Вашингтон Әскери-Теңіз Жағажайының Тарихы мен Қызметі

Кіріспе

Вашингтон әскери-теңіз кемежайы (WNY) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің рәсімдік және әкімшілік орталығы, Вашингтон қаласында орналасқан. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ең көне жағажайлық мекемесі, Оңтүстік-Шығыс округіндегі Әскери-теңіз кемежайы ауданындағы Анакостиа өзенінің жағасында орналасқан.

Бұрын кемежай және қару-жарақ зауыты ретінде жұмыс істеген кемежай қазір Әскери-теңіз операциялары бастығының резиденциясы болып табылады және Әскери-теңіз жүйелері басқармасы, Әскери-теңіз реакторлары басқармасы, Әскери-теңіз құрылыс жүйелері инженерлік басқармасы, Әскери-теңіз тарихы және мұра басқармасы, Әскери-теңіз базалар басқармасы, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Ұлттық мұражайы, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Әскери прокуратурасы, Теңіз корпусы институты, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің оркестрі және басқа да құпия объектілерге үйінді. 1998 жылы кемежай қоршаған ортаның ластануына байланысты «Суперфонд» алаңы деп тізілді.

Тарих

Аула тарихын әскери тарихы мен мәдени-ғылыми тарихына бөлуге болады.

Әскери

Жер 1799 жылдың 23 шілдесінде Конгресс актісі бойынша сатып алынған. Вашингтон әскери-теңіз кемежайы 1799 жылдың 2 қазанында құрылды. Бұл АҚШ Теңіз флотының ең көне жағажайлық құрылысы. "Ярд" кемежайы Теңіз флотының бірінші хатшысы Бенджамин Стоддерттің басшылығымен, ал 29 жыл бойы осы лауазымда болған "Ярд" кемежайының бірінші коменданты, коммодор Томас Тингидің қадағалауымен салынды. 1800 жылы 9-шы және M көшелерінің (SE) бойында белгіленген бастапқы шекаралар, әлі күнге дейін Ярдтың солтүстік және шығыс жағын қоршап тұрған ақ кірпіш қабырғамен белгіленеді. Келесі жылы тағы екі учаске сатып алынды. Ярдтың солтүстік қабырғасы 1809 жылы күзет үйімен бірге салынды, ол қазір Латроб қақпасы деп аталады. 1814 жылы Вашингтонның өртелуінен кейін Тинги өрт пен одан кейінгі қарақшылықтан қауіптеніп, шығыс қабырғаның биіктігін он футқа (3 метр) дейін көтеруді ұсынды. Ярдтың оңтүстік шекарасын Анакостиа өзені (бұрын Потомак өзенінің "Шығыс тармағы" деп аталған) құрады. Батыс жағы дамылмаған батпақ болды. Анакостиа бойындағы жерлер, Ярдтың көлемін ұлғайту қажет болған кезде жылдар бойына толтырылып, кеңейтілді. Құрылған алғашқы жылдары Вашингтон әскери-теңіз кемежайы Теңіз флотының ең ірі кеме жасау және кемеге жабдық орнату орталығына айналды, онда 22 кеме салынды, олар 70 фут (21 метр) ұзындығындағы шағын канонерлік қайықтардан бастап 246 фут (75 метр) бумен жүретін фрегат USS Minnesota-ға дейін болды. USS Constitution 1812 жылы жауынгерлік қимылға дайындалу үшін Ярдқа келді. 1812 жылғы соғыс кезінде Теңіз кемежайы тек қолдау орталығы ғана емес, сонымен қатар астананы қорғауда маңызды стратегиялық буын болды. Теңізшілер асыққан түрде жиналған американдық армияның бір бөлігі болды, олар Мэриленд штатындағы Бладенсбургте Вашингтонға қарай шабуылдаған британдық күштерге қарсы тұрды. 1813 жылы АҚШ-тың теңіз сәулетшісі Уильям Даути Вашингтон әскери-теңіз кемежайындағы азаматтық жұмысшылардан тәуелсіз ерікті ополчениелік мылтық ротасын ұйымдастырды және олар жұмыстан кейін үнемі жаттығулар жасады. 1814 жылы капитан Даутидің еріктілері "Ярд атқыштары" деп аталды және Колумбия округінің 2-ші полкінің майоры Роберт Бренттің басқаруына бағындырылды, ол Вашингтон қаласының алғашқы мэрі болды. Тамыз айының соңында олар Бладенсбургте жиналып, АҚШ астанасын қорғаудағы алғашқы қорғаныс шебін құруға бұйрық берілді, ал американдық күштердің көп бөлігі кері шегінуге бұйрық берілді. Джошуа Барнидің Чесапик шығанағындағы флотилиясы Теңіз кемежайының теңізшілерінің біріккен күштеріне қосылды және жақын маңдағы АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің Вашингтон, округ Колумбиядағы казармаларымен бірге американдық қорғаныстың үшінші және соңғы шебі болды. Олар бірігіп, британдық әскерлерге қарсы қирату күшіне ие артиллерияны тиімді пайдаланды және қылыштар мен сүңгілермен қолма-қол шайқас жүргізді, содан кейін олар жеңіліске ұшырады. Бенджамин Кинг (1764-1840), әскери-теңіз кемежайының азаматтық шебері, Бладенсбургте шайқасқа қатысты. Кинг капитан Миллердің теңізшілерімен бірге шайқасқа қатысты. Кинг істен шыққан қаруды басқаруға кірісіп, оны іске қосуда маңызды рөл атқарды. Капитан Миллер Кингтің қаруы "жаудың 16 адамын жойғанын" есіне алды. Британдықтар Вашингтонға енгенде, Ярдты ұстап тұру мүмкін болмады. Капитолийден шыққан түтінді көрген Тинги, жаудың басып алуына жол бермеу үшін Ярдты өртеуге бұйрық берді. Екі құрылыс та қазір жеке-жеке Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. 1814 жылдың 30 тамызында осы жайлауды өз көзімен көрген Мэри Стоктон Хантер әпкесіне былай деп жазды: "Біздің құлағымыз естіген қорқынышты дыбысты, көздеріміз көрген көріністі сөзбен айтып жеткізу мүмкін емес. Біз үйдің жоғарғы бөлігінен бәрін, дәл Ярдта болғандай көре алдық. Барлық соғыс кемелері өртеніп жатты, құрғақ ағаштардың көптігі, өртенген үйлер мен дүкендер жарқын жарық шығарды. Сіз ешқашан сурет салу бөлмесін осы түндегідей жарқын жарықпен көрмедіңіз." Ярдта өртелген кемелердің арасында салынып жатқан және аяқталуға жақын екі әскери кеме болды: 44 зеңбірекке ие фрегат - түпнұсқа Колумбия және 18 зеңбірекке ие бриг - Аргус, ол бір жыл бұрын Уэльс жағалауындағы қатал шайқастан кейін британдықтар тарапынан басып алынған бұрынғы Аргусты алмастыру үшін салынып жатқан.

