Кіріспе

Каратэ стилі – қазіргі заманғы каратэ мектебі.

Иссин-Рю (一心流) – шамамен 1947/1948 жылдары Тацуо Шимабуку (島袋 龍夫) жасаған Окинава каратэсінің стилі (оның қазіргі атауын 1956 жылдың 15 қаңтарында алған). Иссин-Рю каратэсі көбінесе Шоринь-Рю каратэсі, Годзю-Рю каратэсі және кобудоның синтезі болып табылады. Атаудың мағынасы сөзбе-сөз "бір жүрек әдісі" (яғни "толыққанды" немесе "күшіне жеткен") дегенді білдіреді. 1989 жылы бүкіл әлемде Иссин-Рюдің 336 филиалы болды (IWKA деректері бойынша), олардың көп бөлігі АҚШ-та орналасқан.

Ката

Жүйе оның каталарында жинақталған, ал соққы беру (тік жұдырық) және тебу (серпілісті тебу) үшін қолданылатын нақты техникалар жоғарғы және төменгі "сызбалар" ретінде ұсынылған, олардың көпшілігі табиғи тұрыстар мен дене күйінен орындалады. Жүйенің көптеген нұсқаларында он алты ката (сегіз қолсыз, үш бо, екі сай, бір бо-бо кумите катасы, бір бо-сай кумите катасы және бір туифа катасы) Иссин-рюды құрайды деп келісілген. Бұл каталар Ұстаздың бастамасымен жасалған жаңалықтарды және ата-ана стилдерінен алынған мұралық каталарды қамтиды.

Сейсан

Тацуо Шимабуку Сейсанды өзінің бас оқытушысы Чотоку Кяннан үйренді. Кяннан алған нұсқауларына дейін Сейсан формасы жергілікті дәстүрлердің маңызды бөлігі болған. Бұл ката кейде студенттерге бірінші және екінші негізгі жаттығулар оқып бітіргеннен кейін таныстырылады. Бұл басқа Шорин жүйелерінен өзгеше, онда бұл ката басқа негізгі каталарды оқығаннан кейін үйреніледі. Годзю-рю бағдарламасында Сейсанның ұқсас нұсқасы бар, бірақ Иссин-рю Сейсанын Мияги емес, Кяннан үйренді.

Сейунчин (制引戦)

Сейунчин катасы Шимабукудың Годзю-рю негізін қалаушы Чоджун Миягимен танысуы арқылы Иссин-рюға енгізілді. Кейбір Иссин-рю зерттеушілері бұл катаның Миягидің Қытайдың Фучжоу қаласындағы тәжірибесіне негізделген түпнұсқалық құрастырма екенін болжайды. Дегенмен, бұл ката Миягидің ұстазы Канрё Хигаонна (1853-1915) тарапынан да оқытылған және Шито-рю сияқты басқа Наха-тэ стильдеріне де кіргендіктен, Хигаоннаның Фучжоудағы алғашқы оқуларынан кейін осы катаны Окинаваға әкелгені әлдеқайда мүмкін. Ката "шико дачи" (кейде "сейунчин дачи" деп те аталады) тұрқына баса назар аударады – бұл төменгі ат тұрқы, онда тізелер кең бұрышпен иіліп, аяқтар дене бағытынан қырық бес градусқа бұрылады. Ката бөлімдерге бөлінген, әр бөлімінде нақты тыныс алу және бұлшық еттерді ширыштыру тәсілі қолданылады. Катада көзге түсетін тепкілер жоқ, бірақ бір бөлімінде жоғары көтерілетін тізе соққысының ыңғайы бар.

