Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон және Окинава жекпе-жегі, жекпе-жегі өнері
Japanese and Okinawan martial art
the martial art
Рюкю корольдігі 1609 жылдан бастап жапондық Сацума әкімдігінің вассалдық мемлекетіне айналды, бірақ 1879 жылы Окинава префектурасы ретінде Жапон империясына ресми түрде қосылды. Каратэ өнерін дамытқан Рюкю самурайлары (окинава: samurē) өзінің жеңілдіктерiн жоғалтты, соның салдарынан каратэ бiлiмдерiн тарату қауiп төңкерiлді. Алайда, 1905 жылдан кейін Окинава мектептерінде каратэ оқытыла бастағаннан кейін, оның танымалдылығы қайта жаңғырды. Тайшо дәуірінде (1912–1926) Гичин Фунакоши және Мотобу Чоки каратэні материктік Жапонияға әкелді. Каратэнің бастапқыда танымалдылығы төмен болды, бірақ бір журнал Мотобудың Киотода шетелдік боксшыны жеңгені туралы хабарлағаннан кейін, каратэ Жапония бойынша жылдам танымал болды. Жапон милитаризмінің күшею кезеңінде атауы ("қытай қолы" немесе "Тан қолы") ("бос қол") деп өзгертілді – екеуі де жапон тілінде "каратэ" деп айтылады – жапондықтар осы жауынгерлік өнерді жапон стилінде дамытқысы келгенін көрсету үшін. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Окинава (1945) АҚШ-тың маңызды әскери базасына айналды және каратэ сол жердегі әскерилер арасында кең таралды. 1960 және 1970 жылдардағы жекпе-жегі туралы фильмдер әлемде жекпе-жегі өнерiнiң танымалдылығын арттырды, ал ағылшын тілінде сөйлейтіндер "каратэ" сөзін барлық соққыға негізделген азиялық жекпе-жегі өнерiн атау үшін қолдана бастады. Әлемде каратэ мектептерi (додзё) ашыла бастады, олар кездейсоқ қызығушылық танытқандарға да, осы өнерді терең зерттеуге ниеттенгендерге де қызмет етеді. Каратэ, басқа жапон жекпе-жегі өнерлері сияқты, тек жауынгерлік техникалар ғана емес, сонымен қатар рухани жетілу туралы да қарастырылады. Көптеген каратэ мектептері мен додзёларда "додзё кун" деп аталатын қағидалар бар, олар мінез-құлықты жетілдіруді, еңбектің маңыздылығын және сыпайылықты құрметтеуді баса көрсетеді. Каратэ 2020 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының бағдарламасына қосылды, бұл шешім Халықаралық Олимпиада комитеті тарапынан қолдау тапты. Web Japan (Жапон сыртқы істер министрлігінің демеушілігімен) каратэмен әлемде 50 миллион адам айналысады деп мәлімдейді, ал Әлемдік каратэ федерациясы әлемде 100 миллион адам осы өнерді меңгереді деп хабарлайды.
The Ryukyu Kingdom had been conquered by the Japanese Satsuma Domain and had become its vassal state since 1609, but was formally annexed to the Empire of Japan in 1879 as Okinawa Prefecture. The Ryukyuan samurai (Okinawan: samurē) who had been the bearers of karate lost their privileged position, and with it, karate was in danger of losing transmission. However, karate gradually regained popularity after 1905, when it began to be taught in schools in Okinawa. During the Taishō era (1912–1926), karate was introduced to mainland Japan by Gichin Funakoshi and Motobu Chōki. Karate's popularity was initially sluggish with little exposition but when a magazine reported a story about Motobu defeating a foreign boxer in Kyoto, karate rapidly became well known throughout Japan. In this era of escalating Japanese militarism, the name was changed from ("Chinese hand" or "Tang hand") to ("empty hand") – both of which are pronounced karate in Japanese – to indicate that the Japanese wished to develop the combat form in Japanese style. After World War II, Okinawa became (1945) an important United States military site and karate became popular among servicemen stationed there. The martial arts movies of the 1960s and 1970s served to greatly increase the popularity of martial arts around the world, and English speakers began to use the word karate in a generic way to refer to all striking based Asian martial arts. Karate schools (dōjōs) began appearing around the world, catering to those with casual interest as well as those seeking a deeper study of the art. Karate, like other Japanese martial arts, is considered to be not only about fighting techniques, but also about spiritual cultivation. Many karate schools and dōjōs have established rules called dōjō kun, which emphasize the perfection of character, the importance of effort, and respect for courtesy. Karate featured at the 2020 Summer Olympics after its inclusion at the Games was supported by the International Olympic Committee. Web Japan (sponsored by the Japanese Ministry of Foreign Affairs) claims that karate has 50 million practitioners worldwide, while the World Karate Federation claims there are 100 million practitioners around the world.
Шығу тегі
Каратэнің пайда болуына қатысты бірнеше теория бар, бірақ ең бастылары төмендегідей.
There are several theories regarding the origins of karate, but the main ones are as follows.
Мэкатадан даму теориясы
Окинавада ежелгі соғыс биі меката (舞方) болған. Бишілер әндер мен саншин музыкасының ырғағымен билеген, бұл каратэ катасына ұқсас еді. Окинаваның ауылдық жерлерінде меката 20-шы ғасырдың басына дейін сақталды. Соғыс элементтері бар осы мекатадан те (окинава: тi, қол) пайда болып, каратэге дамыған деген теория бар. Бұл теорияны Ано Асато және оның шәкірті Гичин Фунакоши қолдайды.
In Okinawa, there was an ancient martial dance called mēkata (舞方). The dancers danced to the accompaniment of songs and sanshin music, similar to karate kata. In the Okinawan countryside, mēkata remained until the early 20th century. There is a theory that from this mēkata with martial elements, te (Okinawan:tī, hand) was born and developed into karate. This theory is advocated by Ankō Asato and his student Gichin Funakoshi.
36 Мин отбасыларының әкелу теориясы
1392 жылы "Миңнің отыз алты отбасы" деп аталатын білікті мамандық иелерінің тобы Мин әулетінің Фуцзянь провинциясынан Нахадағы Куме ауылына (қазіргі Куме, Наха қаласы) көшіп келді. Олар Рюкюға жоғары білім мен шеберліктерін әкелді, және осы кезде каратенің бастауы саналатын қытай кенпосы да Рюкюге әкелінді деген пікір бар. Сонымен қатар, "Кейчо импорт теориясы" бойынша, каратэ Сатсума доменінің Рюкюге шабуыл жасағаннан кейін (Кейчо 14, 1609) Рюкюге әкелінген, ал басқа теория бойынша, оны Кошокун (Окинава: Kūsankū) Ошима жазуындағы сипаттамаға сүйене отырып таныстырған делінеді.
It is said that in 1392, a group of professional people known as the "Thirty six families from Min" migrated to Kume Village (now Kume, Naha City) in Naha from Fujian Province in the Ming Dynasty at that time. They brought with them advanced learning and skills to Ryukyu, and there is a theory that Chinese kenpō, the origin of karate, was also brought to Ryukyu at this time. There is also the "Keichō import theory," which states that karate was brought to Ryukyu after the invasion of Ryukyu by the Satsuma Domain (Keichō 14, 1609), as well as the theory that it was introduced by Kōshōkun (Okinawan: Kūsankū) based on the description in Ōshima Writing.
Басқа теориялар
Сонымен қатар, Окинава сумосынан (шима) дамыған немесе Жапониядан әкелінген джиу-джитсудан туындаған деген сияқты басқа теориялар да бар.
There are also other theories, such as that it developed from Okinawan sumo (shima) or that it originated from jujutsu, which had been introduced from Japan.
