Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1920–2005)
British politician (1920–2005)
Энтони Перринот Лайсберг Барбер, Барон Барбер, (4 шілде 1920 – 16 желтоқсан 2005) – 1970 жылдан 1974 жылға дейін британдық консервативті саясаткер, Қаржы министрі қызметін атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Территориялық армияда және Корольдік әуе күшінде қызмет еткеннен кейін Барбер Оксфордта оқыды және адвокат болды. 1951 жылы Донкастерден парламент депутаты болып сайланған Барбер, 1963 жылы Алек Дуглас Хоум тарапынан Денсаулық сақтау министрі болып тағайындалмас бұрын, Харольд Макмиллан үкіметінде Қаржы министрлігінің экономикалық хатшысы және Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы болып қызмет етті. 1964 жылы мандатын жоғалтқаннан кейін, 1965 жылы Алтринчем және Саледе өткен қосымша сайлауда жеңіске жетіп, Парламентке оралды. Барбер 1970 жылы Эдвард Хит тарапынан Қаржы министрі болып тағайындалды және банк жүйесін кең ауқымда либерализациялауға, сатып алу салығын және таңдамалы жұмыспен қамту салығын Қосылған құн салығымен алмастырды, сондай-ақ валюталық бақылауды жеңілдетті. Оның қызмет ету кезеңінде экономика стагфляция мен өнеркәсіптік наразылықтарға ұшырады, оның ішінде үш күндік жұмыс аптасына әкелген шахтерлер ереуілі болды. 1972 жылы ол консервативтерді 1974 немесе 1975 жылдары өтетін деп күтілген сайлауда билікке қайтаруға бағытталған бюджет ұсынды. Бұл бюджет "Барбер гүлі" деп аталған қысқа мерзімді өсуге әкелді, одан кейін жалақы мен бағалардың өсу спиралі және жоғары инфляция болды, нәтижесінде 1976 жылғы фунт стерлинг дағдарысы туды. Ол инфляцияға қарсы шаралар енгізуге мәжбүр болды, сондай-ақ Баға комиссиясы мен Еңбекақы комиссиясын құрды. Консервативтер 1974 жылғы алғашқы жалпы сайлауда жеңілгеннен кейін, ол сол жылғы екінші сайлауға қатыспады.
Anthony Perrinott Lysberg Barber, Baron Barber, (4 July 1920 – 16 December 2005) was a British Conservative politician who served as Chancellor of the Exchequer from 1970 to 1974. After serving in both the Territorial Army and the Royal Air Force during the Second World War, Barber studied at Oxford and became a barrister. Elected as MP for Doncaster in 1951, Barber served in government under Harold Macmillan as Economic Secretary to the Treasury and Financial Secretary to the Treasury, before being appointed Minister of Health by Alec Douglas Home in 1963. After losing his seat in 1964, he won the 1965 by election in Altrincham and Sale and returned to Parliament. Barber was appointed as Chancellor of the Exchequer by Edward Heath in 1970, and oversaw a major liberalisation of the banking system, replaced purchase tax and Selective Employment Tax with Value Added Tax, and also relaxed exchange controls. During his term the economy suffered due to stagflation and industrial unrest, including a miners strike which led to the Three Day Week. In 1972 he delivered a budget which was designed to return the Conservatives to power in an election expected in 1974 or 1975. This budget led to a brief period of growth known as "The Barber Boom," followed by a wage price spiral and high inflation, culminating in the 1976 sterling crisis. He was forced to introduce anti inflation measures, along with a Price Commission and a Pay Board. After the Conservatives lost the first general election of 1974, he did not stand in the second election of that year.
Төменгі палата
Энтони Барбер 1950 жылғы жалпы сайлауда Донкастер округінен кандидат болды, бірақ 878 дауыспен жеңіліске ұшырады. Ол 1951 жылғы жалпы сайлауда да сол округке үміткер болып, 384 дауыспен еңбекші партиясының депутаты Реймонд Гунтерді жеңді. Ол бірнеше лауазымды атқарды: 1952 жылдан 1958 жылға дейін Джордж Уордтың (Әуе күштері жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары) парламенттік жеке хатшысы; 1955 жылдан 1958 жылға дейін кіші үкіметтік қамшы; және 1958 жылдан 1959 жылға дейін премьер-министр Гарольд Макмилланның парламенттік жеке хатшысы. Содан кейін ол төрт жыл бойы Қаржы министрлігінде кіші министр болып қызмет етті, 1959 жылдан 1962 жылға дейін Қаржы министрлігінің экономикалық хатшысы, ал 1962 жылдың 13 шілдесінде болған «Ұзын пышақтар түнінен» кейін 1962 жылдан 1963 жылға дейін Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы (Дерик Хиткоут Амори, Селвин Ллойд және Реджинальд Модлингтің канцлерлік лауазымы кезінде) болды. 1963 жылы ол Денсаулық сақтау министрі болып тағайындалды, бірақ 1964 жылғы жалпы сайлауда Еңбек партиясының Гарольд Уокерге орынды жоғалтты. Парламенттен тыс қалғаны ұзаққа созылмады, төрт айдан кейін ол 1965 жылы Фредерик Эрроллдың пэрлік дәрежеге көтерілуіне байланысты Алтринчем және Сале округінде өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті. Оппозицияда ол 1965 жылы Тед Хиттің Консервативтік партия төрағасы болуы үшін жүргізген науқанын басқарды және 1967 жылы партия төрағасы болды. Консерваторлар 1970 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетті, ал Барбер 1974 жылдың қазан айындағы жалпы сайлауға дейін өзінің орынды сақтап тұрды, содан кейін ол Лордтар палатасына өтті.
