Фуад Шехаб: Ливан президенті және әскери қайраткері
Fouad Chehab
Фуад Шеһаб – Ливанның экс-президенті (1958-1964). Ливан армиясын құрған генерал, тәуелсіздіктен кейін басшысы болды. Биографиясы, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливанның үшінші президенті (1902–1973)
Third President of Lebanon (1902–1973)
Фуад Абдалла Шехаб (19 наурыз 1902 – 25 сәуір 1973) – 1958–1964 жылдар аралығында Ливан президенті қызметін атқарған ливандық генерал және мемлекет қайраткері. Ливан Франциядан тәуелсіздік алғаннан кейін Ливан армиясының құрылуына негіз салды және 1946 жылы оның алғашқы қолбасшысы болды. Газирде ақсүйек отбасында дүниеге келген Шехаб 1919 жылы француз армиясына қосылды. Өз әкімшілігіне қарсы кеңінен наразылықтар болғандықтан отставкаға кеткен президент Бешара Эль-Хури оны Ливанның премьер-министрі етіп тағайындады және келесі президенттік сайлауды ұйымдастыру міндетін жүктеді, нәтижесінде Камиль Шамун сайланды. 1958 жылғы Ливан дағдарысы кезінде Шамун мен мұсылман көшбасшылары арасында Шехаб армияны үкімет немесе оппозиция тарапына шығуына жол бермеді және осыған қатысты кез келген өтінішті қабылдамады. Бұл шешім армияның біртұтас күйін сақтап, шығынды азайтуға көмектесті. Шехаб 1958 жылғы сайлауда Ливан президенті болып сайланды, ол халықаралық және ішкі деңгейде «бірлескен шешім» ретінде қарастырылды және Шамунның орнын басты. Президент ретінде Шехаб реформалар мен әлеуметтік даму жобаларын енгізгенімен, сондай-ақ заманауи мемлекеттік институттарды құрғанымен ерекшеленеді. Алайда, оның билігі авторитарлық деп сипатталды және саясатта әскери және барлау қызметінің рөлі күшейді. Оның «шехабизм» деп аталатын саяси көзқарастары кейінгі президенттер Шарль Хелу мен Элиас Серкиске әсер етті. Ол 1973 жылы, азамат соғысы басталуға екі жыл қалғанда қайтыс болды.
Fouad Abdallah Chehab (فُؤاد عبد الله شِهاب / ; 19 March 1902 – 25 April 1973) was a Lebanese general and statesman who served as President of Lebanon from 1958 to 1964. He is considered to be the founder of the Lebanese Army after Lebanon gained independence from France, and became its first commander in 1946. Born in Ghazir to a family that traced its origins to nobility, Chehab joined the French Army in 1919. He was appointed Prime Minister of Lebanon by the outgoing president Bechara El Khoury, who resigned due to widespread demonstrations against his administration, and tasked Chehab with the role of organizing the next presidential election, in which Camille Chamoun was elected. During the 1958 Lebanon crisis between Chamoun and Muslim leaders, he prevented the army from siding with the government or the opposition, and refused any request to do so. This decision helped keep the army unified and limited losses. He was elected President of Lebanon in the 1958 election, being considered a "consensus option" both internationally and locally, and succeeded Chamoun. As President, Chehab is credited for introducing reforms and social development projects and building modern state institutions. However, his rule was described as autocratic, and saw an increase in the role of military and intelligence in politics. His political approaches, known as "Chehabism" influenced later presidents Charles Helou and Élias Serkis. He died in 1973, two years before the civil war.
Ерте өмір
1902 жылы туған Чехаб – Абдалла Чехаб пен Бадия Хабичтің үлкен ұлы, оның Фарид пен Шакиб деген екі кіші інісі болған. Ол 1842 жылы Мутасаррифат құрылғанға дейін Осман билігінде Ливан тауын басқарған шехабтық маронит христиан отбасының мүшесі еді. Оның бес атасы Хасан Чехаб, Ливанды 40 жыл билеген Башир Шихаб II-нің ағасы болды. Чехабтың әкесі Абдалла 1910 жылы АҚШ-қа көшіп кетуге тырысты, бірақ одан кейін отбасы одан ешқандай хабар алмады. Ол соңғы рет Марсельде көрінді және оны АҚШ-қа жеткізіп бара жатқан кемеде қайтыс болған болуы мүмкін деген болжам бар.
