Калифорния Мерсед өзенінің тарихы мен географиясы

Кіріспе

Калифорниядағы өзен – Мерсед өзені (/m//ɜːr/'/s//ɛ//d/), АҚШ-тың Калифорния штатының орталық бөлігінде, 145 миль (233 км) ұзын.

Өзен алғаш рет 10 миллион жыл бұрын Сьерра-Невада таулары көтерілген кезде пайда болды, ал оның шатқалынан келген шөгінділер Сан-Хоакин аңғарының тегіс жазықтығын қалыптастыруға көмектесті. Мұз дәуіріндегі мұздықтар суайдынының жоғары бөліктерін, соның ішінде Йосемити аңғарын, қазіргі түріне келтірді. Тарихи тұрғыдан алғанда, миллиондаған көшпенді құстарға мекен болатын кең жағалау аймағы болды, сондай-ақ өзен Солтүстік Америкадағы чинук лососінің ең оңтүстіктегі биік ағындарының біріне ие болды. Мивок және Пайют тайпалары испан және мексикалық әскери экспедициялары 19 ғасырдың басында өтіп кеткенге дейін мыңдаған жылдар бойы өзен бойында өмір сүрді. Калифорниядағы алтын асығу кезінде көптеген адамдар Калифорнияға келді, ал кейбіреулері Мерсед өзенінің төменгі ағысы бойындағы қалаларға қоныстанды. Мерсед шатқалының бойында теміржол салынды, ол жоғарғы суайдынында кен өндіру және орман шаруашылығын жеңілдетті, ал кейіннен туристерді Йосемити ұлттық паркіне жеткізді. Қоныс аударушылар мен жергілікті халық арасындағы қақтығыстар соғыстарға, соның ішінде Ахванечи тайпасының Йосемитиден қуылғандығына әкелді. 19 ғасырдың соңында Сан-Хоакин аңғарында кең ауқымды суару жүйесі енгізілді, бұл көптеген мемлекеттік, федералдық және жекеменшік бөгеттердің салынуына әкелді, олар лососьтің көшіп-қонуын тоқтатты және жағалаудағы мекендердің кең ауқымда қысқаруына себеп болды. Суару үшін суды бұрып алу жиі өзенді аузына жеткен кезде шағын арнаға дейін азайтады. Қоршаған ортаға келтірілген зиянды азайтуға бағытталған жұмыстарға мекендерді сақтау, тарихи өзен ағысының үлгілерін қалпына келтіру және лосось шаруашылығын құру кіреді.

Курс

Мерсед өзенінің бастауы Сиерра-Неваданың Кларк жотасының етегінде, 2444 метр биіктікте орналасқан. Ол Үштік шың және Мерсед шың бұрышының қосылған жерінен басталады. Бастауынан өзен қысқа ғана қашықтыққа солтүстікке ағып, Лайелл шыңының саласын жинап алады. Содан кейін Мерсед ағысы солтүстік-батысқа бұрылып, тік жарлы каньон арқылы 4 километрге ағады, онда Қызыл шыңның саласы қосылады, ал кейін Уошберн көліне құяды, оның теңіз деңгейінен биіктігі 2320 метрді құрайды. Мерсед тағы 5 километр солтүстік-батысқа қарай ағып, Мерсед көліне жетеді. Мерсед көлінен шығып, өзен батыс-солтүстік бағытта 4 километрге созылады, осы аралықта каньондар Эхо аңғарына ашылады. Бұдан кейін өзен тағы 5 километр батысқа қарай бұрылады. Буннелл нүктесі мен Шугарлоф дөңгелегі өзенді шектеу арқылы Буннелл каскадын құрайды, содан кейін Мерседтің жоғалған аңғары арқылы оңтүстікке қарай ағып, гранитті тік жардан Кіші Йосемити аңғарына құлайды, оның сыртқы түрі Йосемити аңғарына ұқсас. Мерсед өзені Невада сарқымасы мен Вернал сарқымасы арқылы төмен ағып, бірігіп "Жоңғар баспалдағы" деп аталады, содан кейін Ильлилуэтт арнасын қосып, Йосемити аңғарына құяды, онда ол қарағайлы ормандар мен шалғындардың арасынан иректеп ағады. Теня, Йосемити, Брайдлвейл және Пиджон ағындары Йосемити аңғарында Мерсед өзеніне қосылады. Аңғардың батыс шетіндегі мұздық моренадан кейін өзен тік Мерсед өзенінің каньоны арқылы ағып өтеді, Каскад арнасын қосып, Ел Портал маңынан оңтүстікке қарай бұрылады. 140-шы мемлекеттік тас жолы өзенмен бірге ұлттық саябақтың батыс кіреберісінен өтеді, ал ең ірі саласы – Оңтүстік Мерсед өзені сол жағынан бірнеше шақырым жерде қосылады. Өзен солтүстік-батысқа қарай ағып, Солтүстік саласын қосып алады, содан кейін Нью-Экшекер бөгетімен құрылған МакКлюр көліне жетеді. Жаңа Эксшекерден төмен өзен Орталық аңғардың суармалы аймағы арқылы батысқа қарай ағып, Максвейн және Крокер Хаффман бөгеттері мен Хоптон, Дели және Ливингстон қалаларынан өтеді. Ол Хиллс-Ферриде Сан-Хоакин өзенімен бірігіп, Турлоктан оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде орналасқан. Тау етегіндегі аймақтарда Жерорта теңізі климатының құрғақ түрлері басым, ал Сан-Хоакин аңғарының жері жартылай шөлдік аймаққа жатады. Мерсед өзені Сан-Хоакин өзенінің үшінші ірі саласы болып есептеледі. Орталық аңғарда суару жұмыстары басталар алдында және бөгеттер салынар алдында өзен аузындағы табиғи ағыны қазіргі орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары болған. Өзеннің жоғарғы ағысында, Бақытты аралдардағы орташа ағын болса, 1955 жылдың 23 желтоқсанында ең жоғары деңгейге жеткен. Ауыздық өлшегіштегі ең жоғары ағын 1950 жылы тіркелген. Ал Бақытты аралдардағы өлшегіштегі ең үлкен ағын 1997 жылғы Йосемити су тасқыны кезінде болды, ол аңғардағы көптеген кемпингтерді, жолдарды және көпірлерді қиратты.