Найханчи (ナイハンチ)

Найханчи (шодан) Чотоку Кян мен Чоки Мотобудың (Кянның туысы) зерттеулерінен Иссин-Рюға келген. Бұл сонымен қатар Рюкю Тидің маңызды элементтерінің бірі саналады және Каратенің көптеген стилінде кездеседі. Иссин-Рю нұсқасына Мотобуның кумитесі күшті әсер етеді, бірақ аяқ бағдарында айырмашылық бар (Мотобу атқа отыру позында аяқ бағдарын бейтарап ұстағанды ұнатқан). Ката "Нами аши" – қайта оралған толқын тепкісін қолдануымен де ерекшеленеді. Бұл тепкістің көптеген қолданылу мүмкіндіктері бар, оның ішінде қарсыластың жамбасын, тізесін, саяқ сүйегін және аяқ-қолдың ішкі жағын бағыттап, төменнен келетін тепкіні тоқтату немесе қайта бағыттау мүмкіндігі бар. Сонымен қатар, бұл қозғалыс тізбектілігінің негіздерін үйренуге мүмкіндік береді. Кейбірлер бұл қозғалысты "йоко гери" (жанама тепкі) ретінде түсіндіреді – найханчи дачиден қарсыластың ең алыс жатқан аяғына, ішкі жағынан бұзауға немесе тізеге соғып, содан кейін тепкіні қарсыластың ең жақын аяғының айналасынан өтетін денеге қайтару. Катаның кең таралған түсіндірмесі оның орналасуына байланысты: катадағы барлық қозғалыстар тізбегі адам қабырғаға сүйеніп тұрғанда және қарсыластары сол, оң жақта және тікелей алдында тұрғандай орындалуы керек. Сондықтан, ката көбінесе тік арқамен, өкшелер мен арқаны тақтай, қабырға сияқты тік бетке немесе ұзын таспаға берік орналастырып үйретіледі. Найханчидің негізгі тұрқы – Иссин-Рю стиліндегі "киба дачи" тұрқының сәл өзгеше түрі, онда екі аяқ иық еніне тең аралықта алға қарап тұрады. "Найханчи дачи" деп аталатын бұл тұрқы, киба дачиден аяқтың алғы бөлігін (саусақтан кейінгі аймақ) ішке бұрып, тізедегі үздіксіз иілуді күшейтеді, бұл Иссин-Рю Каратэкаларына бастауыштан-ақ үйретіледі.

Вансу (ワンシュー)

Сондай-ақ, Кианнан шыққан Ваншу (әрі Вансу деп те аталады) Рюкю аралында бірнеше нұсқада кездеседі. Халық арасындағы тарих бойынша, бұл ката қытайлық саяси тұлғадан тараған, ол қызмет барысында өз өзінің жекпе-жек әдісін ашық орында үйреткен. Иссин Рю нұсқасы ерекшелігі – бұрын тек екінші кестедегі жаттығуларда ғана кездесетін екі жақты соққы техникаларын қамтиды. Қазіргі зерттеулер бұл өзгерісті Шимабуку Татсуоның өзі енгізгенін көрсетеді. Техникалық тұрғыдан алғанда, бұл форма тайғанауға, жақын арада шабуылдан қашуға және оны қайта бағыттауға бағытталған. Сондай-ақ, онда өрт сөндірушінің "көтеріп лақтыру" қозғалысына ұқсас ерекше әрекет бар. Осы себепті, 1960 және 1970 жылдары көптеген мектептер бұл катаны "лақтыру формасы" деп атаған. Әрі, шежіреге байланысты, Вансу – Иссин Рюдегі "зенкутсу дачи" қолданылатын екі катаның бірі, бұл каратенің басқа түрлеріндегі кең алдыңғы тұрыс.

Чинто

Ишин-Рю каталарының көпшілігі сияқты, Чинто да Кианның үйретімінен туындаған. Бұл ката өзгелерден айырмашылығы, эмбусені бастапқы позициядан 45 градус бұрышпен жүргізілген сызық болып келеді, бұл Киан стилінің дәстүріне сай. Аяқ жөнемелері сырғанау, қайтару және серпіліс сипаттарын көрсетеді, сонымен қатар дене қозғалысы бос және жеңіл болуы керек. Кейбір каратэ ұстаздары бұрын оқыған жүйенің формаларын – Наэйханчи мен Вансуды дайындық және негізгі жаттығулар деп есептейді, олардың нәтижесі Чинто катасы болып табылады.