Anthony Barber stood in Doncaster at the 1950 general election but lost by 878 votes. He contested the seat again at the 1951 general election, however, and beat the incumbent Labour Member of Parliament, Raymond Gunter by 384 votes. He held a series of offices: Parliamentary private secretary to George Ward (Under Secretary for Air) from 1952 to 1958; junior Government whip from 1955 to 1958; and Parliamentary Private Secretary to the Prime Minister, Harold Macmillan from 1958 to 1959. He then served four years as a junior minister in the Treasury, Economic Secretary to the Treasury from 1959 to 1962, and, following the "Night of the Long Knives" on 13 July 1962, as Financial Secretary to the Treasury from 1962 to 1963 (under the Chancellorships of Derick Heathcoat Amory, Selwyn Lloyd and Reginald Maudling). He became a Cabinet minister, as Minister of Health, in 1963, but lost his seat in the Commons in the 1964 general election to Labour's Harold Walker. His absence from Parliament was short lived, as four months later he won a 1965 by election in Altrincham and Sale caused by the elevation to the peerage of Frederick Erroll. In opposition, he led Ted Heath's campaign to become Conservative party leader in 1965, and became party chairman in 1967. The Conservatives won the general election in 1970, and Barber held his seat until the general election of October 1974, when he himself entered the House of Lords.
Қаржы министрі
1970 жылы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Эдвард Хит Барберді Ланкастер герцогтігінің канцлері етіп тағайындады және оған Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа кіруін келіссөздер арқылы жүзеге асыру жауапкершілігін жүктеді. Алайда, 20 шілдеде Иэн Маклеодтың күтпеген өлімінен кейін, сайлаудан кейін небәрі төрт апта өткен соң Барбер қазынашылық канцлері болды. Оның тағайындалуы Харольд Уилсонды Хиттің юмористик қабілеті бар екенін алғаш рет сезінуіне себеп болды. 1970 жылғы Хит үкіметінің бастапқы либералдық ұстанымдарына сәйкес, ол «Бәсеке және несие бақылауы» деген атаумен банктік жүйені кең ауқымда либерализациялауды жүзеге асырды, бұл несие берудің жоғары деңгейіне, оның көп бөлігі спекулятивтік жылжымайтын мүлікке бағытталды. 1971 жылғы наурыздағы алғашқы бюджетінде ол сатып алу салығы мен таңдамалы жұмыспен қамту салығын қосылған құн салығымен алмастыруды ұсынды, сондай-ақ валюталық бақылауды жеңілдетті; екеуі де ЕЭҚ-ға мүше болудың қажетті шарты болды. ҚҚС 1973 жылы стандартты 10% мөлшерлемемен қолданысқа енді. Бір жылдан кейін мөлшерлеме 8%-ға дейін төмендетілді. Барбер тікелей салықтарды да азайтты. Осыдан кейін экономикалық өсімнің жоғары деңгейі байқалды, бірақ Ұлыбритания экономикасының дәстүрлі шектеулері, әсіресе валюта және тауар айналымы мәселелері, экономикалық өрбуді тез тоқтатты. Банктік жүйе, көпіршік жарылғаннан кейін дағдарысқа ұшырады. Оның өкілеттігі кезінде экономика стагфляция мен өнеркәсіптік наразылықтардан зардап шекті. 1972 жылы ол 1974 немесе 1975 жылдары өтетін деп күтілген сайлауда Консервативтік партияны билікке қайтаруға бағытталған бюджет ұсынды. Бұл бюджет «Барбер гүлі» деп аталатын кезеңге әкелді. Бюджеттегі шаралар инфляцияның өсуіне және мемлекеттік сектор қызметкерлерінің жалақы талаптарына себеп болды. Ол 6 қарашада инфляцияға қарсы шаралар енгізуге мәжбүр болды, сонымен қатар баға комиссиясы мен жалақы комиссиясын құрды. Капитал активтерінің құнының инфляциясына 1973 жылғы мұнай дағдарысы да ілесіп, экономикадағы инфляциялық қысымды күшейтті және өнеркәсіптік күресшілікті (1971 жылғы Өндірістік қатынастар туралы заңға байланысты бұрыннан жоғары деңгейде болған) қоздырды. 1972 жылы, бір апта бұрын Парламентте фунттың құны жоғары бағаланбағанына сенетінін айтқаннан кейін, ол оны «уақытша шара ретінде» айналдырды (сол кезде әлемнің көптеген валюталары айналымға жіберілді). Фунт бірден нарықта құлдырады, және ол канцлер болған кезінде жаңа баға белгілеу мүмкін болмады. Одан бері ол айналымда қалып отыр. Кеншілердің ереуілінен және үш күндік жұмыс аптасынан кейін Хит 1974 жылғы 28 ақпанда «Британияны кім басқарады?» деген ұранмен жалпы сайлауға шақырды. Сайлау нәтижесінде Лейбористер азшылық үкімет құрып, Гарольд Уилсон Премьер-министр болды.