The land was purchased under an Act of Congress on July 23, 1799. The Washington Navy Yard was established on October 2, 1799, the date the property was transferred to the Navy. It is the oldest shore establishment of the U. S. Navy. The Yard was built under the direction of Benjamin Stoddert, the first Secretary of the Navy, under the supervision of the Yard's first commandant, Commodore Thomas Tingey, who served in that capacity for 29 years. The original boundaries that were established in 1800, along 9th and M Street SE, are still marked by a white brick wall that surrounds the Yard on the north and east sides. The following year, two additional lots were purchased. The north wall of the Yard was built in 1809 along with a guardhouse, now known as the Latrobe Gate. After the Burning of Washington in 1814, Tingey recommended that the height of the eastern wall be increased to ten feet (3 m) because of the fire and subsequent looting. The southern boundary of the Yard was formed by the Anacostia River (then called the "Eastern Branch" of the Potomac River). The west side was undeveloped marsh. The land located along the Anacostia was added to by landfill over the years as it became necessary to increase the size of the Yard. From its first years, the Washington Navy Yard became the navy's largest shipbuilding and shipfitting facility, with 22 vessels constructed there, ranging from small 70 foot (21 m) gunboats to the 246 foot (75 m) steam frigate USS Minnesota. The USS Constitution came to the Yard in 1812 to refit and prepare for combat action. During the War of 1812, the Navy Yard was important not only as a support facility but also as a vital strategic link in defense of the capital city. Sailors of Navy Yard were part of the hastily assembled American army, which, at Bladensburg, Maryland, opposed the British forces marching on Washington. An independent volunteer militia rifle company of civilian workers in the Washington Navy Yard was organized by the United States naval architect William Doughty in 1813, and they regularly drilled after working hours. In 1814, Captain Doughty's volunteers were designated the Navy Yard Rifles and assigned to serve under the overall command of Major Robert Brent of the 2nd Regiment of the District of Columbia Militia who was the first mayor of Washington, D. C. In late August, they were ordered to assemble at Bladensburg, Maryland, to form the first line of defense in protecting the United States' capital city along with the majority of the American forces was ordered to retreat. The Chesapeake Bay Flotilla of Joshua Barney joined the combined forces of Navy Yard sailors, and the U. S. Marines of the nearby Marine Barracks of Washington, D. C., and were positioned to be the third and final line of the American defenses. Together, they effectively used devastating artillery and fought in hand to hand combat with cutlasses and pikes against the British regulars before being overwhelmed. Benjamin King (1764 1840), a navy yard civilian master blacksmith, fought at Bladensburg. King accompanied Captain Miller's Marines into battle. King took charge of a disabled gun and was instrumental in bringing that gun into action. Captain Miller remembered King's gun "cut down sixteen of the enemy." As the British marched into Washington, holding the Yard became impossible. Seeing the smoke from the burning Capitol, Tingey ordered the Yard burned to prevent its capture by the enemy. Both structures are now individually listed on the National Register of Historic Places. On August 30, 1814, Mary Stockton Hunter, an eyewitness to the vast conflagration, wrote her sister: "No pen can describe the appalling sound that our ears heard and the sight our eyes saw. We could see everything from the upper part of our house as plainly as if we had been in the Yard. All the vessels of war on fire the immense quantity of dry timber, together with the houses and stores in flames produced an almost meridian brightness. You never saw a drawing room so brilliantly lighted as the whole city was that night. "Among the vessels that were burned at the Yard were two warships under construction and nearing completion: the original Columbia, a 44 gun frigate, and the Argus, an 18 gun brig being built to replace an earlier Argus, which had been captured by the British a year earlier following a fierce engagement off the coast of Wales.

