Украинская Греко-Католическая Церковь: История и Современность

Кіріспе

Византиялық дәстүрлі Шығыс католик шіркеуі – бұрын "Рутениялық" немесе "Рутениялық униат шіркеуі" деп аталған шіркеу.

Украина грек-католик шіркеуі (UGCC) – Украинада орналасқан ірі архиепископтық sui iuris ("автономды") Шығыс католик шіркеуі. Католик шіркеуінің жеке шіркеуі ретінде ол Киелі Тақпен толық қарым-қатынаста. Бұл Латын шіркеуінен кейін Католик шіркеуіндегі екінші үлкен шіркеу. Бас архиепископ бүкіл шіркеуге басшылық етеді, бірақ патриархтық атақпен ерекшеленбейді. Қазіргі бас архиепископ – Святослав Шевчук. Шіркеу өзін Киев Русі ортағасырлық мемлекетінің негізін қалаушы Ұлы князь Владимирдің христиан дінін қабылдауының мұрагері деп санайды. Русьте православие шіркеуінің негізі дәстүрлі түрде 988 жылға дейін жетеледі. 1596 жылы Брест одағының шарттары бойынша, бұл Русь немесе Рутениялық шіркеу Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының шіркеулік юрисдикциясынан Киелі Тақтың юрисдикциясына өтті, осылайша Рутениялық униат шіркеуі құрылды. "Брест одағы" – бір жағынан Киев, Галиция және Барлық Русь митрополиті Михаил III басшылығымен Польша-Литва одақтастығындағы Русь православие шіркеуі, екінші жағынан Рим папасы VIII Климент басшылығымен Латын шіркеуі арасындағы шарт. Польшаның бөлінісінен кейін "Рутениялық униат шіркеуінің" (Ecclesia Ruthena unita) епархиялары Ресей империясы мен Пруссия Корольдігінде таратылды. Брест одағының құрамында тек Австрияның билігіне өткен үш епархия ғана қалды. 1963 жылы Иосиф Слипийдің күш-жігері арқасында шіркеу украиндық деп танылды. 1963 жылы шіркеудің басшысы (немесе иерархы) "Бас архиепископ" атағын алды. Қазіргі таңда "Киев-Галиция Бас архиепископы" атағын иеленеді. Алайда, шіркеудің иерархтары мен жамағаттары өз басшыларын "Патриарх" деп жариялайды және осы құрметті Пападан мойындауды сұрап отыр.

Аттар

Оның алғашқы жылдары шіркеу латын тілінде "Ecclesia (Ruthena) unita" деп аталды, көбінесе "Рутенская униатская церковь" деп ағылшыншаландырылды, мұнда "Ruthenia" - бұл Русьтің ағылшыншалануы, қазіргі Украина, Беларусь және Батыс Ресейді билеген ортағасырлық патшалық, ал "униат" дегеніміз "одақтың бөлігі", бұл жағдайда Брест одағы (1595). Алайда "Униат" термині православиелік авторлардың жазбаларында қорлау терминіне айналды және грек-католиктердің өздерінің арасында ұнамсыз болды. Бұл шіркеудегі адамдарды католиктік иерархия негізінен Graeci catholici (грек католиктері) деп атаған, өйткені олар "грек" немесе Византиялық ырым-жырымдарды қолданған, сондай-ақ, нақтырақ Ruthenian catholici (Рутен католиктері). 1805 жылға дейін шіркеудің басшысы Метрополита Киовеенсис немесе "Киев митрополиті" деп аталды, кейде "Галиция мен бүкіл Русь" деп те аталды. Кейінірек Австрия империясы 1918 жылға дейін өзінің билігі астында Шығыс католиктерін тұтқындау үшін Griechisch katolisch (неміс тілінде "грек католиктері") терминін қолданды. Галисия мен Буковинаның руси халқы XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында өздерін украиндықтар ретінде таныта бастады. Паптың статистикалық жылнамасы Annuario Pontificio шіркеуді 1912 жылдан бастап украиндық деп атай бастады. Рутениялық униат шіркеуі (Ecclesia Ruthena unita, Руська Унійна Церква) – 17 ғасырдан бастап ресми шіркеу құжаттарында; содан кейін екі шіркеу де Польша-Литва одақтастығында Киев митрополиттерімен заңды түрде өмір сүрді, бірі – Иосиф Велиамин Рутский, грек-католик, екіншісі – Петр Могила, православиелік. Брест одағынан кейін жаңа грек-католик шіркеуін украин дінбасылары да, жергілікті мәсіхшілер де кеңінен қолдады. Людвик Немектің айтуынша, униат шіркеуінің құрылуы украиндық ұлттық сананың дамуы үшін бұрылыс болды – орыс православиесінен бөліну украин халқының Ресейден тілдік және мәдени айырмашылықтарды көбірек сезіне бастады, ал украиндық өзіндік ерекшелік 16 және 17 ғасырларда күрт дами бастады. 1809 жылғы Шонбрунн келісімінен кейін Австрия империясы бұрынғы Батыс Галисияның көп бөлігін Варшава герцогтігіне беруге мәжбүр болды. 1815 жылы Вена конгресінің соңғы шешімі Батыс Галисияны Ресей империясына беруді қамтамасыз етті. Батыс Галисияда орналасқан Хелм епархиясы Ресейдің юрисдикциясына кірді. Ресей императоры Павел I униат шіркеуін қалпына келтірді, ол үш епархиямен қайта ұйымдастырылды. Шіркеуге өз қызметін шектеусіз атқаруға рұқсат етілді (оның мүшелерін базилиандар деп атады). Діни қызметкерлер көп ұзамай католиктік және орысшыл болып бөлінді, бірақ біріншісі латын католиктік дініне айналды, ал екінші топ епископ Иосиф Семашко (1798–1868) бастаған және грек-католик синодының қатаң түрде қабылдамауы негізінен полякшыл дін қызметкерлерімен бақылауда болды. Вена конгресінен кейін Ресей империясы Батыс Галисияны (бұрын Австрия Польшасының құрамында болған) және уақытша Тарнополь округін басып алды, онда 1809 және 1815 жылдар аралығында Галисияның бөлек митрополиті құрылды. Холм епархиясының аумағы Орталық Польша аумақтарымен бірге Конгресс Польшасының құрамына енді. Ресейде поляк аумақтарының Ресейдің бақылауын жоюға бағытталған 1831 жылғы поляк көтерілісін сәтті басудан кейін жағдай күрт өзгерді. Көтерілісті грек-католик шіркеуі белсенді түрде қолдағандықтан, шіркеуге қарсы бірден күш қолданылды. Синодтың латындық мүшелері алынып тасталды; және шіркеу ыдырай бастады, оның Волыньдегі приходтары православиеге оралды, соның ішінде 1833 жылы әйгілі Почаев лаврасы берілді. 1839 жылы епископ Семашконың басшылығымен Полоцк Синоды (қазіргі Беларусь) Ресей империясындағы грек-католик шіркеуін таратып, оның барлық мүлкі православиелік мемлекеттік шіркеуге берілді. 1913 жылы шыққан Католик энциклопедиясында сол кездегі "Кіші Ресей" (қазіргі Украина) деп аталатын жерде Ресей үкіметінің қысымы грек-католик дінін "толығымен жойып жіберді" делінген, және "шамамен 7,000,000 униаттардың осы жерде күштеп немесе алдап православиелік шіркеуге қосылуға мәжбүр болды". Ғасырдың аяғында осы шіркеуге адал болып қалғандар православие шіркеуі мен Ресей империясының қуғын-сүргінінен АҚШ, Канада және Бразилияға көшіп бара бастады. Бір кездері Украинада басымдықты дін болғанмен, 19 ғасырда шамамен 2000-2500 діни отбасылар өз тобының ішінде некеге тұруды ұйғарды, бұл тығыз байланысты тұқым қуалайтын тапты құрайды. ), және Батыс Украина қоғамындағы білім мен байлыққа монополияға ие болған дінбасылар сол топтың жергілікті аристократиясын құрады. Дінбасылары Австрияның Украинаның ауылдарына мәдениет пен білім беруді әкелу рөлін қабылдады. Австрия билігіндегі украиндық қоғамдық және саяси қозғалыстардың көпшілігі дінбасылардың өзінен немесе олардың балаларынан пайда болды немесе олардың ықпалында болды. Бұл ықпал соншалықты зор болғандықтан, Батыс украиналықтар поляк қарсыластарымен Батыс Украинада теократия құруды қалайды деп айыпталды. Польшаның бөлінісінде Австрия алған аумаққа Галиция (қазіргі Батыс Украина және Оңтүстік Польша) кірді. Мұнда грек-католик русь (украин) шаруалары көбінесе поляк католиктерінің үстемдігінде болды. Австриялықтар грек-католик шіркеуіне тең құқық берді және поляк ықпалын жойды. Олар сондай-ақ униат семинарияларының формалды жоғары білім алуын міндеттеді (бұрын дінбасылар өз әкелерімен бейресми түрде білім алған), Вена мен Львовта осы мақсатқа қызмет ететін институттарды ұйымдастырды. Бұл Галициядағы украин халқының арасында үлкен, білімді топтың пайда болуына әкелді. Бұл сонымен қатар Габсбург әулетіне деген терең адалдық сезімін тудырды. Польшалық көтерілісшілер 1809 жылы Львовты қысқа мерзімге басып алғанда, украин грек-католик шіркеуінің басшысы Антин Ангеловичтен құдай қызметінде Австрия императоры Франц I есіміне орнына Наполеон есімін қоюды талап етті. Ангелович бас тартты және түрмеге қамалды. Австриялықтар Львовты қайта басып алғаннан кейін Ангелович императордан Леопольд орденімен марапатталды. Реформалардың нәтижесінде келесі ғасыр ішінде Австриялық Галициядағы грек-католик шіркеуі шетелдік мүдделердің қуыршағы болып табынуын тоқтатты және украин қоғамындағы маңызды мәдени күшке айналды. Көптеген тәуелсіз украиндық мәдени және саяси бағыттар (мысалы, русинофилия, русофилия және кейінірек украинофилия) грек-католик шіркеуінің дінбасыларының қатарынан пайда болды. Грек-католик дінбасыларының немесе олардың балаларының Батыс украиндық мәдени және саяси өмірге қатысуы соншалықты зор болғандықтан, Батыс украиналықтар поляк қарсыластарымен Батыс Украинада теократия құруды қалайды деп айыпталды.