After winning the election in 1970, Edward Heath appointed Barber as Chancellor of the Duchy of Lancaster and gave him the responsibility for negotiating the entry of the UK into the European Economic Community. However, following the sudden death of Iain Macleod on 20 July, only four weeks after the election, Barber became the new Chancellor of the Exchequer. His appointment prompted Harold Wilson to remark that it was the first time that he had realised that Heath had a sense of humour. In line with the initial liberal instincts of Heath's 1970 government, he oversaw a major liberalisation of the banking system under the title of 'Competition and Credit Control', leading to a high level of lending, much of it to speculative property concerns. In his first Budget, in March 1971, he proposed to replace purchase tax and Selective Employment Tax with Value Added Tax, and also relaxed exchange controls; both were prerequisites to membership of the EEC. VAT came into force in 1973 at a standard rate of 10%. A year later, the rate was cut to 8%. Barber also reduced direct taxes. High levels of economic growth followed, but the traditional capacity constraints of the British economy especially currency and balance of trade concerns quickly choked the economic boom. The banking system fell towards crisis as the bubble burst. During his term the economy suffered due to stagflation and industrial unrest. In 1972 he delivered a budget which was designed to return the Conservative Party to power in an election expected in 1974 or 1975. This budget led to a period known as "The Barber Boom". The measures in the budget led to high inflation and wage demands from Public Sector workers. He was forced to introduce anti inflation measures on the 6 November 1972, along with a Price Commission and a Pay Board. The inflation of capital asset values was also followed by the 1973 oil crisis which followed the Yom Kippur War, adding to inflationary pressures in the economy and feeding industrial militancy (already at a high as a result of the struggle over the Industrial Relations Act 1971). In 1972, having said a week earlier in the House of Commons that he had "no reason to believe that the pound was overvalued", he floated it (most of the world currencies were floated at that time) "as a temporary measure". The pound immediately plunged on the markets, and it was impossible during his time as Chancellor to impose a new parity. It has remained floating ever since. After a strike by the miners, and a Three Day Week, Heath called for a general election on 28 February 1974 with the slogan "Who governs Britain?" The election returned a minority Labour government and Harold Wilson as Prime Minister.
Кейінгі жылдар
Барбер 1974 жылғы қазан айында өткен жалпы сайлауда қайта сайлануға түспеді және бірінші қатардағы саясаттан қол үзді. 1975 жылдың 6 қаңтарында ол Батыс Йоркширдегі Уентбридж бароны Барбер деп өмір бойына теңдестірілді және 1974 жылдан 1987 жылға дейін Standard Chartered Bank төрағасы қызметін атқарды, онда болашақ премьер-министр Джон Мейджор оның жеке хатшысы болды. 1987 жылы ол Батыс Йоркшир графтығының лейтенант орынбасары болып тағайындалды. Барбер 1979 жылдан 1988 жылға дейін BP компаниясының директоры болды. Ол Нельсон Манделаны түрмеде кездестірді және Фолкленд соғысын зерттеген Франк комиссиясының мүшесі болды. 1991 жылы ол Ұлыбритания шайқасының 50 жылдығына арналған RAF қайырымдылық қорының төрағасы болды, ол 26 миллион фунт стерлинг жинады. Кейінгі жылдары Паркинсон ауруына шалдықты және 2005 жылы Саффолк графтығында қайтыс болды. Ол екі рет үйленді, алғашқы некесінен екі қызы бар.
Barber did not seek re election at the general election of October 1974, and left front line politics. He was made a life peer on 6 January 1975 as Baron Barber of Wentbridge in West Yorkshire, and served as Chairman of Standard Chartered Bank from 1974 to 1987, where future Prime Minister John Major was his personal assistant. In 1987, he was appointed to be a Deputy Lieutenant of the County of West Yorkshire. Barber was also a director of BP from 1979 to 1988. He visited Nelson Mandela in prison, and was a member of the Franks Committee that investigated the Falklands War. In 1991, he became chair of the RAF Benevolent Association's appeal for the 50th anniversary of the Battle of Britain, which raised £26 million. He suffered from Parkinson's disease in later years, and died in Suffolk in 2005. He was married twice, with two daughters from his first marriage.