Кусанку (クーシャンク)

Ишин-Рюдегі қарусыз сегіз катаның бесеуі Чотоку Кянның ілімінен шыққан. Кусанку да солардың бірі. Кусанку көбінесе "түндегі жекпе-жек" катасы, немесе түнде жекпе-жекті үйрететін форма деп аталады. Бұл ката қолдану мүмкіндіктерін үнемі зерттеуге мүмкіндік беретіндей етіп құрылған – бастапқыда қарапайым тұрып күресу және жақын қашықтықтағы соққылардан бастап, соңына қарай шабуылға толы, белсенді техникаларға дейін. Оның техникаларын жарық аз жерлерде қолдануға болады, бірақ ол тек түндегі жекпе-жектің формасы ғана емес. Әулеттік байланысына қарай, Кусанку – Ишин-Рюдегі зенкцу дачиді қамтитын екі катаның екіншісі.

Сунсу

Бұл катаны Иссин-Рю негізін қалаушы Шимабуку Тацуо шамамен 1947 жылы жасаған. Ол Иссин-Рю бағдарламасындағы басқа каталардан, сондай-ақ басқа оқытушылардан алынған каталардан бірнеше қозғалыстарды, сонымен қатар Шимабуку ұстанған техникалар мен ұғымдарды қамтиды. Бұл додзё катасы ретінде және 1956 жылы Иссин-Рю атауы берілгенге дейін негізін қалаушының жеке жобасы ретінде пайдаланылды. Сунсу Иссин-Рю додзёларынан тыс жерлерде сирек кездеседі. (Окинаваның Урума қаласындағы Нагаминэ Кодзюннің Шоринь-рю додзёсында ғана осы күнге дейін Сунсу сақталып келеді.) Окинава префектурасының Каратэ Кобудо Ренгокай Сунсуды Окинава катасы деп мойындады. Бұл Иссин-Рюдің Риукюдің дәстүрлі жекпе-жек өнері ретінде қабылдануын білдіреді.

Санчин (三戦)

Мияги Чоджуннан шыққан Санчиннің түбі Годзю-рю жүйесінде жатыр. Сейунчинмен бірге, бұл Иссин-рюдағы екі Годзю-рю катасының бірі. Миягидің оқытуынан бұрын ката ашық қолдармен, бұрылыстармен және табиғи тыныс алу әдістерімен орындалған. Годзю-рю құрылғаннан кейін, бұл форма жабық жұмсақ оқшаулармен (Окинавадағы дәстүрлі әдіс), бұрылыстарсыз және бақыланатын, күшті дем алу мен дем шығару арқылы жасалды. Санчин негізінен дене шынықтыруға арналған, сонымен қатар көптеген қолданылатын жекпе-жек техникаларын қамтиды. Шимабуку да бұл форманы жоғары бағалап, бірде былай деді: "Санчин – денсаулық үшін. Денсаулығы жоқ адам қалай каратемен айналыса алады?"

Токумин но Кун (кейде Токумени но Кун деп те аталады)