In its early years, the church was called the "Ecclesia (Ruthena) unita" in Latin, often Anglicized as the "Ruthenian Uniate Church, where "Ruthenia" is the Anglicization of Rus', the medieval kingdom that ruled what is nowadays Ukraine, Belarus and Western Russia, and "uniate" means "part of a union", in this case the Union of Brest (1595). However, the term "Uniate" became a term of abuse in writings by Orthodox authors, and fell of out favour among Greek Catholics themselves. The people in this church were referred to by the Catholic hierarchy primarily as Graeci catholici (Greek Catholics) because they used the "Greek" or Byzantine Rite, as well as more specifically Rutheni catholici (Ruthenian Catholics). The leader of the Church was called Metropolita Kioviensis or "Metropolitan of Kiev" and sometimes also "of Galicia and all Rus'" until 1805. The Austrian Empire later used Griechisch katolisch (German for "Greek Catholic") as a catch all term for Eastern Catholics under its rule until 1918. The Ruthenian population of Galicia and Bukovyna began to increasingly identify themselves as Ukrainian, emphasizing the connection to Ukrainians in the Russian Empire, in the late 19th and early 20th centuries. The papal statistical yearbook Annuario Pontificio began referring to the church as Ukrainian from 1912. Ruthenian Uniate Church (Ecclesia Ruthena unita, Руська Унійна Церква) — from the 17th century, in official church documents; Following that, both churches existed legally in the Polish–Lithuanian Commonwealth with Metropolitans of Kyiv, one, Josyf Veliamyn Rutsky, Greek Catholic, and another, Peter Mogila, Orthodox. Following the Union of Brest, the new Greek Catholic church was widely supported by both the Ukrainian clergy and local Christians. According to Ludvik Nemec, the creation of the Uniate church was a turning point for the development of Ukrainian national awareness – the separation from Russian dominated Orthodoxy made the Ukrainian population more aware of the linguistic and cultural differences from Russia, and the Ukrainian identity started to sharply develop in the 16th and 17th century. Following the 1809 Treaty of Schönbrunn, the Austrian Empire was forced to cede most of the territory of the former West Galicia to the Duchy of Warsaw. In 1815, the final decision of Congress of Vienna resulted in the cession of West Galicia to the Russian Empire. The diocese of Chelm, which was located in West Galicia, ended up under the Russian jurisdiction. The Russian emperor Pavel I of Russia restored the Uniate church, which was reorganized with three eparchies suffragan to metropolitan bishop Joasaphat Bulhak. The church was allowed to function without restraint (calling its adherents Basilians). The clergy soon split into pro Catholic and pro Russian, however, with the former tending to convert to Latin Catholicism, while the latter group, led by Bishop Iosif Semashko (1798–1868) and firmly rejected by the ruling Greek Catholic synod remained largely controlled by the pro Polish clergy with the Russian authorities largely refusing to interfere. Following the Congress of Vienna, the Russian Empire occupied so called West Galicia (formerly in Austrian Poland) and, temporarily, Tarnopol district, where a separate metropolitan of Galicia was established between 1809 and 1815. The territory of Kholm eparchy along with Central Polish territories became part of Congress Poland. The situation changed abruptly following Russia's successful suppression of the 1831 Polish uprising, aimed at overthrowing Russian control of the Polish territories. As the uprising was actively supported by the Greek Catholic church, a crackdown on the Church occurred immediately. The pro Latin members of the synod were removed; and the Church began to disintegrate, with its parishes in Volhynia reverting to Orthodoxy, including the 1833 transfer of the famous Pochaiv Lavra. In 1839 the Synod of Polotsk (in modern day Belarus), under the leadership of Bishop Semashko, dissolved the Greek Catholic church in the Russian Empire, and all its property was transferred to the Orthodox state church. The 1913 Catholic Encyclopedia says that, in what was then known as 'Little Russia' (now Ukraine), the pressure of the Russian Government "utterly wiped out" Greek Catholicism, and "some 7,000,000 of the Uniats there were compelled, partly by force and partly by deception, to become part of the Greek Orthodox Church". By the end of the century, those remaining faithful to this church began emigrating to the U. S., Canada, and Brazil due to persecution by the Orthodox Church and the Russian Empire, e. g. the Pratulin Martyrs. Despite being once the majority religion in Ukraine, Numbering approximately 2,000 2,500 by the 19th century, priestly families tended to marry within their group, constituting a tight knit hereditary caste. ), and enjoying a virtual monopoly on education and wealth within western Ukrainian society, the clergy came to form that group's native aristocracy. The clergy adopted Austria's role for them as bringers of culture and education to the Ukrainian countryside. Most Ukrainian social and political movements in Austrian controlled territory emerged or were highly influenced by the clergy themselves or by their children. This influence was so great that western Ukrainians were accused by their Polish rivals of wanting to create a theocracy in western Ukraine. The territory received by Austria in the partition of Poland included Galicia (modern western Ukraine and southern Poland). Here the Greek Catholic Ruthenian (Ukrainian) peasantry had been largely under Polish Catholic domination. The Austrians granted equal freedom of worship to the Greek Catholic Church and removed Polish influence. They also mandated that Uniate seminarians receive a formal higher education (previously, priests had been educated informally by their fathers), and organized institutions in Vienna and Lviv that would serve this function. This led to the appearance, for the first time, of a large, educated class within the Ukrainian population in Galicia. It also engendered a fierce sense of loyalty to the Habsburg dynasty. When Polish rebels briefly took control of Lviv in 1809, they demanded that the head of the Ukrainian Greek Catholic Church, Antin Anhelovych, substitute Napoleon's name in the Divine Liturgy for that of Austrian Emperor Francis I. Anhelovych refused, and was imprisoned. When the Austrians retook control over Lviv, Anhelovych was awarded the cross of Leopold by the Emperor. As a result of the reforms, over the next century the Greek Catholic Church in Austrian Galicia ceased being a puppet of foreign interests and became the primary cultural force within the Ukrainian community. Most independent native Ukrainian cultural and political trends (such as Rusynophilia, Russophilia and later Ukrainophilia) emerged from within the ranks of the Greek Catholic Church clergy. The participation of Greek Catholic priests or their children in western Ukrainian cultural and political life was so great that western Ukrainians were accused of wanting to create a theocracy in western Ukraine by their Polish rivals.]]