Азаматтық жұмыспен қамту

Бастапқыда, әскери-теңіз кемежайы қаладағы ең үлкен жалақы төлеуші орындардың бірі болды, азаматтық механиктер, жұмысшылар және мердігерлер саны маусымдармен және әскери-теңіз бюджетімен бірге өсті. 1883 жылғы 16 қаңтарда Пендлтон заңы қабылданғанға дейін, кемежайда жұмысқа орналасуға берілген өтініштер бейресми сипатта болды, көбінесе байланыстар, қамқорлық және жеке әсерге негізделді. Мысалы, 1806 жылы Уинтроп пен Сэмюэл Шриггинс есімді екі кеме жасаушы, 12 наурыз 1806 жылы әскери-теңіз министрі Роберт Смиттен (кабинет мүшесі) мақұлдау алғаннан кейін, күн сайын 2,06 доллар еңбекақымен жұмысқа алынды. Ал бұрынғы теңізші Адам Кейзер "Триполиде капитан Уильям Бэйнбриджбен бірге болғандықтан" жұмысқа қабылданды. Кейде, өтініш берушілердің жетіспеуіне байланысты қоғамдық хабарландыру жасау қажет болды; мұндай алғашқы құжатталған жарнаманы 1815 жылғы 15 мамырда коммодор Томас Тинги жасады: "Зәкір жасаушыларға, үлкен зәкірлерде және басқа да ауыр кеме жұмыстарында жұмыс істей алатын сегіз немесе он жақсы шеберлер, Вашингтондағы әскери-теңіз кемежайында тұрақты жұмыс тауып, лайықты жалақы ала алады". Анакостия өзенінің сулары үлкен кемелерді қабылдауға тым терең емес болды және кемежай ашық теңізге қол жетімсіз деп есептелді. Осылайша, бір ғасырдан астам уақыт бойы кемежайдың мінезі өзгерді: қару-жарақ және технология. Келесі он жылдық ішінде 1819 жылға қарай Теңіз кемежайы Вашингтондағы ең ірі жұмыс берушіге айналды, онда шамамен 345 жұмысшы жұмыс істеді. 1826 жылы белгілі жазушы Энн Ройалл кемежайды аралады. Ол былай деп жазды: "Теңіз кемежайы – толыққанды шеберхана, онда барлық теңіздік бұйымдар жасалады: онда жиырма екі балқыма, бес пеш және бу машинасы бар. Шеберханалар үлкен және ыңғайлы, олар кірпіштен салынған және өрттен қорғану үшін мыспен жабылған. Мұнда болат өте оңай дайындалады. Жұмыс істейтін жұмысшылардың саны әр түрлі; қазіргі уақытта олардың саны 200-ге жуық. Кеме жасаушы күніне 2,50 доллар алады, ол осы ақшадан әйелі мен отбасын асырайды. Жалпы алғанда, жалақы барлық жұмыс үшін өте төмен; қарапайым жұмысшы күніне 75 цент алады және өзін асырайды. Кемежайдың ішкі жағындағы әрбір бөлмеде үнемі соққылап тұратын балғалардың, балталардың, аралардың және үрлегіштердің шуы естіледі, пештерде күйген көмірдің иісімен бірге, одан шығатын дыбыстар мен иістер соншалықты көп, оларға шыдау үшін мықты жүйкелер қажет". 1819 жылы Бетси Ховард кемежайда (немесе федералдық қызметте) жұмыс істеген алғашқы әйел жұмысшы болды, одан кейін шамалы уақыттан соң Энн Спиден де жұмысқа орналасты. Говард пен Спиден екеуі де ат арбасын жүргізушілер ретінде жұмыс істеді, "және олардың еркек әріптестері сияқты күн сайын жұмыс істеді, күніне 1,54 доллар, қажет болған жағдайда толық немесе жарты күн жұмыс істеді". 1832 жылы Вашингтон әскери-теңіз кемежайының ауруханасы Элеонора Кэссиди О'Доннеллді медбике ретінде жұмысқа алды. Азамат соғысы кезінде теңіз флоты ординарлық бөлімде тігіншілер ретінде екі ондаған әйелді жұмысқа алды. Бөлім әскери снарядтар мен оқ-дәрі өндірді. Әйелдер теңіз кемелеріндегі оқ-дәрілерді тиеу үшін қолданылатын маталық сөмкелерді тігіп отырды. Олар сондай-ақ теңіз кемелеріне де жалаулар тігіп берді. Олардың көпшілігіне күніне шамамен бір доллар төленді. Олардың жұмысы қауіпті болды, өйткені жақын маңдағы оқ-дәрі немесе пиротехниканы тұтандырып, апатты нәтижелерге әкелетін бір ғана ұшқынның қатері әрқашан болды, мысалы, 1864 жылғы 17 маусымда АҚШ армиясының Арсеналында Вашингтонда жұмыс істейтін 21 жас әйелдің қаза болуы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вашингтон әскери-теңіз кемежайындағы жұмысшылардың ең көп саны 20,000-нан асты, оның ішінде 1400 әйел қару-жарақ қызметкерлері жұмыс істеді. Кемежай сонымен қатар технология саласында да көшбасшы болды, өйткені ол АҚШ-тағы ең алғашқы бу машиналарының біріне ие болды. Бу машинасы ертедегі округтің жоғары технологиялық кереметі болды және ол туралы авторлар мен қонақтар жиі пікір білдірді. Сэмюэл Батли Эллис, ағылшын иммигранты, алғашқы бу машинасының операторы болды, 1810 жылы оған күн сайын 2 доллар төленді. Бұл машиналар кеменің зәкірлерін, тізбектерін және кемелердегі бу машиналарының жасалуын қамтамасыз етті. Капитолийге жақын орналасқандықтан, Вашингтон әскери-теңіз кемежайының командиріне Әскери-теңіз министрінен және Конгресс мүшелерінен түсетін сұрақтарды қарау тапсырылды. Мысалы, 1811 жылғы 2 шілдеде әскери-теңіз флотының хатшысы Пол Гамильтон (саясатшы) коммодор Тингиге "4 шілдеде" "күн шығысымен" басталатын, сағат 12-де басталатын және күн батумен аяқталатын "атқылау салютін" жасауды бұйырды. Гамильтон содан кейін "Президент үйінің солтүстік жағындағы жалпы алаңда фейерверктер көрсетілуі керек, ал USS Wasp көпірдің батыс жағына немесе көпірге жақын жерге түсті түстермен әкелінуі мүмкін бе?" деп қосты. 1835 жылғы Вашингтон әскери-теңіз кемежайының еңбек талқылауы федералдық азаматтық қызметкерлердің алғашқы еңбек талқылауы болды. Сәтті болмаған талқылау 1835 жылғы 29 шілдеден 15 тамызға дейін жалғасты. Талқылау жұмыс жағдайларына және күндізгі 10 сағаттық жұмыс күнін қолдауға байланысты болды.