Бұл бо формасы Ишин-Рю жүйесіне Шимабуку Чотоку Кянмен бірге жұмыс істеген кезінде келді. Кян бұл форманы Токуминнің өзінен немесе оның кейін қайтыс болған үй иесінен үйренген болуы мүмкін. Шимабуку Тацуо да бұл катаның өзіне ең ұнайтынын айтқан. Әртүрлі Ишин-Рю мектептері есімді әртүрлі жазады, "е" мен "i" әріптерін өзгертеді. Қазірге дейін жасалған зерттеулер катаның бір адамның (Шицунен Токуминнің) құрметіне аталғанын көрсетті. Алайда, қазірге дейін "Токуминэ" деген жазуға қатысты генеалогиялық деректер табылмады, ал "Токумени" дегенге қатысты бірнеше дерек бар. (Дұрыс емес. 1966 жылғы Тацуо Шимабуку ката жасаған видеодағы канджи мен катаканадан оның TOKU MINE (Тоэ куу мии нэй) екені анық көрінеді). Есімнің жазылуы мен айтылуындағы айырмашылықтар, шынында да, 1966 жылғы Тацуо Шимабуку түсірген видеодан туындауы мүмкін, оны қазір YouTube-та қарауға болады. 12:38 минутта осы таяқ катасының атын көрсететін белгі бар. Ол канджимен (жапондық есімді жазудың қабылданған тәсілі) жазылмаған. Ол ромаджи (жапон жазуын латын әріптерімен жазу) және катакана (канджидің оңайлатылған түрі, сондай-ақ шетелдік сөздер мен жапон емес есімдер үшін де қолданылады) тілдерінде жазылған. Ромаджиде "TOKOMENI" деп көрсетілген (белгідегі "KO" және көптеген Ишин-Рю мектептерінде "KU" деп ауыстырылады). Бірақ, оның астындағы катакана ромаджиге сәйкес келмейді. Ол ромаджиде "TOKUMINE" деп жазылуы керек еді. Бірінші катакана әріпі "TO", екіншісі "KU", үшіншісі "MI", төртіншісі анық емес, бірақ шамамен "NE" және олардың жиынтығы "TOKUMINE".

Ураши но Кун (кейде Урасое но Кун деп те аталады)

Ураши но Кун формасын Шимабукуға оның кобудо ұстазы Шинкен Тайра үйреткен. Тайра – Риукю Кобудо Хозон Шинкокай ұйымының негізін қалаушы, аталған ұйымның мақсаты Окинава қаруларының сақталуын қамтамасыз ету.

Шиши но Кун (кейде Сюёши но Кун деп те аталады)

Шимабуку бұл форманы Шинкен Тайрадан үйренді, ал ол Кенва Мабуниден үйренген. Бұл катада бо басқа да таяқ ұстау дәстүрлерінен өзгеше, көлденең түрде қолданылады.

Кусанку Саи

Бұл форма Шимабукудың кобудо өнерін, Окинава қаруларын зерттеудің толық жиынтығын зерттеуінің нәтижесі. Ката Саимен жаттығуға кіріспе ретінде құрастырылды, онда қарудың қозғалыстары қолмен орындалатын әрекеттердің орнына қолданылады. Бұл катаны екі түрлі жолмен үйретуге болады: тепкілермен немесе оларсыз. Алғашқыда катаны тепкілермен үйреткен, себебі ол каратэ негізіндегі ката. Бірақ 1960 жылдан кейін Шимабуку қаруға көбірек назар аудару үшін тепкілерді алып тастады.

Шатан Яра но Сай

Шатан Яра Ишин Рю жүйесіндегі екінші Сай ката ретінде оқытылады, бұл Шимабукудың Шинкен Тайрадан алған нұсқауларының нәтижесі. Бұл форма "қозғалыстың тізбектелі жиынтығын" дамытуға бағытталған, яғни бүкіл денемен жасалатын қамшы тәрізді қозғалысқа ғылыми анықтама. Бұл, формадағы шабуылдық қимылдардың көп бөлігін құрайтын қамшымен соққыларға жасалған баса назарда көрінеді.

Кян но Саи

Бұл форма Шимабукудың Кианмен, оның негізгі каратэ ұстазымен, Sai әдістемесін зерттеуінің нәтижесі болуы мүмкін, немесе толығымен оқытылған форма болған жағдай да бар. Шимабуку бұл катаны 1951 жылы оқытқан, бірақ 1959 жылы Кусанкуге басымдық беріп, оны оқытуды тоқтатты.

Хамагига но Туифа

Бұл форма Шимабуку Шинкен Тайрадан алған білімінен шыққан. Бұл Иссинрю жүйесіндегі жалғыз тонфа катасы. Көптеген окинавалықтар сияқты, Шимабуку қаруды, демек катаны да туифа деп атаған. Кейбір Иссин-Рю мектептері катаны басқа ретпен үйретеді. Дегенмен, Шимабуку Тацуо катаны жоғарыда көрсетілген ретпен үйреткен.