Ресей империясы мен Кеңес Одағындағы шіркеу

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін украин грек-католиктері Польша, Венгрия, Румыния және Чехословакия мемлекеттерінің билігінде қалды. Австрияның бір ғасырлық үкімшілігі кезінде украин грек-католик шіркеуі украин ұлттық сипатына ие болғандықтан, соғыстар аралығындағы Польшада Галициялық грек-католиктер ұлтшыл поляк және католик мемлекеті тарапынан волындық православиелерге қарағанда тіпті аз патриоттық танытқан. Польша билігі Шығыс аумақтарына поляктандыру саясатын кеңейтіп, УГКЦ-ны әлсіретуге тырысты. 1924 жылы Солтүстік Америка мен Батыс Еуропадағы украин католик сенушілерімен кездескеннен кейін УГКЦ басшысына бастапқыда Львовқа (сол кездегі Львовтың полякша атауы) қайта кіруге рұқсат берілмеді, бірақ едәуір кешігуден кейін ғана оралуға мүмкіндік алды. Латын епископтары басшылығымен поляк католик дін қызметкерлері грек-католиктер арасында миссионерлік жұмыс бастады және украин грек-католик шіркеуіне әкімшілік шектеулер қойылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін украин католиктері коммунистік Польша мен Кеңес Одағының билігіне қарады. Шамалы ғана дін қызметкерлері шақырылғандықтан, Львовте синод өткізіліп, Брест одағы жойылды. Барлық шіркеу мүлігі ресми түрде Мәскеу патриархатының басшылығымен Ресей православие шіркеуіне берілді. Көптеген украин грек-католик дін қызметкерлері жасырын өмірге көшті. Бұл катакомбалық шіркеуді Батыс жарты шардағы диаспорасы күшті қолдады. 1870 жылдары басталған АҚШ және Канадаға эмиграция Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін күшейді. Карел К. Берхоффтың сөзіне сүйенсек, Украинаны нацистер басып алған кезде неміс билігі христиан шіркеулеріне қатысты түрліше қарады. Нацистік билік украин протестанттарына жақсы қарым-қатынас жасап, оларға "көңілділікпен" қарады және оларды қуғындамай қалды, ал бейбітшіл дін өкілдеріне ерекше құрмет көрсетілді. Ал грек және латын католиктері қатал қудалауға ұшырады, Берхоффтың пікірінше, бұл "нацистердің Ватиканға және поляктарға деген жаулықтарымен байланысты, өйткені Украинадағы осы христиандардың көп бөлігі поляктардан құралған". 1596 жылы қауым құрылғандығы туралы мәліметтер 20 ғасырдың бірінші жартысында украиндарға қарсы қызметтер атқарғандығын дәлелдеуге тырысқан басылымдарда күмәнді деп танылды. Митрополит Иосиф Слипый бұл жағдайдан ерекшеленді, ол 18 жыл түрмеде отырғаннан кейін 1963 жылы Папа Иоанн XXIII-нің араласуы арқасында босатылды. Слипый Римге қашып, Львовтың бас архиепискобы атағын алып, 1965 жылы кардинал болды. Ресей православие шіркеуіне қосылған дін қызметкерлері елдегі дінге қарсы кең ауқымды қуғын-сүргіннен құтылды (Кеңес Одағындағы дін туралы қараңыз). Львов қаласында бір ғана шіркеу жабылды (Украинаның көптеген қалаларында жұмыс істейтін шіркеулер болмаған кезде). Сонымен қатар, Львов, Тернополь және Ивано-Франковск епархиялары КСРО-дағы ең ірі епархиялар болып табылды және Ресей православие шіркеуінің көптеген монастырларын қамтыды (әсіресе, Украина КСР-інде жеті, ал Ресейде бірде-бір монастырь болмады). Православтық канондық заң дін қызметкерлеріне сақалды қыруға (православиеде сирек кездесетін практика) және шіркеу славян тілінде емес, украин тілінде литургия өткізуге рұқсат берді. Украин католиктері ондаған жылдар бойы жасырын өмір сүрді және мемлекеттік БАҚ-тағы қатал шабуылдарға ұшырады. Діни қызметкерлер өздерінің діни міндеттерін ашық түрде орындаудан бас тартты, бірақ көптеген мирянға жасырын түрде қызмет көрсетті. ), Шығыс шіркеуіндегі патриархтың құзыретіне теңестіріледі. Бұл атақ 1984 жылы Мирослав Иван Лубачевскийге, одан кейін 2000 жылы Любомир Гусарға және 2011 жылы Святослав Шевчукқа берілді; бұл атақ тағы үш Шығыс католик шіркеуінің басшыларына да берілді. 1968 жылы Грек католик шіркеуі Чехословакияда заңды түрде ашылғаннан кейін, заңсыз қалған дін қызметкерлерін қудалау үшін кең ауқымды науқан басталды. Әлсіз Кеңес билігі жағдайды бақылауға алмай, Галициядағы көптеген приходтар грек-католиктердің бақылауына көшті, олардың діни және саяси басшылығы тудырған конфессияаралық бәсекелестік көбінесе мирянның зорлық-зомбылыққа ұшырауымен бірге болды. Бұл шиеленістер Мәскеу патриархаты мен Ватикан арасындағы қарым-қатынастың уақытша тоқтауына әкелді.