15-17 ғасырлар
Рюкюдағы қарусыз күрес техникаларының даму себебі дәстүрлі түрде екі рет қару-жараққа тыйым салу саясатына байланысты делінеді. Біріншісі – Шо Шин патшаның (1476–1526; билеген жылдары 1477–1527) тұсында, онда елдің түкпір-түкпірінен қару-жарақ жиналып, патшалық үкімет тарапынан қатаң бақылауға алынды. Екіншісі – 1609 жылы Сацума доменінің Рюкюға шабуыл жасағаннан кейін болды. Осы екі саясаттың нәтижесінде, қару-жарағынан айырылған Рюкю самурайлары Сацума самурайларымен бәсекелесу үшін каратэні дамытқан деген кең таралған сенім дәстүрлі түрде тарихи факт ретінде қарастырылып келді. Алайда, соңғы жылдары көптеген зерттеушілер қару-жараққа тыйым салу саясаты мен каратенің дамуы арасындағы себеп-салдарлық байланысқа күмән келтіруде. Мысалы, Шо Шин патшаның қару-жараққа тыйым салу саясатының негізі ретінде Шури қамалының басты залының парапетіне (百浦添欄干之銘, 1509) жазылған «қылыштар, садақтар мен жебелер тек ұлттық қорғаныс құралдары ретінде жинақталуы керек» деген жазу, әдетте «жарақтар жиналып, қоймаға жабылды» деп түсіндірілді. Бірақ, соңғы жылдары Окинава тарихын зерттеушілер «қылыштар, садақтар мен жебелер жиналып, мемлекеттік қару ретінде қолданылды» деген тұжырымның дұрыс екенін атап көрсетті. Сондай-ақ, Сацума домені жүзеге асырған деп айтылатын қару-жараққа тыйым салу саясаты (1613 жылғы Рюкю патшалық үкіметіне жолданған хабарлама) тек қылыштар мен басқа да қаруларды алып жүруге тыйым салған, бірақ оларды иеленуге тыйым салмаған және салыстырмалы түрде жұмсақ ереже болған. Бұл хабарламада мыналар айтылған: «1) Қару ұстауға тыйым салынады. 2) Князьдерге, үш судьяға және самурайларға жеке меншігінде қару-жарақ ұстауға рұқсат етіледі. 3) Қаруларды Сацумадағы магистратура арқылы жөндеу керек. 4) Қылыштарды Сацума қаласының әкімдігіне бекіту үшін жіберу керек». Ол қару-жараққа (оқ атар қарудан басқа) иелік етуге, тіпті оны қолдануға тыйым салған жоқ. Сацума доменіне бағынғаннан кейін де, Рюкюдың көптеген қылышбас, найзагер, садақшы және басқа да өнер шеберлері белгілі болды. Сондықтан кейбір зерттеушілер каратенің қару-жараққа тыйым салу саясатының нәтижесінде пайда болды деген теорияны «ешқандай негізі жоқ көшедегі әңгіме» деп сынады. Каратэ – Рюкю самурайлары арасында «те» (окинава: tī) деп аталатын жалпы ұрыс жүйесі ретінде пайда болды. «Те» стилінің ресми түрлері аз болды, бірақ көптеген жаттығушылардың өз әдістері болды. Соның бір мысалы – Мотобу Удунди, ол бұрынғы Рюкю патшалық отбасының бір тармағы – Мотобу отбасында бүгінге дейін жеткізіліп келеді. 16 ғасырда Рюкю тарихындағы «Кюё» (球陽, 1745 жылы құрылған) кітабында Шо Шин патшаның сүйікті адамы «каратэ» (空手, ) деп аталатын жекпе-жек өнерін қолданып, бір шабуылшының екі аяғын сындырғаны туралы айтылған. Бұл каратэ бүгінгі каратэ емес, «те» стиліне қатысты деп есептеледі, ал Анко Асато Кё Ахагонды «белгілі жекпе-жекші» ретінде таныстырады. Нисинда Уэката және Гусикава Уэката – Шо Кей патшаның тұсында (1713–1751 жылдары) белсенді күрескерлер болды. Нисинда Уэката «те» стилімен қатар найзамен да жақсы болды, ал Гусикава Уэката ағаш қылышпен (қылышбас өнері) де шеберлік танытты. Чокен Макабе – XVIII ғасырдың соңында өмір сүрген адам. Оның кішкентай бойлылығы мен секіру қабілеті оған «Макабе Чан Гва» деген лақап ат берді, өйткені ол жауынгерлік әтеш сияқты болды. Оның үйінің төбесінде оның аяғының тебу іздері бар екені айтылады. Тоса доменінің конфуциандық ғалымы Йосихиро Тобе жазған «Ошима жазуында» (1762) Тосаға (қазіргі Кочи префектурасы) келген Рюкю самурайларымен сұхбаттасқан, Кошокун (окинава: Kūsankū) орындаған кумайи джутсу (組合術) деп аталатын жекпе-жек өнерінің сипаттамасы бар. Кошокун 1756 жылы Рюкюге келген Цин елшілігінің әскери шенеунігі болуы мүмкін деп есептеледі, ал кейбіреулер каратенің Кошокуннан бастау алғанын айтады. Сонымен қатар, Рюкю самурайы Ака Печин Чокушкидің (1721–1784) өсиетінің (I бөлім: 1778, II бөлім: 1783) ішінде япондық Жиген рю қылышбас өнері мен джудзюцумен бірге карамту (からむとう) деп аталатын жекпе-жек өнерінің аты айтылған, бұл Рюкю самурайларының 18 ғасырда осы өнерді меңгергенін көрсетеді. 1609 жылы Жапондық Сацума домені Рюкюге шабуыл жасады және Рюкю оның вассалы болды, бірақ ол Қытайдағы Мин және Цин әулеттеріне құрмет көрсетуді жалғастырды. Сол кезде Қытай теңіз саудасына тыйым салып, тек салық төлейтін елдермен ғана сауда жасады, сондықтан Сацума домені Рюкюдан пайда алу үшін оның салық төлеуін жалғастыруын қалады. Рюкюдың самурайлар тобынан таңдалған елшілер Фуцзянь провинциясының Фучжоу қаласына барып, алты айдан бір жарым жылға дейін сонда тұрды. Үкімет қаржыландыратын және жеке қаржыландыратын студенттер де бірнеше жыл бойы Бейжіңге немесе Фучжоуға оқуға жіберілді. Осы елшілер мен студенттердің кейбіреулері Қытайдағы қытай жекпе-жек өнерін оқыды. Олар оқыған қытай жекпе-жек өнерінің стильдері белгілі емес, бірақ олар Фуцзянь провинциясынан Фуцзянь Ақ тұтқасы және басқа стильдерді оқыған деп болжануда. Шо Кей патшаның тұсында белсенді болған Сорио Цусин (монах Цусин) – Қытайдағы қытай жекпе-жек өнерін оқу үшін Цин әулетіне барған монах және Рюкюдағы сол кездегі ең шебер жекпе-жекшілердің бірі болды деп хабарланады.
The reason for the development of unarmed combat techniques in Ryukyu has conventionally been attributed to a policy of banning weapons, which is said to have been implemented on two occasions. The first was during the reign of King Shō Shin (1476–1526; r. 1477–1527), when weapons were collected from all over the country and strictly controlled by the royal government. The second time was after the invasion of Ryukyu by the Satsuma Domain in 1609. Through the two policies, the popular belief that Ryukyuan samurai, who were deprived of their weapons, developed karate to compete with Satsuma's samurai has traditionally been referred to as if it were a historical fact. However, in recent years, many researchers have questioned the causal relationship between the policy of banning weapons and the development of karate. For example, as the basis for King Shō Shin's policy of banning weapons, an inscription on the parapet of the main hall of Shuri Castle (百浦添欄干之銘, 1509), which states that "swords, bows and arrows are to be piled up exclusively as weapons of national defense," has been conventionally interpreted as meaning "weapons were collected and sealed in a warehouse." However, in recent years, researchers of Okinawan studies have pointed out that the correct interpretation is that "swords, bows and arrows were collected and used as weapons of the state." It is also known that the policy of banning weapons (a 1613 notice to the Ryukyu royal government), which is said to have been implemented by the Satsuma Domain, only prohibited the carrying of swords and other weapons, but not their possession, and was a relatively lax regulation. This notice stated, "(1) The possession of guns is prohibited. (2) The possession of weapons owned privately by princes, three magistrates, and samurai is permitted. (3) Weapons must be repaired in Satsuma through the magistrate's office of Satsuma. (4) Swords must be reported to the magistrate's office of Satsuma for approval." It did not prohibit the possession of weapons (except guns) or even their practice. In fact, even after subjugation to the Satsuma Domain, a number of Ryukyuan masters of swordsmanship, spearmanship, archery, and other arts are known. Therefore, some researchers criticize the theory that karate developed due to the policy of banning weapons as "a rumor on the street with no basis at all." Karate began as a common fighting system known as te (Okinawan: tī) among the Ryukyuan samurai class. There were few formal styles of te, but rather many practitioners with their own methods. One surviving example is Motobu Udundī , which has been handed down to this day in the Motobu family, one of the branches of the former Ryukyu royal family. In the 16th century, the Ryukyuan history book "Kyūyō" (球陽, established around 1745) mentions that vertical align=sup, a favored retainer of King Shō Shin, used a martial art called "karate" (空手, ) to smash both legs of an assassin. This karate is thought to refer to te, not today's karate, and Ankō Asato introduces Kyō Ahagon as a "prominent martial artist." Nishinda Uēkata and Gushikawa Uēkata were martial artists active during the reign of King Shō Kei (reigned 1713–1751). Nishinda Uēkata was good at spear as well as te, and Gushikawa Uēkata was also good at wooden sword (swordsmanship). Chōken Makabe was a man of the late 18th century. His light stature and jumping ability gave him the nickname "Makabe Chān gwā" , as he was like a chān (fighting cock). The ceiling of his house is said to have been marked by his kicking foot. It is known that in "Ōshima Writing" (1762), written by Yoshihiro Tobe, a Confucian scholar of the Tosa Domain, who interviewed Ryukyuan samurai who had drifted to Tosa (present day Kōchi Prefecture), there is a description of a martial art called kumiai jutsu (組合術) performed by Kōshōkun (Okinawan:Kūsankū). It is believed that Kōshōkun may have been a military officer on a mission from Qing that visited Ryukyu in 1756, and some believe that karate originated with Kōshōkun. In addition, the will (Part I: 1778, Part II: 1783) of Ryukyuan samurai Aka Pēchin Chokushki (1721–1784) mentions the name of a martial art called karamutō (からむとう), along with Japanese Jigen ryū swordsmanship and jujutsu, indicating that Ryukyuan samurai practiced these arts in the 18th century. In 1609, the Japanese Satsuma Domain invaded Ryukyu and Ryukyu became its vassal state, but it continued to pay tribute to the Ming and Qing Dynasties in China. At the time, China had implemented a policy of sea ban and only traded with tributary countries, so the Satsuma Domain wanted Ryukyu to continue its tribute in order to benefit from it. The envoys of the tribute mission were chosen from among the samurai class of Ryukyu, and they went to Fuzhou in Fujian Province and stayed there for six months to a year and a half. Government funded and privately funded foreign students were also sent to study in Beijing or Fuzhou for several years. Some of these envoys and students studied Chinese martial arts in China. The styles of Chinese martial arts they studied are not known for certain, but it is assumed that they studied Fujian White Crane and other styles from Fujian Province. Sōryo Tsūshin (monk Tsūshin), active during the reign of King Shō Kei, was a monk who went to the Qing Dynasty to study Chinese martial arts and was reportedly one of the best martial artists of his time in Ryukyu.
