Афра Бэн: Англияның алғашқы әйел жазушысы және тыңшысы
Aphra Behn
Афра Бэн – 17 ғ. ағылшын драматургі, ақын, тыңшы. Әйелдер әдебиетте табыс табуына жол ашқан пионер, Шарль II-нің қызметінде болды. Жазушының өмірі мен шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық драматург, ақын және тыңшы (1640–1689)
British playwright, poet and spy (1640–1689)
Афра Бен (суын алған күні 14 желтоқсан 1640 – 16 сәуір 1689) – Реставрация дәуіріндегі ағылшын драматургы, ақын, прозашы және аудармашы. Өзінің шығармаларымен ақша табуға қол жеткізген алғашқы ағылшын әйелдерінің бірі ретінде, ол мәдени кедергілерді бұзып, келешек әйел авторлары үшін әдеби үлгі болды. Назарына ілікпеген күйден шығып, Карл II-нің назарына түсіп, Антверпенде тыңшылық қызмет атқарды. Лондонға оралғаннан кейін, мүмкін, борышкерлер түрмесінде қысқа уақыт отырып, ол сахна үшін жазуды бастады. Ол Джон Уилмот, Рочестер лорды сияқты ақындар мен әйгілі бостандық сүйгіштердің тобына жақын болды. Бен «Астрея» пасторальдық псевдониммен жазды. Шектену дағдарысының күрделі саяси кезеңінде ол құқықтық мәселелер тудырған эпилог пен пролог жазды. Одан кейін ол өзінің көптеген шығармаларын проза жанрларына және аудармаларға арнады. Стюарт әулетінің жақтасы болғандықтан, Бен епископ Бернеттің жаңа король Уильям III-ге арналған құттықтау өлеңін жазу туралы ұсынысын қабылдамады. Ол көп ұзамай қайтыс болды. Вирджиния Вульфтың «Өзінің бөлмесі» атты еңбегінде оның есімі былай делінеді: «Барлық әйелдер бірлесіп Афра Беннің қабіріне гүлдер шашуы керек, ол Вестминстер аббаттығында, өте қайғылы, бірақ лайықты жерде жатыр, себебі ол оларға өз ойларын айту құқығын берген еді». Оның қабірі Ақындар бұрышына кірмейді, ол шіркеуге кететін баспақыштардың жанындағы Шығыс галереясында орналасқан. Оның ең танымал туындылары – «Оруноко: немесе, Патшалық құл», кейде ерте роман ретінде сипатталатын шығарма, және «Ровер» пьесасы.
Aphra Behn ('/æ//f//r//ə// //b//ɛ//n/; bapt. 14 December 1640 – 16 April 1689) was an English playwright, poet, prose writer and translator from the Restoration era. As one of the first English women to earn her living by her writing, she broke cultural barriers and served as a literary role model for later generations of women authors. Rising from obscurity, she came to the notice of Charles II, who employed her as a spy in Antwerp. Upon her return to London and a probable brief stay in debtors' prison, she began writing for the stage. She belonged to a coterie of poets and famous libertines such as John Wilmot, Lord Rochester. Behn wrote under the pastoral pseudonym Astrea. During the turbulent political times of the Exclusion Crisis, she wrote an epilogue and prologue that brought her legal trouble; she thereafter devoted most of her writing to prose genres and translations. A staunch supporter of the Stuart line, Behn declined an invitation from Bishop Burnet to write a welcoming poem to the new king William III. She died shortly after. She is remembered in Virginia Woolf's A Room of One's Own: "All women together ought to let flowers fall upon the tomb of Aphra Behn which is, most scandalously but rather appropriately, in Westminster Abbey, for it was she who earned them the right to speak their minds." Her grave is not included in the Poets' Corner but lies in the East Cloister near the steps to the church. Her best known works are Oroonoko: or, the Royal Slave, sometimes described as an early novel, and the play The Rover.
