Джордж Фаркуар: Ирланд драматургінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Ирланд драматургі Джордж Фаркуар (1677 – 29 сәуір 1707) – ирланд драматургі. Ол кешкі қайта жаңғырту комедиясына қосқан үлесімен, әсіресе "Тұрақты жұп" (1699), "Жалға алушы офицер" (1706) және "Бэустің стратегиясы" (1707) пьесаларымен белгілі.

Ерте өмір

Дерри қаласында туған Фаркуар, қарапайым дін қызметкері Уильям Фаркуардың жеті баласының бірі еді. Оның "Мырза Джордж Фаркуардың естеліктері" атты авторлық өмірбаяны, 18-ғасырғы шығармаларының кейбір басылымдарына қосымша ретінде берілген. Автор Фаркуардың

Ол Фойл колледжінде білім алды, кейін 17 жасында Дромор епископының қамқорлығымен Тринити колледжіне (Дублин) сізір ретінде қабылданды, бұл епископ Фаркуардың анасымен туыс болуы мүмкін. Бірақ ол "бақытсыз және бүлікшіл студент" болды және екі жылдан кейін колледжді тастап актер болды. Оның 18-ғасырғы өмірбаянының авторы, бұл шешімнің себебі "оның көңілді және құштар мінезі колледж өмірінің қатыгездігі мен уединениесіне ұзақ көнбегендігінде" екенін айтады. Екі мәлімет бір-бірін қанағаттандырмайтындықтан, олар бір-бірін жоққа шығара бермейді.

Актерлік мансап

Фаркуар танымал актер Роберт Уилкспен таныстығы арқасында, Дублин сахнасында өнер көрсететін труппаға қосылды. Бірақ ол көрермендер тарапынан жақсы қабылданып, "жақсырақ мүмкіндік туғанша" осы мансабын жалғастыруды жоспарлады.

Жазушылық мансап

Содан кейін Фаркуар Лондонға кетті, «мүмкін, портфелінде алғашқы пьесасының жобасы болған». Уилкс та Фаркуардың пьеса жазуына қолдау көрсеткені айтылады. Фаркуардың алғашқы комедиясы «Махаббат пен бөтелке» 1698 жылы көрсетілді. «Жанды диалогы мен қарбалас көріністері үшін» оны «көргендер жақсы қарсы алды» делінеді. Пьесаның жалпы сипатын бағалау үшін, ашылу сахнасында Роубэк досы Лаввеллға Ирландияны қос баласы (ұл мен қыз) болған әйелді жүкті қылғандықтан және Роубэк әкесінің Роубэкті сол әйелге үйленуге мәжбүрлеуге тырысқандықтан тастап кеткенін айтады. Алайда, Роубэк: «Көктем менің қайғымды жеңілдетіп, оны алып тастады» дейді. «Махаббат пен бөтелке» пьесасы жақсы қабылданғаннан кейін Фаркуар драматургияға толыққандай берілуге шешім қабылдады. Сонымен қатар, ол осы кезде Оррери графының полкіне офицер болып тағайындалды, сондықтан келесі бірнеше жылдағы уақытын әскер және драматург ретінде бөліп өткізді. 1700 жылы Фаркуардың «Тұрақты жұбайлар» пьесасы Дрюри-Лейнде қойылды және үлкен жетістікке ие болды, оған досы Уилкстың сэр Генри Уилдер рөлін шебер орындауы көмектесті. Драматург келесі жылы «Сэр Гарри Уилдер» атты жалғасын жазды, ал 1702 жылы «Тұрақсыздық» және «Екі бақталас» комедияларын жазды. 1702 жылы Фаркуар «Махаббат және кәсіп» жинағын шығарды, оған хаттар, өлеңдер және «Комедия туралы пайымдау» кірді. Келесі жылы ол Маргарет Пемеллге үйленді, «оны алдап, үйленуге мәжбүрлеген, үш баласы бар, он жыл үлкен жесір әйел». Оның 18 ғасырлық өмірбаяншысы «өзін алданып, қиын жағдайда тапқан және отбасының өсіп келе жатқанына қарамастан, ол оны ешқашан алдағаны үшін кінәлаған жоқ, керісінше, оған барлық мейіріммен және қамқорлықпен қарады» деп жазды. Ол келесі үш жыл бойы Испания мұрагерлік соғысының салдарынан әскерге жинаумен айналысты, Питер Моттеумен бірлесіп «Почта конысы» пьесасын жазды, бұл француз пьесасының бейімделуі болды. Ол өзінің келесі комедиясы – «Жалдама жасаушы офицері» (1706) үшін осы жинау тәжірибесін пайдаланды. 1707 жылдың басында Фаркуардың досы Уилкс оны зиярат етті; Фаркуар ауырып, қиын жағдайда болды, және Уилкс оған «атақты сыйлықпен көмектесіп, тағы бір комедия жазуға шақырды» делінеді. Фаркуар 1707 жылдың 29 сәуірінде, соңғы пьесасының премьерасына екі ай болмай қайтыс болды. 3 мамырда ол Лондонның Сент-Мартин шіркеуіне жерленді. Бертольд Брехт «Жалдама жасаушы офицері» пьесасының адаптациясын, «Дабылдар мен барабандарды» Азамат соғысы кезінде Америкада өткізді. Александр Поуп «Горацийдің екінші кітабының бірінші хаты, еліктеу» шығармасында драматургті атап өтеді, онда ол (288-жол) «Фаркуар қандай төмен диалогтар жазды!» деп түсіндіреді. (Бұл Поуптың Фаркуарға шабуыл жасамай, екі жол бұрынғы «ең жақсылардың қаншалықты сирек табысқа жететіні» туралы мысал екені айтылады.) «Актерлер және актерлік өнер туралы» эссесінде эссеші Уильям Хазлитт Фаркуардың «Тұрақсыздық» пьесасының соңғы актісінің реформалық күшін мақтап, оны «жас Мирабельдің адал сүйіктісі Оринданың көмегімен, жамандық пен сұлулықтың құлқына берілген қылмыскерлерден құтылған ең керемет сабақ» деп атады. «Бұл тамаша комедияның соңғы, қиын сахналарын тамашалаған әрбір адам өз бойындағы жамандықтан арылғандай сезімге бөленді».