XIX ғасыр және XX ғасырдың басында
Тоде (唐手, ) атауының алғаш рет Рюкю корольдігінде қашан қолданыла бастағаны белгісіз, бірақ Анко Асатоның айтуынша, ол «Тоде Сакугава» деген лақап атымен танымал болған Канга Сакугавадан (1786–1867) танымал болды. Әр аймақтың және оның ұстаздарының өзгеше каталары, әдістері және принциптері болды, олар те-нің жергілікті нұсқасын басқалардан ерекшелендіретін. 1820 жылдар шамасында Мацумура Сокон (1809–1899) Окинава те-ін оқытуды бастады. Бір теория бойынша, Мацумура Сакугаваның шәкірті болған. Мацумураның стилі кейін көптеген Шури те мектептерінің бастауына айналды. Итосу Анко (1831–1915) Мацумурадан және Наха те мектебінен Буши Нагахамадан білім алды. Ол бастаушы студенттер үшін жеңілдетілген ката болып табылатын Пин'ан формаларын («Хеян» жапон тілінде) жасады. 1905 жылы Итосу каратені Окинаваның мемлекеттік мектептеріне енгізуге көмектесті. Бұл формалар балаларға бастауыш мектептерде оқытылды. Итосудың каратэге әсері зор. Оның жасаған формалары каратенің дерлік барлық стилінде кездеседі. Оның шәкірттері ең танымал каратэ шеберлері болды, олардың ішінде Мотобу Чою, Мотобу Чоки, Ябу Кенцу, Ханаширо Чомо, Гичин Фунакоши және Кенва Мабуни. Итосу кейде «Қазіргі заманғы каратенің әкесі» деп аталады. 1881 жылы Хигаонна Канрё Риу Риу Кодан жылдар бойы оқығаннан кейін Қытайдан оралып, Наха те-ге негіз салды. Оның бір шәкірті Годзю-рюдің негізін қалаушы Чёдзюнь Мияги болды. Чёдзюнь Мияги Секо Хига (осылайша Хигаоннамен де жаттыққан), Меитоку Яги, Миядзато Эйичи және Сеикичи Тогучи сияқты белгілі каратэкаларды тәрбиеледі, сондай-ақ өмірінің соңында қысқа ғана уақытқа Аничи Миягиді (Морио Хигаоннаның айтуынша, ұстаз) оқытты. Каратенің алғашқы үш стиліне қоса, төртінші Окинавалық ықпал – Уэчи Канбун (1877–1948). 20 жасында ол жапондық әскерге шақырудан қашу үшін Қытайдың Фучжоу қаласына барды. Ол жерде ол Шу Шивадан (қытайша: 周子和 1874–1926) білім алды. Ол сол кездегі қытайлық Нанпа Шоринкен стилінің жетекші тұлғасы болды. Кейіннен ол Қытайда оқыған Санчин, Сейсан және Сансейрю каталарына негізделген өзінің Уэчи-рю каратэ стилін дамытты.
It is not known when the name tōde (唐手, ) first came into use in the Ryukyu Kingdom, but according to Ankō Asato, it was popularized from Kanga Sakugawa (1786–1867), who was nicknamed "Tōde Sakugawa." Each area and its teachers had particular kata, techniques, and principles that distinguished their local version of te from the others. Around the 1820s, Matsumura Sōkon (1809–1899) began teaching Okinawa te. Matsumura was, according to one theory, a student of Sakugawa. Matsumura's style later became the origin of many Shuri te schools. Itosu Ankō (1831–1915) studied under Matsumura and Bushi Nagahama of Naha te. He created the Pin'an forms ("Heian" in Japanese) which are simplified kata for beginning students. In 1905, Itosu helped to get karate introduced into Okinawa's public schools. These forms were taught to children at the elementary school level. Itosu's influence in karate is broad. The forms he created are common across nearly all styles of karate. His students became some of the most well known karate masters, including Motobu Chōyū, Motobu Chōki, Yabu Kentsū, Hanashiro Chōmo, Gichin Funakoshi and Kenwa Mabuni. Itosu is sometimes referred to as "the Grandfather of Modern Karate." In 1881, Higaonna Kanryō returned from China after years of instruction with Ryu Ryu Ko and founded what would become Naha te. One of his students was the founder of Gojū ryū, Chōjun Miyagi. Chōjun Miyagi taught such well known karateka as Seko Higa (who also trained with Higaonna), Meitoku Yagi, Miyazato Ei'ichi, and Seikichi Toguchi, and for a very brief time near the end of his life, An'ichi Miyagi (a teacher claimed by Morio Higaonna). In addition to the three early te styles of karate a fourth Okinawan influence is that of Uechi Kanbun (1877–1948). At the age of 20 he went to Fuzhou in Fujian Province, China, to escape Japanese military conscription. While there he studied under Shū Shiwa (Chinese: Zhou Zihe 周子和 1874–1926). He was a leading figure of Chinese Nanpa Shorin ken style at that time. He later developed his own style of Uechi ryū karate based on the Sanchin, Seisan, and Sanseiryu kata that he had studied in China.
Жапония
1879 жылы Рюкю корольдігінің соңғы патшасы Шо Тайға Токиоға көшіп баруды бұйырғанда, оны Анко Асато және Чофу Кян (Чотоку Кянның әкесі) сияқты көрнекті каратэ шеберлері ертіп жүрді. Олар Токиодағы жапондықтарға каратэ үйреткен-оқытпағаны белгісіз, бірақ Кианның өз ұлына каратэ үйреткендігі туралы деректер бар. 1908 жылы Окинава префектурасының орта мектебінің оқушылары Киотодағы Бутокуденде каратэ көрсетілімін көрсетті, оған Кано Джигоро (дзюдоның негізін қалаушы) куә болды. 1922 жылы мамыр айында Токиодағы бірінші дене тәрбиесі көрмесінде Гичин Фунакоши (Шотоканның негізін қалаушы) екі ілгіш түрмеде каратэ суреттерін ұсынды. Келесі маусымда Фунакоши Кодоканға шақырылып, Джигоро Кано мен басқа да дзюдо мамандарының алдында каратэ көрсетілімін өткізді. Бұл Токиодағы каратэдің толық көлемде таныстырылуының бастамасы болды. 1922 жылдың қарашасында Мотобу Чоки (Мотобу рюның негізін қалаушы) Киотода дзюдо мен бокс матчына қатысып, шетелдік боксшыны жеңді. Бұл жекпе-жек Жапонияның ең ірі журналында жарияланды, ол кезде оның тиражы шамамен бір миллионға жетті, және каратэ мен Мотобуның есімі бүкіл Жапонияда бірден танылды. 1926 жылы Мотобу кумиттегі алғашқы техникалық кітабын шығарды. Каратэдің танымалдылығы өсе келе, жапон университеттерінде бірінен соң бірі каратэ клубтары құрылды. Фунакоши мен Мотобу осы клубтардың инструкторлары болды. Шова дәуірінде (1926–1989) Окинаваның басқа да каратэ шеберлері Каратэге үйрету үшін Жапонияның материктік бөлігіне келді. Бұлардың қатарына Кенва Мабуни, Чоджун Мияги, Канкен Тояма және Канбун Уэчи кірді. Жапонияда әскериліктің көтерілуімен кейбір каратэ шеберлері каратэ (唐手, ) деген атауды жағымсыз деп санай бастады. Каратэ атауын (空手, ) 1905 жылы Окинавадағы Чомо Ханасиро қолданған болатын, ал Фунакоши осы атауды да қолдануға шешім қабылдады. Сонымен қатар, 1929 жылы Токио императорлық университетінің (қазіргі Токио университеті) каратэ клубы каратэге до (道, жол) жұрнағын қосу арқылы қолданған каратэдо (唐手道, ) атауын Фунакоши де қолданды, ол каратэдо (空手道, ) атауын дәл осылай қолдануға шешім қабылдады. Сондай-ақ, ол катаны қарапайым етіп, физикалық тәрбиенің бір түрі ретінде каратэді тарату үшін, кейбір каталар өзгертілді деп айтты. Ол өз ұстазының ілімін қарапайым каратэ деп атаған, бірақ 1936 жылы Токиода доджо салдырды және оның қалдырған стилі әдетте осы доджодан кейін Шотокан деп аталады. "Шото" деген сөз "қайың толқыны" дегенді білдіреді, Фунакошидің псевдонимі және "кан" деген мағынаны білдіреді. 1936 жылы 25 қазанда Окинава префектурасының Наха қаласында каратэ шеберлерінің дөңгелек үстел отырысы өтті. Онда каратэдің атауын каратэден (Танг қолы) каратэге (бос қолы) ауыстыру туралы ресми шешім қабылданды. Шараға Чомо Ханасиро, Чоки Мотобу, Чотоку Кян, Джухатсу Киода, Чоджун Мияги, Шинпан Гусукума және Чошин Чибана қатысты. 2005 жылы Окинава префектурасының Ассамблеясы 25 қазанды "Каратэ күні" деп атап, осы шешімді еске алу туралы қаулы қабылдады. Жапониядағы каратэді жаңғырту мен жүйелеуге кимоно мен доги немесе кейкогиден тұратын ақ киімнің қабылдануы да кірді. Бұл жаңалықтардың екеуін де дзюдоның негізін қалаушы және каратэді жаңғыртуға қатысты Фунакошимен кеңескендердің бірі - Джигоро Кано бастаған және танымал еткен. Сол кезде каратэде кумите жаттығулары мүлдем болмады, ал ката жаттығулары басты назарда болды. Сондай-ақ, үйлесімділер де табылмады. Алайда, сол кезде Жапонияның материгінде дзюдо мен кендо жарыстары өткізіліп, жаттығулар белсенді түрде жүргізіліп жаттыға бастады. Жас адамдар біртіндеп ката жаттығуларына қанағаттанбай бастады. Бастапқыда спарринг жоғары сынып оқушылары үшін байқаусыз жаттығу түрі болғанмен, Жапонияға батыс стиліне сай жарыстар енгізілгенге дейін "байқаулар" болған жоқ. Гичин Фунакоши: "Каратэде ешқандай жарыстар болмайды" деп мәлімдеді. Шыгеру Эгами 1940 жылы Окинаваға сапары кезінде кейбір каратэкалардың додзёдан шығарылғанын естіді, өйткені олар Токиода үйренгеннен кейін спаррингті қабылдады. 1930 жылдардың басында алдын ала ұйымдастырылған спаррингтер енгізіліп, дамытылды, ақыры бірнеше жылдан кейін Шотокан студенттеріне тегін спаррингке рұқсат берілді. Ясухиро Конишидің айтуынша, катамен ғана жаттығуды сол кездегі жетекші дзюдошы-практиканттар, мысалы Шуичи Нагаока мен Хажиме Исогай жиі сынға алған. Олар: "Сіздің жасаған каратэіңізді тек катамен ғана түсінуге болмайды, сондықтан неге сіз көпшілік оны түсіну үшін аздап тырыспайсыз?" - деді. Мотобуның кумитке баса назар аударуы Оцука мен Конишиді қызықтырды, олар кейіннен одан Окинава кумитесін оқыды. Қазіргі заманғы жапон стиліндегі жаттығулар психологиялық элементтерді қамтитын дұрыс көзқарас (кокоро) сияқты жандану, қорқынышсыздық, ізгілік және көшбасшылық дағдыларына баса назар аударады. Спорттық каратэ жаттығу мен жарысқа баса назар аударады. Қару-жарақ кейбір каратэ стиліндегі маңызды жаттығу әрекеті болып табылады. Каратэ жаттығулары әдетте негіздер (кихон), формалар (ката) және спарринг (кумите) деп бөлінеді.