From its beginning, the navy yard had one of the biggest payrolls in town, with the number of civilian mechanics and laborers and contractors expanding with the seasons and the naval Congressional appropriation. Before the passage of the Pendleton Act on 16 January 1883, applications for employment at the navy yard were informal, mainly based on connections, patronage, and personal influence. An example from 1806 is the employment of Winthrop and Samuel Shriggins, two ship carpenters who were hired at $2.06 per diem, based on the approval of Secretary of the Navy, Robert Smith (cabinet member), 12 March 1806. While a former seaman Adam Keizer, was hired because he "was with Captain William Bainbridge at Tripoli." On occasion, a dearth of applicants required a public announcement; the first such documented advertisement was by Commodore Thomas Tingey on 15 May 1815 "To Blacksmiths, Eight or Ten good strikers capable of working on large anchors, and other heavy ship work, will find constant employ and liberal wages, by application at the navy yard, Washington" Following the War of 1812, the Washington Navy Yard never regained its prominence as a shipbuilding facility. The waters of the Anacostia River were too shallow to accommodate larger vessels, and the Yard was deemed too inaccessible to the open sea. Thus came a shift to what was to be the character of the yard for more than a century: ordnance and technology. During the next decade, the Navy Yard grew to become by 1819 the largest employer in Washington, D. C., with a total number of approximately 345 workers. In 1826 noted writer Anne Royall, toured the navy yard. She wrote,

"The navy yard is a complete work shop, where every naval article is manufactured: it contains twenty two forges, five furnaces, and a steam engine. The shops are large and convenient; they are built of brick and covered with copper to secure them from fire. Steel is prepared here with great facility. The numbers of hands employed vary; at present there are about 200. A ship wright has $2,50 per day, out of which he maintains his wife and family if he have any. Generally wages are very low for all manner of work; a common laborer gets but 75 cents per day, and finds himself. The whole interior of the yard exhibits one continual thundering of hammers, axes, saws, and bellows, sending forth such a variety of sounds and smells, from the profusion of coal burnt in the furnaces, that it requires the strongest nerves to sustain the annoyance. "In 1819, Betsey Howard became the first female worker documented at the navy yard (and perhaps in the federal service), followed shortly after by Ann Spieden. Both Howard and Spieden were employed as horse cart drivers, "and like their male counterparts employed per diem, at $1.54 a day, working whole or part days as required." In 1832 the Washington Navy Yard Hospital, hired Eleanor Cassidy O'Donnell to work as a nurse. During the Civil War the navy hired about two dozen women as seamstresses in the Ordnance Department, Laboratory Division. The Department produced naval shells and gunpowder. The women sewed canvas bags that were used to charge ordnance aboard naval vessels. They also sewed flags for naval vessels. Most of these workers were paid about $1.00 per day. Their work was dangerous, for there was always the risk of a single errant spark igniting nearby gunpowder or pyrotechnics with catastrophic results, such as the explosion and fire on 17 June 1864 that killed 21 young women working at the U. S. Army Arsenal Washington D. C.

