Канада саяхатшысы Хэрри Корвин Никсонның өмірі мен саяси жолы

Кіріспе

Гарри Корвин Никсон (1 сәуір 1891 – 22 қазан 1961) – канадалық саясаткер және 1943 жылы қысқа мерзімге Онтарионың 13-ші премьер-министрі болған. Онтарио заңнамалық жиналысы тарихында ең ұзақ қызмет еткен депутат және Онтарионың ең аз уақыт премьер-министрлік қызмет атқарған басшысы.

Өмір және мансап

Никсон Онтарионың Сент-Джордж қаласына жақын жердегі фермада дүниеге келді. Ол сүт шаруасымен айналысқан Генри Никсонның ұлы болып, Торонто университетінің Онтарио ауыл шаруашылық колледжінде оқыды. 1919 жылы ол алғаш рет Онтарионың Заң шығарушы Ассамблеясына Онтарионың Біріккен фермерлері партиясынан кандидат ретінде сайланды. Ол Премьер-министр Эрнест С. Дрюри үкіметінде провинциялық хатшы және тіркеуші болып, кабинет министрі қызметін атқарды. 1923 жылғы сайлауда Біріккен фермерлердің еңбек партиясы жеңіліске ұшырағаннан кейін Никсон Заң шығарушы Ассамблеяның прогрессивті депутаты (МЛА) болды және 1929 жылғы сайлаудан кейін шағын прогрессивті фракцияның (сол кезде көптеген Біріккен фермерлер өздерін осылай атады) жетекшісіне айналды. Фермер және бұрынғы Біріккен фермерлер ұйымдастырушысы Митчелл Хепберн Онтарио либералдық партиясының басшысы болды, ал Никсон өзінің прогрессивті жақтастарымен бірге Хепберн партиясымен одақ құрды. 1934 жылғы сайлауда Никсон мен оның жақтастары Либералды прогрессивтер ретінде бақ сынасып, Хепберннің билікке келуіне көмектесті. Ол 1937 жылғы сайлауда либерал ретінде қатысып, сайланды. Никсон Хепберн кабинетінде провинциялық хатшы және тіркеуші лауазымын қайта иеленді және үкіметтегі аға министр болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хепберн Канаданың либералды премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кингпен келіспеді, Кинг соғыс күшін жеткілікті деңгейде қолдамағанын, әсіресе әскери шақыруды енгізбегенін айтты (қ. 1944 жылғы әскери шақыру дағдарысы). Хепберн 1942 жылғы Йорк Оңтүстігіндегі қосымша сайлауда Кингтің басты қарсыласы, консерваторлар партиясының жетекшісі Артур Мейгенді ашық қолдады және Кингтің жеңіліске ұшырауына шақырғандай болды. Бұл Онтарио либералдарының көпшілігі үшін тым көп болды, олар Кингке адал болды немесе федералдық және провинциялық партиялар арасында араздық туындауынан қорқыды. Хепберн 1942 жылдың 21 қазанында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Никсонды «мұрагер» деп есептегендер көп болды, және ол бұрын Хепберннің Никсонды премьер-министр етіп тағайындау туралы ұсынысын қабылдамады, себебі Никсон басшылықты Хепберннің емес, партияның таңдауы керек деп талап етті. Алайда, Хепберн премьер-министр лауазымынан бас тартқанда партия басшысы болып қалуды талап етті және өзінің жақтасы Гордон Дэниел Конантты 1942 жылдың 21 қазанында Онтарионың жаңа премьер-министрі етіп тағайындады. Никсон 1942 жылдың 22 қазанында Хепберннің жаңа басшы сайлауын өткізуден бас тартуына наразылық білдіріп, кабинеттен кетті. Коннант партиядағы күшті дағдарыс салдарынан алты айдан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды, және басшылыққа сайлау шақырылды. Никсон Либералдық партияның басшысы болып сайланды, осылайша 1943 жылдың мамырында премьер-министр болып тағайындалды, бірақ оның үкіметі үш айдан кейін өткен сайлауда жеңіске жете алмады, либералдық партия Джордж Дрюдің Прогрессивті консерваторлық партиясы мен Тед Жоллиффтің Ынтымақтастық Достастық Федерациясынан кейін үшінші орынға түсті. Никсон 1944 жылдың 10 желтоқсанында Либералдық партия басшысы лауазымынан кетіп, Хепбернді партияның парламенттік жетекшісі (уақытша басшы) етіп тағайындады. Хепберн 1945 жылғы провинциялық сайлауға партияны жетектеді. Гарри Никсон 1961 жылы қайтыс болғанға дейін провинциялық парламенттің либералдық депутаты болды. Оның ұлы Роберт Никсон МПП болып, кейіннен Либералдық партияның басшысы болды, бірақ премьер-министр болған жоқ. Ол 1985 жылдан 1990 жылға дейін Дэвид Петерсон кабинетінде қазынашы болып қызмет етті. Гарри Никсонның немересі (және Роберт Никсонның қызы) Джейн Стюарт Жан Кретьеннің либералдық федералдық үкіметінде министр болды.