When Shō Tai, the last king of the Ryūkyū Kingdom, was ordered to move to Tokyo in 1879, he was accompanied by prominent karate masters such as Ankō Asato and Chōfu Kyan (father of Chōtoku Kyan). It is unknown if they taught karate to the Japanese in Tokyo, although there are records that Kyan taught his son karate. In 1908, students from the Okinawa Prefectural Middle School gave a karate demonstration at Butokuden in Kyoto, which was also witnessed by Kanō Jigorō (founder of judo). In May 1922, Gichin Funakoshi (founder of Shotokan) presented pictures of karate on two hanging scrolls at the first Physical Education Exhibition in Tokyo. The following June, Funakoshi was invited to the Kodokan to give a karate demonstration in front of Jigoro Kano and other judo experts. This was the beginning of the full scale introduction of karate in Tokyo. In November 1922, Motobu Chōki (founder of Motobu ryū) participated in a judo versus boxing match in Kyoto, defeating a foreign boxer. The match was featured in Japan's largest magazine "vertical align=sup," which had a circulation of about one million at the time, and karate and Motobu's name became instantly known throughout Japan. and in 1926 Motobu published the first technical book on kumite. As karate's popularity grew, karate clubs were established one after another in Japanese universities with Funakoshi and Motobu as instructors. In the Showa era (1926–1989), other Okinawan karate masters also came to mainland Japan to teach karate. These included Kenwa Mabuni, Chōjun Miyagi, Kanken Tōyama, and Kanbun Uechi. With the rise of militarism in Japan, some karate masters gradually came to consider the name karate (唐手, ) undesirable. The name karate (空手, ) had already been used by Chōmo Hanashiro in Okinawa in 1905, and Funakoshi decided to use this name as well. In addition, the name karatedō (唐手道, ), which was already used by the karate club of Tokyo Imperial University (now the University of Tokyo) in 1929 by adding the suffix dō (道, way) to karate, was also used by Funakoshi, who decided to use the name karatedō (空手道, ) in the same way. He also said that the kata had to be simplified in order to spread karate as a form of physical education, so some of the kata were modified. He always referred to what he taught as simply karate, but in 1936 he built a dōjō in Tokyo and the style he left behind is usually called Shotokan after this dōjō. Shoto, meaning "pine wave", was Funakoshi's pen name and kan meaning "hall". On October 25, 1936, a roundtable meeting of karate masters was held in Naha, Okinawa Prefecture, where it was officially decided to change the name of karate from karate (Tang hand) to karate (empty hand). In attendance were Chōmo Hanashiro, Chōki Motobu, Chōtoku Kyan, Jūhatsu Kyoda, Chōjun Miyagi, Shinpan Gusukuma, and Chōshin Chibana. In 2005, the Okinawa Prefectural Assembly passed a resolution to commemorate this decision by designating October 25 as "Karate Day." The modernization and systemization of karate in Japan also included the adoption of the white uniform that consisted of the kimono and the dogi or keikogi—mostly called just karategi—and coloured belt ranks. Both of these innovations were originated and popularized by Jigoro Kano, the founder of judo and one of the men Funakoshi consulted in his efforts to modernize karate. At that time, there was almost no kumite training in karate, and kata training was the main focus. There were also no matches. However, at that time, judo and kendo matches were already being held in mainland Japan, and practice was also being actively practiced, the young people in mainland Japan gradually became dissatisfied with kata only practice. Despite sparring was originally an unnoticed form of practice for senior students, there were no "contests" until Western style competitions were introduced to Japan. Gichin Funakoshi stated, "There are no contests in karate." Shigeru Egami relates that, during his visit to Okinawa in 1940, he heard some karateka were ousted from their dōjō because they adopted sparring after having learned it in Tokyo. In the early 1930s, pre arranged sparring was introduced and developed, and finally a few years later free sparring was permitted for Shotokan students. According to Yasuhiro Konishi, kata only training was often criticized by the leading judo practitioners of the time, such as Shuichi Nagaoka and Hajime Isogai, who said, "The karate you do cannot be understood from kata alone, so why don't you try a little more so that the general public can understand it?" Motobu's emphasis on kumite attracted Ōtsuka and Konishi, who later studied Okinawan kumite under him. Modern Japanese style training emphasizes the psychological elements incorporated into a proper kokoro (attitude) such as perseverance, fearlessness, virtue, and leadership skills. Sport karate places emphasis on exercise and competition. Weapons are an important training activity in some styles of karate. Karate training is commonly divided into kihon (basics or fundamentals), kata (forms), and kumite (sparring).
Кихон
Кихон – негіздерді білдіреді және стильдегі барлық нәрсенің, оның ішінде тұрыстардың, соққылардың, пермендердің, тепкілердің және қорғанудың негізін құрайды. Каратэ стильдері кихонға әртүрлі деңгейде мән береді. Көбінесе, кихон – это каратэшілер тобының бір техниканы немесе техникалар комбинациясын бірдей орындауы. Кихон кіші топтарда немесе жұптармен алдын ала дайындалған жаттығулар түрінде де болуы мүмкін.
Kihon means basics and these form the base for everything else in the style including stances, strikes, punches, kicks and blocks. Karate styles place varying importance on kihon. Typically this is training in unison of a technique or a combination of techniques by a group of karateka. Kihon may also be prearranged drills in smaller groups or in pairs.
Ката
Ката (型:かた) сөзбе-сөз "пішін" немесе "үлгі" дегенді білдіреді. Ката – түрлі шабуыл және қорғаныс позаларын көрсететін, ресімделген қозғалыстар тізбегі. Бұл позалар идеалды жауынгерлік қолданыстарға негізделген. Нақты қарсыластармен көрсетілімде қолданылғанда бұл қолданыстар Бункай деп аталады. Бункай әрбір поза мен қозғалыстың қалай қолданылатынын көрсетеді. Бункай – катаны түсінуге көмектесетін пайдалы құрал. Белгілі бір дәрежеге жету үшін каратэка сол дәрежеде талап етілетін катаны тиісті деңгейде орындауын көрсетуі керек. Дәрежелерді атау үшін жапон терминологиясы жиі қолданылады. Емтихан талаптары мектептер арасында әртүрлі болуы мүмкін.
Kata (型:かた) means literally "shape" or "model." Kata is a formalized sequence of movements which represent various offensive and defensive postures. These postures are based on idealized combat applications. The applications when applied in a demonstration with real opponents is referred to as a Bunkai. The Bunkai shows how every stance and movement is used. Bunkai is a useful tool to understand a kata. To attain a formal rank the karateka must demonstrate competent performance of specific required kata for that level. The Japanese terminology for grades or ranks is commonly used. Requirements for examinations vary among schools.
Құмиті
Каратэдегі спарринг кумите (組手:くみて) деп аталады. Бұл сөз тікелей "қол кездесуі" дегенді білдіреді. Кумите спорт түрі және өзін-өзі қорғау жаттығуы ретінде тағылымдалады. Спарринг кезіндегі физикалық контактінің деңгейі айқын түрде өзгереді. Толық контактілі каратэнің бірнеше түрі бар. Нокдаун каратэ (мысалы, Кёкусин) қарсыласты жерге түсіру үшін толық күшпен техника қолданады. Қорғаныш киімдерімен (богу) жүргізілетін кумите, белгілі бір қауіпсіздік шараларымен толық күшпен техника қолдануға мүмкіндік береді. Әлемдік каратэ федерациясының басқаруымен өткізілетін көптеген халықаралық жарыстардағы спорттық кумите еркін немесе құрылымдалған түрде, жеңіл немесе жартылай контактілі болып келеді және төреші ұпай санайды. Құрылымдалған кумитеде (якусоку, алдын ала келісілген) екі қатысушы хореографиялық техникалар тізбегін орындайды, біреуі соққы береді, ал екіншісі қорғанады. Бұл форма бір күшті техникамен (хито цуки) аяқталады. Еркін спаррингте (Джию Кумите) екі қатысушы ұпай жинауға арналған техникаларды еркін таңдай алады. Рұқсат етілген техникалар мен контактінің деңгейі негізінен спорттық немесе стильдік ұйымның саясатымен анықталады, бірақ қатысушылардың жасына, дәрежесіне және жынысына қарай өзгертілуі мүмкін. Стильге байланысты, лақтыру, сырғыту және кейбір сирек жағдайларда жерде шектелген уақыт ішінде күресуге де рұқсат етіледі. Еркін спарринг белгіленген немесе жабық алаңда жүргізіледі. Жекпе-жек белгілі бір уақытқа (2-3 минут) созылады. Уақыт үздіксіз (ири куме) немесе төрешінің шешімін шығару үшін тоқтатылуы мүмкін. Жеңіл немесе жартылай контактілі кумитеде ұпайлар келесі критерийлерге сүйене отырып беріледі: дұрыс форма, спорттық мінез-құлық, күшті күш салу, саналылық/заншин, дұрыс уақыт және қашықтық. Толық контактілі каратэ кумитеде ұпайлар техниканың формальды түріне емес, соққының нәтижесіне негізделеді.