During World War II, the Washington Navy Yard at its peak employed over 20,000 civilian workers, including 1,400 female ordnance workers. The Yard was also a leader in technology as it possessed one of the earliest steam engines in the United States. The steam engine was the high tech marvel of the early District and often commented on by authors and visitors. Samuel Batley Ellis, an English immigrant, was the first steam engine operator, and in 1810 was paid the high wage of $2.00 per day. The steam engine ran the sawmill and manufactured anchors, chain, and steam engines for vessels of war. Because of its proximity to the nation's Capitol, the Washington Navy Yard Commandant, was routinely tasked requests from the Secretary of the Navy and the members of Congress. For example on 2 July 1811, Secretary of the Navy Paul Hamilton (politician) ordered Commodore Tingey to provide a "4th of July 18 gun salute, commencing at Sunrise and another commencing at 12 o'clock and yet another commencing at Sunset. Hamilton then added a note that "Rockets are to be displayed on common before the North front of the President's house and could not the USS Wasp be brought West of the bridge or near the bridge, dressed in colors!" The 1835 Washington Navy Yard labor strike was the first labor strike of federal civilian employees. The unsuccessful strike was from 29 July to 15 August 1835. The strike was over working conditions and in support of a ten hour day.

Құлдық жұмыс

XIX ғасырдың алғашқы отыз жылында Теңіз жағалауы ауданның құл және кейбір еркін африкалық американдықтарды жұмысқа алған негізгі жұмыс берушісі болды. Олардың саны жылдам өсті, ал 1808 жылы жұмыс күшінің үштен бірін құлдар құрады. Келесі отыз жыл ішінде құл жұмысшыларының саны біртіндеп азайды. Дегенмен, еркін және құлдықта болған кейбір африкалық американдықтар маңызды рөлде болды. Солардың бірі – бұрынғы құл, кейіннен босатылған Майкл Шайнер (1805-1880), оның күнделігі жарты ғасырдан астам уақыт бойы теңіз жағалауындағы өмірі мен еңбегін баяндады. 1861 жылдың тамызына дейін темірші шеберханасында "қызметкерлер" деп эвфемизммен аталатын құл еңбегінің құжаттары сақталған.

Азамат соғысы дәуірі

Америка Азамат соғысы кезінде Ярд тағы да Вашингтонды қорғаудың ажырамас бөлігіне айналды. Командир Франклин Бьюкенен Конфедерацияға қосылу үшін қызметтен кетіп, Ярдты командир Джон А. Дальгренге тапсырды. Дальгренді жоғары бағалаған президент Авраам Линкольн жиі келіп тұратын. Танымал "Монитор" броненосесі "Вирджиния" кемесімен болған тарихи шайқасынан кейін Ярдта жөнделді. Линкольнге жасалған қастандықтар ұсталғаннан кейін Ярдқа әкелінді. Джон Уилкс Буттың денесі Ярдта тоқтаған "Монтаук" мониторында қаралып, анықталды. Соғыстан кейін Ярд технологиялық прогрестің орталығы болды. 1886 жылы Ярд флоттың барлық қару-жарағын өндіру орталығы деп белгіленді. Командир Теодор Ф. Жюэлл 1893 жылдың қаңтарынан 1896 жылдың ақпанына дейін Әскери-теңіз қару-жарақ фабрикасының бастығы болды.

