Соқыр Аждаһа Ордені: Қайта Өркендеу дәуіріндегі Еуропалық рыцарлық ордені

Кіріспе

Қайта өрлеу дәуірі Еуропалық рыцарлық ордені.

Аждаһа ордені (Societas Draconistarum, сөзбе-сөз "Аждаһашылар қоғамы") – 1408 жылы Люксембургтің Сигизмунды, сол кезде Венгрия және Хорватия патшасы (1387–1437 жылдары билеген) және кейіннен Киелі Рим императоры (1433–1437 жылдары билеген) құрған, тек таңдалған жоғары аристократия мен монархтарға ғана арналған монархиялық рыцарлық орден. Орден крест жорықтарының әскери ордендері үлгісінде құрылған, оның мүшелерінен крестті қорғауды және христиан дінінің жауларымен, әсіресе Осман империясымен күресуді талап еткен. Орден XV ғасырдың бірінші жартысында, негізінен Германия мен Италияда өркендеді. 1437 жылы Сигизмундтың қайтысынан кейін Батыс Еуропадағы маңызы азайды. Бірақ, 1453 жылы Константинополь құлағаннан кейін, Осман шапқыншылығының күшті соққысын алған Венгрия, Сербия және Румыниядағы рөлін жалғастырды. Валахия князі Влад II Дракул, Влад Қасапшының әкесі, өз атын Аждаһа орденінен алған.

Тарихи негіздер

1408 жылы орден құрылғанға дейін билік үшін қатыгез күрестер болды. 1387 жылы Богемияның патша ұлы Люксембургтің Зигизмунды Венгрия және Хорватия патшасы етіп сайлады, бұл атаққа ол 1385 жылы Венгрия королевасы Марияға үйленгендігі себеп болды. Келесі он жыл бойы ол таққа берік орналасуы үшін үнемі қолдау іздеді немесе қатыгездікке жүгінді. 1395 жылы жүкті Мария аттан түсіп қаза болғаннан кейін оның билігі әлсіреп қалды. 1389 жылы Осман сұлтаны Мұрат I Сербия князі Лазармен Косово Поле шайқасында соғысты, онда екі көшбасшы да қаза тапты, шайқастың нәтижесі белгісіз болды. Екі жыл өткен соң түріктер болгар бекінісі Никополисті басып алды. 1396 жылы папа Бонифаций IX Осман империясына қарсы крест жорығын жариялады, Болгарияны түріктерден босату, Константинопольді сақтап қалу және Осман империясының кеңеюіне тоқтатпақ болып науқан ұйымдастырылды. Зигизмунд номиналды түрде басшылық етті; алайда, 1396 жылғы Никополис шайқасында француз көшбасшысы Жан Неверский француз күштерінің жартысына басшылық етті және Зигизмундтың өтініштерін елемей, түріктерге шабуыл жасады. 12 000-ға жуық крестші қаза тауып, Зигизмунд сияқты тек бірнеше көшбасшы ғана құтыла алды. Зигизмунд 1401 жылы Венгрияға оралды және көптеген көтерілістерге тап болғаннан кейін, біртіндеп бақылауды қайта орнатып, Венгрия патшасы ретінде беделін қайта жаңартты. Бұл Стиборский Стиборский, Николай II Гарай және Герман II Цельскінің саяси партиясымен одақтасу арқылы мүмкін болды, олардың әскери қолдауы оған ішкі қарсыластармен күресуге мүмкіндік берді. Зигизмунд Славониядағы хорват ақсүйектеріне қарсы науқан жүргізді, бірақ науқанның басты бөлігі Сава өзенінің оңтүстігіндегі босниялықтар мен олардың ақсүйектеріне бағытталды, бұл 1408 жылы Усорадағы Добор шайқасымен аяқталды. Осы шайқастан кейін Крижевцидегі қанды Сабор деп аталатын оқиғалар кезінде босниялық ақсүйектердің 171 мүшесі қырғынға ұшырады. 1408 жылы Герман II-мен келісімге қол жеткізілді, Зигизмунд Германның қызы Барбараға үйленді.

Sigismund faced fierce struggles for power leading up to the foundation of the order in 1408. In 1387, the Bohemian royal son Sigismund of Luxembourg was elected King of Hungary and Croatia, a title which he owed chiefly to his marriage to Queen Mary of Hungary in 1385. During the next decade, he constantly sought support or employed ruthless methods to strengthen his unsteady hold on the throne. His rule was weakened in 1395 when Mary, who was pregnant, died in a horse riding accident. In 1389, the Ottoman Sultan Murad I fought Lazar, Prince of Serbia at the Battle of Kosovo Polje, in which both leaders died, leading to an uncertain outcome of the battle. Two years later, the Turks had taken the Bulgarian fortress of Nicopolis. In 1396, Pope Boniface IX proclaimed a crusade against the Ottomans, and a campaign was organised to liberate Bulgaria from the Turks, save Constantinople, and put a halt to the Ottoman expansion. Sigismund was nominally in charge; however, in the 1396 Battle of Nicopolis the French leader, John of Nevers, commanded the French half of the forces and ignored Sigismund's entreaties by charging the Turks. About 12,000 crusaders died with only a few leaders, including Sigismund, escaping. Sigismund returned to Hungary in 1401 and, facing a number of revolts, gradually resumed control and re asserted himself as the King of Hungary. This was achieved by allying himself with the political party of Stibor of Stiboricz, Nicholas II Garay, and Hermann II of Celje, in return for their military support, which enabled him to fight off domestic rivals. Sigismund campaigned against the Croatian nobility in Slavonia, but the brunt of the campaign was directed at Bosnians and their nobility south of the Sava which culminated in 1408 with the Battle of Dobor in Usora. In the aftermath of this battle, and events unfolding in what is known as the Bloody Sabor of Križevci, 171 members of Bosnian nobility were also massacred. His pact with Hermann II was secured in 1408, when Sigismund married Herman II's daughter Barbara.