Sparring in Karate is called kumite (組手:くみて). It literally means "meeting of hands." Kumite is practiced both as a sport and as self defense training. Levels of physical contact during sparring vary considerably. Full contact karate has several variants. Knockdown karate (such as Kyokushin) uses full power techniques to bring an opponent to the ground. Sparring in armour, bogu kumite, allows full power techniques with some safety. Sport kumite in many international competition under the World Karate Federation is free or structured with light contact or semi contact and points are awarded by a referee. In structured kumite (yakusoku, prearranged), two participants perform a choreographed series of techniques with one striking while the other blocks. The form ends with one devastating technique (hito tsuki). In free sparring (Jiyu Kumite), the two participants have a free choice of scoring techniques. The allowed techniques and contact level are primarily determined by sport or style organization policy, but might be modified according to the age, rank and sex of the participants. Depending upon style, take downs, sweeps and in some rare cases even time limited grappling on the ground are also allowed. Free sparring is performed in a marked or closed area. The bout runs for a fixed time (2 to 3 minutes.) The time can run continuously (iri kume) or be stopped for referee judgment. In light contact or semi contact kumite, points are awarded based on the criteria: good form, sporting attitude, vigorous application, awareness/zanshin, good timing and correct distance. In full contact karate kumite, points are based on the results of the impact, rather than the formal appearance of the scoring technique.
Доджо Кун
Бусидо дәстүрінде доджо кун – каратекалардың ұстанатын қағидаларының жиынтығы. Бұл қағидалар додзёда (жаттығу залында) да, күнделікті өмірде де қолданылады.
In the bushidō tradition dōjō kun is a set of guidelines for karateka to follow. These guidelines apply both in the dōjō (training hall) and in everyday life.
Кондиционерлеу
Окинавалық каратэде хожо-ундо деп аталатын қосымша жаттығулар қолданылады. Олар үшін ағаш және тастан жасалған қарапайым құралдар пайдаланылады. Макивара – соққы жасауға арналған тірек. Нигири ойыны – ұстау күшін дамыту үшін қолданылатын үлкен құмыра. Бұл қосымша жаттығулар күшті, төзімділікті, жылдамдықты және бұлшықеттердің координациясын арттыруға бағытталған. Спорттық каратэ аэробтық жаттығуларға, анаэробтық жаттығуларға, күшке, ептілікке, икемділікке және стрессті басқаруға ерекше мән береді. Барлық жаттығулар мектепке және ұстазға қарай әртүрлі болады.
Okinawan karate uses supplementary training known as hojo undo. This uses simple equipment made of wood and stone. The makiwara is a striking post. The nigiri game is a large jar used for developing grip strength. These supplementary exercises are designed to increase strength, stamina, speed, and muscle coordination. Sport Karate emphasizes aerobic exercise, anaerobic exercise, power, agility, flexibility, and stress management. All practices vary depending upon the school and the teacher.
Спорт
Каратэ стильдік ұйымдарға бөлінеді. Бұл ұйымдар кейде стильге қатысты емес, спорттық каратэ ұйымдарымен немесе федерацияларымен ынтымақтасады. Спорттық ұйымдарға AAKF/ITKF, AOK, TKL, AKA, WKF, NWUKO, WUKF және WKC жатады. Ұйымдар жергілікті және халықаралық деңгейде жарыстар (турнирлер) өткізеді. Турнирлердің мақсаты – қарсылас мектептердің немесе стильдердің мүшелерін ката, спарринг және қару-жарақ көрсетуде бір-бірімен кездестіру. Олар көбінесе жас, дәреже және жыныс бойынша бөлінеді, сондай-ақ осы факторларға байланысты әртүрлі ережелер мен стандарттар қолданылуы мүмкін. Турнир тек белгілі бір стильдің мүшелері үшін (жабық) немесе кез келген стильдегі кез келген жекпе-жек шебері турнир ережелері бойынша қатыса алатын (ашық) форматта өткізілуі мүмкін. Дүниежүзілік каратэ федерациясы (WKF) – ең ірі спорттық каратэ ұйымы және Халықаралық Олимпиада комитеті (ХОК) олимпиада ойындарындағы каратэ жарыстарына жауапты деп мойындаған. WKF барлық стильдерге қатысты ортақ ережелерді әзірледі. Ұлттық WKF ұйымдары тиісті Ұлттық Олимпиада комитеттерімен үйлестіреді. WKF каратэ жарысында екі дисциплина бар: спарринг (кумите) және формалар (ката). Бәсекеге қатысушылар жеке немесе команда ретінде өте алады. Ката мен кобудоны бағалауды судьялар тобы жүргізеді, ал спаррингті бас төреші, көбінесе спарринг алаңының жанындағы төрешілердің көмегімен бағалайды. Спарринг кездесулері әдетте салмақ, жас, жыныс және тәжірибе бойынша бөлінеді. WKF әр елде бір ұлттық ұйым/федерация арқылы ғана мүшелікке қабылдайды, ал клубтар осы ұйымға қосыла алады. Дүниежүзілік каратэ федерациялары одағы (WUKF) әртүрлі стильдер мен федерацияларға өз стилі мен көлемін шектемейтін әлемдік ұйымға қосылу мүмкіндігін ұсынады. WUKF әр елде бірнеше федерацияны немесе қауымдастықты қабылдайды. Спорттық ұйымдар әртүрлі жарыс ережелерін қолданады. Жеңіл контактілі ережелер WKF, WUKO, IASK және WKC ұйымдарында қолданылады. Kyokushinkai, Seidokaikan және басқа ұйымдар толық контактілі каратэ ережелерін пайдаланады. Bogu kumite (мақсаттарды қорғанышпен толық контактілі) ережелері Дүниежүзілік Кошики Каратэ До Федерациясы ұйымында қолданылады. Shinkaratedo федерациясы бокс қолғаптарын қолданады. АҚШ-та ережелер штаттық спорттық органдардың, мысалы, бокс комиссиясының құзырында болуы мүмкін.
Karate is divided into style organizations. These organizations sometimes cooperate in non style specific sport karate organizations or federations. Examples of sport organizations include AAKF/ITKF, AOK, TKL, AKA, WKF, NWUKO, WUKF and WKC. Organizations hold competitions (tournaments) from local to international level. Tournaments are designed to match members of opposing schools or styles against one another in kata, sparring and weapons demonstration. They are often separated by age, rank and sex with potentially different rules or standards based on these factors. The tournament may be exclusively for members of a particular style (closed) or one in which any martial artist from any style may participate within the rules of the tournament (open). The World Karate Federation (WKF) is the largest sport karate organization and is recognized by the International Olympic Committee (IOC) as being responsible for karate competition in the Olympic Games. The WKF has developed common rules governing all styles. The national WKF organizations coordinate with their respective National Olympic Committees. WKF karate competition has two disciplines: sparring (kumite) and forms (kata). Competitors may enter either as individuals or as part of a team. Evaluation for kata and kobudō is performed by a panel of judges, whereas sparring is judged by a head referee, usually with assistant referees at the side of the sparring area. Sparring matches are typically divided by weight, age, gender, and experience. WKF only allows membership through one national organization/federation per country to which clubs may join. The World Union of Karate do Federations (WUKF) offers different styles and federations a world body they may join, without having to compromise their style or size. The WUKF accepts more than one federation or association per country. Sport organizations use different competition rule systems. Light contact rules are used by the WKF, WUKO, IASK and WKC. Full contact karate rules used by Kyokushinkai, Seidokaikan and other organizations. Bogu kumite (full contact with protective shielding of targets) rules are used in the World Koshiki Karate Do Federation organization. Shinkaratedo Federation use boxing gloves. Within the United States, rules may be under the jurisdiction of state sports authorities, such as the boxing commission.
Аралас жекпе-жек өнері (АШМ)
Аралас жекпе-жекте кеңінен қолданылмаса да, каратэ кейбір ММА спортшылары үшін тиімді болған. ММА-да каратэдің әртүрлі стильдері қолданылады: Льото Мачида мен Джон Макдесси Шотокан стилінде жаттығады; Бас Раттен және Жорж Сент-Пьер Кёкушин стилінде жаттығады; Мишель Уоттерсон американдық еркін стильдегі каратэде қара белбеуге ие; Стивен Томпсон американдық Кенпо каратэсін жаттықтырады; Роберт Уиттакер Годжоу-рю стилінде жаттыққан. Сонымен қатар, Джон Кавана Кенпо каратэде тәлім алған жаттықтырушы ретінде табысқа жеткен.
Karate, although not widely used in mixed martial arts, has been effective for some MMA practitioners. Various styles of karate are practiced in MMA: Lyoto Machida and John Makdessi practice Shotokan; Bas Rutten and Georges St Pierre train in Kyokushin; Michelle Waterson holds a black belt in American Free Style Karate; Stephen Thompson practices American Kenpo Karate; and Robert Whittaker practiced Gōjū ryū. Additionally, John Kavanagh has been successful as coach with a Kenpo Karate pedigree.