1900-жылдар

Жауынгерлік өндіріс жалғасты, себебі Ярд Ұлы Ақ Флот және Бірінші дүниежүзілік соғыс флоты үшін қару-жарақ өндірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияда қолданылған теміржол артиллериясы осы Ярдта жасалды. Екінші дүниежүзілік соғысқа қарай, Ярд әлемдегі ең ірі теңіздік қару-жарақ зауыты болды. Онда жасалған қару-жарақ 1960 жылға дейін АҚШ-тың қатысқан барлық соғыстарында қолданылды. Өркендеген шағында Ярд 126 акр (0,5 км²) жерді алып жатқан 188 ғимараттан тұрды және шамамен 25 000 адам жұмыс істеді. Оптикалық жүйелерге арналған шағын бөлшектер, Little Boy құрамының бөліктері және алып 406 мм (16 дюймдік) кемелік зеңбіректер осы жерде өндірілді. 1945 жылдың желтоқсан айында Ярд АҚШ Теңіздік Қару Фабрикасы болып қайта аталды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қару-жарақ жұмысы бірнеше жылға созылды, бірақ 1961 жылы тоқтатылды. Үш жыл өткен соң, 1964 жылдың 1 шілдесінде, бұл қызмет Вашингтон Теңіздік Арсеналы деп қайта аталды. Бос фабрика ғимараттары кеңселерге айналдырыла бастады. Оңтүстік-Шығыс Федералдық Орталықтағы аумақтар осы бұрынғы меншіктің бөлігі болып табылады және қазір АҚШ Көлік департаментінің бас кеңсесі орналасқан. Вашингтон Теңіздік Арсеналы 1973 жылы Ұлттық Тарихи Орындар Тізіміне енгізілді және 1976 жылдың 11 мамырында Ұлттық Тарихи Ескерткіш деп жарияланды. Ол Капитолий өзен жағалауы Бизнес Ауданының құрамына кіреді. Сондай-ақ ол Теңіздік Арсенал ауданының, басқаша Оңтүстік-Шығыс маңы деп белгілі, бөлігі болып табылады. Оған жасыл желідегі Navy Yard – Ballpark метро станциясы арқылы қол жеткізуге болады.

2000 жылдар

Теңіз жауынгерлері музейі 58-ғимараттағы Теңіз жауынгерлері тарихи қоғамының бірінші қабатында орналасқан еді. Мұражай 2005 жылдың 1 шілдесінде, Куантико теңіз жауынгерлері базасының жанында Ұлттық теңіз жауынгерлері музейі құрылған кезде жабылды. "Ярд" Теңіз жауынгерлері корпусының тарихи орталығының бас кеңсесі болды. Ол 2006 жылы Куантикоға көшірілді.