Nixon was born on a farm near St. George, Ontario, the son of a dairy farmer, Henry Nixon, and studied at the University of Toronto's Ontario Agricultural College (then affiliated with the university). He was first elected to the Legislative Assembly of Ontario in 1919 as a candidate of the United Farmers of Ontario. He served as a Cabinet minister in the government of Premier Ernest C. Drury as Provincial Secretary and Registrar. Following the defeat of the UFO Labour government in the 1923 election, Nixon sat as a Progressive Member of the Legislative Assembly (MLA), and became the leader of the small Progressive bloc (as most UFOers now called themselves) after the 1929 election. Mitchell Hepburn, a farmer and former UFO organizer, became leader of the Ontario Liberal Party, and Nixon led his Progressive remnant into an alliance with Hepburn's party. In the 1934 election, Nixon and his followers ran as Liberal Progressives, helping bring the Hepburn to power. He ran and was elected as a Liberal in the 1937 election. Nixon resumed his former Cabinet position of Provincial Secretary and Registrar in the Hepburn cabinet and was the senior minister in the government. During World War II, Hepburn clashed with William Lyon Mackenzie King, the Liberal Prime Minister of Canada, arguing that King was not sufficiently prosecuting the war effort, in particular by not introducing conscription (see Conscription Crisis of 1944). Hepburn openly supported King's rival, Conservative leader Arthur Meighen in a 1942 York South by election, and seemed to be calling for the defeat of King. This was too much for many Ontario Liberals, who were either King loyalists or feared a rift between the federal and provincial parties. Hepburn was forced to resign on October 21, 1942. Nixon was widely seen as the "heir apparent," and had earlier turned down Hepburn's offer to recommend that Nixon be appointed Premier, as Nixon insisted the leadership should be the choice of the party, not of Hepburn. However, Hepburn, while resigning as Premier, insisted on remaining as party leader, and simply appointed his ally, Gordon Daniel Conant as the new Premier of Ontario on October 21, 1942. Nixon resigned from the cabinet on October 22, 1942, in opposition to Hepburn's refusal to allow a leadership convention to elect a new leader. Conant was forced to resign after only six months due to serious divisions in the party, and a leadership convention was called. Nixon was chosen as Liberal leader, and thus appointed Premier in May 1943, but his government was unable to win the election held three months later, and the Liberals were reduced to third place behind George Drew's Progressive Conservatives and Ted Jolliffe's Co operative Commonwealth Federation. Nixon resigned as Liberal leader on December 10, 1944, and nominated Hepburn as the party's House Leader (interim leader). Hepburn led to party into the 1945 provincial election. Harry Nixon remained a Liberal Member of Provincial Parliament (MPP)1 until his death in 1961. His son, Robert Nixon succeed him as MPP, and later became leader of the Liberal Party but never Premier. He served as Treasurer in the Cabinet of David Peterson from 1985 to 1990. Harry Nixon's granddaughter (and Robert Nixon's daughter) Jane Stewart served as a Cabinet minister in the federal Liberal government of Jean Chrétien.