Париждегі музыка және би мектебінің тарихы: 1784 ж. ашылған Корольдік Ән мектебі, алғашқы директорлар, орналасқан жері. Музыка білімі туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париж қаласындағы музыка және би мектебі, Франция.
Music and dance school in Paris, France
Патшалық ән мектебі
1783 жылдың 3 желтоқсанында Папильон де ла Ферте, Menus Plaisirs du Roi-нің интенданты, Николо Пиччини болашақ École Royale de Chant (Корольдік ән мектебі) директоры болып тағайындалуын ұсынды. Мектеп 1784 жылдың 3 қаңтарындағы жарлық бойынша құрылды және 1 сәуірде композитор Франсуа Жозеф Госек уақытша директор ретінде ашылды. Пиччини директорлық қызметтен бас тартты, бірақ ән профессоры ретінде оқытушылар құрамына қосылды. Жаңа мектеп Бергер көшесі мен Фаубург Пуассоньер көшесінің қиылысындағы Hôtel des Menus Plaisirs үйіне жақын орналасқан ғимараттарда болды. Маусым айында драмалық деklamция сабағы қосылды және мектеп атауы École Royale de Chant et de Déclamation деп өзгертілді.
On 3 December 1783 Papillon de la Ferté, intendant of the Menus Plaisirs du Roi, proposed that Niccolò Piccinni should be appointed director of a future École Royale de Chant (Royal School of Singing). The school was instituted by a decree of 3 January 1784 and opened on 1 April with the composer François Joseph Gossec as the provisional director. Piccinni refused the directorship, but did join the faculty as a professor of singing. The new school was located in buildings adjacent to the Hôtel des Menus Plaisirs at the junction of the rue Bergère and the rue du Faubourg Poissonnière. In June, a class in dramatic declamation was added, and the name was modified to École Royale de Chant et de Déclamation.
Ұлттық музыка институты
1792 жылы Бернар Саррет Ұлттық гвардияның тегін мектебін (École Gratuite de la Garde Nationale) құрды, келесі жылы ол Ұлттық музыка институты (Institut National de Musique) аталды. Бұл институт та Бержера көшесіндегі бұрынғы Меню Плейзерлер ғимаратына орналастырылды және Террорлық биліктен кейін революциялық үкімет ұйымдастырған үлкен, халыққа арналған ашық жиындар үшін зор сұраныс болған Ұлттық гвардияның музыкалық тобына музыканттар даярлаумен айналысты. 1800 жылға қарай консерватория штатына Париждегі музыканың ең маңызды тұлғалары кірді, олар Госсекпен қатар композиторлар Луиджи Черубини, Жан Франсуа Ле Сюэр, Этьен Мехул және Пьер Александре Монсиньи, сондай-ақ скрипкашылар Пьер Байлот, Родольф Крейцер және Пьер Роде болды.
In 1792, Bernard Sarrette created the École Gratuite de la Garde Nationale, which in the following year became the Institut National de Musique. The latter was also installed in the facilities of the former Menus Plaisirs on the rue Bergère and was responsible for the training of musicians for the National Guard bands, which were in great demand for the enormous, popular outdoor gatherings put on by the revolutionary government after the Reign of Terror. By 1800, the staff of the Conservatory included some of the most important names in music in Paris, including, besides Gossec, the composers Luigi Cherubini, Jean François Le Sueur, Étienne Méhul, and Pierre Alexandre Monsigny, as well as the violinists Pierre Baillot, Rodolphe Kreutzer, and Pierre Rode.
Концерт залы
Архитектор Франсуа Жак Деланной жобалаған концерт залы 1811 жылдың 7 шілдесінде ашылды. Ол U пішіндес (оркестр тік бөлігінде орналасқан). Онда 1055 адамдық зал бар. Француз композиторы және дирижері Антуан Эльварт оны концерт залдарының Страдивариі деп атады. 1828 жылы скрипка профессоры және консерватория оркестрінің жетекшісі Франсуа Хабенек «Société des Concerts du Conservatoire» (Париж оркестрінің алға басушысы) қоғамын құрды. Бұл қоғам 1945 жылға дейін залда үздіксіз концерттер өткізді, содан кейін «Théâtre des Champs Élysées» театрына көшті. Француз композиторы Гектор Берлиоз өзінің «Фантастикалық симфониясын» 1830 жылдың 5 желтоқсанында консерватория залында жүзден астам музыканттан тұратын оркестрмен алғаш рет орындады. Концерт залы салынғаннан кейін кітапхана кіреберіс вестибюлінің үстіндегі кең бөлмеге көшірілді. 1830 жылдары Берлиоз кітапхананың штаттағы емес қызметкері болды және 1852 жылдан 1869 жылы қайтыс болғанға дейін кітапханашы болып жұмыс істеді, содан кейін оның орнына Фелисиан Давид келді.
A concert hall, designed by the architect François Jacques Delannoy, was inaugurated on 7 July 1811. It is in the shape of a U (with the orchestra at the straight end). It holds an audience of 1055. The French composer and conductor Antoine Elwart described it as the Stradivarius of concert halls. In 1828 François Habeneck, a professor of violin and head of the conservatory's orchestra, founded the Société des Concerts du Conservatoire (forerunner of the Orchestre de Paris). The society held concerts in the hall almost continuously until 1945, when it moved to the Théâtre des Champs Élysées. The French composer Hector Berlioz premiered his Symphonie Fantastique in the conservatory's hall on 5 December 1830 with an orchestra of more than a hundred players. After the construction of the concert hall, the library moved to a large room above the entrance vestibule. In the 1830s, Berlioz became a part time curator in the library and was the librarian from 1852 until his death in 1869, when he was succeeded by Félicien David.