Дене мүшелерінің негізгі элементтері

Тацуо Шимабуку және оның Окинавалық шәкірттерінің бірі Эйко Канеши жасаған, негізгі техникалардың алғашқы кестесі (бірақ кейбір бірінші буын шәкірттері бұл кестені төменгі дене кестесінен кейін оқыған) – Иссин Рю жүйесіне ғана тән. Техникалық мазмұны мен техникалар саны әр түрлі ұрпақтарға байланысты өзгерсе де, алғашқы Бірінші кесте – Шимабуку дұрыс даму үшін қажет деп есептеген 15 жоғарғы денеге басымдық беретін техникалардың жиынтығы еді.

Дененің төменгі бөлігі

Бірінші кестемен бір уақытта жасалған техникалардың екінші жиынтығы, көбінесе, Иссин Рю жүйесінің негізгі тепкілеу техникаларынан тұрады. Бірінші кестедегідей, техникалардың саны және техникалық мазмұны әр түрлі шежірелерде өзгеше болуы мүмкін. Бастапқы кестеде сегіз тепкілеу техникасы және алты созу мен дене шынықтыру жаттығуы болды. 1960 жылдардың соңында кестеге ресми емес түрде тоғызыншы тепкі қосылды.

Коте-китай

Коте китай – Окинавалық қолды дайындау термині. Карад китаи – дене дайындау термині, ал аяқтар үшін аши китаи, қарны үшін фукубу китаи және т.б. қолданылады. Бұл Иссин-Рю-ға ғана тән емес, Уэчи-Рю сияқты басқа Окинава стильдері де оны пайдаланады.

Макивара (巻)

Котекитай сияқты, макивара да Окинава жекпе-жегінің өнерінде кең таралған құрал. Ол ағаштан немесе басқа да берік материалдан жасалған, сабанмен немесе басқа жұмсақ төсеммен оралған, қозғалмайтын ұру тірегінен тұрады. Макивара негізінен каратэде қолданылатын соққы алаңдарын дамыту үшін қолданылады. Ілмелі қаптан айырмашылығы, осы құралмен уақытты, ырғақты және қадамдарды сирек қолданады, оның орнына оны көбінесе қарсылықты арттыруға көмектесетін құрал ретінде пайдаланады. Макивараға соққы беру буындардың маңындағы бұлшықеттерді дамытуға көмектеседі, оларды Рюкю жекпе-жегінің түрлерінде кездесетін кейде қиын немесе стандартты емес соққыларға дайындап күшейтеді. Көбінесе қолданылатын соққылар – әртүрлі қол пішімдерін қолдана отырып, бір, екі және үш саусақпен соғу.

Кумите (組手)

Кумите – еркін айқас, яғни, алдын ала белгіленбеген схема бойынша жүргізілетін айқас. Шимабуку, жарақат алу қаупін азайта отырып, толық контактілі жаттығуларға мүмкіндік беру үшін толық Кендодан қорғаныш киімдерін қолданып, еркін айқасты енгізген Окинавалық ұстаздардың біріншілерінің қатарында болды, мүмкін, тіпті бірінші болған. Қазіргі заманғы жабдықтар еркін айқасты әлдеқайда оңай және қауіпсіз етеді, соның арқасында каратэ жаттығуларының тиімді әдісіне қол жеткізуге болады. Шимабуку сонымен қатар 45 өзін-өзі қорғау техникасын үйреткен, олардың кейбіреулері Иссин-рю каталарының қозғалыстарынан құрастырылған, ал кейбіреулері Иссин-рю бағдарламасына енбеген каталардан (демек, Годзюсихо, Пассай және Ананку) алынған, ал қалғандары Шимабуку ұнатқан техникалардың негізінде жасалған. Бұл техникалардың барлығы додзёда жай ғана Кумите деп тізілген, бірақ кейбір Иссин-рю мектептері оларды Шимабуку Тацуо но Кумите (島袋龍夫の組手) деп атайды.

