Анне Олдфилд: Англияның белгілі актрисасы (1683-1730)
Anne Oldfield
Анна Олдфилд (1683-1730) – ағылшын актрисасы, өте жоғары жалақы алатын сахна шебері. "The Scornful Lady" спектакліндегі рөлімен танымал. Театр өнерінен есте қалды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актрисасы (1683–1730) Энн Олдфилд (1683, 23 қазан 1730) – ағылшын актрисасы және өз заманының ең көп жалақы алған актрисаларының бірі. Немесе Элизабет Бланшар. 1699 жылы ол Джордж Фаркхардың назарын өзіне аударды, ол оның тавернасының артқы бөлмесінде Фрэнсис Бомонт пен Джон Флетчердің «Қаралаушы ханым» (1616) пьесасынан жолдарды оқығанын естіді. Ұзақ өтпей Кристофер Рич оны Дрюри-Лейндегі Корольдік театр труппасына қабылдады.
English actress (1683–1730)
Anne Oldfield (168323 October 1730) was an English actress and one of the highest paid actresses of her time. or Elizabeth Blanchard. In 1699, she attracted George Farquhar's attention when he overheard her reciting lines from Francis Beaumont and John Fletcher's play The Scornful Lady (1616) in a back room of her tavern. Soon after, she was hired by Christopher Rich to join the cast of the Theatre Royal, Drury Lane.
Мансап
Бір жылдан кейін ол Джон Драйденнің "Құпия махаббат" немесе "Қыз патшайым" (1699) пьесасында Кандиопа рөлін сомдады. Бұл кішкентай рөлдегі сәттілігінен кейін, оған Джон Флетчердің "Паломник" (1647) пьесасындағы басты рөл берілді. 1703 жылдың жазында Олдфилд, Сюзанна Вербрюггеннің келісімшарты бұзылғаннан кейін, королева Анна мен оның сарайы үшін Бат қаласына сапарлаған компаниясымен бірге оның орнына келді. Олдфилд Дрюри Лейн театрының жетекші актрисаларының біріне айналды. Колли Сиббер оның "Бедеу күйеу" (1704) пьесасының табысына оның үлесі өзінікімен тең болғанын мойындады, онда ол Леди Модиш рөлін жасады. Леди Таунли рөлін сомдағанда, Сиббер: "Бұл жерде ол әдеттегі шеберлігін де басып өтті" деді. Ол Бен Джонсонның "Эпикоэна" пьесасындағы атау рөлін, ал "Вольпон" пьесасында Селия рөлін ойнады. Заманауи әңгімелерде Олдфилд, Энн Брейцегирдл, Джейн Роджерс және Сюзанна Центливер арасындағы бәсекелестік болғаны айтылады, олардың барлығы ең жақсы рөлдерге таласыпты. 1706 жылы Олдфилд Дрюри Лейн басшылығымен жәрдемақы және жалақысы бойынша келіспеушілікке ұшырады, оның пікірінше оған уәде берілген, бірақ театр төлеуден бас тартқан. Олдфилд театрды тастап, "Хеймаркет" театрындағы қарсы актерлік труппаға қосылды, бірақ көп ұзамай жаңа келісімшартпен және Дрюри Лейн театрының бірлескен иегері ретінде қайта оралды. Біршама уақыттан кейін Олдфилдке театр директоры болу ұсынылды, "бірақ оның әйел екені бұл шараға кедергі келтіретін фактор деп есептелді", сондықтан оған бұрынғы лауазымында қалу үшін өзінің талаптарын қою сұралды. Олдфилд 200 гинея жалақы алды, ол ақырында 500 гинеяға дейін көтерілді, нәтижесінде ол заманының ең көп жалақы алатын актрисасы болды. Ол оның мансабын жаңа рөлдермен жұмыс істеуге көмектесу арқылы және оның орындауы үшін оннан астам пролог пен эпилог жазып, қолдады. Ол Артур есімді ұлын күтіп отырды. Ол сол кездегідей, физикалық жағдайы нашарлағанша актерлік өнерін жалғастырды. Баласын туғаннан кейін үш ай өткен соң жұмысқа қайтты. Олдфилд өмірлік досы Маргарет Содерс актерлік кәсіпке қадам басуына көмектесті. 1712 жылы Мейнваринг қайтыс болғанда, Олдфилд оған жұқтырған жеке аурудан қайтыс болды деген қауесет тарады. Екеуінің де атын ақтау үшін ол оның денесін ресми түрде сараптауға бұйырды, ол туберкулезден қайтыс болғанын көрсетті. Ол сол кезде үш айлық жүкті болған, бірақ баласы туғанда аман қалмады деп есептеледі. Соңғы театрлық маусымында ол ішкі азабынан жиі зардап шекті. 1730 жылдың сәуір айында ол сахнадан кетіп, бірнеше айдан кейін жатырдың қатерлі ісігінен қайтыс болды. Олдфилд 1730 жылдың 23 қазанында 47 жасында, Лондон қаласындағы 60 Гросвенор көшесінде қайтыс болды. Ол мүлкін екі ұлына бөліп берді. Олдфилд Вестминстер аббаттығында, Конгрев ескерткішінің астында жерленді. Оның серігі Черчилль оның есіне ескерткіш орнатуға рұқсат сұрады, бірақ Вестминстер аббаттығының деканы одан бас тартты.