The headwaters of the Merced River are at 8017 feet (2444 m) at the foot of the Clark Range subrange of the Sierra Nevada, rising at the confluence of the Triple Peak Fork and Merced Peak Fork after they cascade down glacially polished slopes from the high country in the southeastern corner of Yosemite National Park. From its headwaters, the river flows north for a short distance and collects the Lyell Peak Fork. The course of the Merced then turns to the north west and flows through a steep walled canyon for 2.5 mile (4 km) where the river receives the Red Peak Fork and then collects into Washburn Lake, 7612 feet (2320 m) above sea level. The Merced continues to the northwest for 3 mile (5 km) where collects into Merced Lake. Leaving Merced Lake, the river continues to the west northwest for 2.3 mile (4 km) where the canyons open up into Echo Valley. The river then turns generally westward for another 3 mile (5 km), where it snakes through a spectacular narrow gorge between massive, glacially resistant granite cliffs. The gorge opens up after Bunnell Point and Sugarloaf Dome confine the river to form Bunnell Cascade, before turning southward through the Lost Valley of the Merced, and then spills over a granite cliff into Little Yosemite Valley, named for its resemblance to Yosemite Valley downstream. The Merced River drops over Nevada Fall and Vernal Fall, together known as the "Giant Staircase", then receives Illilouette Creek and flows into Yosemite Valley, where it meanders between pine forests and meadows that fill the valley floor. Tenaya, Yosemite, Bridalveil and Pigeon Creeks join the Merced River in Yosemite Valley. Beyond the glacial moraine at the western end of the valley the river flows through the steep Merced River Canyon, picks up Cascade Creek and turns south near El Portal. State Route 140 follows the river out of the west entrance to the national park, a few miles before the South Fork Merced River, the largest tributary, joins from the left. The river arcs northwest to receive the North Fork, and a few miles after it enters Lake McClure, formed by New Exchequer Dam. Below New Exchequer, the river flows west through a heavily irrigated region of the Central Valley, passing through McSwain and Crocker Huffman Dams and the cities of Hopeton, Delhi and Livingston. It joins the San Joaquin River at Hills Ferry, a few miles south of Turlock. The foothills experience a drier Mediterranean climate, while the San Joaquin Valley floor is dry enough to be considered semi desert. The Merced River is the third largest tributary of the San Joaquin River. Before irrigation started in the Central Valley and dams were constructed, the river's natural flow at the mouth was much higher than the current average of , or about per year. Upstream on the river, at Happy Isles, the average flow is A peak of was reported there on December 23, 1955. For the mouth gauge, the highest flow was only in 1950. Finally, for the gauge at Happy Isles, the largest flow ever recorded was in the 1997 Yosemite floods, which destroyed many campgrounds, roads, paths, and bridges in the valley.

