Электроакустикалық музыка – 1950-жж. пайда болған, дыбыстарды өңдеуге негіделген батыс өнерінің жанры. Музыка құрамында электроника, таспалық музыка қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркем музыка жанры, 1950 жылдары пайда болған.
Art music genre, originated in 1950s
Электроакустикалық музыка – композиторлардың акустикалық дыбыстардың тембрін өзгерту үшін, кейде акустикалық аспаптарға аудио сигналды өңдеу, мысалы, реверберация немесе гармония қосу арқылы технологияны пайдаланатын танымал және батыс өнер музыкасының жанры. Ол 20 ғасырдың ортасында, электрлі дыбыс өндірісі композициялық практикаға енгізілгеннен кейін пайда болды. 20 ғасырдағы электроакустикалық музыка композициясының бастапқы дамуы Париж қаласындағы ORTF ұйымындағы зертхананың, musique concrète туған жері, Кёльн қаласындағы Электрондық музыка студиясының (электронды музыка композициясына бағытталған) және Нью-Йорктегі Колумбия-Принстон электрондық музыка орталығының (таспалық, электрондық және компьютерлік музыка зерттелген) қызметімен байланысты. Алғашқы электрондық музыка аспаптары 20 ғасырдың басында пайда бола бастады.
Electroacoustic music is a genre of popular and Western art music in which composers use technology to manipulate the timbres of acoustic sounds, sometimes by using audio signal processing, such as reverb or harmonizing, on acoustical instruments. It originated around the middle of the 20th century, following the incorporation of electric sound production into compositional practice. The initial developments in electroacoustic music composition to fixed media during the 20th century are associated with the activities of the fr at the ORTF in Paris, the home of musique concrète, the Studio for Electronic Music in Cologne, where the focus was on the composition of elektronische Musik, and the Columbia Princeton Electronic Music Center in New York City, where tape music, electronic music, and computer music were all explored. Practical electronic music instruments began to appear in the early 20th century.
Музыкалық таспалар
Таспа музыкасы – музыкант музыкасының ажырамас бөлігі, ол таспа жазғышты өзінің басты музыкалық көзі ретінде қолданады. Музыка бұрын жазылған дыбыс үзінділерін және циклдар құруды пайдалана алады, оларды монтаждау және ойнату жылдамдығын өзгерту сияқты техникалар арқылы өзгертуге және өңдеуге болады. Халим Эль-Дабтың шығармалары, бұл музыканың ең ерте мысалы болып саналады. Эль-Дабтың «Заардың көрінісі» алғаш рет 1944 жылы Мысырдың Каир қаласында ұсынылды. Бұл музыкант-конкреттің алғашқы қолданысы. Эль-Даб кейін Колумбия-Принстон электрондық музыка орталығындағы жұмысымен танымал болды, онда 1959 жылы ол ықпалды «Лейла және ақын» шығармасын жазды. Композитор Джон Кейдждің «Уильямс Миксін» құрастыруы таспа музыкасының қиындықтарының мысалы болып табылады. Біріншіден, Кейдж 192 беттік нота жазды. Бір жыл ішінде 600 дыбыс жиналып, жазылды. Әр дыбыстың әрбір кездесуі үшін кесілген таспа сегменттері нотада жинақталды. Содан кейін кесілген сегменттер сегіз таспаның біріне тігілді, жұмыс 1953 жылдың 16 қаңтарында аяқталды. 4'15" шығармасының тұңғыш орындалуы (іске асырылуы) 1953 жылдың 21 наурызында Иллинойс университетінде, Урбана қаласында өтті.
Tape music is an integral part of musique concrète, which uses the tape recorder as its central musical source. The music can utilise pre recorded sound fragments and the creation of loops, which can be altered and manipulated through techniques such as editing and playback speed manipulation. The work of Halim El Dabh is perhaps the earliest example of tape (or, in this case, Wire recording) music. El Dabh's The Expression of Zaar, first presented in Cairo, Egypt, in 1944, was an early work using musique concrète–like techniques similar to those developed in Paris during the same period. El Dabh would later become more famous for his work at the Columbia Princeton Electronic Music Center, where in 1959 he composed the influential piece Leiyla and the Poet. Composer John Cage's assembly of the Williams Mix serves as an example of the rigors of tape music. First, Cage created a 192 page score. Over the course of a year, 600 sounds were assembled and recorded. Cut tape segments for each occurrence of each sound were accumulated on the score. Then the cut segments were spliced to one of eight tapes, work finished on January 16, 1953. The premiere performance (realization) of the 4'15" work was given on March 21, 1953, at the University of Illinois, Urbana.