Оның ерте өмірінің нұсқалары
Беннің өмірі туралы мәліметтер, әсіресе оның ерте жылдары туралы, тым аз. Мұның себебі Беннің өзінің қасақана жасырып отырғаны болуы мүмкін. Беннің өмірінің бір нұсқасында ол Джон Амис есімді шаштараз бен оның әйелі Эмидің баласы екені айтылады; кейде ол Афра Амис Бен деп те аталады. Тағы бір әңгімеде Бен Купер есімді жанұядан туған. Полковник Томас Кольпепер, оны бала кезінен таныған жалғыз адам, "Адверсария" еңбегінде ол "Старри немесе Кентербериде" Джонсон мырзаның үйінде дүниеге келгенін және оның Франсис есімді қарындасы болғанын жазған. Өмірінің тағы бір нұсқасында ол Кенттегі Харблдауннан Бартоломей мен Элизабет Джонсонның қызы Афра Джонсон ретінде туған; оның ағасы Эдвард алты жарым жасында қайтыс болған. Оның Халсе отбасымен байланысы оның отбасына Суринамға саяхаттауға мүмкіндік берген колониялық байланыстарды сыйлаған болуы мүмкін. Кейбір пьесаларында Афра Бен әйелдерді формалды түрде оқытудың ағылшын идеалына наразылық білдіреді. Бірақ ол грек және латын тілдерін, сол кездегі классикалық тілдердің екеуін оқып үйренудің көптеген авторлар ойлағандай маңызды емес деп санаған сияқты. Ол грек немесе латын тілдерін білмейтін Фрэнсис Киркман есімді жазушының ықпалында болған болуы мүмкін. Ол былай деген: "Менің ағылшын, грек тілдерімді мұнда таба алмайсыз, сондай-ақ, олардың мағынасын түсіну үшін ортасынан тоқтатып, ойланып тұруға мәжбүр ететін қиын сөздерді де таба алмайсыз". Кейіннен Афра формалды білім беру туралы идеяларға ұқсас ишаралар жасады. Бен ағылшын азаматтық соғысының бастапқы кезеңінде, сол кездегі саяси шиеленістің баласы ретінде дүниеге келді. Беннің бір нұсқасында ол Бартоломей Джонсонмен бірге кішкентай ағылшын колониясы Суринамға (кейін голландтар басып алған) саяхатқа шыққандығы айтылады. Ол жол жүрісінде қайтыс болған, ал оның әйелі мен балалары бірнеше ай елде болған, бірақ мұны растайтын ешқандай дәлел жоқ.
Information regarding Behn's life is scant, especially regarding her early years. This may be due to intentional obscuring on Behn's part. One version of Behn's life tells that she was born to a barber named John Amis and his wife Amy; she is occasionally referred to as Aphra Amis Behn. Another story has Behn born to a couple named Cooper. Colonel Thomas Colepeper, the only person who claimed to have known her as a child, wrote in Adversaria that she was born at "Sturry or Canterbury" to a Mr Johnson and that she had a sister named Frances. Another version of her life says she was born as Aphra Johnson, daughter to Bartholomew and Elizabeth Johnson of Harbledown in Kent; her brother Edward died when he was six and a half years old. It is suggested that this association with the Halse family is what gave her family the colonial connections that allowed them to travel to Suriname. In some of her plays, Aphra Behn shows disdain towards this English ideal of not educating women formally. She also, though, seemed to believe that learning Greek and Latin, two of the classical languages at the time, was not as important as many authors thought it to be. She may have been influenced by another writer named Francis Kirkman who also lacked knowledge of Greek or Latin, who said "you shall not find my English, Greek, here; nor hard cramping Words, such as will stop you in the middle of your Story to consider what is meant by them ". Later in life, Aphra would make similar gestures to ideas revolving around formal education. Behn was born during the buildup of the English Civil War, a child of the political tensions of the time. One version of Behn's story has her travelling with a Bartholomew Johnson to the small English colony of Surinam (later captured by the Dutch). He was said to die on the journey, with his wife and children spending some months in the country, though there is no evidence of this.