After World War I, Ukrainian Greek Catholics found themselves under the governance of the nations of Poland, Hungary, Romania and Czechoslovakia. Under the previous century of Austrian rule, the Ukrainian Greek Catholic Church attained such a strong Ukrainian national character that in interwar Poland, the Greek Catholics of Galicia were seen by the nationalist Polish and Catholic state as even less patriotic than the Orthodox Volhynians. Extending its Polonization policies to its Eastern Territories, the Polish authorities sought to weaken the UGCC. In 1924, following a visit with Ukrainian Catholic believers in North America and western Europe, the head of the UGCC was initially denied reentry to Lwów (the Polish name at the time for Lviv), only being allowed back after a considerable delay. Polish Catholic priests, led by their Latin bishops, began missionary work among Greek Catholics; and administrative restrictions were placed on the Ukrainian Greek Catholic Church. After World War II Ukrainian Catholics came under the rule of Communist Poland and the hegemony of the Soviet Union. With only a few clergy invited to attend, a synod was convened in Lviv, which revoked the Union of Brest. Officially all of the church property was transferred to the Russian Orthodox Church under the Moscow Patriarchate, Most of the Ukrainian Greek Catholic clergy went underground. This catacomb church was strongly supported by its diaspora in the Western Hemisphere. Emigration to the U. S. and Canada, which had begun in the 1870s, increased after World War II. According to Karel C. Berkhoff, during the Nazi occupation of Ukraine, the treatment of Christian churches by German authorities varied from denomination to denomination. The Nazi authorities were friendly towards Ukrainian Protestants and treated them with "magnanimity", and were left unsuppressed; pacifist denominations were specifically favoured as well. Meanwhile, Greek and Latin Catholics were harshly persecuted, something that Berkhoff attributes to "Nazi hostility to the Vatican combined with hostility to the Poles, who in Ukraine constituted the vast majority of these Christians". The creation of the community in 1596 was discredited in publications, which went to great pains to try to prove the Church was conducting activities directed against Ukrainians in the first half of the 20th century. The exception was metropolitan Yosyf Slipyi who, after 18 years of imprisonment and persecution, was released in 1963 thanks to the intervention of Pope John XXIII. Slipyi took refuge in Rome, where he received the title of Major Archbishop of Lviv, and became a cardinal in 1965.]] The clergy who joined the Russian Orthodox Church were spared the large scale persecution of religion that occurred elsewhere in the country (see Religion in the Soviet Union). In the city of Lviv, only one church was closed (at a time when many cities in the rest of Ukraine did not have a working church). Moreover, the western dioceses of Lviv Ternopil and Ivano Frankivsk were the largest in the USSR and contained the majority of the Russian Orthodox Church's cloisters (particularly convents, of which there were seven in Ukrainian SSR but none in Russia). Orthodox canon law was also relaxed on the clergy allowing them to shave beards (a practice uncommon to Orthodoxy) and conduct liturgy in Ukrainian as opposed to Church Slavonic. The Ukrainian Catholics continued to exist underground for decades and were the subject of vigorous attacks in the state media. The clergy gave up public exercise of their clerical duties, but secretly provided services for many lay people. ), with a jurisdiction roughly equivalent to that of a patriarch in an Eastern church. This title has since passed to Myroslav Ivan Lubachivsky in 1984 and thereafter to Lubomyr Husar in 2000 and Sviatoslav Shevchuk in 2011; this title has also been granted to the heads of three other Eastern Catholic Churches. In 1968, when the Greek Catholic Church was legalized in Czechoslovakia, a large scale campaign was launched to harass recalcitrant clergy who remained illegal. The weakened Soviet authorities were unable to pacify the situation, and most of the parishes in Galicia came under the control of the Greek Catholics during the events of a large scale inter confessional rivalry that was often accompanied by violent clashes of the faithful provoked by their religious and political leadership. These tensions led to a rupture of relations between the Moscow Patriarchate and the Vatican.