Құрылтай және мақсаты

1408 жылдың 12 желтоқсанында Зигмунд пен оның патшайымы Барбара фон Чилли бүгінде Аждаһа ордені деп танылатын лиганы құрды. Латын тілінде жазылған оның жарғылары оны қоғам (societas) деп атайды, мүшелері signum draconis (төменде қараңыз) белгісін тасыған, бірақ оған есім бермейді. Дегенмен, замандас жазбаларында бұл орденге ресми емес, бірақ ұқсас атаулармен сілтеме жасалады, мысалы Gesellschaft mit dem Drachen, Divisa seu Societas Draconica, Societas Draconica seu Draconistarum және Fraternitas Draconum. Ол 1318 жылы Венгрия королі Карл I құрған, Зигмундтың бірінші әйелі Марияның әкесі болған Әулие Георгий орденінің (Societas militae Sancti Georgii) үлгісінде құрылды. 1408 жылғы осы жарғылардың кіріспесінде қоғамның құрылу себебі былай баяндалған:

біздің патшалығымыздағы дінбасыларымыздың, барондарымыздың және салтанаттыларымыздың қатысуымен, оларды осы одаққа бізбен бірге қосылуға шақырамыз, себебі біздің таза ниетіміз бен мақсатымыздың белгісі және символы – сол опасыз Дұшпанның, ежелгі Аждаһаның ізбасарларының, сондай-ақ (күтілгендей) пұтқа табынушы рыцарлардың, діннен жаңылғандардың және басқа да елдердің зиянды істерін жою болып табылады, олар Христиан кресіне, біздің патшалықтарымызға және оның қасиетті және құтқарушы дініне өшпенділік танытады, барлығы да Христиан кресінің жеңіс туы астында.

Екіншілік көздер

Боултон, Д. А. Дж. Д. The Knights of the Crown: The Monarchical Orders of Knighthood in Later Medieval Europe, 1325–1520. Бойделл баспасы, 2000. 348 және одан кейінгі беттер. Флореску, Раду және Реймонд МакНалли, Дракула: Көп қырлы ханзада. Оның өмірі мен дәуірі. Бостон: Литтл Браун, 1989. Резачевич, Константин. "Аждаһа орденінен Дракулаға". "Дракула зерттеулері журналы" 1 (1999): 3–7 б. Онлайн қолжетімді транскрипциялар: (RTF құжаты), Barcelona Esoterismo Esoterisme Magia.

Негізгі дереккөздер

Қоғамның жарғысы, 1408 жылдың 13 желтоқсанында жарияланды, ред. Дьердь Фейер, Codex diplomaticus Hungariae X.4. № CCCXVII. Буда, 1841. 682–94; J. F. Миллердің бұрынғы басылымы, "Monumenta diplomatica nunc primum ex autographis edita". Acta Literaria Musei Nationalis Hungarici 1. Буда, 1818. 167–90. Зигизмундтың жарлықтары, ред. Й. Ф. Бёмер, Regesta Imperii XI: Die Urkunden Kaiser Sigismunds 1410/11–1437. 2 томдық. Инсбрук, 1896–1900. Documenta Romaniae Historica. Бухарест, 1977. Калатори страини деспре țările române. Бухарест, 1970. Cronici turcești privind țările române. Бухарест, 1966.

Екіншілік көздер

Богай, Томас фон. "Дракенорден". "Орта ғасырлар лексиконы" 3. Мюнхен, 1986 ж. 1346-б. Деврис, Дики, Догерти, Джестис, Йоргенсен және Павкович. Крест жорықтарының шайқастары 1097–1444. Barnes & Noble, 2007. 188–195-беттер. Хепчик, Д. П. және Кокс, Х. Е. Палгрейвтің Шығыс Еуропаның қысқаша тарихи атласы. Palgrave Press, 2001, 22-ші карта. Куздрзаль Кики, Владислав. Дракон ордені: пайда болуы, құрылуы және бұрышып кетуі. Құжаттама және қорытындылар. 1-том. Мюнхен, 1978 ж. Лендвай, П. Венгриялықтар. Принстон университетінің баспасы, 2003. 70–72-беттер. МакНалли, Реймонд Т. "Лесбиянка вампирін іздеу: Барбара фон Силли, Ле Фанудың "Кармиласы" және Аждаһалар ордені". "Дракула зерттеулері журналы" 3 (2001) Sugar, P. F., Hanak, P. және Frank, T. Венгрия тарихы. Индиана университетінің баспасы, 1994. 54–62-беттер. Тимон, Акос. Венгрияның Конституциясы және құқықтық тарихы. Берлин, 1904 ж. Базлак, Андреас. Еуропадағы барлық рыцарь ордендерінің суреті мен сипаттамасы. 1792 жылғы басылымның қайта басылуы. Холзминден, 1980 және 1999 ж. Бастапқы мәтіннен: Г. Эйхлер, Еуропадағы жоғары рухани, светтік және әйелдер рыцарь ордендерінің суреттері мен сипаттамасы. Аугсбург: Бюргиен, 1792 ж. Уайткрофт, А. Қақпадағы жау. Basic Books, 2008. 4–6-беттер.