Мансап
1664 жылы Суринамнан Англияға қайтқаннан кейін, Бэн Йохан Бэнмен (сондай-ақ Иоганн және Джон Бэн деп те жазылған) үйленген болуы мүмкін. Ол неміс немесе голланд текті саудагер болған, мүмкін Гамбургтен шыққан. Ол монархист болды және Стюарттарға, әсіресе католик Йорк герцогына деген құрметін екінші рет жер аударылғаннан кейін оған «Ровердің екінші бөлігі» пьесасын арнауы арқылы көрсеткен болуы мүмкін. Қарыз бен күйеуінің қайтысынан кейін Бэн Корольдік компания мен Герцогтық компания актерлері үшін хатшы болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. Дегенмен, ол осыған дейін өлеңдер жазған. Кромвель кезінде жабық тұрған театрлар енді Карл II кезінде қайта ашылды, пьесалар қайта жанданды. Карл II кезінде Лондонның әсем қоғамында пуритандық моральдық қағидалар өзгерді. Патша некеге және махаббаттағы тұрақтылық идеясына қынжырлы сын айтатын драматургтермен қарым-қатынас жасады. Патшаның сүйіктілерінің бірі Рочестер графы Джон Уилмот болды, ол цинизм мен еркіндігімен танымал болды. 1613 жылы леди Элизабет Кэри «Мириамның трагедиясын» жариялады, 1650 жылдары Маргарет Кавендиш екі томдық пьесаларын шығарды, ал 1663 жылы Кэтрин Филипстің Корнельдің «Помпей» пьесасының аудармасы Дублин мен Лондонда қойылды. Англия азаматтық соғысына дейін әйелдерге көпшілік сахнада өнер көрсетуге рұхсат берілмеген, бірақ Англияны қалпына келтіру кезеңінде кәсіби актрисалар әйелдердің рөлін ойнады. 1668 жылы Лондонда әйелдердің пьесаларын сахналау басталды. Бэннің алғашқы пьесасы «Күштеме неке» – бұл келісімшартты некелер туралы романтикалық трагедиялық комедия, ол 1670 жылдың қыркүйегінде Герцогтық компаниясымен сахналады. Алты түн бойы көрсетілген қойылым белгісіз автор үшін жақсы нәтиже болды. Алты айдан кейін Бэннің «Махаббатқа құштар ханзада» пьесасы сәтті сахналады. Бэн тағы да бұл пьесаны үйленудің зиянды салдары туралы пікір білдіру үшін пайдаланды. Бэн өзінің әйел екенін жасырмады, керісінше, осы фактіні атап өтті. 1673 жылы Дорсет бағы театры «Голланд сүйіктісін» сахналағанда, сыншылар автор әйел болғандықтан пьесаны саботаждауға тырысты. Бэн «Оқырманға хат» кітабында сыншыларға тікелей қарсы шықты. Ол әйелдердің білім алудан әділетсіз түрде шеттетілуі олардың қабілетсіздігінен емес, олардың дамуына кедеріс келтіргенін айтты. Бэннің сыншыларына оның замандасы Джон Хойлмен, бисексуалдық заңгермен болған жария байланысы оқ-дәрі берді, ол өзінің әріптестерін қорқытқан. Үшінші пьесасы «Голланд сүйіктісі» сәтсіз аяқталғаннан кейін Бэн үш жылға қатысты жазбалардан жоғалып кетті. Ол тағы да саяхатқа шыққан болуы мүмкін, мүмкін шпион ретінде. 1670 жылдардың соңында Бэн Англияның жетекші драматургтарының бірі болды. 1670 және 1680 жылдары ол Ұлыбританиядағы ең өнімді драматургтардың бірі болды, тек Поэт лауреаты Джон Драйденнен ғана екінші орында тұрды. Оның пьесалары жиі сахналанып, Патшаның қатысуымен көрсетілді. Бэн сол кездегі көрнекті жазушылармен, соның ішінде Джон Драйден, Элизабет Барри, Джон Хойл, Томас Отуэй және Эдвард Равенскрофтпен достық қарым-қатынас жасады және Рочестер графының шеңберінің бір бөлігі ретінде танылды. Карл II ақырында Кавалер парламентін таратып, 1685 жылы оның орнына Джеймс II келді.