Мәдени және ғылыми

Вашингтонның әскери-теңіз кемежайы көптеген ғылыми жетістіктерге куә болған орын болды. 1804 жылы президент Томас Джефферсонның өтінішімен әскери-теңіз кемежайының ұстасы Бенджамин Кинг Ақ үйдің алғашқы унитазын/дәретханасын салды. Бұл үшін сәулетші Бенджамин Латроб Кингке: «Президенттің унитазы мен сіз жасауы тиіс шатыр жағынан оны қалай көңілді етуге болады? Ол сіздің өзіне қарсы «Дарынды адам» мәртебеңізді пайдаланғаныңызға қатты наразы, яғни аздап ұмытпауыңызға келіспейді. Мен сіздің мінезіңіздің жақсылығын жақсы білемін, мүмкін болса, унитаз сияқты ұсақ мәселеде оның сізбен дауласуын болдырмауға тырысамын», – деді. 1805 жылы Кинг Джефферсонның тапсырысымен Ақ үйге арналған алғашқы өрт сөндіру машинасы жасады°. 1807 жылдың желтоқсан айында Роберт Фултон әскери-теңіз флотының хатшысы Роберт Смиттен өзінің жаңа торпедасын Вашингтон әскери-теңіз кемежайында сынауға рұқсат беруді сұрады. Фултон әскери-теңіз флотынан мыс гарпунды торпедалар жасауды және қарулы матростармен және қайық экипаждарымен жабдықталған шағын қайықтар беруді сұрады. Ол кішкентай шлюпті батыру мүмкіндігін сынап көргісі келді. Алайда, сынақ қаржыландырылмады, және алаңдаған Фултон Джефферсонға әскери-теңіз ведомствосы туралы шағымданды. 1810 жылдың 4 мамырында әскери-теңіз флотының хатшысы Пол Гамильтон (саясаткер) коммодор Томас Тингиге Фултонның «Торпеда соғысы» еңбегінің көшірмесін қоса бере отырып, Фултонның «Торпеда жүйесін» сынауға «шартты түрде келіскенін» хабарлады. Гамильтон сондай-ақ: «Сіз Фултонға оның жүйесіне қатысты қарсылықтарыңызды дайындап, Нью-Йоркке жібересіз» деді. 1810 жылдың қыркүйегінде Гамильтон Фултонның торпедасын сынауға келісті, ал коммодор Томас Тингиге «Вашингтон әскери-теңіз кемежайынан Нью-Йоркке» екі торпедалық гарпунды мылтықпен тасымалдау тапсырылды. Фултонның көңіліне қарамастан, бірнеше әрекеттен кейін торпеда сынағы сәтсіз аяқталды. 1822 жылы коммодор Джон Роджерс ірі кемелерді жөндеу үшін елдегі алғашқы теңіздік док құрды. Джон А. Дальгрен өзінің ерекше бөтелке пішіндес зеңбірегін жасады, ол Азамат соғысына дейін теңіз артиллериясының негізгі құралы болды. 1898 жылы Дэвид Тейлор кеме моделін сынау бассейнін құрды, оны әскери-теңіз флоты мен жеке кеме жасаушылар жаңа корпус дизайндарының суға тигізетін әсерін тексеру үшін пайдаланды. 1912 жылы Анакостиа өзенінде алғашқы кемедегі ұшақ катапульты сынақтан өтті, ал 1916 жылы кемежайда жел туннелі салынды. Панама каналының шлюздері үшін алып тісті дөңгелектер осы жерде құйылды. Әскери-теңіз кемежайының техниктері протездік қолдар мен жасанды көздер мен тістерге арналған қалыптарды жасауға күш салды. Әскери-теңіз кемежайы Вашингтондағы ең алғашқы өнеркәсіптік аудан болды. Жақын маңдағы ең алғашқы өнеркәсіптік ғимараттардың бірі – 1797-98 жылдары қант зауыты ретінде салынған сегіз қабатты кірпіштен тұрғызылған Қант үйі, ол Нью-Джерси даңғылының басында, 744-ші алаңда орналасқан. 1805 жылы ол 1836 жылы жабылғанға дейін сыра өндіретін Вашингтон сыра зауытына айналды. Сыра зауытының орны Вашингтон Сити каналының батысында, қазіргі H/I тұрақ орнында, Ұлттық парк пен тарихи DC су сорғы станциясының арасындағы блокта болды. Вашингтон әскери-теңіз кемежайы көбінесе елдің астанасына салтанатты кіреберіс ретінде танылады. Бастапқыда Ақ үйге жақын орналасқандықтан, әскери-теңіз кемежайы президенттердің жиі келу орыны болды. Вашингтон әскери-теңіз кемежайының тізілімі осы сапарлардың көпшілігін растайды, мысалы, Джон Тайлердің 1841 жылғы 5 шілдедегі, Джеймс К. Полкдің 1845 жылғы 4 наурыздағы, Франклин Пирстің 1853 жылғы 14 желтоқсандағы және Авраам Линкольннің 1861 жылғы 18 мамыр мен 25 шілдедегі сапарлары. Сондай-ақ, шетелдік делегациялар мен танымал тұлғалар туралы жазбалар бар, мысалы, 1825 жылғы 7 қыркүйекте генерал Лафайет үшін және 1860 жылғы 15 мамырда алғашқы жапон елшілігінің сапары үшін. Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған белгісіз сарбаздың денесі осы жерде қабылданды. Чарльз Линдберг 1927 жылы Атлант мұхиты арқылы жасаған тарихи рейсінен кейін әскери-теңіз кемежайына оралды. Азамат соғысы кезінде әскери-теңіз кемежайында әйелдердің саны аз болды, олар ту жасаушылар мен тігіншілер ретінде жұмыс істеді, оқ-дәріге арналған кенептен қаптар тікті. Әйелдер 20 ғасырда қайтадан жұмыс күшіне енді, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар Naval Gun Factory-де оқ-дәрі жасады. АҚШ әскери-теңіз флоты 2015 жылдың 17 қазанында кемеге ресми түрде аттандыру рәсімін өткізді. Бүгінде әскери-теңіз кемежайында түрлі іс-шаралар өтіп жатыр. Ол Naval District Washington штаб-пәтері болып табылады және флот пен авиациялық қоғамдар үшін көптеген қолдау шараларын қамтиды. Әскери-теңіз мұражайы келушілерді теңіз өнері мен артефакттарының жинағымен, сондай-ақ теңіз тарихының революциядан бүгінгі күнге дейінгі кезеңдерін көрсететін көрмелермен қарсы алады. Теңіз тарихы және мұражайы Dudley Knox Center for Naval History ғимараттар кешенінде орналасқан. Leutze Park түрлі салтанатты шараларға орын береді.