Born in 1902, Chehab was the eldest son of Abdallah Chehab and Badiaa Hbeich, and had two younger brothers, Farid and Chakib. He was a member of the Maronite Christian family of Chehab, a dynasty which ruled Mount Lebanon under Ottoman rule until the establishment of the Mutasarrifate in 1842. His great grandfather, Hassan Chehab, was the eldest brother of Bashir Shihab II, who ruled Lebanon for 40 years. Chehab's father Abdallah tried to immigrate to the United States in 1910, but the family never heard from him again. He was last seen in Marseille and it has been speculated that he died while on a ship transporting him there.
Француз армиясы (1921-1946 жылдар)
1921 жылы Шехаб Сирияның Дамаск қаласындағы француз әскери мектебіне қабылданды және 1923 жылы лейтенант шенімен бітірді. 1929 жылы капитандыққа өрледі және Рашая казармасының бастығы болды. Кейін ол 1930 жылдары Париждегі École Supérieure de Guerre мектебінде оқыды.
In 1921, Chehab joined the French Military School in Damascus, Syria, and graduated as a lieutenant in 1923. He was promoted to captain in 1929, and headed the Rashaya casern. He later studied at the École Supérieure de Guerre in Paris, France, during the 1930s.
Ливан армиясының қолбасшысы (1946-1958 жж.)
1945 жылы Шехаб Ливан қарулы күштерінің бас қолбасшысы болды, одан кейін төтенше демократиялық президенттік сайлауды қамтамасыз ету міндетімен президенттікке тағайындалды. Төрт күннен кейін Камил Шамун Ел Хуриден кейін президент болып сайланды. Шехаб 1956-1957 жылдары қайтадан қорғаныс министрі болды. 1957 жылғы парламент сайлауындағы округтерді манипуляциялау және сайлаудағы күдікті алаяқтық, содан кейін бірнеше арабты қолдайтын министрлердің қызметтен босатылуы 1958 жылғы Ливан дағдарысы деп белгіленген зорлықты мұсылман көтерілісіне әкеп соқты. Бұл оқиғадан 17 жыл өткен соң (1975-1991) азамат соғысы басталды. 1952 жылғы жағдай сияқты, әскердің бас қолбасшысы қалған Шехаб әскердің ішкі істерге араласуына жол бермеді. Осылайша ол оппозиция және үкімет тарапынан қолдау көрсеткендердің әуежайлар мен мемлекеттік ғимараттар сияқты стратегиялық маңызды нысандарды басып алуына бөгет қойды.
Chehab became Commander of the Lebanese Armed Forces in 1945, Chehab was then appointed president with the duty to ensure an emergency democratic presidential election. Four days later, Camille Chamoun was elected to succeed El Khoury. Chehab was again defense minister from 1956 to 1957. The gerrymandering and the alleged electoral fraud of the 1957 parliamentary election, followed by the dismissal of several pro Arab ministers, sparked a violent Muslim revolt that came to be known as the Lebanon crisis of 1958. The tensions that were exposed would result in a civil war 17 years later (1975–1991). Like in 1952, Chehab, who remained commander of the army, refused to allow the military to interfere. He thus prevented supporters of both the opposition and the government from assuming positions of strategic importance, such as airports and government buildings.
Төрағалық (1958-1964 жж.)