Аспаптар мұражайы
Консерваторияның аспаптар мұражайы 1861 жылы Луи Клаписсонның аспаптар жинағынан құрылды. Француз музыка тарихшысы Густав Шоуке 1871 жылы мұражайдың кураторы болып тағайындалды және коллекцияны кеңейту мен жаңартуға үлкен үлес қосты. Фауре басқару кеңесіне көшбасшылық қағидаларын қолдайтын өкілдерді (Дебюсси, Пол Дюкас және Андре Мессажер сияқты) тағайындады, репертуар шектеулерін жеңілдетті және оқу бағдарламасына дирижерлік өнер мен музыка тарихын қосты. Видордың осы кезеңдегі композиция студенттерінің арасында Дариус Мийо, Артур Онеггер және Жермен Тайлеферр болды. Сондай-ақ, Лили Булангер мен Надя Булангер де студенттердің қатарында болды. Жаңа қызметкерлер қатарында фортепианодан Альфред Корто және органнан Эжен Гигу болды. Дельвинкур 1941 жылдан бастап 1954 жылы автокөлік апатында қаза болғанға дейін директорлық қызметін атқарды. Дельвинкур прогрессивті басшы болды, клавесин, саксофон, соққы аспаптары және Ондес Мартенот сабақтарын қосты. Оның құрамында композициядан Мийо, ал талдау және эстетикадан Мессиан болды. 1946 жылы драма өнері жеке мекемеге (CNSAD) берілді. Дельвинкурдың орнын 1954 жылы Дюпре, 1956 жылы Реймонд Лушур, 1962 жылы Реймонд Галлоис Монбрун, 1984 жылы Марк Блюз, ал 1986 жылы Ален Лувье басты. Музыка және би консерваториясын Parc de la Villette-дегі жаңа нысандарға көшіру жоспары Блюз кезінде басталып, Лувье кезінде аяқталды. Ол 1990 жылдың қыркүйегінде Cité de la Musique аясында ашылды. Қазіргі таңдағы консерваториялар 1200-ден астам студентті құрылымдалған бағдарламалар бойынша оқытады, онда 350 профессор тоғыз кафедрада жұмыс істейді.
The Conservatory Instrument Museum, founded in 1861, was formed from the instrument collection of Louis Clapisson. The French music historian Gustave Chouquet became the curator of the museum in 1871 and did much to expand and upgrade the collection. Fauré appointed forward thinking representatives (such as Debussy, Paul Dukas, and André Messager) to the governing council, loosened restrictions on repertoire, and added conducting and music history to the courses of study. Widor's composition students during this period included Darius Milhaud, Arthur Honegger, and Germaine Tailleferre. Other students included Lili Boulanger and Nadia Boulanger. New to the staff were Alfred Cortot for piano and Eugène Gigout for organ. Delvincourt was director from 1941 until his death in an automobile accident in 1954. Delvincourt was a progressive administrator, adding classes in harpsichord, saxophone, percussion, and the Ondes Martenot. Staff included Milhaud for composition and Messiaen for analysis and aesthetics. In 1946, the dramatic arts were transferred to a separate institution (CNSAD). Delvincourt was succeeded by Dupré in 1954, Raymond Loucheur in 1956, Raymond Gallois Montbrun in 1962, Marc Bleuse in 1984, and Alain Louvier in 1986. Plans to move the Conservatory of Music and Dance to more modern facilities in the Parc de la Villette were initiated under Bleuse and completed under Louvier. It opened as part of the Cité de la Musique in September 1990. Currently, the conservatories train more than 1,200 students in structured programs, with 350 professors in nine departments.
CNSAD
Париж консерваториясының мұрагері, Ұлттық жоғары драма өнері консерваториясы (CNSAD) актерлік шеберлік, драма және театр саласындағы білім беретін консерватория. Ол Париждің 9-ауданындағы Консерватория көшесі мен Сент-Сесил көшесінің қиылысында орналасқан, Париж консерваториясының бастапқы тарихи ғимаратында. CNSAD студенттерінің тегін қойылымдары консерватория театрында жиі қойылады.
Heir of the original Paris Conservatoire building, the Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique (CNSAD) (National Superior Conservatory of the Dramatic Arts) is the conservatory for acting, drama, and theatre, known by its acronym CNSAD. It is located in the original historic building of the Conservatoire de Paris on the rue du Conservatoire at rue Sainte Cécile in the 9th arrondissement of Paris. Free public performances by students at the CNSAD are given frequently in the Conservatoire's theatre.
CNSMDP
Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris (CNSMDP) (Париждің Ұлттық жоғары музыка және би консерваториясы) – музыка мен биге арналған жеке консерватория. Француз үкіметі оның жаңа кампусын Париждің 19-шы округінде салды. Оны Кристиан де Портзампарк жобалаған. Орган 1991 жылы австриялық Rieger Orgelbau фирмасымен салынды. Онда 3 мануал мен педальға 53 тоқталатын орган бар. Сол компания 2015 жылы жақын орналасқан Париж филармониясының симфониялық залы үшін 91 тоқталатын, 7000-нан астам құбыры бар үлкен орган жасады.
The Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris (CNSMDP) (National Superior Conservatory of Paris for Music and Dance) is a separate conservatory for music and dance. The French government built its new campus in the 19th arrondissement of Paris. It was designed by Christian de Portzamparc. The organ on site was built in 1991 by the Austrian Rieger Orgelbau firm. It has 53 stops on 3 manuals and pedals. A larger organ of over 7,000 pipes with 91 stops was made in 2015 by the same company for the symphony hall of the nearby Philharmonie de Paris.