Экология

2006 жылғы зерттеуге сәйкес, Мерсед өзенінің су алабында 37 балық түрі, 127 құс түрі және 140 жәндік пен омыртқасыз жануарлар түрі анықталған. Климаттың өзгешелігіне байланысты, жоғарғы су алабында (МакКлюр көлінен жоғары) және төменгі өзен бойында табылған түрлер арасында айқын айырмашылық бар. Өзеннің төменгі Орталық Аңғар бөлігінде 26 жергілікті және әкелінген балық түрі кездеседі, оның ішінде Сакраменто сосағы, кішкентай ауызды басс, үлкен ауызды басс және сазан. Төменгі өзенде кездесетін анадромалық балық түрлері – чинук лососы, Тынық мұхитының миногасы және жолақты басс. МакКлюр көлінен басталып, бастауына дейінгі өзеннің жоғарғы бөлігінде 11 балық түрі бар. Мерсед өзені бойында табылған 127 құс түрінің тек 35-і ғана өзеннің барлық ұзындығында кездеседі. Осы құстардың көпшілігі көшпенді және жыл бойына бірнеше рет қана осы аймақтан өтеді, ал 109 құс түрі тек көбелек шағылысу маусымында ғана кездеседі. Құстар баяу ағысы бар төменгі өзенде көптеп таралған, себебі оның жағалаулық ортасы тасты, жылдам ағысы бар жоғарғы өзенге қарағанда қолайлы. Алап бойынша кең таралған құстар түрлеріне рубин тәжді кинглет, кедр шайыр, американдық қызғалдақ, сары ішектес сора, ағаш қарғасы және еуропалық сүйрік, сондай-ақ ақ құйрықты бүркіт және Суэйнсонның бүркіті сияқты бірнеше жойылу қаупі төніп тұрған түрлер жатады. Мерсед өзенінің орта және жоғарғы бөліктерінде жиі кездесетін құстарға аза тұтушы көгершін, Кассин финч, Калифорниялық бөдене, қара көзді жунко, тоқылдақ, су құсы, үлкен көк қаз, шөпше, қызыл қанатты қарақұс, қызыл құйрықты сойқа, күрке бүркіт, жартас құйрық, каньон құйрық, мерген және ақбас бүркіт кіреді. Өзен бойында кездесетін жәндіктерге майлы құс, тас құс және кадиф құс жатады. Өзенге инвазивті Азиялық молюскі, қытайлық миттен крабы және Жаңа Зеландияның лайлы шырышы әсер етеді.