Shortly after her supposed return to England from Surinam in 1664, Behn may have married Johan Behn (also written as Johann and John Behn). He may have been a merchant of German or Dutch extraction, possibly from Hamburg. She was a monarchist, and her sympathy for the Stuarts, and particularly for the Catholic Duke of York may be demonstrated by her dedication of her play The Second Part of the Rover to him after he had been exiled for the second time. Forced by debt and her husband's death, Behn began to work for the King's Company and the Duke's Company players as a scribe. She had, however, written poetry up until this point. The theatres that had been closed under Cromwell were now re opening under Charles II, plays enjoying a revival. Under Charles, prevailing Puritan ethics were reversed in the fashionable society of London. The King associated with playwrights that poured scorn on marriage and the idea of consistency in love. Among the King's favourites was the Earl of Rochester John Wilmot, who became famous for his cynical libertinism. In 1613 Lady Elizabeth Cary had published The Tragedy of Miriam, in the 1650s Margaret Cavendish published two volumes of plays, and in 1663 a translation of Corneille's Pompey by Katherine Philips was performed in Dublin and London. Women had been excluded from performing on the public stage before the English Civil War, but in Restoration England professional actresses played the women's parts. In 1668, plays by women began to be staged in London. Behn's first play The Forc'd Marriage was a romantic tragicomedy on arranged marriages and was staged by the Duke's Company in September 1670. The performance ran for six nights, which was regarded as a good run for an unknown author. Six months later Behn's play The Amorous Prince was successfully staged. Again, Behn used the play to comment on the harmful effects of arranged marriages. Behn did not hide the fact that she was a woman, instead she made a point of it. When in 1673 the Dorset Garden Theatre staged The Dutch Lover, critics sabotaged the play on the grounds that the author was a woman. Behn tackled the critics head on in Epistle to the Reader. She argued that women had been held back by their unjust exclusion from education, not their lack of ability. Critics of Behn were provided with ammunition because of her public liaison with John Hoyle, a bisexual lawyer who scandalised his contemporaries. After her third play, The Dutch Lover, failed, Behn falls off the public record for three years. It is speculated that she went travelling again, possibly in her capacity as a spy. By the late 1670s Behn was among the leading playwrights of England. During the 1670s and 1680s she was one of the most productive playwrights in Britain, second only to Poet Laureate John Dryden. Her plays were staged frequently and attended by the King. Behn became friends with notable writers of the day, including John Dryden, Elizabeth Barry, John Hoyle, Thomas Otway and Edward Ravenscroft, and was acknowledged as a part of the circle of the Earl of Rochester. Charles II eventually dissolved the Cavalier Parliament and James II succeeded him in 1685.
Соңғы жылдары және өлімі
Соңғы төрт жылында Бехннің денсаулығы нашарлай бастады, кедейлік пен қарыздар оны қоршап алды, бірақ ол қалам ұстауы қиынға соқса да, жазуды талмай жалғастырды. Көрермен саны азайғандықтан, театрлар шығынды үнемдеу үшін көбінесе ескі қойылымдарды сахналады. Дегенмен, Бехн 1686 жылы «Бақытты мүмкіндік» пьесасын қойды. Пьесаға талған сынға жауап ретінде ол келесі жылы жарық көрген пьесаның алғы сөзінде әйел жазушыларды қорғап, ұзақ және құлшынысты сөздер айтты. Оның «Ай императоры» пьесасы 1687 жылы сахналанып, жарық көрді; ол оның ең ұзақ сахналанып жүрген пьесаларының бірі болды. «Махаббат хаттары» жарық көрген кезде өте танымал болды және 1800 жылға дейін 16 рет қайта басылды. Ол өзінің атымен бес прозалық туынды жариялады: La Montre: немесе, Lover's Watch (1686), The Fair Jilt (1688), Oroonoko: немесе, The Royal Slave (1688), The History of the Nun (1689) және The Lucky Mistake (1689). Оның ең белгілі туындысы – «Оруноко» өлімінен бір жыл бұрын жарық көрді. Бұл құл болған Оруноко мен оның сүйіктісі Имоинданың оқиғасы, бұл оқиға Бехннің жиырма жыл бұрын Суринамға жасаған саяхатына негізделген болуы мүмкін. Өмірінің соңғы күндерінде ол Абрахам Коулидің «Өсімдіктер туралы алты кітап» (Plantarum libri sex) жинағының алтыншы және соңғы кітабын – «Ағаштар туралы» («Силва») аударды. Ол 1689 жылдың 16 сәуірінде қайтыс болды және Вестминстер аббаттығының шығыс галереясына жерленді. Оның қабіртасында: «Бұл – зиялылықтың өлімнен қорғануға жеткіліксіз екендігінің дәлелі» деп жазылған. Ол «құмарлық пен поэзияға арналған өмірді» өткізгенін айтқан.