Қазіргі әкімшілік бөлінісі

Мукачевоның грек-католик епархиясы украиндық грек-католик шіркеуінің емес, рутен грек-католик шіркеуінің қарауына жатады. Украинаның грек-католик шіркеуі өзінің әкімшілік орталығын 2005 жылғы 21 тамызда Батыс Украинаның Львов қаласынан Киевтегі жаңа кафедралық соборға көшірді. УГКЦ басшысының атағы Львовтың Үлкен архиепископынан Киев және Галичтің Үлкен архиепископы болып өзгертілді. Украинаның грек-католик шіркеуінің патриархалдық куриясы – УГКЦ басшысы, Киев және Галичтің Үлкен архиепископы Святослав Шевчукқа қарасты орган, ол Украинадағы УГКЦ-нің білім беру, саясат, мәдениет және т.б. салаларда қоғамға ықпал ету үшін бірлескен қызметін үйлестіреді және дамытады. Курия шіркеу құрылымдарының қызметін жетілдіреді, басқа шіркеулермен және діни және әлеуметтік салалардағы ірі мемлекеттік институттармен қарым-қатынас пен ынтымақтастықты қамтамасыз етеді, соның арқасында Католик шіркеуінің әлеуметтік ілімі күнделікті өмірде іске асырылады. 2011 жылы шіркеу Украинада аумақтық бөлімшелер – метрополияларды енгізді. Метрополит епископ, бас архиепархияның архиепископы, жеке митрополиттік синодын шақыра алады, оның шешімдері Үлкен архиепископпен бекітіледі.

Украинаның грек-католик шіркеуінің түрмедегі қызметі

Қазіргі Украинада түрмеде дін қызметкерлерінің ресми статусы жоқ. Түрмедегі пасторлық қамқорлық Украина грек-католик шіркеуінің тарихы бойындағы рухани өмірінің басты бөлігі болды. УГКЦ-ның түрмедегі пасторлық қызметі бұрын тыйым салынған шіркеу 1990 жылы жасырын қызметтен шыққаннан кейін қайта жанданды. Пасторлық көмек Украинаның батыс аймағындағы бірнеше мекемеден бастап, елдің барлық аймақтарындағы 40-тан астам жаза орындау мекемесіне дейін тұрақты түрде кеңейді. 2001 жылдан бері УГКЦ он екі шіркеу мен конфессияны біріктіретін "Түрмелердегі рухани және қайырымдылық көмек" атты Украиналық конфессияаралық христиан миссиясының құрылуына бастама берді. Бұл миссия Дүниежүзілік түрме қызметі қауымдастығының құрамында. Түрмелердегі ең белсенді дін қызметкерлері – Редемпторист орденінің әкелері. 2006 жылы Любомир Гусар Украина грек-католик шіркеуінің патриархиялық куриясында Украина Қарулы күштері мен жаза орындау жүйесінде пасторлық қамқорлық көрсету бөлімін құрды. Бұл құрылым түрме қызметін жалпы басқаруды жүзеге асырады. Бөлім басшысы – Сокал және Жовква епископы М.П. Михаил Колтун. Түрмедегі пасторлық көмек бөлімінің басшысы – Константин Пантели дін қызметкері, ол осы саладағы қызметті үйлестіруге тікелей жауапты. Ол 12 епархиядағы 37 дін қызметкерімен тікелей байланыста болып, олар түрмелерге, тергеу изоляторларына және жаза орындау мекемелеріне жүйелі түрде баруды қамтамасыз етеді.

Украина диаспорасы

АҚШ-тағы украин католик шіркеуінің өсу мүмкіндігі шектеулі, себебі АҚШ-та және басқа украиндық емес юрисдикцияларда көптеген приходтар жаңа мүшелерді іздеуге қарағанда Украинадан келген иммигранттар мен олардың балаларына (балалар ата-ана бақылауында болғанда) көбірек назар аударады. Олар литургияларда ағылшын тілін қолдануға қарсы тұрып, кейбір приходтарда Рождество, Пасха және басқа діни мерекелердің күндерін есептеу үшін Юлиан күнтізбесін қатаң сақтап, осылайша АҚШ-тың бағытынан тыс қалады. Украин католик шіркеуі Украинадан көшіп келгендердің ұрпақтарын «диаспора» деп есептейді. Диаспорадағы діни қызметкерлердің 40%-ы үйленген, ал Украинадағы діни қызметкерлердің 90%-ы некеде тұрады. Иммигранттардың балалары, әсіресе немерелері өскен кезде мектепте ағылшын тілін үйреніп, украин тілін білмейді немесе аз біледі және АҚШ-қа толыққанды сіңісіп кетеді. Көптеген балалар латын шіркеуіне мүше болады немесе басқа дінге өтеді. Егер АҚШ-тағы украин католик шіркеуі бейімделуге ұмтылса (мысалы, литургияда және шіркеу ісінде ағылшын тілін қолдану), жаңа иммигранттар тобы келгенде шіркеудің дәстүрлі сипаттарын өзгертпей сақтауды талап етеді, бұл барлық алдыңғы жетістіктерді кері қайтарады. Осы себепті көптеген приходтар мен епархиялар жаңа мүшелерді іздеуге көшкен. Канадада XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Галициядан келген иммигранттар толқыны нәтижесінде Прерия провинцияларында бірнеше украин католик шіркеулері құрылды. Украин католик шіркеуі басқа провинцияларда да өкілдік етілген, мысалы, Торонто және Шығыс Канаданың украин католик епархиясы (Онтарио, Квебек және Жаңа Шотландия епархияларын қамтиды) және Британдық Колумбиядағы Нью-Вестминстер украин католик епархиясы.

The Ukrainian Catholic Church in the United States has limited growth opportunities, because in the United States and in other non Ukrainian jurisdictions, many parishes choose to focus on immigrants from Ukraine and their children (during the time the children are subject to parental control) as opposed to making new converts. They maintain this characteristic by resisting the use of English in liturgies and, in some parishes, insisting on the use of the Julian Calendar to calculate dates of Christmas, Easter, and other religious holidays, thus placing themselves outside the U. S. mainstream. The Ukrainian Catholic Church considers the descendants of those who migrated from Ukraine to be part of a "diaspora." Around 40% of the diocesan priests in the diaspora are married, compared to 90% marriage rate of diocesan priests in Ukraine. By the time the immigrants' children, and especially the immigrants' grandchildren, grow up, they have learned English in school, know little to no Ukrainian, and are otherwise fully assimilated into U. S. Most of the children are either members of the Latin Church or join some non Catholic denomination. To the extent that a Ukrainian Catholic Church in the United States is able to make progress toward adaptation (e. g. the use of English in its liturgies and in the conducting of parish business), the next group of immigrants arrives from the old country and insists that the church maintain its old world characteristics without change and all former progress is reversed. For this reason, many parishes and Eparchies have begun to focus on producing converts. In Canada, the wave of immigration from Galicia in the late 19th and early 20th centuries led to the establishment of a number of Ukrainian Catholic churches in the Prairie provinces. The Ukrainian Catholic Church is also represented in other provinces, for example by the Ukrainian Catholic Eparchy of Toronto and Eastern Canada, which includes dioceses in Ontario, Quebec, and Nova Scotia, and the Ukrainian Catholic Eparchy of New Westminster in British Columbia.