Геология

Солтүстік Америка тақтасы батысқа қарай баяу қозғалысында, шамамен 250 миллион жыл бұрын Палеозой дәуірінде Тынық мұхиты тақтасымен кездескенде, соңғысы Солтүстік Америка құрлығының астына енді. Жер астындағы зор қысым Тынық мұхиты тақтасының бір бөлігінің еруіне себеп болды, ал нәтижесінде пайда болған магма жоғары көтеріліп, Сьерра-Неваданың көп бөлігін құрайтын граниттік батолитке айналды. Алғашқыда Тынық мұхитының теңіз түбін құраған қалың шөгінді тау жыныстары жоғары көтерілген гранитпен бірге көтеріліп, осы жыныстардың қабаттарында ата-баба Мерсед өзені пайда болды. Миллиондаған жылдар бойы Мерсед жұмсақ шөгінді жыныстар арқылы терең шатқалды кесіп өтіп, ақырында астындағы қатты гранитке жетті. Бұл берік тау жыныстарымен кездесуі нәтижесінде Мерсед өзенінің төмен қарай ойылуы тоқтады, бірақ салалы өзендер ежелгі шатқалды кеңейтуді жалғастырды. Шамамен 80 миллион жыл бойы эрозия үлкен көлемдегі аллювиалды шөгінділерді Орталық Аңғардың түбіне тасымалдады, ол батыстағы Калифорния жағалауы мен шығыстағы Сьерра-Невада арасында тұтқындалып, өте жазық және құнарлы жер бетін құрады. Дегенмен, Мерсед өзенінің жоғарғы суайдынының қазіргі түрі мұздықтардың әсерінен қалыптасқан, ал төменгі суайдынына жанама, бірақ маңызды әсер еткен. Соңғы мұздық кезең немесе Мұз дәуірі басталғанда, Мерсед өзенінің жоғарғы алабы төрт үлкен аңғар мұздығымен толды. Бұл мұздықтар Йосемити аңғарының жоғары ағысында, Мерсед өзенінің бастауынан, Теня каньонынан және Иллилуэтт өзенінен тармақтанып төмен түсті. Теня каньоны шын мәнінде, Тюломн мұздығының бір тармағымен одан да терең эрозияға ұшырады, ол солтүстіктегі Тюломн өзеніндегі Тюломн және Хетч-Хетчи аңғарларының Ұлы каньонын құрады. Кіші Йосемити аңғарының пайда болуының себебі - оның астындағы тау жынысы Гигант сатысынан, яғни Вернал сарқымасы мен Невада сарқымасы орналасқан жартастан берік болды. Әр мұздықтың бұл үш тармағы бірігіп, ең қалың жері 2134 метр болатын бір үлкен мұздықты құрады, ол Йосемити аңғарының аузынан кейін, Мерсед каньонына дейін 40 шақырым (25 миль) төмен қарай созылды. Осы мұздықтар қазір Half Dome, El Capitán және Cloud's Rest сияқты ескерткіштерді құрайтын гранитті жартастарды қалыптастырды. Бірінші және ең үлкен мұздық Шервин немесе Пре-Тахо мұздығы болды, ол жоғарғы Мерсед суайдынын қазіргі түріне жақын шамада эрозияға ұшыратты. Висконсин мұздық кезеңінде үш кезең болды; бұл Тахо, Тенея және Тиога кезеңдері, олардың ішінде Тиога ең кішісі болды. Тиога мұздығы Йосемити аңғарының аузында жартасты морена қалдырды. Бұл морена төрт мұздықтың салдарынан пайда болған бірнеше мореналардың бірі болды, олардың ішінде Медиалдық Морена және Bridalveil Моренасы бар. Тиога мұздығы шегінуінен кейін бұл морена көлді құрып, бүкіл аңғарды су басты. Топырақ біртіндеп шөгіндіге айналып, Йосемити көлін толтырып, кең және жазық аңғардың табанын жасады. Мұздық шығу тегінің шөгінділері содан кейін Мерсед өзенімен төмен қарай ағып, Орталық Аңғардың жазық жерін қалыптастыруға көмектесті. Моно көлінің жанындағы Сиераның шығысынан шыққан Пают тайпасы Мерсед өзенінің жоғарғы суайдынында да өмір сүрген. Sierra Miwok және Mono Lake Paiute тайпалары уақыт өте келе мәдени өзара әрекеттесу арқылы жаңа мәдениетті, Ahwahnechee тайпасын құрды, Ahwahnee сөзінен алынған, яғни "үлкен ауыз тәрізді аңғар" (U пішіндес Йосемити аңғарына сілтеме жасай отырып). XIX ғасырдың басында Калифорния жағалауынан испан отаршылдары жіберген бірнеше әскери экспедициялар Орталық Аңғарға барды. Бұл сапарлардың бірі, лейтенант Габриэль Морага басқарған, Мерсед өзенінің оңтүстік жағалауына 1806 жылдың 29 қыркүйегінде келді. Олар өзенге Rio de Nuestra Señora de la Merced (Біздің мейірімді әйелдің өзені) деп атады, ол Барселона епархиясының қамқоршысы және 24 қыркүйекте тойланады. 