Тацуо Шимабуку

Шимабуку Тацуо (島袋龍夫) (1908–1975) 1908 жылдың 19 қыркүйегінде Окинавадағы Гушикава ауылында Шинкичи Шимабуку болып дүниеге келген. "Тацуо Шимабукудың ең танымал төрт ұстазы – Чотоку Кян, Чоки Мотобу, Чоджун Мияги және Тайра Шинкен", дегенмен оның оқу тарихы әлі де даулы, бір шолу оның каратэ жолын "тарихи қателіктерге, кемшіліктерге және ықтимал емес жағдайларға толы" деп бағалаған. Шимабуку анасының інісі Шинко Ганеко (окинава: Ганику) басшылығымен жаттығуларын бастады. Кейін Ганеко Шимабукуды Чотоку Кяннан каратэ үйренуге жіберді. Кян Шимабукудың басты ұстазы болды және Иссин-рю стилін қалыптастыруда Шимабукудың ұстаздарының ең ықпалдысы болды. "Классикалық жекпе-жек өнері" мақаласы бұл мәселені көтеріп, Эйзо Шимабуку өзінің және ағасы Тацуоның жас кезінде оның шәкірттері болғанын айтқандығын, содан кейін Эйзоның неліктен өздерінің Иссин-рю додзосынан үлкен шәкіртті Кянның ерекше формаларын үйренуге жібергенін сұрайды. Чотоку Кян оның ең ықпалды ұстазы болды (және ол бастапқыда өзінің стилін Чан Ми Те деп атады).

50 жасқа келгенде (шамамен 1959 жылы) Шимабуку Тайра Шинкен басшылығымен дәстүрлі Окинава қару-жарағының өнері – кобудоны оқуға кірісті. Кобудо қаруларына сай, бо және тонфа кірді. Ол Кян мен Тайрадан үйренген кобудоны Иссин-рю жүйесіне енгізді.

Мегами

Иссинрю Но Мегами (一心流の女神), немесе қысқаша, Мегами (女神) – Иссинрюдің символы. Ол Иссин-рю гербінде бейнеленген және додзоның алдыңғы қабырғасында Тацуо Шимабукудың суретімен қатар жиі көрсетіледі. Иссин-рюдің эмблемасы ретінде Тацуо Шимабуку өз аянында көрген, жартылай әйел, жартылай теңіз жыланындай құдайлық бейнені таңдады. Шимбаку Шиншо (1942 ж., шамамен 2004 ж.), Тацуо Шимабукудың кіші ұлы, 1948 жылы әкесінен жаттығуды бастады. Эйко Канеши (1914 ж. т.) Шимабукудың шәкірті болды, бірақ 1963 жылдан кейін Шорин-рюға қайта оралуға шешім қабылдады. Анжи Уэзу (1935 ж. т.), Тацуо Шимабукудың үшінші қызы Юкикоға үйленген, 1989 жылы Окинава Иссин Рю Каратэ Кобудо қауымдастығын құрды. Цуёси Уэчи (1951 ж. т.) Окинава Иссин-рю дәстүрлі каратэ-до қауымдастығының мүшесі ретінде Иссин-рюдің Окинава префектурасының Ренгокай шеберлері тарапынан Окинава каратэсінің төрт дәстүрлі түрінің бірі ретінде танылуына қол жеткізу үшін сәтті күш-жігер жұмсады. Сенсей Кичиро Шимабуку мен Анги Уэзудің шәкірті Уэчи қазір Окинавадағы Фостер теңізшілер корпусының базалық лагерінде және Мисатодағы өзінің додзосында АҚШ әскери қызметшілеріне осы стильді үйретеді.