Олимпиада ойындары
2016 жылдың тамызында Халықаралық Олимпиада комитеті 2020 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында каратэні олимпиадалық спорт түрі ретінде бекітті. Каратэ 2018 жылғы жас өспірімдер Олимпиадасында тұңғыш рет өнер көрсетті. Жазғы Олимпиада ойындарында каратэнің алғашқы көрсетілімінде әлемнің түкпір-түкпірінен келген алпыс спортшы кумитеде, ал жиырма спортшы катада бақ сынасты. 2015 жылдың қыркүйегінде каратэ, бейсбол, софтбол, скейтборд, серфинг және спорттық альпинизммен бірге 2020 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қосылу мүмкіндігін қарастыратын тізімге енгізілді. 2016 жылдың маусым айында Халықаралық Олимпиада комитетінің (ХОК) атқару комитеті 2020 жылғы Олимпиадаға тізімдегі барлық спорт түрлерін қосу туралы ұсынысты қолдайтынын жариялады. Соңында, 2016 жылдың 3 тамызында бес спорт түрінің барлығы (бейсбол мен софтбол бір спорт түрі ретінде есептелді) 2020 жылғы Олимпиада бағдарламасына қабылданып, енгізілді. Каратэ 2024 жылғы Олимпиада ойындарына қосылмайды, бірақ 2028 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына ілігу үшін тоғыз басқа спорт түрімен бірге алдын ала тізімге енгізілді.
In August 2016, the International Olympic Committee approved karate as an Olympic sport beginning at the 2020 Summer Olympics. Karate also debuted at the 2018 Summer Youth Olympics. During this debut of Karate in the Summer Olympics, sixty competitors from around the world competed in the Kumite competition, and twenty competed in the Kata competition. In September 2015, karate was included in a shortlist along with baseball, softball, skateboarding, surfing, and sport climbing to be considered for inclusion in the 2020 Summer Olympics; and in June 2016, the executive board of the International Olympic Committee (IOC) announced that they would support the proposal to include all of the shortlisted sports in the 2020 Games. Finally, on 3 August 2016, all five sports (counting baseball and softball together as one sport) were approved for inclusion in the 2020 Olympic program. Karate will not be included in the 2024 Olympic Games, although it has made the shortlist for inclusion, alongside nine others, in the 2028 Summer Olympics.
Дан Ранк жүйесі
1924 жылы Шотокан каратэсінің негізін қалаушы Гичин Фунакоши, дзюдоның негізін қалаушы Джигоро Канодан Дан жүйесін қабылдады, бұл белгілі бір жиынқы белбеу түстерін қолданатын дәрежелік схема болатын. Окинавалық басқа да ұстаздар да осы тәжірибені қабылдады. Кю/Дан жүйесінде бастауыш деңгейлер жоғары нөмірленген кюдан басталады (мысалы, 10-шы кю немесе Дзюкю) және төмен нөмірленген кюға қарай дамиды. Данға қарай өрлеу 1-ші даннан (Шодан, немесе "бастапқы дан") басталып, жоғары дан дәрежелеріне дейін жалғасады. Кю дәрежелі каратэшілер "түсті белбеулі" немесе муданша ("дан/дәрежесі жоқтар") деп аталады. Дан дәрежелі каратэшілер юданша (дан/дәреже иелері) деп аталады. Юданша әдетте қара белбеу киеді. Көбінесе, алғашқы 5-6 данды жоғары дан иелері емтихан арқылы береді, ал келесі (7-ші және одан жоғары) – ерекше еңбектері мен/немесе жеткен жасы үшін құрметті түрде тағайындалады. Дәреже талаптары стильдерге, ұйымдарға және мектептерге қарай өзгеше болады. Кю деңгейлерінде каратэ тұрыстары, тепе-теңдік сезімі және қозғалыс үйлестіруге баса назар беріледі. Жоғары деңгейлерде жылдамдық пен күш қосылады. Дәрежеге көтерілуге ең төменгі жас және дәрежедегі уақыт факторы әсер етеді. Емтихан сарапшылар немесе сенсейлер алдында техникалық көрсетуден тұрады. Бұл мектепке қарай өзгереді, бірақ емтиханға сол уақытқа дейін барлық үйренгендері немесе жаңа ақпараттар ғана кіруі мүмкін. Көрсету – жаңа дәрежеге (шинса) үміткерлік болып табылады және негізгі жаттығулар, ката, бункай, өзін-өзі қорғау, жаттығулар, тамешивари (бұзу) және кумите (спарринг) кіруі мүмкін.
In 1924, Gichin Funakoshi, founder of Shotokan Karate, adopted the Dan system from the judo founder Jigoro Kano using a rank scheme with a limited set of belt colors. Other Okinawan teachers also adopted this practice. In the Kyū/Dan system the beginner grades start with a higher numbered kyū (e. g., 10th Kyū or Jukyū) and progress toward a lower numbered kyū. The Dan progression continues from 1st Dan (Shodan, or 'beginning dan') to the higher dan grades. Kyū grade karateka are referred to as "color belt" or mudansha ("ones without dan/rank"). Dan grade karateka are referred to as yudansha (holders of dan/rank). Yudansha typically wear a black belt. Normally, the first five to six dans are given by examination by superior dan holders, while the subsequent (7 and up) are honorary, given for special merits and/or age reached. Requirements of rank differ among styles, organizations, and schools. Kyū ranks stress Karate stances, Equilibrioception, and motor coordination. Speed and power are added at higher grades. Minimum age and time in rank are factors affecting promotion. Testing consists of demonstration of techniques before a panel of examiners or senseis. This will vary by school, but testing may include everything learned at that point, or just new information. The demonstration is an application for new rank (shinsa) and may include basics, kata, bunkai, self defense, routines, tameshiwari (breaking), and kumite (sparring).
Философия
Каратэ До Кёханда Фунакоши Сингон буддизміне тән Жүрек сутрасынан: "Форма – бос, бос – форманың өзі" (shiki zokuze kū kū zokuze shiki) деген сөздерді келтіреді. Ол "кара" деген сөзді "өзін өзімшіл және зұлым ойлардан тазарту" деп түсіндірді, себебі тек таза санамен және ар-ұжданмен ғана жаттығушы алған білімін түсіне алады. Фунакоши адамның "іштей қарапайым, сыртынан мейірімді" болуы керек деп сенді. Тек қарапайымдық танытқанда ғана адам Каратэдің көптеген сабақтарына ашық бола алады. Бұл тыңдау және сынды қабылдауға дайын болу арқылы істеледі. Ол сыпайылықты ең басты қасиет деп есептеді. Оның айтуынша, "Каратэ тек қана, егер біреуді басып тастау немесе өзі басылып қалған жағдайларда ғана тиімді қолданылады". Фунакоши үшін, адал жақтас Каратэні өмірінде бір рет қана нақты физикалық қақтығыста қолдануды қалыпты жағдай деп есептеді. Ол Каратэмен айналысатын адамдардың "жеңіл-жеңіл төбелес іздемеуі керек" деді. Бір шебердің соққысы өлімге алып келуі мүмкін екені түсінікті. Оқығандарын дұрыс пайдаланбағандар өздеріне-ақ арсыздық әкелетіні анық. Ол жеке сенімділік қасиетін қадағалады. "Елдің қиын жағдайда қалғанда, миллионға қарсы тұруға батылдық керек". Ол шешім қабылдамаудың әлсіздік екенін үйретті.
In Karate Do Kyohan, Funakoshi quoted from the Heart Sutra, which is prominent in Shingon Buddhism: "Form is emptiness, emptiness is form itself" (shiki zokuze kū kū zokuze shiki). He interpreted the "kara" of Karate dō to mean "to purge oneself of selfish and evil thoughts for only with a clear mind and conscience can the practitioner understand the knowledge which he receives." Funakoshi believed that one should be "inwardly humble and outwardly gentle." Only by behaving humbly can one be open to Karate's many lessons. This is done by listening and being receptive to criticism. He considered courtesy of prime importance. He said that "Karate is properly applied only in those rare situations in which one really must either down another or be downed by him." Funakoshi did not consider it unusual for a devotee to use Karate in a real physical confrontation no more than perhaps once in a lifetime. He stated that Karate practitioners must "never be easily drawn into a fight." It is understood that one blow from a real expert could mean death. It is clear that those who misuse what they have learned bring dishonor upon themselves. He promoted the character trait of personal conviction. In "time of grave public crisis, one must have the courage to face a million and one opponents." He taught that indecisiveness is a weakness.
Стильдер
Каратэ көптеген стильдерге бөлінеді, олардың әрқайсысы әртүрлі жаттығу әдістерімен, бағыттарымен және мәдениеттерімен ерекшеленеді; бірақ олардың көпшілігі Окинаваның тарихи Наха-тэ, Томари-тэ және Шури-тэ стильдерінен бастау алады. Дегенмен, кейбір мектептердің негізін қалаушылары каратені көптеген стильдерге бөлуге күмәмен қарады. Гичин Фунакоши әлемдегі жаттықтырушылар санына тең стильдер бар екенін айтты, ал Кенва Мабуни каратенің әртүрлі нұсқалары туралы түсінік сырттан келгенін түсіндірді. Каратені құрлықтық Жапонияда танымал ету кезінде, оның екі тармаққа бөлінгендігі туралы идея тарады: Шōрин-рю (Итосудың ілімдерінен туындаған) және Шōрэй-рю (Хигаоннаның ілімдерінен туындаған); Мас Ояма каратені бірнеше мектепке бөлу идеясына қарсы болды. Оның пікірінше, каратені жауынгерлік спортқа айналдыру, сонымен қатар оны жауынгерлік өнер ретінде сақтау барлық мектептерді біріктірудің мүмкін жолы болуы мүмкін. Қазіргі заманда каратенің негізгі төрт стилі – Годзю-рю, Шотокан, Шито-рю және Вадо-рю болып саналады. Дүниежүзілік Каратэ Федерациясы осы төрт стильді халықаралық ката жарысында мойындайды. Ката жарысында жиі қабылданатын басқа да кең таралған стильдерге Кёкушин, Шōрин-рю немесе Уэчи-рю жатады.