Өмірбаян

Екінші Ватикандық собордан бұрын-ақ, Киелі Тақ Шығыс католик шіркеулерінде қолданылатын әдет-ғұрыптар мен қасиетті рәсімдерді атқарудың ерекше формаларын сақтаудың маңыздылығын жариялаған (Папа Лев XIII, Orientalium Dignitas энциклопедиясы). 1905 жылғы Ресей революциясынан кейін Санкт-Петербургтегі орыс грек-католик шіркеуінің жер астындағы қауымы латындылуға ұмтылған діни қызметкер Алексей Зерчаниновтың ізбасарлары мен шығысты ұстаныстағы діни қызметкер Иван Дюбнердің жақтастары арасында екіге бөлінді. Митрополит Андрей Шептицкийден дауды шешуді сұрағанда, Папа Пий X орыс грек-католик діни қызметкерлерінің Рус православие шіркеуінің және Ескі нанымдылардың діни қызметкерлерінен кем емес, артық емес және басқаша емес ("No more, No Less, No Different") Құдайға сыйынған литургияны өткізуі керек деп бұйырды. Украина грек-католик шіркеуінде литургиялық латындылудан арылу 1930 жылдары митрополит Андрей Шептицкийдің қасиетті кітаптарды түзетуімен басталды. Оның өмірбаясын жазған Кирилл Королевскийдің айтуынша, митрополит Андрей латындық қасиетті рәсімдерді сақтаушыларға қарсы күш қолдануға қарсы болды, себебі мұндай әрекеттер орыс православие шіркеуіндегі 1666 жылғы жарыққа тең грек-католик жағдайына әкелуі мүмкін деп қорқыды. 1964 жылғы Екінші Ватикандық собор кезінде қабылданған Orientalium Ecclesiarum жарлығы және одан кейінгі бірнеше құжаттардан кейін латындылу украин диаспорасында тоқтатылды. Алайда, Совет үкіметі тарапынан УГКЦ-ға тыйым салынғаннан кейін, Батыс Украинадағы Византия католиктері қудаланып, жасырын өмір сүргендіктен, латындылу заңсыз приходтарда, семинарияларда және діни қауымдастықтарда "олардың жер асты әрекеттерінің маңызды бөлігі" ретінде сақталды. 1989 жылы УГКЦ-ға тыйым салу алынғаннан кейін, диаспорадан діни қызметкерлер мен иерархтар келіп, литургиялық біртүзілділікті енгізуге кірісті, бұл үлкен қарсылыққа ұшырады. Осыған байланысты көптеген діни қызметкерлер, монахтар және діни қызметке үміткерлер "1989 жылдан бері дәстүрді сақтағысы келгендіктен шіркеудің шетінде қалды". Кейбір епархияларда, әсіресе Ивано-Франковск және Тернополь Зборов епархияларында, епископтар "дәстүршілдік" көзқарастарды көрсеткен кез келген діни қызметкерді дереу қызметтен шеттетуге дайын болды. 2003 жылғы ақпан айындағы Patriayarkhat, Украина грек-католик шіркеуінің ресми журналында, 1994 жылы құрылғаннан бері "шіркеудегі прогрессивті дауыс" болып табылатын Украина католик университетінің студенті жазған мақала жарияланды. Мақалада Украинадағы барлық епархиялардағы діни қызметкерлер мен приходтар "жақсы ұйымдастырылған қозғалысқа" қатысып, өздерін "дәстүршілдер" деп атады. Мақалаға сәйкес, олар "паралельді құрылымды" құрады, олардың байланыстары Қасиетті Пий X қоғамымен және Лвов маңындағы Риаснедегі Петр мен Павел шіркеуінің пасторы, харизматикалық көшбасшы Базиль Ковпакпен байланысты болды. Влад Наумескудың сөзіне қарағанда, "дәстүршілдік приходтағы діни өмір 'жер асты шіркеуінің' үлгісін ұстанды. Діни бағышталулар күшейді, әр діни қызметкер өзінің приходын көршілес аймақтар үшін 'паломшылық орны' ретінде жарнамалады, осылайша жексенбі күні жергілікті приходтан гөрі көп адамды тартты. Жексенбі және мереке күндері діни қызмет күніне үш рет (Риаснеде) өткізіліп, жексенбілік литургия екі жарымнан үш сағатқа дейін созылды. Басты діни мерекелер шіркеудің сыртында, ауданның ортасында өтті, және дәстүршілдер әр мүмкіндікте бүкіл елді мекен бойынша ұзақ шерулер ұйымдастырды. Қоғам ортақ қарсыласымен күшті біріктірілді, бұл репрессия кезеңінде кең таралған 'сенімді қорғаушы' үлгісін қайта жаңғыртты. Бұл модель, нақты ұстанымдар мен берік моральдық позицияны талап етеді, қоғамды жұмылдырды және 'жер асты' сенушілердің бұрынғы нығайтылған рухын қайта жаңғыртты".