1805 жылы Орталық Аңғарға барған тағы бір экспедиция 1805 жылдың 6 қаңтарында, Магтар мерекесінде Патшалар өзенін атады. Морага экспедициясы Испания үкіметі қаржыландырған зерттеу шараларының бірі болды, ол Орталық Аңғар мен Сьерра-Невада тауларының етегінде миссионерлік сапарлар үшін қолайлы жерлерді табуға бағытталған. 1808 және 1810 жылдары Морага Мерсед каньонының төменгі жағында Мерсед өзенінің бойындағы экспедицияларды басқарды, бірақ әр жолы ештеңеге қол жеткізбеді. Ақырында, Доңғалақта миссионерлік тізбекті құру жоспарлары тоқтатылды. 1855 жылы Мерсед округі құрылды, оның аты Мерсед өзенінен алынған. Мерсед округінің құрылуынан және Калифорнияның Мексикадан тәуелсіздігінен кейін көптеген қоныс аударушылар Мерсед өзені аймағына келді және Мерсед өзенінде шағын қалалар құрды. Біріншілердің бірі 1844 жылы Мерсед өзенінің Сан-Хоакин өзенімен қосылған жерінде құрылған Довер қаласы болды. Довер «ішкі теңіз порты» ретінде қызмет етті, онда қайықтар Сан-Франциско шығанағынан Сан-Хоакин аңғарындағы қоныс аударушыларға жабдықтарды жеткізді. Соңынан құрылған қалалардың арасында Хопетон, Снеллинг және Мерсед Фолс болды, соңғысы қазіргі Максвэйн тоғанының орнындағы Мерсед өзеніндегі сарқырамалар үшін аталды. 1880 жылдардың соңында Мерсед Фолста ұн тартатын фабрика, жүн тартатын фабрика және бірнеше ағаш өңдеу фабрикалары салынды. Sugar Pine Lumber Company және Yosemite Lumber Company компаниялары Мерсед Фолста 30 жылдан астам ағаш өңдеу фабрикаларын пайдаланды, Сьерра-Невададан Мерсед өзені бойымен ағаш тасымалдау үшін тар тарамды теміржолдарға сүйенді. Орталық Тынық мұхиты және Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолдарының салынуынан кейін, Мерсед өзеніндегі көптеген өзен қалалары тастап кетілді. Дегенмен, Мерсед және Турлок сияқты бірнеше қалалар маңызға ие болды, екеуі де теміржол бойында орналасқан. 1850 жылдардағы Калифорния алтын асығы Мерсед каньонында және Йосемити аңғарында біртіндеп өндіріс көлемінің өсуіне әкелді. Аймақтағы көптеген үндістер көтеріліс жасады, бұл шахтерлер мен Ahwahnechee тайпасы арасында қақтығыстарға әкелді. 1851 жылы қалған Ahwahnechee тайпасын резервацияларға шығарып алу үшін Mariposa батальоны құрылды. Батальон Мерсед өзенінің Оңтүстік саласының үстінде басшысы Теная басқарған Ahwahnechee тобымен шайқасты. Ақырында, олар үндістердің көп бөлігін Йосемити аңғарынан, Фресно жанындағы резервацияға шығарып алуға жетті. Алтын асығынан кейін Ahwahnechee тайпасына Йосемити аңғарына оралуға рұқсат берілді, бірақ одан әрі оқиғалар оларды екінші батальонның Mono Lake аймағына шығаруына әкелді. Аңғардағы көптеген жер аттары Mariposa батальонынан шыққан. Йосемити ұлттық паркі құрылғанға дейін, 1855 жылға дейін туристер Мерсед каньонына және Йосемити аңғарына саяхаттай бастады. Йосемити аңғарына алғашқы жолдар 1870 жылдары салынды. Біріншісі Каултервилл жолы болды, содан кейін Стоктоннан Мерсед каньонына сауда жолы болған Big Oak Flat Road салынды. Джон Мьюир және Роберт Андервуд Джонсон басқарылған қоршаған ортаны қорғау қозғалыстары АҚШ Конгресін 1890 жылы Йосемити ұлттық паркін құруға көндірді. Ұлттық парк құрылғаннан кейін, Аңғарға және Мерсед өзеніне туризм күрт өсті, нәтижесінде Мерсед өзенінің жоғарғы алабында көптеген басқа да жолдар салынды. Мерсед өзенінің жоғарғы алабының көбісін қорғайтын басқа да ұлттық ормантар құрылды, олардың ішінде Сьерра ұлттық орманы және Станислаус ұлттық орманы бар. Йосемити аңғарында минералдық кендерді тапқаннан кейін құрылған Йосемити аңғары теміржолы, 20 ғасырдың басында Йосемити аңғарына Мерсед өзені бойымен туристерді тасымалдауды жалғастырды. 1926 жылы Мерсед каньоны арқылы салынған El Portal жолы теміржолдағы жолдарға ақы төлеуге соңғы нүкте болды, бірақ операциялар 1940 жылдардың ортасына дейін жалғасты, сол кезде үлкен су тасқыны теміржолдың бөліктерін жойды. 20 ғасырдың басында Мерсед өзенінің жоғарғы алабы көбінесе қорғалғандықтан, төменгі өзен бұғалар салу және суармалы суды аудару нысаны болды.