Karate is divided into many styles, each with their different training methods, focuses, and cultures; though they mainly originate from the historical Okinawan parent styles of Naha te, Tomari te and Shuri te. However some of the schools' founders have been sceptical with the separation of karate into many styles. Gichin Funakoshi simply stated that there are as many styles as instructors in the world while Kenwa Mabuni explained that the notion of different variations of karate came from outsiders. During karate popularization in mainland Japan, it was spread the idea that karate was divided into two branches: Shōrin ryū (derived from Itosu's teachings) and Shōrei ryū (derived from Higaonna's teachings); Mas Oyama was actively opposed to the idea of the break down into several karate schools. He believed that making karate a combat sport, as well keeping it as a martial art, could be a possible approach to unify all schools. In the modern era the major four styles of karate are considered to be Gōjū ryū, Shotokan, Shitō ryū, and Wadō ryū. These four styles are those recognised by the World Karate Federation for international kata competition. Some widespread styles oftenly accepted for kata competition include Kyokushin, Shōrin ryū or Uechi Ryū among others.
Канада
Каратэ 1930-1940 жылдары Канадада жапондықтар елге көшіп келген кезде басталды. Каратэ үлкен ұйымдастырусыз, тыныш жаттығулар түрінде жүргізілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген жапон-канадтық отбасылар Британдық Колумбияның ішкі аймақтарына көшірілді. Масару Шинтани 13 жасында Китигава басқаруымен жапон лагерінде Шоррин-Рю каратэсін оқуға кірісті. 1956 жылы Китигавамен 9 жыл оқығаннан кейін Шинтани Жапонияға сапар шегіп, Хиронори Оцукамен (Вадо-Рю) танысты. 1958 жылы Оцука Шинтаниді өзінің Wado Kai ұйымына қосылуға шақырды, ал 1969 жылы Шинтаниден өзінің стилін ресми түрде Вадо деп атауын өтінді. Осы кезеңде Канадада Масами Цуруока да каратэні енгізді, ол 1940 жылдары Жапонияда Цуёси Читоседен оқыған болатын. 1954 жылы Цуруока Канададағы алғашқы каратэ жарысын ұйымдастырып, Ұлттық каратэ қауымдастығының негізін қалады. 1950 жылдары Уильям Дж. Дометрич, Эд Паркер, Сесил Т. Паттерсон, Гордон Доверсола, Гарольд Г. Лонг, Дональд Хью Нагл, Джордж Маттсон және Питер Урбан АҚШ-та оқытушылық қызмет бастады. Цутому Ошима 1948 жылы Васеда университетінде оқып жүргенде, Шотоканның негізін қалаушы Гичин Фунакошиден каратэ оқуға кірісті. 1957 жылы Ошима Годанды (бесінші дәрежелі қара белбеу) алды, бұл Фунакоши берген ең жоғары дәреже. Ол 1957 жылы Калифорния технология институтында АҚШ-тағы алғашқы университет каратэ клубын құрды. 1959 жылы ол Оңтүстік Калифорния Каратэ қауымдастығын (SCKA) құрды, ол 1969 жылы Америка Шотокан Каратэ (SKA) деп аталды. 1960 жылдары Энтони Миракиан, Ричард Ким, Теруюки Оказаки, Джон Пачивас, Аллен Стин, Госей Ямагучи (Гоген Ямагучидің ұлы), Майкл Г. Фостер және Пэт Берлсон ел бойынша жекпе-жек өнерін оқытуды бастады. 1961 жылы Хидетака Нишияма, Жапония Каратэ қауымдастығының (JKA) негізін қалаушы және Гичин Фунакошидің шәкірті, АҚШ-та сабақ беруді бастады. Ол Халықаралық дәстүрлі каратэ федерациясын (ITKF) құрды. Такайуки Миками 1963 жылы JKA-дан Нью-Орлеанға жіберілді. 1964 жылы Такайуки Кубота Халықаралық Каратэ қауымдастығын Токиодан Калифорнияға көшірді.
Karate began in Canada in the 1930s and 1940s as Japanese people immigrated to the country. Karate was practised quietly without a large amount of organization. During the Second World War, many Japanese Canadian families were moved to the interior of British Columbia. Masaru Shintani, at the age of 13, began to study Shorin Ryu karate in the Japanese camp under Kitigawa. In 1956, after 9 years of training with Kitigawa, Shintani travelled to Japan and met Hironori Otsuka (Wado Ryu). In 1958, Otsuka invited Shintani to join his organization Wado Kai, and in 1969 he asked Shintani to officially call his style Wado. In Canada during this same time, karate was also introduced by Masami Tsuruoka who had studied in Japan in the 1940s under Tsuyoshi Chitose. In 1954, Tsuruoka initiated the first karate competition in Canada and laid the foundation for the National Karate Association. In the 1950s, William J. Dometrich, Ed Parker, Cecil T. Patterson, Gordon Doversola, Harold G. Long, Donald Hugh Nagle, George Mattson and Peter Urban all began instructing in the US. Tsutomu Ohshima began studying karate under Shotokan's founder, Gichin Funakoshi, while a student at Waseda University, beginning in 1948. In 1957, Ohshima received his godan (fifth degree black belt), the highest rank awarded by Funakoshi. He founded the first university karate club in the United States at California Institute of Technology in 1957. In 1959, he founded the Southern California Karate Association (SCKA) which was renamed Shotokan Karate of America (SKA) in 1969. In the 1960s, Anthony Mirakian, Richard Kim, Teruyuki Okazaki, John Pachivas, Allen Steen, Gosei Yamaguchi (son of Gōgen Yamaguchi), Michael G. Foster and Pat Burleson began teaching martial arts around the country. In 1961, Hidetaka Nishiyama, a co founder of the Japan Karate Association (JKA) and student of Gichin Funakoshi, began teaching in the United States. He founded the International Traditional Karate Federation (ITKF). Takayuki Mikami was sent to New Orleans by the JKA in 1963. In 1964, Takayuki Kubota relocated the International Karate Association from Tokyo to California.
Корея
Корея мен Жапония арасындағы бұрынғы қақтығыстарға байланысты, әсіресе 20-ғасырдың басында Кореяны жапондықтар басып алған кезде, Кореядағы каратэнің ықпалы күмәнді мәселе болып табылады. 1910 жылдан 1945 жылға дейін Корея Жапон империясының құрамына қосылды. Осы кезеңде 20-ғасырдың корей жекпе-жек өнерінің шеберлерінің көптегені жапон каратэсімен танысты. Жапониядан тәуелсіздік алғаннан кейін, 1940-1950 жылдары ашылған көптеген корей жекпе-жек мектептерін Жапонияда каратэ оқыған шеберлер құрды. Фунакошидің корей шәкірті Вон Кук Ли 1945 жылы Кореяны жапондықтар басып алғаннан кейін алғашқы жекпе-жек мектебін ашты, ол Чунг До Кван деп аталды. Чжу университетінде Гичин Фунакошиден оқыған Ли, өзінен бұрын үйреткен өнерге таэккьон, кунг-фу және каратэні енгізді. Оны "Танг Су До" деп атады, бұл "Қытай қолының жолы" (唐手道) деген қытай ішіндегі жазудың корейше транслитерациясы. 1950 жылдардың ортасында жекпе-жек мектептері президент Ри Сингманның бұйрығымен біріктіріліп, Чой Хонг Хи мен корей шеберлерінің комитеті басшылығымен таэквондоға айналды. Таэквондо тарихындағы маңызды тұлға Чой де Фунакошиден каратэ оқыған. Каратэ, сондай-ақ, таэквондоның алғашқы негізін қалаушыларға өз өнерін ресмилендіруде, оның ішінде хьюн мен белбеу жүйесін құруда маңызды үлгі болды. Таэквондоның алғашқы хьюндары каратэ каталарымен бірдей болды. Көп ұзамай, жеке мектептер мен қауымдастықтар корей өнерлерінің түпнұсқа формаларын жасады. Дүниежүзілік таэквондо федерациясы мен Халықаралық таэквондо федерациясы корей жекпе-жегінің ең танымал ұйымдары болғанымен, Вон Кук Ли мен оның замандастарына Фунакошиден жеткен жапон каратэсін үйрететін танг су до мектептері әлі де бар.
Due to past conflict between Korea and Japan, most notably during the Japanese occupation of Korea in the early 20th century, the influence of karate in Korea is a contentious issue. From 1910 until 1945, Korea was annexed by the Japanese Empire. It was during this time that many of the Korean martial arts masters of the 20th century were exposed to Japanese karate. After regaining independence from Japan, many Korean martial arts schools that opened up in the 1940s and 1950s were founded by masters who had trained in karate in Japan as part of their martial arts training. Won Kuk Lee, a Korean student of Funakoshi, founded the first martial arts school after the Japanese occupation of Korea ended in 1945, called the Chung Do Kwan. Having studied under Gichin Funakoshi at Chuo University, Lee had incorporated taekkyon, kung fu, and karate in the martial art that he taught which he called "Tang Soo Do", the Korean transliteration of the Chinese characters for "Way of Chinese Hand" (唐手道). In the mid 1950s, the martial arts schools were unified under President Rhee Syngman's order, and became taekwondo under the leadership of Choi Hong Hi and a committee of Korean masters. Choi, a significant figure in taekwondo history, had also studied karate under Funakoshi. Karate also provided an important comparative model for the early founders of taekwondo in the formalization of their art including hyung and the belt ranking system. The original taekwondo hyung were identical to karate kata. Eventually, original Korean forms were developed by individual schools and associations. Although the World Taekwondo Federation and International Taekwon Do Federation are the most prominent among Korean martial arts organizations, tang soo do schools that teach Japanese karate still exist as they were originally conveyed to Won Kuk Lee and his contemporaries from Funakoshi.