Even before the Second Vatican Council the Holy See declared it important to guard and preserve the customs and distinct forms for administering the sacraments in use in the Eastern Catholic Churches (Pope Leo XIII, encyclical Orientalium Dignitas). After the Russian Revolution of 1905, the underground parish of the Russian Greek Catholic Church in St. Petersburg split between the followers of Pro Latinisation priest Fr. Aleksei Zerchaninov and those of Pro Orientalist priest Fr. Ivan Deubner. When asked by Metropolitan Andrey Sheptytsky to make a decision on the dispute, Pope Pius X decreed that Russian Greek Catholic priests should offer the Divine Liturgy Nec Plus, Nec Minus, Nec Aliter ("No more, No Less, No Different") than priests of the Russian Orthodox Church and the Old Believers. In the Ukrainian Greek Catholic Church, liturgical de latinization began with the 1930s corrections of the liturgical books by Metropolitan Andrey Sheptytsky. According to his biographer Cyril Korolevsky, Metropolitan Andrey opposed use of coercion against those who remained attached to Latin liturgical practices, fearing that any attempt to do so would lead to a Greek Catholic equivalent of the 1666 Schism within the Russian Orthodox Church. Following the 1964 decree Orientalium Ecclesiarum during the Second Vatican Council and several subsequent documents, Latinisations were discarded within the Ukrainian diaspora. Meanwhile, among Byzantine Catholics in Western Ukraine, forced into a persecuted and secret existence following the Soviet ban on the UGCC, the latinizations remained, "an important component of their underground practices", in illegal parishes, seminaries, and religious communities. After proscription of the UGCC was lifted in 1989, priests and hierarchs arrived from the diaspora and began to enforce a liturgical conformity that has been met with considerable opposition. In response, many priests, nuns, and candidates for the priesthood found themselves, "forced towards the periphery of the church since 1989 because of their wish to 'keep the tradition'." In some eparchies, particularly those of Ivano Frankivsk and Ternopil Zboriv, the bishops would immediately suspend any priest who, "displayed his inclination toward 'traditionalist' practices". In the February 2003 issue of Patriayarkhat, the official journal of the Ukrainian Greek Catholic Church, an article appeared written by a student at the Ukrainian Catholic University, which since its 1994 foundation has been, "the strongest progressive voice within the Church". The article named priests and parishes in every eparchy in Ukraine as being involved in "a well organized movement" and who described themselves as "traditionalists". According to the article, they constituted "a parallel structure" with connections with the Society of St. Pius X and with a charismatic leader in Fr. Basil Kovpak, the Pastor of St. Peter and Paul's Church in the suburb of Lviv Riasne. According to Vlad Naumescu, "Religious life in a traditionalist parish followed the model of the 'underground church.' Devotions were more intense, with each priest promoting his parish as a 'place of pilgrimage' for the neighboring areas, thus drawing larger crowds on Sunday than his local parish could provide. On Sundays and feast days, religious services took place three times a day (in Riasne), and the Sunday liturgy lasted for two and a half to three hours. The main religious celebrations took place outside the church in the middle of the neighborhood, and on every occasion traditionalists organized long processions through the entire locality. The community was strongly united by its common opponent, re enacting the model of the 'defender of faith' common to times of repression. This model, which presupposes clear cut attitudes and a firm moral stance, mobilized the community and reproduced the former determination of the 'underground' believers."

Василий Ковпак және Қасиетті Иосафат қоғамы

Влад Наумескудің айтуынша, 1990-шы жылдардың басында Қасиетті Пий X қоғамының дін қызметкерлері Батыс Украинаға бара бастады және "литургиялық латындыққа (олардың құпия іс-әрекеттерінің маңызды бөлігі) қолдау көрсеткен грек-католик дін қызметкерлері мен миряндарымен байланысқа түсті және оларға белсенді қоғам құруға көмектесті". 1999 жылы Василий Ковпак және тағы екі дәстүрлі UGCC дін қызметкері Қасиетті Пий X қоғамының Бас епископы Бернард Феллайды олардың рухани жетекшісі болуын сұрады. Бұл үш дін қызметкерінің мұндай қадамға бару себебі – Батыстағы басқа дәстүрлі католиктерден мақұлдау мен қолдау алу еді. 2000 жылдың қыркүйегінде епископ Феллай келісімін берді және Киелі Иосафат діни қоғамы құрылды. Киелі Иосафат діни қоғамы SSPX-тың католик шіркеуіндегі бейтараптық пен модернизмді сынауын украин грек-католик шіркеуіне де қатыстырады. Олар Екінші Ватикан кеңесінің кейбір шешімдеріне, сондай-ақ украин грек-католик іерархиясы мен Қасиетті Тақтың экуменизм мен дінаралық диалог саласындағы кейбір амалдарына қарсы тұрады. Ватикан II-ге дейінгі латын литургиялық тәжірибелері мен дұғаларға тыйым салуға қарсылық білдірумен қатар, қоғам қысқартылған Құдай қызметін және украин диаспорасынан әкелінген Пауыл VI-ның миссасын ұстануды, сондай-ақ дәстүрлі шіркеу славян литургиялық тілін қазіргі украин тілімен алмастыруды қабылдамайды. Оның орнына Ковпак және оның грек-католик дәстүршілдері өздері "Правдывый" ("Нағыз") деп санайтын қызметті атқарады, ол көбінесе екі жарым-үш сағатқа созылады. 2004 жылдың 10 ақпанында кардинал Любомир Гузар Ковпакты SSPX-пен байланысы үшін шіркеуден шығарып тастағанын жариялады. Ковпак Қасиетті Таққа шағымдану жоспарларын жариялады. Sacra Rota Romana оның шағымын қабылдады және Ковпактың шіркеуден шығарылуының күші жойылды деп мәлімдеді, себебі канондық формасы сақталмаған. Процесс дереу қайта басталды және Ковпактың екінші шіркеуден шығару туралы жарлығы 2007 жылдың 21 қарашасында Иманға қатысты доктрина жөніндегі Конгрегация растады. Ковпакқа қолдау білдіретін украиндық дәстүршілдерді тек қаржылық себептермен SSPX-пен байланыста екендігіне жиі айыптайды, бірақ Влад Наумескудың сөзіне сүйенсек, олар Рим ритінің дәстүршілдерінен алған ақшасыз қозғалыс ретінде тірі қала алмас еді. Қоғам Львовта семинарияны басқарады, онда семинаристерді Ковпак пен Польшадан келген SSPX дін қызметкерлері оқытады. Қоғамға сондай-ақ 1995 жылы "дәстүршілдік идеялары үшін" Базилиан орденінен кетуге мәжбүр болған грек-католик монахтар тобы да кіреді. Украиналық православиелік грек-католик шіркеуінен өзгеше, Ковпак пен PSSJK седевакантизмді де, конклавизмді де қабылдамайды.