Электрондық музыка
Кёльн қаласында композитор Герберт Эймерт пен физик Вернер Мейер Эпплер 1949–1951 жылдары бастаған электрондық музыка тек электрондық түрде (синтетикалық) жасалған дыбыстарға, әсіресе синустық толқындарға негізделген. Электрондық музыканың дамуының бастауы "1906 жылы клапанның [вакуумдық түтіктің] ойлап табылуымен" байланысты. Студияның мұқият басқару мүмкіндігі Эймерттің пікірінше, барлық нәрсені, "бір ғана нотаның соңғы элементіне" дейін, сериялық өзгертуге бағынуға және "дыбысты құрастырудың толыққанды жаңа тәсілін" құруға мүмкіндік берді; студияда сериялық амалдар тембр және динамика сияқты элементтерге қолданылатын. Екі мектептің ортақ белгісі – музыканың адам қатысымсыз, дыбыс шығару қондырғылары арқылы жазылып, орындалуы. Көптеген электроакустикалық туындылар жазылған дыбыстар мен синтезделген немесе өңделген дыбыстардың үйлесімін пайдаланады, ал Шаффер мен Эймерттің көзқарастары арасындағы қақтығыс жеңілді, оның алғашқы маңызды мысалы – Карлхайнц Стокгаузеннің 1955–56 жылдардағы "Gesang der Jünglinge" шығармасы.
In Cologne, elektronische Musik, pioneered in 1949–51 by the composer Herbert Eimert and the physicist Werner Meyer Eppler, was based solely on electronically generated (synthetic) sounds, particularly sine waves. The beginning of the development of electronic music has been traced back to "the invention of the valve [vacuum tube] in 1906". The precise control afforded by the studio allowed for what Eimert considered to be the subjection of everything, "to the last element of the single note", to serial permutation, "resulting in a completely new way of composing sound"; in the studio, serial operations could be applied to elements such as timbre and dynamics. The common link between the two schools is that the music is recorded and performed through loudspeakers, without a human performer. The majority of electroacoustic pieces use a combination of recorded sound and synthesized or processed sounds, and the schism between Schaeffer's and Eimert's approaches has been overcome, the first major example being Karlheinz Stockhausen's Gesang der Jünglinge of 1955–56.
Сұлбаның бүгілуі
Схемалық иілу – төмен вольтты, батареямен жұмыс істейтін гитара эффекттері, балалар ойыншықтары және кішкентай синтезаторлар сияқты электрондық дыбыс құрылғыларын жаңа музыкалық аспаптар мен дыбыс генераторларын жасау үшін тікелей қысқа тұйықтау арқылы өзгерту. Кездейсоқтық пен спонтандылыққа баса назар аударатын схемалық иілу әдістері көбінесе шулы музыкамен байланысты, алайда көптеген дәстүрлі заманауи музыканттар мен музыкалық топтар да "иілген" аспаптармен тәжірибе жасағаны мәлім.
Circuit bending is the creative short circuiting of low voltage, battery powered electronic audio devices such as guitar effects, children's toys and small synthesizers to create new musical instruments and sound generators. Emphasizing spontaneity and randomness, the techniques of circuit bending have been commonly associated with noise music, though many more conventional contemporary musicians and musical groups have been known to experiment with "bent" instruments.
Электроакустика және оған байланысты өнер орталықтары, бірлестіктері және іс-шаралары
Әлемде зерттеулер мен шығармашылықтың маңызды орталықтары табылады, сондай-ақ электроакустикалық музыканы ұсынатын көптеген конференциялар мен фестивальдер бар, олардың ішінде Халықаралық компьютерлік музыка конференциясы, Музыкалық экспрессия үшін жаңа интерфейстер жөніндегі халықаралық конференция, Электроакустикалық музыканы зерттеулер конференциясы және Арс Электроника фестивалі (Линц, Австрия) ерекше аталады. Көптеген ұлттық қауымдастықтар бұл өнер түрін дамытуға көмектеседі, олардың ішінде Канададағы Канадалық электроакустикалық қауымдастық (CEC), АҚШ-тағы Электроакустикалық музыка қоғамы (SEAMUS), Австралия мен Жаңа Зеландиядағы Австралиялық компьютерлік музыка қауымдастығы және Ұлыбританиядағы Дыбыс және музыка (бұрын Sonic Arts Network) жатады. Компьютерлік музыка журналы мен Ұйымдастырылған дыбыс электроакустикалық зерттеулерге арналған ең маңызды рецензиялық журналдар болып табылады, ал бірнеше ұлттық қауымдастықтар баспа және электрондық жарияланымдар шығарады.
Important centers of research and composition can be found around the world, and there are numerous conferences and festivals which present electroacoustic music, notably the International Computer Music Conference, the international conference on New Interfaces for Musical Expression, the Electroacoustic Music Studies Conference, and the Ars Electronica Festival (Linz, Austria). A number of national associations promote the art form, notably the Canadian Electroacoustic Community (CEC) in Canada, the Society for Electro Acoustic Music in the United States (SEAMUS) in the US, the Australasian Computer Music Association in Australia and New Zealand, and Sound and Music (previously the Sonic Arts Network) in the UK. The Computer Music Journal and Organised Sound are the two most important peer reviewed journals dedicated to electroacoustic studies, while several national associations produce print and electronic publications.
Конференциялар мен симпозиумдар
Қағаз баяндамаларымен, шеберлік сабақтарымен және семинарлармен қатар, осы іс-шаралардың көптегені қатысушылар жасаған немесе конференция/симпозиум тақырыбымен байланысты концерттік өнерлерімдер немесе дыбыс инсталляцияларын да қамтиды.
Alongside paper presentations, workshops and seminars, many of these events also feature concert performances or sound installations created by those attending or which are related to the theme of the conference / symposium.