In her last four years, Behn's health began to fail, beset by poverty and debt, but she continued to write ferociously, though it became increasingly hard for her to hold a pen. As audience numbers declined, theatres staged mainly old works to save costs. Nevertheless, Behn staged The Luckey Chance in 1686. In response to the criticism levelled at the play, she articulated a long and passionate defence of women writers in the preface of the play when it was published in the following year. Her play The Emperor of the Moon was staged and published in 1687; it became one of her longest running plays. At the time of publication, Love Letters was very popular and eventually went through more than 16 editions before 1800. She published five prose works under her own name: La Montre: or, the Lover's Watch (1686), The Fair Jilt (1688), Oroonoko: or, The Royal Slave (1688), The History of the Nun (1689) and The Lucky Mistake (1689). Oroonoko, her best known prose work, was published less than a year before her death. It is the story of the enslaved Oroonoko and his love Imoinda, possibly based on Behn's travel to Surinam twenty years earlier. In her final days, she translated "Of Trees" ("Sylva"), the sixth and final book of Abraham Cowley's Six Books of Plants (Plantarum libri sex). She died on 16 April 1689, and was buried in the East Cloister of Westminster Abbey. The inscription on her tombstone reads: "Here lies a Proof that Wit can never be Defence enough against Mortality." She was quoted as stating that she had led a "life dedicated to pleasure and poetry."
Мұра және қайта бағалау
Бэннің өлімінен кейін Деларивье Манли, Мэри Пикс, Сюзанна Центливер және Кэтрин Троттер сияқты жаңа драматургтер Бэнді әйел жазушыларға қоғамдық кеңістік ашқан ең маңызды алғышы ретінде мойындады. Грир Брисконы сенімді емес дереккөз деп санайды және бұл туындылардың барлығын Бэн жазған болуы мүмкін емес. Беннің өмірі мен дәуірі туралы көптеген өмірбаяндар жазылды, олардың ішінде Дайс, Эдмунд Госсе, Эрнест Бернбаум, Монтегю Саммерс, Вита Саквилл Вест, Вирджиния Вульф, Джордж Вудкок, Уильям Дж. Кэмерон және Фредерик Линк болды. Беннің мол әдеби шығармаларының ішінде тек «Орооноко» ғана әдебиеттанушылар тарапынан жанды түрде қарастырылды. 1688 жылы жарық көрген бұл кітап ағылшын тілінде жарық көрген алғашқы аболиционистік және гуманитарлық романдардың бірі саналады. 1696 жылы Томас Саузерн оны сахнаға қойды және ол 18-шы ғасыр бойы үзбей қойылды. 1745 жылы роман француз тіліне аударылып, жеті француз басылымынан өтті. Ол Жан-Жак Руссоның «Теңсіздік туралы сөздеріне» арқау болды деп есептеледі. 1915 жылы Монтегю Саммерс, 17-шы ғасыр ағылшын драмасы бойынша ғылыми еңбектердің авторы, оның беделін қайта жаңғырту ниетімен оның алты томдық жинағын жариялады. Саммерс Беннің шығармаларына құштар болды және 17-шы ғасыр әдебиетін бағалауға өзін толық арнады. Феликс Шеллинг «Англия әдебиетінің Кембридж тарихында» оны «өте дарынды әйел, сол дәуірде әдебиет ең төменгі және ең бұзылған адамдық құштарлықтарға қызмет еткенде, нан табу үшін жазуға мәжбүр болған» және «оның табысы ер адам сияқты жазу қабілетіне байланысты болды» деп жазды. Эдмунд Госсе оны «Қайта жаңғыру дәуірінің Джордж Сэнді» деп атады. Беннің поэзиясын сынаушылар гендер, сексуалдық, әйелдік, ләззат және махаббат тақырыптарына назар аударды. Феминистік сын Бэннің поэзиясындағы әйел ләззаты мен сексуалдығына баса назар аударады, бұл оның жазған уақытында радикалды идея болды. Ол замандас ер либертиндері сияқты сексуалдық туралы еркін жазды. «Көңіл көшірмеу» атты әйгілі өлеңінде ол әйелдің көзқарасынан ер адамның импотенциясы туралы комикалық оқиғаны баяндады. Сыншы Элисон Конвей Бенді әйел гендері мен сексуалдығы туралы қазіргі заманғы ойдың қалыптасуына зор үлес қосқан деп санайды: «Бен бұл тақырыптар туралы біз қазір байланыстыратын сексуалдық технологиялар пайда болғанға дейін жазды, сондықтан оны бізге таныс траекторияларға орналастыру қиын». Вирджиния Вульф «Ең өзіңдік бөлмеде» былай деп жазды:
Following Behn's death, new female dramatists such as Delarivier Manley, Mary Pix, Susanna Centlivre and Catherine Trotter acknowledged Behn as their most vital predecessor, who opened up public space for women writers. Greer considers Briscoe to have been an unreliable source and it's possible that not all of these works were written by Behn. The life and times of Behn were recounted by a long line of biographers, among them Dyce, Edmund Gosse, Ernest Bernbaum, Montague Summers, Vita Sackville West, Virginia Woolf, George Woodcock, William J. Cameron and Frederick Link. Of Behn's considerable literary output only Oroonoko was seriously considered by literary scholars. This book, published in 1688, is regarded as one of the first abolitionist and humanitarian novels published in the English language. In 1696 it was adapted for the stage by Thomas Southerne and continuously performed throughout the 18th century. In 1745 the novel was translated into French, going through seven French editions. It is credited as precursor to Jean Jaques Rousseau's Discourses on Inequality. In 1915, Montague Summers, an author of scholarly works on the English drama of the 17th century, published a six volume collection of her work, in hopes of rehabilitating her reputation. Summers was fiercely passionate about the work of Behn and found himself incredibly devoted to the appreciation of 17th century literature. Felix Schelling wrote in The Cambridge History of English Literature, that she was "a very gifted woman, compelled to write for bread in an age in which literature catered habitually to the lowest and most depraved of human inclinations," and that, "Her success depended upon her ability to write like a man." Edmund Gosse remarked that she was, " the George Sand of the Restoration". The criticism of Behn's poetry focuses on the themes of gender, sexuality, femininity, pleasure, and love. A feminist critique tends to focus on Behn's inclusion of female pleasure and sexuality in her poetry, which was a radical concept at the time she was writing. Like her contemporary male libertines, she wrote freely about sex. In the infamous poem "The Disappointment" she wrote a comic account of male impotence from a woman's perspective. One critic, Alison Conway, views Behn as instrumental to the formation of modern thought around the female gender and sexuality: "Behn wrote about these subjects before the technologies of sexuality we now associate were in place, which is, in part, why she proves so hard to situate in the trajectories most familiar to us". Virginia Woolf wrote, in A Room of One's Own:
«Барлық әйелдер бірлесіп Афра Бэннің қабіріне гүлдер шашуға тиіс, өйткені ол оларға өз ойларын айту құқығын берген еді. Бэн ақша табу үшін, мүмкін, кейбір жағымды қасиеттерін құрбандыққа шалу арқылы жазуға болатынын дәлелдеді; және осылайша жазу тек ақымақтық пен алаңдаған сананың белгісі ғана емес, сонымен қатар практикалық маңызы бар болды». Кентербери еске алу қоғамының қазіргі жобасы – Кентербериде туған Афра Бэннің қала орталығында орнатылатын мүсінін қою. Жергілікті ұйымдармен серіктестік жасап, Кентербери Христиан университеті 2023 жылдың қыркүйегінде Бэннің Кентерберимен байланысын мерекелеуге арналған бір жылдық жоспарды жариялады, онда лекциялар, бір әйелдің қойылымы, серуендеулер мен көрмелер ұйымдастырылады, олардың кейбіреулері Кентербери фестивалі аясында өтеді.