When the North American Plate on its slow journey westwards encountered the Pacific Plate approximately 250 million years ago during the Paleozoic, the latter began to subduct under the North American continent. Intense pressure underground caused some of the Pacific Plate to melt, and the resulting upwelling magma pushed up and hardened into the granite batholith that makes up much of the Sierra Nevada. Extensive layers of marine sedimentary rock that originally made up the ancient Pacific seabed were also pushed up by the rising granite, and the ancestral Merced River formed on this layer of rock. Over millions of years, the Merced cut a deep canyon through the softer sedimentary rock, eventually hitting the hard granite beneath. The encounter with this resilient rock layer caused the Merced River to mostly stop its downcutting, although tributary streams continued to widen the ancient canyon. Over about 80 million years, erosion caused the transportation of massive amounts of alluvial sediment to the floor of the Central Valley, where it was trapped between the California Coast Range on the west and the Sierra Nevada on the east, forming an incredibly flat and fertile land surface. The present day form of the upper Merced River watershed, however, was formed by glaciers, and the lower watershed was indirectly but significantly affected. When the last glacial period or Ice Age arrived, a series of four tremendous valley glaciers filled the upper basin of the Merced River. These glaciers rose in branches upstream of Yosemite Valley, descending from the Merced River headwaters, Tenaya Canyon and Illilouette Creek. Tenaya Canyon was actually eroded even deeper by an arm of the Tuolumne Glacier, which formed the Grand Canyon of the Tuolumne and Hetch Hetchy Valley on the Tuolumne River in the north. Little Yosemite Valley formed as a result of the underlying rock being harder than that below the Giant Staircase, the cliff wall containing Vernal Fall and Nevada Fall. These three branches of each glacier combined to form one large glacier about 7000 feet (2134 m) thick at maximum, stretching 25 mile (40 km) downstream past the mouth of Yosemite Valley, well into Merced Canyon. These glaciers formed the granite cliffs that now constitute landmarks such as Half Dome, El Capitán, and Cloud's Rest. The first and largest glacier was the Sherwin or Pre Tahoe glacier, which eroded the upper Merced watershed to an extent close to its present form. Three stages followed during the Wisconsinian glaciation; these were the Tahoe, Tenaya and Tioga stages, of which the Tioga was the smallest. The Tioga glacier left at the mouth of Yosemite Valley a rocky moraine. This moraine was actually one of several moraines deposited by the four glaciations, which include Medial Moraine and Bridalveil Moraine. After the Tioga Glacier retreated this moraine formed a lake that flooded nearly the entire valley. Gradual sedimentation filled Lake Yosemite, creating a broad and flat valley floor. Sediments of glacial origin continued to travel down the Merced River following then, helping to form the flat floor of the Central Valley. Paiute, of origin from the eastern Sierra near the Mono Lake area, also lived in the upper watershed of the Merced River. The Sierra Miwok and Mono Lake Paiute eventually, through cultural interaction over time, formed a new culture, the Ahwahnechee, derived from Ahwahnee, meaning "the valley shaped like a big mouth" (referring to U shaped Yosemite Valley). In the early 19th century, several military expeditions sent by Spanish colonists from coastal California traveled into the Central Valley. One of these trips, headed by lieutenant Gabriel Moraga, arrived on the south bank of the Merced River on September 29, 1806. They named the river Rio de Nuestra Señora de la Merced (River of Our Lady of Mercy), who is the patron saint of the diocese of Barcelona and is celebrated on September 24. Another expedition to the Central Valley in 1805 also named the Kings River upon reaching it on January 6, 1805, which is the feast of the Magi or Epiphany. Moraga's expedition was part of a series of exploratory ventures, funded by the Spanish government, to find suitable sites for missions in the Central Valley and the Sierra Nevada foothills. In 1808 and 1810, Moraga led further expeditions along the lower Merced River below Merced Canyon, each time coming to nothing. Eventually, plans to establish a mission chain in the Valley were abandoned. In 1855, Merced County was created, named after the Merced River. Following the establishment of Merced County and the independence of California from Mexico, many settlers came to the Merced River area and established small towns on the Merced River. One of the first was Dover, established in 1844 at the confluence of the Merced River with the San Joaquin River. Dover functioned as an "inland seaport" where boats delivered supplies from the San Francisco Bay area to settlers in the San Joaquin Valley. Some towns that followed were Hopeton, Snelling and Merced Falls, the latter named for a set of rapids on the Merced River near the present day site of McSwain Dam. In the late 1880s a flour mill, woolen mill and a few lumber mills were constructed at Merced Falls. The Sugar Pine Lumber Company and Yosemite Lumber Company operated lumber mills at Merced Falls for over thirty years, relying on narrow gauge railroads to ship lumber from the Sierra Nevada along the Merced River. Following the construction of the Central Pacific and Southern Pacific Railroads, many of the river towns on the Merced River were deserted. Several cities that did achieve prominence, however, include Merced and Turlock, both located on the railroad. The California Gold Rush in the 1850s saw gradually increasing mining in Merced Canyon and Yosemite Valley. Many Native Americans in the area revolted, leading to conflicts between miners and the Ahwahnechee. In 1851 the Mariposa Battalion was formed to drive the remaining Ahwahnechee out of the valley into reservations. The Battalion fought an Ahwahnechee group led by Chief Tenaya over the South Fork of the Merced River. Eventually, they succeeded in driving most of the Indians out of the Yosemite Valley, first into a reservation near Fresno. Following the gold rush, the Ahwahnechee were allowed back into Yosemite Valley, but further incidents prompted a second battalion to drive them out, this time to the Mono Lake area. Many place names in the valley have their origin from the Mariposa Battalion. Even before the establishment of Yosemite National Park, tourists began to travel into the Merced Canyon and Yosemite Valley as early as 1855. The first roads were constructed into Yosemite Valley in the 1870s. The first was Coulterville Road, followed by Big Oak Flat Road, a trading route from Stockton to Merced Canyon. Environmental movements led by John Muir and Robert Underwood Johnson convinced the U. S. Congress to establish Yosemite National Park in 1890. With the creation of the national park tourism to the Valley and the Merced River increased significantly, leading to many other roads being built throughout the upper Merced River watershed. Other national forests protecting more of the Merced River upper basin followed, including Sierra National Forest and Stanislaus National Forest. The Yosemite Valley Railroad, originally established with the discovery of mineral deposits in Yosemite Valley and Merced Canyon, continued functioning through the early 20th century carrying tourists to Yosemite Valley along the Merced River. El Portal Road, constructed through Merced Canyon in 1926, put an end to passenger service on the railway, but operations continued until the mid 1940s, when major flooding occurred, destroying sections of the railroad. In the early 20th century, when the upper Merced River basin lay mostly protected, the lower river was the subject of dam building and irrigation diversions by the Merced Irrigation District. The District proposed the Exchequer Dam, completed in the mid 1920s and raised in the 1960s, as a water storage facility on the Merced River. Irrigation with water from the Merced River continued to grow substantially until most of the arable land around the river, some , was under cultivation. By the late 1950s and early 1960s, irrigation in the San Joaquin Valley was to such an extent that many of the rivers ran dry in sections. Upriver of the Merced River confluence with the San Joaquin, the latter river was usually dry, only regaining flow where the Merced River enters. In the mid 20th century, the flow in the Merced River diminished to such a degree that very few salmon returned to spawn in the lower section of the Merced River. In 1991, a fish hatchery, the Merced River Hatchery, was built beside the Merced River just downstream of the Crocker Huffman Diversion Dam, the lowermost Merced River dam. Fall chinook salmon travel up a fish ladder into the hatchery's pools, which are supplied with water diverted from the Merced River. Yosemite Valley saw significant amounts of damage when the river flooded the valley in 1997. In 2024 the New York Times reported that farmers and growers had drained significant volumes of water during the 2022 drought leaving part of the Merced dry without authorities being aware.