Кеңес Одағы
Каратэ 1960 жылдардың ортасында, Никита Хрущевтің халықаралық қатынастарды жақсарту саясаты кезінде Кеңес Одағында пайда болды. Алғашқы шотокан клубтары Мәскеу университеттерінде ашылды. Бірақ 1973 жылы үкімет каратэні, барлық шетелдік жекпе-жек өнерімен бірге тыйым салды, тек советтік жекпе-жек өнері – самбоны ғана қолдады. Бақылаусыз топтарды тоқтатуға күш салып, КСРО Спорт комитеті 1978 жылдың желтоқсанында КСРО Каратэ федерациясын құрды. 1984 жылдың 17 мамырында Кеңес Одағының Каратэ федерациясы таратылып, каратэ қайтадан заңсыз деп жарияланды. 1989 жылы каратэмен шұғылдану қайтадан заңды болды, бірақ қатаң мемлекеттік ережелермен. Тек 1991 жылы Кеңес Одағы тарағаннан кейін ғана тәуелсіз каратэ мектептері жұмысын қайта бастады, федерациялар құрылды және нақты стильдердегі ұлттық турнирлер өтуге мүмкіндік алды.
Karate appeared in the Soviet Union in the mid 1960s, during Nikita Khrushchev's policy of improved international relations. The first Shotokan clubs were opened in Moscow's universities. In 1973, however, the government banned karate—together with all other foreign martial arts—endorsing only the Soviet martial art of sambo. Failing to suppress these uncontrolled groups, the USSR's Sport Committee formed the Karate Federation of USSR in December 1978. On 17 May 1984, the Soviet Karate Federation was disbanded and all karate became illegal again. In 1989, karate practice became legal again, but under strict government regulations, only after the dissolution of the Soviet Union in 1991 did independent karate schools resume functioning, and so federations were formed and national tournaments in authentic styles began.
Еуропа
1950-1960 жылдары бірнеше жапондық каратэ шеберлері Еуропаға оқытуды бастады, бірақ 1965 жылға дейін Жапон каратэ қауымдастығы (JKA) Еуропаға төрт жақсы даярланған жас каратэ нұсқаушысын – Тайджи Касе, Кеиносуке Эноэда, Хирокадзу Каназава және Хироси Ширайды жіберді. Касе Францияға, Эноэда Англияға, ал Ширай Италияға барды. Бұл шеберлер әрқашан өзара, JKA және әлемдегі басқа JKA шеберлерімен, әсіресе АҚШ-тағы Хидетака Нишиямамен тығыз байланыста болды.
In the 1950s and 1960s, several Japanese karate masters began to teach the art in Europe, but it was not until 1965 that the Japan Karate Association (JKA) sent to Europe four well trained young Karate instructors Taiji Kase, Keinosuke Enoeda, Hirokazu Kanazawa and Hiroshi Shirai. Kase went to France, Enoeada to England and Shirai in Italy. These Masters maintained always a strong link between them, the JKA and the others JKA masters in the world, especially Hidetaka Nishiyama in the US
Франция
Франция Шотокан каратэсі 1964 жылы Цутому Ошима құрды. Ол Америка Шотокан каратэсі (SKA) сияқты оның басқа да ұйымдарымен байланысты. Бірақ 1965 жылы Тайжи Касе, Еноэда және Ширай Жапониядан келді, олар тиісінше Англия мен Италияға барып, каратэ JKA-ның ықпалына түсті.
France Shotokan Karate was created in 1964 by Tsutomu Ohshima. It is affiliated with another of his organizations, Shotokan Karate of America (SKA). However, in 1965 Taiji Kase came from Japan along with Enoeda and Shirai, who went to England and Italy respectively, and karate came under the influence of the JKA.
Италия
Хироси Ширай, JKA-ның Еуропаға Кэсе, Иноэда және Каназавамен бірге жіберген алғашқы инструкторларының бірі, 1965 жылы Италияға көшіп келді және көп ұзамай Шотокан өкілдігін құрды, ол бірнеше инструкторларды дайындады, олар өз кезегінде стильді бүкіл елге таратуға көмектесті. 1970 жылға қарай, дзюдодан басқа Италияда ең көп таралған жекпе-жек өнері – шотокан каратэсі болды. Вадо-Рю, Годзю-Рю және Шито-Рю сияқты басқа стильдер де Италияда кең таралған және жақсы қалыптасқан, бірақ Шотокан ең танымал болып табылады.
Hiroshi Shirai, one of the original instructors sent by the JKA to Europe along with Kase, Enoeda and Kanazawa, moved to Italy in 1965 and quickly established a Shotokan enclave that spawned several instructors who in their turn soon spread the style all over the country. By 1970 Shotokan karate was the most spread martial art in Italy apart from Judo. Other styles such as Wado Ryu, Goju Ryu and Shito Ryu, are present and well established in Italy, while Shotokan remains the most popular.
Ұлыбритания
Кенширо Аббеден тәлім алған 3-дан дзюдо тренері Вернон Белл 1956 жылы Англияға каратэні әкелді, бұрын Париждегі Генри Плеедің Йосеикан додзёсында сабақтарға қатысқаннан кейін. Йосеиканды көптеген жапон жекпе-жек өнерінің шебері Минору Мочизуки құрды, ол Каратэні Гичин Фунакошиден оқыған, сондықтан Йосеикан стилі Шотоканның күшті ықпалында болды. 1966 жылы бұрынғы Британдық Каратэ Федерациясының мүшелері Хироказу Каназава бас нұсқаушы ретінде және JKA-ға қосылып, Ұлыбританияның Каратэ одағын (KUGB) құрды. Кеиносуке Иноэда Каназавамен бір уақытта Англияға келді және Ливерпульдегі додзёда сабақ берді. Каназава 3 жылдан кейін Ұлыбританиядан кетіп, оның орнын Иноэда басты. 2003 жылы Иноэда қайтыс болғаннан кейін KUGB Энди Шериді бас нұсқаушы етіп сайлады. Одан кейін KUGB-дан JKA Англия деген жаңа ұйым бөлініп шықты. KUGB-дан бұрынғы маңызды бөлініс 1991 жылы KUGB аға нұсқаушысы Стив Коттл басқаратын топ English Shotokan Academy (ESA) құрған кезде болды. Бұл топтың мақсаты Тайжи Каседің ілімін ұстану болды, ол бұрын Еуропадағы JKA бас нұсқаушысы болған және 1989 жылы Хироси Шираймен бірге «спорттық каратэ» деп есептегеніне қарсы «Будо» каратэсін оқыту үшін Дүниежүзілік Шотокан Каратэ До Академиясын (WKSA) құрған. Касе Шотокан каратэсін оның жекпе-жек тамырларына қайтаруға тырысты, соның ішінде JKA енгізген жарыс ережелерінің салдарынан жинақырақ болған ашық қол және лақтыру техникаларын қайта енгізді. ESA және WKSA (2004 жылы Касе қайтыс болғаннан кейін Касе Ха Шотокан Рю Каратэ До Академиясы (KSKA) деп аталды) осы жолды бүгінгі күнге дейін жалғастыруда. 1975 жылы Ұлыбритания өткен жылы финалда жеңілгеннен кейін Жапониядан әлемдік ерлер командалық титулын алған алғашқы команда болды.
Vernon Bell, a 3rd Dan Judo instructor who had been instructed by Kenshiro Abbe introduced Karate to England in 1956, having attended classes in Henry Plée's Yoseikan dōjō in Paris. Yoseikan had been founded by Minoru Mochizuki, a master of multiple Japanese martial arts, who had studied Karate with Gichin Funakoshi, thus the Yoseikan style was heavily influenced by Shotokan. In 1966, members of the former British Karate Federation established the Karate Union of Great Britain (KUGB) under Hirokazu Kanazawa as chief instructor and affiliated to JKA. Keinosuke Enoeda came to England at the same time as Kanazawa, teaching at a dōjō in Liverpool. Kanazawa left the UK after 3 years and Enoeda took over. After Enoeda's death in 2003, the KUGB elected Andy Sherry as Chief Instructor. Shortly after this, a new association split off from KUGB, JKA England. An earlier significant split from the KUGB took place in 1991 when a group led by KUGB senior instructor Steve Cattle formed the English Shotokan Academy (ESA). The aim of this group was to follow the teachings of Taiji Kase, formerly the JKA chief instructor in Europe, who along with Hiroshi Shirai created the World Shotokan Karate do Academy (WKSA), in 1989 to pursue the teaching of "Budo" karate as opposed to what he viewed as "sport karate". Kase sought to return the practice of Shotokan Karate to its martial roots, reintroducing amongst other things open hand and throwing techniques that had been side lined as the result of competition rules introduced by the JKA. Both the ESA and the WKSA (renamed the Kase Ha Shotokan Ryu Karate do Academy (KSKA) after Kase's death in 2004) continue following this path today. In 1975, Great Britain became the first team ever to take the World male team title from Japan after being defeated the previous year in the final.
Океания
Дүниежүзілік каратэ федерациясы 1973 жылы Океанияда Океания каратэ федерациясы ретінде алғашқы рет пайда болды.
The World Karate Federation was first introduced to Oceania as the Oceania Karate Federation 1973.
Австралия
Австралияның Каратэ федерациясы, Дүниежүзілік Каратэ федерациясының құрамында, алғаш рет 1970 жылы құрылды. 1972 жылы Франк Новак Австралияға келген және елде сабақ берген алғашқы толық білікті шотокан нұсқаушысы болды, Австралиядағы алғашқы шотокан каратэ додзосын ашты. 2020 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында каратэнің Олимпиададағы тұңғыш рет қатысуында Цунеари Яхиро Австралияның алғашқы каратэ олимпиадашысы атанды.
The Australian Karate Federation, under the World Karate Federation, was first introduced in 1970. In 1972 Frank Novak became the first fully qualified Shotokan instructor to arrive in Australia and teach in the country, establishing the first Shotokan Karate dojo in Australia. At karate's debut in the Olympics at the 2020 Summer Olympics, Tsuneari Yahiro became Australia's first Karate Olympian.