All women together, ought to let flowers fall upon the grave of Aphra Behn for it was she who earned them the right to speak their minds Behn proved that money could be made by writing at the sacrifice, perhaps, of certain agreeable qualities; and so by degrees writing became not merely a sign of folly and a distracted mind but was of practical importance. The current project of the Canterbury Commemoration Society is to raise a statue to Canterbury born Aphra Behn to stand in the city. In partnership with local organisations, Canterbury Christ Church University announced, in September 2023, plans for a year long celebration of Behn's connection to Canterbury which would involve talks, a one woman show, walks, and exhibitions, some hosted within the Canterbury Festival.
Танымал мәдениетте
Бэннің өмірі Крис Брактың 2014 жылғы «Ай патшайымы: Афра Бэннің өмірі» пьесасында және 2015 жылғы «[exit Мисс Бэн]» немесе Кристофер ВандерАрктың «Лео пьесасы» пьесасында сахнаға бейімделген. Ол Лиз Даффи Адамстың 2010 жылғы «Ор» пьесасының кейіпкерлерінің бірі. Бэн Дэниел О’Махонидің «Ньютонның ұйқысы» туындысында, Филип Хосе Фармердің «Сақылға қонымды лабиринт» және «Риверверлд құдайлары» романдарының ішінде, Молли Браунның «Жылынуға шақыру» (1999), Сусанна Грегоридің «Жеңіздегі қан» және Диана Норманның «Визар маскасы» романдарында кейіпкер ретінде көрінеді. Ол Патрик О’Брайанның «Жайлау аралы» романында есімдерін табады. Лиз Даффи Адамс өзінің өмірі туралы 2009 жылы «Or,» пьесасын жазды. 2019 жылы Big Finish Short Trip аудио-ойыны «The Astrea Conspiracy»-де Доктормен бірге Бэннің кейіпі бейнеленген, оған актриса Нев Макинтош дауыс берді. Әйелдер әдебиетіндегі пионерлік рөлі үшін Бэн 2017 жылы U2 Солтүстік Америка турнесінде «Жошуа ағашының» 30 жылдығына арналған «Оның оқиғасы» бейнеролігіндегі танымал әйелдердің қатарында көрсетілді. 2022 жылы C. J. Carey жазған «Жәке ел» романындағы жесірлердің бірі Бэннді жазушылық қызметі, тәуелсіздігі және тыңшылық әрекеттері үшін өзінің үлгісі деп атайды.
Behn's life has been adapted for the stage in the 2014 play Empress of the Moon: The Lives of Aphra Behn by Chris Braak, and the 2015 play [exit Mrs Behn] or, The Leo Play by Christopher VanderArk. She is one of the characters in the 2010 play Or, by Liz Duffy Adams. Behn appears as a character in Daniel O'Mahony's Newtons Sleep, in Philip José Farmer's The Magic Labyrinth and Gods of Riverworld, in Molly Brown's Invitation to a Funeral (1999), in Susanna Gregory’s "Blood On The Strand", and in Diana Norman's The Vizard Mask. She is referred to in Patrick O'Brian's novel Desolation Island. Liz Duffy Adams produced Or,, a 2009 play about her life. The 2019 Big Finish Short Trip audio play The Astrea Conspiracy features Behn alongside The Doctor, voiced by actress Neve McIntosh. In recognition of her pioneering role in women's literature, Behn was featured during the "Her Story" video tribute to notable women on U2's North American tour in 2017 for the 30th anniversary of The Joshua Tree. In the 2022 novel Widowland by C. J. Carey one of the widows refers to Behn as her role model for her work as a writer, her independence and her espionage activities.