Өзендердегі өзгерістер

Ұлттық жабайы және көрікті өзен мәртебесіне толық ие болмаса да, Мерсед өзенінде көптеген бөгеттер мен суармалы су таратқыштар бар. Жаңа Эксшекер бөгеті – өзендегі ең ірі бөгет және суару, су тасқынынан қорғау және гидроэнергия өндіру үшін су жинақтайтын МакКлюр көлін құрайды. Бұл заманауи құрылыстан бұрын, Эксшекер суқоймасын құраған ескі Эксшекер бөгеті болған. 1926 жылы салынған ескі бетон аркалы бөгет 1967 жылы жаңа бетон қаптамалы тас бөгеті салынғанда су астында қалды, бірақ су деңгейі төмендеген кезде кейде көрінеді. Жаңа Эксшекер бөгетінен төмен ағысында МакСвейн бөгеті орналасқан, ол Жаңа Эксшекер бөгеті үшін реттегіш ретінде және электр энергиясын өндіру үшін пайдаланылады. Бұл бөгеттен төменде суармалы су таратқыш Мерсед-Фоллс бөгеті жатыр. Ал ең төменгі орналасқан Крокер Хаффман су таратқыш бөгеті 1906 жылы салынды және Мерсед өзенімен анадромды балықтардың жолын толығымен кеседі. Бұл су таратқыштар Мерсед өзенінің табиғи ағысының шамамен жартысын, ал құрғақ жылдары одан да көп бөлігін алып тастайды. Каскадтар су таратқыш бөгеті 1917 жылы Йосемити аңғарынан Мерсед өзені шығатын жерге ағаштан салынған. Бастапқыда гидроэнергия өндіру үшін салынған бөгет 1985 жылы қолданыстан шығарылды, бірақ бірнеше жыл бойы тұрды. 1997 жылғы үлкен су тасқынынан кейін АҚШ-тың мелиорация бюросы бөгетті тексеріп, оның құлау қаупі бар екенін анықтады. "Жоғары қауіпті" құрылым ретінде жіктелген бөгет бастапқыда Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізуді қарастырды, бірақ тым қауіпті деп танылып, кейіннен алынып тасталды. Бүгінде Мерсед өзені МакКлюр көлінен жоғары ағысында толығымен еркін ағып, ешқандай бөгеттерге тосқауыл болмайды. Мерсед суару ауданы (МИД) төменгі өзендегі суару инфрақұрылымының көп бөлігін басқарады, ол ауыл шаруашылығы жерлерін сумен қамтамасыз етеді. Жалпы жүйеге шамамен 4000 бақылау қақпасы және 793 миль (1276 км) каналдар мен тармақ каналдар кіреді. Суару төменгі өзеннің суының көп бөлігін алып тастады, нәтижесінде өзен Сан-Хоакинға құятын жерде көбінесе кішкентай арнаға дейін тарылады. Суарудан кері ағып келген сулар пестицидтер, тыңайтқыштар және басқа да ластаушы заттарды өзенге әкеледі. МИД федералды талап бойынша жыл сайын өзен бойымен үздіксіз ағып тұратын кеміндегі белгілі бір көлемде су жіберуге міндетті, су тасқынынан артық су жіберілмейді.