The Washington Navy Yard was the scene of many scientific developments. In 1804 at the request of President Thomas Jefferson, navy yard blacksmith Benjamin King built the first White House water closet/toilet. For which Architect Benjamin Latrobe reminded King, " How shall I get the president of the United States into good humor with you about his Water Closet, & his side roof which you were to make? He complains bitterly of you using the privilege of a Man of Genius against him, that is of being a little forgetful. – I so well know the goodness of your disposition, that I am determined, if possible, to want his quarreling with you at all events about so dirty a business as a Water Closet." King in 1805 again at Jefferson's behest built the first fire engine for the White House°. In December 1807 Robert Fulton approached Robert Smith, Secretary of the Navy and requested that a test of his new torpedo, be authorized at the Washington Navy Yard. Fulton specifically asked that the Navy fabricate copper harpoon torpedoes and provide small boats manned with gunner's mates and boat crews. He envisioned a limited trial on the feasibility of sinking a small sloop. The trial was never funded and a perplexed and exasperated Fulton complained to Jefferson about the naval establishment. On 4 May 1810 Secretary of the Navy Paul Hamilton (politician), notified Commodore Thomas Tingey, Navy had "conditionally consented" to testing Fulton's Torpedo system and that he was enclosing a copy of Mr. Fulton's "Torpedo War". Hamilton also added "You will prepare and transmit to Mr. Fulton at New York your objections to his system " In September 1810 the Secretary Hamilton agreed to test Fulton's torpedo, and Commodore Thomas Tingey was directed to transport via stage coach two torpedo harpoon guns from Washington Navy Yard to New York "for Mr. Fulton". To Fulton's chagrin, after a number of attempts the torpedo test ended in failure. In 1822, Commodore John Rodgers built the country's first marine railway for the overhaul of large vessels. John A. Dahlgren developed his distinctive bottle shaped cannon that became the mainstay of naval ordnance before the Civil War. In 1898, David W. Taylor developed a ship model testing basin, which was used by the Navy and private shipbuilders to test the effect of water on new hull designs. The first shipboard aircraft catapult was tested in the Anacostia River in 1912, and a wind tunnel was completed at the Yard in 1916. The giant gears for the Panama Canal locks were cast at the Yard. Navy Yard technicians applied their efforts to medical designs for prosthetic hands and molds for artificial eyes and teeth. Navy Yard was Washington's earliest industrial neighborhood. One of the earliest industrial buildings nearby was the eight story brick Sugar House, built in Square 744 at the foot of New Jersey Avenue, SE, as a sugar refinery in 1797–98. In 1805, it became the Washington Brewery, which produced beer until it closed in 1836. The brewery site was just west of the Washington City Canal in what is now Parking Lot H/I in the block between Nationals Park and the historic DC Water pumping station. The Washington Navy Yard often functions as a ceremonial gateway to the nation's capital. From early on, due to its proximity to the White House, the navy yard was the site of recurrent presidential visits. The Washington Navy Yard station log confirms many of these visits, for example, those of John Tyler 5 July 1841, James K. Polk 4 March 1845, Franklin Pierce 14 December 1853, and Abraham Lincoln,18 May 1861 and 25 July 1861. There are also entries for foreign delegations and celebrities, e. g., 7 September 1825 for General Lafayette and 15 May 1860 for the visit of the first Japanese Embassy. The body of World War I's Unknown Soldier was received here. Charles A. Lindbergh returned to the Navy Yard in 1927 after his famous transatlantic flight. During the Civil War, a small number of women worked at the Navy Yard as flag makers and seamstresses, sewing canvas bags for gunpowder. Women again entered the workforce in the 20th century in significant numbers during WWII, where they worked at the Naval Gun Factory making munitions. The U. S. Navy held an official departure ceremony for the ship on 17 October 2015. Today, the Navy Yard houses a variety of activities. It serves as headquarters, Naval District Washington, and houses numerous support activities for the fleet and aviation communities. The Navy Museum welcomes visitors to the Navy Art Collection and its displays of naval art and artifacts, which trace the Navy's history from the Revolutionary War to the present day. The Naval History and Heritage Command is housed in a complex of buildings known as the Dudley Knox Center for Naval History. Leutze Park is the scene of colorful ceremonies.

2013 жылғы атыс

2013 жылдың 16 қыркүйегінде "Ярд" аумағында атыс болды. Әскери-теңіз жүйелері бас командасының #197 ғимаратында оқ атылды. 13 азамат, бір округтік полиция қызметкері және бір әскери шенеунік барлығы 15 адам жараланды. АҚШ Әскери-теңіз күштері мен округтік полиция 12 адамның қаза тапқанын растады. Ресми мәліметтерге сәйкес, 34 жастағы, Нью-Йорк штатының Куинс қаласынан келген азамат және мердігер Аррон Алексис полициямен болған атыста қаза тапты.

Операциялар

Ярд – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің салтанатты және әкімшілік орталығы, Әскери-теңіз операциялары бастығының орналасқан жері. Бұл Әскери-теңіз жүйелері басқармасының, Әскери реакторлар басқармасының, Әскери-теңіз құрылыс басқармасының, Әскери-теңіз тарихы орталығының, Әскери теңіз тарихы департаментінің, АҚШ Әскери-теңіз күштері Бас сот қызметкерінің корпусының, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әскери музыкалық тобының, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Әскери көлік басқармасының және көптеген басқа да әскери-теңіз басқармаларының штаб-пәтері болып табылады. Ғимаратта бірнеше офицерлік жатақханалар орналасқан.

126-құрылыс

126-ғимарат Анакостиа өзенінің жанында, 11-ші және SE O көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. 1925-1938 жылдар аралығында салынған бір қабатты ғимарат жақында Вашингтон әскери-теңіз кемежайының энергиялық демонстрациялық жобасының аясында жасыл, не нөлдік энергия тұтынушы ғимарат ретінде қайта жаңартылды. Оған екі жел турбинасы, бес геотермалдық ұңғыма, аккумуляторлық энергия сақтау жүйесі, жүз отыз екі 235 кВт қуаттылықтағы күн фотоэлектрлік панельдері және электрохромды смарт-шыны терезелер кіреді. Ғимарат Тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізуге лайық деп табылғанымен, қазіргі уақытта ешқандай ауданның құрамына кірмейді. 1950 жылға дейін 126-ғимарат қабылдау станциясының кір жуу бөлімі ретінде пайдаланылды. Соңынан ол Вашингтон әскери-теңіз полициясының бекеті ретінде қызмет етті. Қазіргі таңда ол кемежайдың келушілер орталығы болып табылады.