Үшінші теңізшілер дивизиясының АҚШ теңізшілері (1955-1975)

Гарольд Г. Лонг (1930–1998) Шимабукудың ең ықпалды шәкірттерінің бірі болды және Халықаралық Иссин Рю Каратэ қауымдастығын құрды. Ол мансабын «Джу Дан» дәрежесіне ие болып аяқтады және Иссин Рю Даңқ залына енді. Ол Иссин Рю әулетінің патриархы. Дональд Хью Нагл (1938–1999) және Лонг 1975 жылы Шимабуку қайтыс болғаннан кейін американдық Иссин Рю каратэсін халықаралық аренада таныстырды. Ол мансабын «Джу Дан» дәрежесіне ие болып аяқтады және Иссин Рю Даңқ залына енді. Ол Нагл әулетінің патриархы. Стив Армстронг (Стив Армстронгпен шатастырмау керек) (1931–2006) сонымен қатар американдық студенттерге Иссин Рюді үйретті, бірақ сегізінші дәрежелі қара белбеу алғаннан кейін ауырып қалды. Уильям Дюссель (1927–2014) 1964 жылы Питтсбургте қысқа уақыт жаттыққан Тацуо Шимабукудан бірінші дәрежелі қара белбеу алды. 2013 жылы «Джу Дан» дәрежесіне ие болды. 2000 жылы Иссин Рю Даңқ залына енді. Мэрилин Фиерро – Иссин Рю каратэсіндегі әлемдегі ең жоғары дәрежелі әйелдердің бірі және 2014 жылы Ник Адлер мен Анджи Уэзудің 9-дәрежелі қара белбеуінің иегері. 1996 жылы Окинавада «Нана Дан» дәрежесіне көтерілді және Окинавада мойындалған алғашқы Иссин Рю шебері болды. Ол Лонг-Айлендтегі әйелдердің «Шабуылдың алдын алу» бағдарламасының негізін қалаушы болды және қазір Лонг-Айлендтегі 11 мектепте қыздардың қауіпсіздігі туралы бейнежазба жасады. Оның мақалалары «Black Belt», «Official Karate», «Action MA», «Samurai» және басқа да журналдарда жарияланды. Ол Иссинрю Даңқ залына енгізілген алғашқы әйел болды. 2019 жылдың желтоқсан айында АҚШ пен Иссинрю Каратэ атынан Окинаваның каратэ орындары мен мәдениетіне арналған элиталық қара белбеу сапарына шақырылды. Ол Германия, Австралия және Франциядан келген әртүрлі стильдердің бір өкілімен бірге 2019 жылдың 15–19 желтоқсанында Окинавада кең ауқымды сапар мен оқудан өтті. Оның кітабы Хокама Тетсухиро Сенсейдің қабылдауымен Окинавадағы Нишихара қаласындағы Каратэ мұражайына қойылды. Джон К. Леннокс (1918–1998) 1960 жылы Иссин Рюді алғашқыда Кларенс Эвингтен, содан кейін Тацу Шимабукуродан және кейіннен оның ұлы Кичиродан үйрене бастады. 25 жыл бойы Индианаполистегі Мудокван додзёсын басқарды. Кичиро Шимабукуро оны 8-дәрежелі Кёси дәрежесіне көтерді. 1977 жылдан 1997 жылға дейін Индианаполисте Иссин Рю турнирін және 1983 жылы Иссин Рю әлемдік каратэ қауымдастығының турнирін ұйымдастырды. Леннокс мырза «Иссин Рю Каратэ» және «Иссин Рю қарулары» атты екі кітап жазды.