Despite its partial status as a National Wild and Scenic River, the Merced River has many dams and irrigation diversions. New Exchequer Dam is the largest dam on the river and forms Lake McClure, which holds of water for irrigation, flood control and hydropower generation. This modern structure was preceded by the old Exchequer Dam forming Exchequer Reservoir. The old concrete arch dam, completed in 1926, was flooded out when the new concrete faced rockfill dam was built in 1967, but occasionally reappears during periods of low water. Downstream of New Exchequer Dam is McSwain Dam, which serves as a regulating forebay for New Exchequer Dam and also generates power. Below this dam is Merced Falls Dam, an irrigation diversion dam. The lowermost, the Crocker Huffman Diversion Dam, was built in 1906 and completely blocks the passage of anadromous fish up the Merced River. Together, these diversions remove almost half the natural flow of the Merced River, and an even greater proportion during dry years. Cascades Diversion Dam was a timber crib dam built in 1917 near where the Merced River flows out of Yosemite Valley. Originally built to generate hydropower, the dam was decommissioned in 1985 but remained standing for a number of years afterward. After the great flood of 1997, the U. S. Bureau of Reclamation surveyed the dam and found it in danger of failure. Classified as a "high hazard" structure, it was originally considered for inclusion on the National Register of Historic Places but was deemed too dangerous, and was subsequently removed. Today, the Merced River above Lake McClure is completely free flowing and unobstructed by any dams. The Merced Irrigation District (MID) operates most of the irrigation infrastructure on the lower river, which supplies water to of farmland. As a whole, the system includes about 4,000 control gates and 793 mile (1276 km) of canals and laterals. Irrigation has taken most of the water out of the lower river, which is often reduced to a small stream where it joins the San Joaquin. Irrigation return flows carry pesticides, fertilizer and other pollutants into the river. The MID is federally required to allow at least of water annually to flow continually down the river, not including floodwater releases.

Демалыс

Мерсед өзені және оның салалары, ішінара Йосемити ұлттық паркінің арқасында, танымал демалыс орны болып табылады. Су алабында қайықпен жүзу, балық аулау, кемпинг және жаяу серуендеу сияқты көптеген іс-шаралар бар. Ақ су рафтингіне Мерсед өзенінің каньонының Йосемити аңғарының төменгі жартысынан МакКлюр көліне дейінгі бөлігінде рұқсат етіледі. Бұл бөлімдегі ең қиын шатқалы III және IV классқа жатады, көбінесе Эль-Порталдан жоғары орналасқан. МакКлюр көлінде де қайықпен жүзуге болады. Мерседтің жоғарғы су алабында кемпингке әдетте белгіленген кемпингтерде ғана рұқсат беріледі. Мерсед өзені мен оның салалары бойындағы кемпингтерге Railroad Flat, McCabe Flat, Willow Placer, Мерсед көлі, Vogelsang көлі, Sunrise Creek, May Lake, Bridalveil Creek және Bridalveil Creek бастауы Острендер көліне жақын орналасқан шатыр кіреді. "Railroad Flat" атауы бір кезде Мерсед өзенінің каньоны арқылы Йосемити аңғарына дейін өткен Йосемити аңғары теміржолынан шыққан. Ескі теміржол жолы әлі де сақталған және қазір ол қоғамдық жолға айналған. Мерсед өзенінің су алабында көптеген басқа да жолдар бар, ең танымалдары – Джон Мьюр жолы, ол Happy Isles маңынан басталып, Giant Staircase арқылы көтеріледі, Vernal және Nevada шарлауығынан өтеді, Кіші Йосемити аңғарына жетеді және солтүстікке қарай Sunrise Creek бойымен Tuolumne Meadows маңындағы Pacific Crest Trail жолымен қосылады. Жолдар өзенді Кіші Йосемити аңғары арқылы бастауға дейін, сондай-ақ Illilouette, Bridalveil, Yosemite, Alder және Chilnualna салалары және Мерсед өзенінің төменгі Оңтүстік саласы бойымен жалғасады. Кейбір бөліктерде, оның ішінде төменгі Bridalveil Creek, жоғарғы Оңтүстік саласы және әсіресе қауіпті Tenaya Canyon бойында жолдар жоқ.