгерді; 1970 жылдардың басында кең корпусты ұшақтардың (Боинг 747 және Дуглас DC 10) енгізілуі трансатлантикалық саяхатты көпшілікке қолжетімді етті. 1990 жылдан бері заманауи реактивті қозғалтқыштардың жоғары сенімділігі Боинг 767, Боинг 777 және Airbus A330 сияқты қос қозғалтқышты реактивті ұшақтардың трансатлантикалық бағыттарда төрт қозғалтқышты реактивті ұшақтардың орнын көп бөлігін басып алғанын көрсетті, ал суперсондық Concorde 2003 жылы жоғары пайдалану шығындарына байланысты зейнеткерлікке шықты. 1990 жылдардың соңынан бері қос қозғалтқышты, тар корпусты реактивті ұшақтар Атлантикааралық рейстерге пайдаланылуда, яғни Солтүстік Американың ірі хабтары мен екінші реттік Еуропа қалалары арасындағы қалалар жұптары енді үлкен кең корпусты ұшақтарға мұқтаж болмай, тікелей байланыстыра алады, бұл жолаушылар сұранысы төмен бағыттарда экономикалық тиімсіз еді. Boeing 757 осы үрдісті ETOPS сертификатымен бастады, бірақ Boeing 737 және Airbus A320-ның ең соңғы нұсқалары қазір трансатлантикалық мүмкіндікке ие.
Transatlantic flight surpassed ocean liners as the predominant mode of crossing the Atlantic in the mid 20th century. In 1919, the American NC 4 became the first airplane to cross the Atlantic (but in multiple stages). Later that year, a British Vickers Vimy piloted by Alcock and Brown made the first non stop transatlantic flight from Newfoundland to Ireland. Also in 1919, the British were the first to cross the Atlantic in an airship when the R34 captained by Major George Herbert Scott of the Royal Air Force with his crew and passengers flew from East Fortune, Scotland to Mineola, Long Island, covering a distance of about in about four and a half days; he then made a return trip to England, thus also completing the first double crossing of the Atlantic (east–west–east). The first aerial crossing of the South Atlantic was made by the Portuguese naval aviators Gago Coutinho and Sacadura Cabral in 1922. Coutinho and Cabral flew from Lisbon, Portugal, to Rio de Janeiro, Brazil in stages, using three different Fairey III biplanes, and they covered a distance of between 30 March and 17 June. The first night time crossing of the Atlantic was accomplished during 16–17 April 1927 by the Portuguese aviators Sarmento de Beires, Jorge de Castilho and Manuel Gouveia, flying from the Bijagós Archipelago, Portuguese Guinea, to Fernando de Noronha, Brazil in the Argos, a Dornier Wal flying boat. In May 1927, Charles Lindbergh made the first solo non stop transatlantic flight in an airplane (between New York City and Paris). The second solo piloting, and the first to carry a passenger, was Clarence Duncan Chamberlin on 6 June 1927. Edward R. Armstrong proposed a string of anchored "seadromes" to refuel planes in a crossing. The first serious attempt to take a share of the transatlantic passenger market away from the ocean liners was undertaken by Germany. In the 1930s, Germany crossed the Atlantic with Zeppelins that could carry about 60 passengers in a similar luxurious style to the ocean liners. However, the Hindenburg disaster in 1937 put an end to transatlantic Zeppelin flights. On 1 June 1944, two K class blimps from Blimp Squadron ZP 14 of the United States Navy (USN) completed the first transatlantic crossing by non rigid airships. The two K ships (K 123 and K 130) left South Weymouth, MA on 28 May 1944 and flew approximately 16 hours to Naval Station Argentia, Newfoundland. From Argentia, the blimps flew approximately 22 hours to Lajes Field on Terceira Island in the Azores. The final leg of the first transatlantic crossing was about a 20 hour flight from the Azores to Craw Field in Port Lyautey (Kenitra), French Morocco. Beginning in the 1950s, the predominance of ocean liners began to wane when larger, jet powered airplanes began carrying passengers across the ocean in less and less time. The speed of crossing the ocean therefore became more important than the style of crossing it. The maturing passenger Jet Age starting with the Boeing 707 reduced the typical crossing time between London and New York City to between 6.5 and 8 hours, depending on weather conditions. By the 1970s, supersonic Concorde airplanes could connect the two cities in less than 4 hours, and only one ocean liner, Queen Elizabeth 2 remained on the transatlantic route for those who favored the slower style of travel. The economics of commercial transatlantic flying have evolved markedly since the 1950s; the introduction of widebody airliners (such as the Boeing 747 and Douglas DC 10) in the early 1970s made affordable transatlantic travel to the masses a reality. Since the 1990s, the high reliability of modern jet engines has meant that twin engine jet aircraft such as the Boeing 767, Boeing 777 and Airbus A330 have largely taken over on transatlantic routes from quad engine jets, whilst the supersonic Concorde was ultimately doomed by its high running costs, leading to its retirement in 2003. Since the late 1990s, twin engined, narrow body jet airliners have been used for transatlantic service, meaning that city pairs between major North American hubs and secondary European cities can now be connected directly without the need for larger widebody jets, which were uneconomic on routes with lower passenger demand. The Boeing 757 started this trend when it became ETOPS certified, although the most recent versions of both the Boeing 737 and Airbus A320 now have transatlantic capability.
Трансатлантикалық кабельдер
Трансатлантикалық кабельдер – Солтүстік Америка мен Еуропаны байланыстыратын мұхит түбіне төселген кабельдер. Радионың пайда болуына дейін Атлант мұхиты арқылы хабарласудың жалғыз тәсілі континенттерді трансатлантикалық телеграф кабелімен физикалық түрде байланыстыру болатын, алғашқысы 1858 жылы Ирландияның Валентия қаласынан Ньюфаундлендтің Хартс Контентіне орнатылды. Ол бір ай бойы жұмыс істеді. Алғашқы шығыс және батыс бағытындағы трансатлантикалық телефон кабельдері, TAT 1, 1955 және 1956 жылдары HMTS Monarch кабель кемесімен төселді. Алғашқы трансатлантикалық оптикалық талшықты кабель, TAT 8, 1988 жылы орнатылды. АҚШ доллары мен британ фунты арасындағы валюта бағамы қаржы нарығында әлі күнге дейін "кабель" деп аталады, себебі бұл мақсат үшін трансатлантикалық кабельді ерте пайдаланған.
Transatlantic cables are cables that have been laid along the ocean floor to connect North America and Europe. Before the advent of radio, the only means of communication across the Atlantic Ocean was to physically connect the continents with a transatlantic telegraph cable, the first of which was installed from Valentia, Ireland to Heart's Content, Newfoundland in 1858. It worked for a month. The first pair of eastbound and westbound transatlantic telephone cables, TAT 1, were laid in 1955 and 1956 by the cable ship HMTS Monarch. The first transatlantic fiber optic cable, TAT 8, was installed in 1988. The exchange rate between the United States dollar and British pound is still colloquially known as "cable" by financial marketeers, from the early use of the transatlantic cable for this purpose.
Трансатлантикалық туннель
Трансатлантикалық туннель – 19-шы ғасырдың соңынан бері бірнеше рет ұсынылған теориялық құрылыс. Ол Нью-Йорк қаласы мен Ұлыбритания немесе Франция арасында Атлант мұхитын басып өтетін туннель болар еді.
A transatlantic tunnel is a theoretical structure proposed several times since the late 19th century. It would be a tunnel spanning the Atlantic Ocean between New York City and the United Kingdom or France.