Үндістандық каратэка

Гөпу Наир (1981 жылы туған) Окинава Ишинрю Каратэдо Кёкай Индия ұйымының атынан Ишинрю стилінің Үндістан Каратэ қауымдастығы (KAI) тарапынан мойындалып, бекітілуіне жемісті күш салды. Ханши Филип Фургассон және Ханши Кристофер Чейстің шәкірті, ол білім беру мекемелерінде сабақтар өткізеді және жеке штаб-пәтері Кочиде (Керала штаты, Үндістан) орналасқан. Бұрын ол көптеген мектептерде, колледждерде, білім беру орталықтарында, мемлекеттік мектептердегі қыздарға, Гуджараттағы полиция күштеріне, Сильвассада (Д&НХ ОА), Даманда (Даман және Диу ОА) осы стильді үйреткен. 2015 жылы World Isshinryu Karate Federation (WIKF) және Үндістан Каратэ қауымдастығы (KAI) тарапынан, ал 2016 жылы World Karate Federation (WKF) тарапынан Ишинрю стилінен Року Дан (6-шы дан) дәрежесіне ие болды. Ол сонымен қатар Үндістан Каратэ қауымдастығының (KAI) ресми ұлттық төрешісі/реферисі. Бүгінде оның Керала, Гуджарат, Махараштра, Сильвасса (Д&НХ ОА), Даман (Даман және Диу ОА) және Тамил Надуда додзё филиалдары бар. Ол Ханши Филип Фургассон басқаратын World Isshinryu Karate Federation (WIKF) ұйымының Бас хатшысы. Сондай-ақ, Окинава Ишинрю Каратэдо Кёкай Индия ұйымының Президенті және Бас нұсқаушысы. Каратэ сабақтарынан басқа, ол Үндістандағы Токушинрю Кобудо жүйесінің (Окинаваның ежелгі қару-жарақ өнері) басшысы болып табылады. Сонымен қатар, ол Керала Текуандо одағының Бас хатшысы ретінде Текуандомен (корей жекпе-жегінің өнері) де байланысты.

Оңтүстік Америкадағы каратэка

Хуан Буручага, 1959 жылы Чилидің Сантьяго қаласында туған, И.И.К.К.А. Ишинкан Ишин Рю Каратэ Кобудо қауымдастығының құрылтайшысы. Чили.

Ерекшеліктері

Иссин-Рю тік соққыны қолданады, мұнда саусақтар жиылып, бас бармақ жұдырықтың үстінде орналасады. Артықшылықтары пікірге қарай әртүрлі болуы мүмкін, бірақ көбінесе бас бармақтың орналасуы соққы кезінде білезіктің тұрақтылығын арттырады және тік соққы, бұралаң соққы сияқты максималды созу кезінде емес, кез келген қашықтықта бірдей күшпен соғады деп үйретіледі. Тағы бір артықшылығы – соққы кезінде бас бармақ жоғары немесе сыртқа қарап тұрмағандықтан, ешқандай затқа ілініп қалмайды. Иссин-Рюде тік соққы бұралаң соққыдан жылдам деп саналады: екі бұралаң соққы жасалатын уақытта үш тік қол соққысын жасауға болады. Иссин-Рю қол қорғаныштары бүгінгі таңда басқа стильдердегідей сүйекпен емес, соққы тиетін жердегі бұлшықетпен орындалады. Екі сүйек пен бұлшықетті қолданып қорғаныш жасау арқылы қорғанушының қолына түсетін күш азаяды, соның салдарынан соққыны сіңіру қабілеті артады. Алғашқы қол қорғаныштары алақанды жоғары көтеріп, білегін бүгіп, ұстау қозғалысын жасауға, сондай-ақ радиус сүйегімен қорғануға және/немесе соққы беруге үйретілген. Иссин-Рюда жаңа бастаушылар қара белбеуге жеткенге дейін қолдарын нығайту үшін алқызын пайдалануға үйретіледі. Иссин-Рюде қара белбеу алған адам қорғаныстың мақсаты – шабуылшінің қолының ішкі жағындағы түйіндерді жұмсақ тіндерге күшті соққы беру үшін пайдалану екенін түсінеді. Сондықтан, Иссин-Рюде нақты қорғаныс жоқ. Иссин-Рю тепкілері негізінен «шашырату» қозғалысын қолданады, итеруге және жалғастыруға басты назар аударады. Сонымен қатар, дәстүрлі Иссин-Рю тепкілері көбінесе аяқтарға немесе шатқа бағытталған – белден жоғары ешнәрсеге емес. Жарыс кезіндегі тепкілер белден жоғары бағытталған, бірақ олар негізінен адамның икемділігі мен тепе-теңдігін көрсетуге арналған, практикалық қолданысқа емес.