Farquhar then left for London, "possibly with a draft of his first play in his portmanteau." and Wilks is also credited with encouraging Farquhar's efforts at writing plays. Farquhar's first comedy, Love and a Bottle, was premiered in 1698; "for its sprightly Dialogue and busy Scenes," it is said to have been "well received by the Audience." The general character of the play can be evaluated by considering that in the opening scene, Roebuck tells his friend Lovewell that he has left Ireland due to getting a woman pregnant with twins (a boy and a girl) and to Roebuck's father trying to force Roebuck to marry the woman; however, Roebuck remarks, "Heav'n was pleas'd to lessen my Affliction, by taking away the She brat." After the favourable reception of Love and a Bottle, Farquhar decided to devote himself to playwriting. He also at this point received a commission in the regiment of the Earl of Orrery, so his time for the next few years was divided between the vocations of soldier and dramatist. In 1700, Farquhar's The Constant Couple was acted at Drury Lane and proved a great success, helped considerably by his friend Wilks' portrayal of the character of Sir Henry Wildair The playwright followed up with a sequel, Sir Harry Wildair, the following year, and in 1702 wrote the comedies The Inconstant and The Twin Rivals. Also in 1702, Farquhar published Love and Business, a collection that included letters, verse, and A Discourse Upon Comedy. The next year, he married Margaret Pemell, "a widow with three children, ten years his senior," who reportedly tricked him into the marriage by pretending to have a great fortune. His 18th century biographer records that "though
he found himself deceived, his Circumstances embarrassed, and his Family increasing, he never upbraided her for the Cheat, but behaved to her with all the Delicacy and Tenderness of an indulgent Husband." He was engaged in recruiting for the army, due to the War of the Spanish Succession, for the next three years, writing little except The Stage Coach in collaboration with Peter Motteux; this was an adaptation of a French play. He drew on his recruiting experience for his next comedy, The Recruiting Officer (1706). Early in 1707, Farquhar's friend Wilks visited him; Farquhar was ill and in distress, and Wilks is said to have "cheered him with a substantial present, and urged him to write another comedy." Farquhar died on 29 April 1707, not quite two months after the opening of this last play. He was buried in the Church of St. Martin in the Fields, London, on 3 May. Bertolt Brecht set his adaptation of The Recruiting Officer, called Pauken und Trompeten, in America during the Civil War. Alexander Pope famously refers to the playwright in "The First Epistle of the Second Book of Horace, Imitated," where he comments (line 288), "What pert low Dialogue has Farqu'ar writ!" (It has been argued that this is not an attack by Pope on Farquhar, but an illustration of "how seldom ev'n the best succeed" two lines earlier.) In his essay "On Actors and Acting," essayist William Hazlitt praises the reformative power of the last act of Farquar's play The Inconstant, calling it "[t]he most striking lesson ever read to levity and licentiousness where young Mirabel is preserved by the fidelity of his mistress, Orinda, in the disguise of a page, from the hands of assassins, into whose power he has been allured by the temptations of vice and beauty. There never was a rake who did not become in imagination a reformed man during the representation of the last trying scenes of this admirable comedy."