According to Vlad Naumescu, during the early 1990s, priests of the Society of Saint Pius X began visiting Western Ukraine and made contact with, "a group of Greek Catholic priests and lay members that favored liturgical latinization (an important component of their underground practices) and helped them organize into an active society." In 1999, Basil Kovpak and two other traditionalist UGCC priests asked Society of Saint Pius X Superior General Bishop Bernard Fellay to become their spiritual leader. The reasons for this move were that the three priests hoped to obtain both approval and support from fellow Traditionalist Catholics in the West. In September 2000, Bishop Fellay agreed and the Priestly Society of St. Josaphat was founded. The Priestly Society of Saint Josaphat extends the SSPX's criticism of indifferentism and Modernism in the Catholic Church to the Ukrainian Greek Catholic Church. They oppose certain decisions of the Second Vatican Council and aspects of ecumenism and interreligious dialogue practiced by the Ukrainian Greek Catholic Hierarchy and the Holy See. In addition to opposing the banning of pre Vatican II Latin liturgical practices and devotions, the Society rejects the shortened Divine Liturgy and the mirroring of the Mass of Paul VI that has been introduced from the Ukrainian diaspora, as well as the replacement of the traditional Church Slavonic liturgical language with the vernacular Ukrainian language. As an alternative, Kovpak and his fellow Greek Catholic traditionalists celebrate what they consider the Pravdyvyi ("True") Rite, which often lasts two and a half to three hours. On 10 February 2004 Cardinal Lubomyr Husar declared Kovpak excommunicated over his links to the SSPX. Kovpak announced his plans to appeal to the Holy See. The Sacra Rota Romana accepted his appeal and declared Kovpak's excommunication null and void for lack of canonical form. The process was immediately restarted and Kovpak's second decree of excommunication was confirmed by the Congregation for the Doctrine of the Faith on 21 November 2007. While pro Kovpak Ukrainian traditionalists have often been accused of having links to the SSPX solely for financial reasons, they would not, according to Vlad Naumescu, have been able to survive as a movement without the money donated to them by Roman Rite traditionalists. The Society operates a seminary in Lviv, where the seminarians are taught by Kovpak and by SPPX priests visiting from Poland. The Society also consists of a group of Greek Catholic nuns, who were forced to leave the Basilian Order in 1995, "because of their 'traditionalist' ideas"

Unlike the Ukrainian orthodox Greek Catholic Church, Kovpak and the PSSJK reject both Sedevacantism and Conclavism.

Седевакантизм және конклавизм Украинаның грек-католик шіркеуінде

2008 жылы Словакиядан келген базилиандық діни қызметкерлердің тобы Пидхиртси монастырына көшіп келгеннен кейін, олардың төртеуі Папаның немесе Бас архиепископтың рұқсатынсыз епископқа тоғыстырылғанын мәлімдеді. «Пидхиртси әкелері» латындықтануға қарсы екендерін және украин грек-католик шіркеуінің иерархиясының мүшелері экуменизмге байланысты либералды теологияны ұстанатынын айтты. Римнің рұқсатысыз епископтарды тоғыстырғандықтан, 2008 жылы олар ресми түрде қауымнан шығарылды, ал 2009 жылы өздерін Украинаның православиелік грек-католик шіркеуі деп жариялады. Чехиялық базилиандық діни қызметкер Антони Элиас Дохналды «Патриарх Илия» етіп сайлап, 2011 жылдың 1 мамырында Папа Иоанн Павел II және Папа Бенедикт XVI қауымнан шығарылғанын, ал Киелі Тақ бос екенін (седевакантизм) мәлімдеді. Олар былай деді: «Бізантиялық католик патриархаты енді Құдайдың бұйрығымен католик шіркеуінің, оның ішінде латын шіркеуінің дәстүрлі доктринасын қорғауға міндетті. Православиелік католик иерархиясы және папалық орнына лайықты православиелік мұрагер сайланғаннан кейін ғана патриархат осы Құдай берген міндеттен босатылады». 2019 жылдың 14 қазанында UOGCC бұрынғы седевакантизм саясатынан бас тартып, конклавизмді қабылдады. Олар АҚШ-тағы бұрынғы апостольдық нунций Карло Мария Виганоны өздерінің Папасы ретінде сайлағанын хабарлады. 2014 жылы The New York Times газетінде UOGCC туралы жарияланған мақалада Патриарх Илия мен оның жақтастарының Ресейге жақын, Украинаға қарсы және 2014 жылғы украин революциясына қарсы екені айтылды. Сол мақалада Львовтың УГКЦ архиепархы Кир Игорь Возняк UOGCC Ресей Федерациясының Сыртқы барлау қызметі (РФ СВР) тарапынан қаржыландырылып, украин грек-католик шіркеуіне анархия мен хаос енгізу үшін жасырын басқарылып жатқанын мәлімдеді. Львовтағы «Экспрес» газетінің хабарлауынша, әулие Дохнал, басқаша атағы Патриарх Илия, Чехословакия Социалистік Республикасында коммунизм құлағанға дейін Литомержице латын епархиясында КГБ хабаршысы болған. Олардың сөзін растау үшін «Экспрес» әулие Дохналды КГБ-ның «Тонек» кодолық аты бар шпионы ретінде таныстыратын құжатты жариялады. UOGCC бұл айыптаманы жоққа шығарады.

In 2008, a group of Basilian priests from Slovakia, after relocating to the Pidhirtsi monastery, declared that four of them had been consecrated bishops without permission of the Pope or the Major Archbishop. The "Pidhirtsi fathers" have claimed they opposed de latinization, and also further claim that the members of the hierarchy of the Ukrainian Greek catholic church follows liberal theology due to ecumenism. Because they had consecrated bishops without the authorization of Rome they were as of consequence officially excommunicated in 2008, in 2009 they constituted themselves as the Ukrainian Orthodox Greek Catholic Church. Having elected Czech Basilian priest Fr. Anthony Elias Dohnal as "Patriarch Elijah", they declared on 1 May 2011 that both Pope John Paul II and Pope Benedict XVI were excommunicated and that the Holy See was vacant (Sedevacantism). They added: "The Byzantine Catholic Patriarchate is now commissioned by God to protect the orthodox doctrine of the Catholic Church, including the Latin Church. Only after an orthodox Catholic hierarchy and an orthodox successor to the Papacy is elected, will the Patriarchate be relieved of this God given duty." On 14 October 2019, the UOGCC broke with their former policy of Sedevacantism and embraced Conclavism. They announced they had elected Archbishop Carlo Maria Viganò, the former Apostolic Nuncio to the United States, as their Pope. In a 2014 article in The New York Times about the UOGCC, Patriarch Elijah and his followers were alleged to be Pro Russian, anti Ukrainian, and violently opposed to the 2014 Ukrainian Revolution. In the same article, Kyr Ihor Vozniak, UGCC Archeparch of Lviv, was quoted as saying that the UOGCC is financed and secretly led by the Foreign Intelligence Service of the Russian Federation (SVR RF) to introduce anarchy and chaos into the Ukrainian Greek Catholic Church. According to the Lviv based newspaper Ekspres, Fr. Dohnal, alias Patriarch Elijah, was a KGB informer inside the Latin Diocese of Litoměřice before the Fall of Communism in the Czechoslovak Socialist Republic. In support of their claims, Ekspres published a document identifying Fr. Dohnal as a KGB mole with the code name "Tonek." The UOGCC denies the accusation.