A year later she was cast in her first small role as Candiope in John Dryden's Secret Love; or, The Maiden Queen (1699). After her success in a minor role, she was given the lead in John Fletcher's The Pilgrim (1647). In the summer of 1703, Oldfield replaced Susanna Verbruggen when her contract was terminated before the company travelled to Bath to perform for Queen Anne and her court. Oldfield became one of Drury Lane's leading actresses. Colley Cibber acknowledged that she had as much as he to do with the success of his The Careless Husband (1704), in which she created the part of Lady Modish. Speaking of her portrayal of Lady Townly in his The Provoked Husband (1728), Cibber was to say, "that here she outdid her usual Outdoing". She also played the title role in Ben Jonson's Epicoene, and Celia in his Volpone. Contemporary gossip is recorded that there were rivalries between Oldfield, Anne Bracegirdle, Jane Rogers and Susannah Centlivre, all of whom were supposedly vying for the best roles. In 1706 Oldfield came into conflict with the Drury Lane's management over benefits and salary she believed she had been promised, but which the theatre refused to pay. Oldfield left and joined the competing acting company at Haymarket Theatre before returning to Drury Lane shortly after with a fresh contract and a new position as joint sharer of the Drury Lane Theatre. On a separate occasion, Oldfield was offered to become manager of the Theatre, "but her sex was thought to be an objection to that measure" thus being asked to name her own terms to stay in her old position, Oldfield received 200 guineas salary, which was ultimately raised to 500 guineas resulting in Oldfield becoming the highest paid actress of her time. He supported her career by helping her work through new roles and by writing more than a dozen prologues and epilogues for her to perform. When she became pregnant with their son, Arthur. Oldfield kept acting until she was physically unable, which was unusual for the time. She went back to work just three months after the birth. Oldfield arranged for her lifelong friend, Margaret Saunders, to join the acting profession. When Maynwaring died in 1712, rumours circulated that he had died from a venereal disease that Oldfield had given to him. In order to clear both their names, she ordered an official autopsy to be performed on his body, which revealed that he had died of tuberculosis. Oldfield was three months pregnant at the time, but her child is not believed to have survived the birth. Throughout her last theatrical season she suffered from chronic pain in her abdomen. She retired from the stage in April 1730 and died from cancer of the uterus a few months later. Oldfield died on 23 October 1730 at age 47, at 60 Grosvenor Street, London. She divided her property between her two sons. Oldfield was buried in Westminster Abbey, beneath the monument to Congreve. Her partner, Churchill, applied for permission to erect a monument there to her memory, but the dean of Westminster refused it.
Ескерткіш
Александр Поуптың "Горацийден келген ақыл-кеңесінде" жазғандай, ол "Сүйкімді Олдфилдті, ол әдемілік пен оңайлықпен, қирату мен қуанту өнерін үйлестіре білді" делінген. Олдфилд оның қызметшісіне: "Жоқ, тартымды шына мен Брюссельдік кестемен менің суық денеме орасын, ал жансыз бетімді жапсын; Әрине, өлгенде кім қорқынышты болғысы келді, ал Бетти осы екі бетке сәл қызыл түс жақсын".
Alexander Pope, in his Sober Advice from Horace, wrote of her "Engaging Oldfield, who, with grace and ease, Could join the arts to ruin and to please." Oldfield had said to her maid "No, let a charming chintz and Brussels lace Wrap my cold limbs and shade my lifeless face; One would not, sure, be frightful when one's dead, And Betty give this cheek a little red."