Көтерілісті басу үшін Шамун, көмекшісі Таннер Вильгельм Хейлдің көмегімен американдықтардың араласуын сұрады, соның салдарынан американдық теңізшілер Бейрутке келді. Мұсылмандар тарапынан әділдігі үшін кеңінен сенім артылған, енді американдықтар қолдаған Чехаб елде бейбітшілікті қайта орнату үшін Шамуннан кейін президенттікке консенсус үміткері ретінде таңдалды. Лауазымға кіріскен кезде Чехаб: «Революцияда жеңімпаз да, жеңілген де жоқ» деді. Әртүрлі діни топтармен тығыз байланыс орнатып, секулярлық және діни күштермен ынтымақтастықта, Чехаб шиеленісті басып, елде тұрақтылықты қалпына келтіре алды. 1960 жылы, алты жылдық президенттік өкілеттігінің екінші жылында, елдің тұрақтанғанын және реформаларға жол ашқанын көріп, Чехаб отставкаға кетемін деп ұсынды. Бірақ Ливан Парламентінің депутаттары оны өкілеттігінің соңына дейін қызметте қалуға көндірді. 1961 жылы ол Насер режимімен байланыстарына наразы болған Сирияның әлеуметтік-ұлттық партиясының жасаған төңкеріс әрекетін тоқтатты. Мұндай қауіптерге жол бермеу үшін, Ливанның ішкі істеріне шеттен араласуды болдырмау мақсатында Ливанның барлау және қауіпсіздік қызметтерін күшейтті. Чехабтың билеуі – елдегі христиан және мұсылман халқы арасындағы шартты келісімді сақтаудың қиын міндеті болды. Ол диалог пен ұстамдылық жолын, сондай-ақ қоғамдық реформаларды ұстанды, бұл кейін «Чехабизм» деп аталды. Әділеттілігі мен адалдығы үшін жоғары бағаланған Чехабқа қазіргі заманғы басқару жүйесі мен тиімді мемлекеттік қызметтерді құруға бағытталған бірқатар реформалар мен ережелердің авторы ретінде алғыс айтылды. Бұл оны дәстүрлі феодалдық, конфессиялық және рулық саясаткерлермен қақтығысқа түсірді, олар билікке деген ықпалдарының азаятынын байқады. 1964 жылы, ел басшысы ретінде оның позициясы әлі де көптеген адамдар үшін тұрақтылық пен болашақ реформалардың ең жақсы мүмкіндігі ретінде қарастырылған Чехаб Ливан Конституциясына түзетулер енгізуден бас тартты, бұл оған тағы бір президенттік мерзімге түсуге мүмкіндік берген болар еді. Ол келесі президент болған Шарль Хелудың кандидатурасын қолдады. Кейін Чехаб Оңтүстік Ливандағы палестиналық жасақтарының қарулы күштерінің басқарылуындағы кемшіліктерге және Хелудың дәстүрлі феодалдық саясаткерлердің билікті қайтаруына жол ашуға жасаған әрекеттеріне наразы болды.
To quell the uprising, Chamoun, with the help of his assistant Tanner Wilhelm Hale, requested American intervention, and US Marines soon landed in Beirut. Widely trusted by the Muslims for his impartiality and now supported by the Americans, Chehab was chosen as the consensus candidate to succeed Chamoun as president to restore peace to the country. On taking office, Chehab declared, "The revolution has no winners and no losers". Following a path of moderation and co operating closely with the various religious groups, and with both secular and religious forces, Chehab was able to cool tensions and bring stability back to the nation. In 1960, two years into his six year presidential mandate, seeing that the country had been stabilised and having paved the way for reforms, Chehab offered to resign. However, he was persuaded by members of the Lebanese Parliament to remain in office for the rest of his mandate. In 1961, he suppressed an attempted coup by the Syrian Social Nationalist Party, which had been infuriated over his associations with the Nasser regime. To hinder such future threats, he strengthened the Lebanese intelligence and security services to prevent any further foreign interference in Lebanese internal affairs. Chehab's rule was a delicate balancing act of maintaining relative harmony between the nation's Christian and Muslim populations. He followed the path and principles of dialogue and moderation coupled with public reforms, which came to be known as Chehabism. Generally deeply respected for his honesty and integrity, Chehab is credited with a number of reform plans and regulations to create a modern administration and efficient public services. That eventually brought him into conflict with the traditional feudal, confessional, and clan based politicians, who saw their grip on power diminishing. In 1964, Chehab, whose presence at the head of the country was still seen by many as the best option for stability and future reforms, refused to allow the Lebanese Constitution to be amended to permit him to run for another presidential term. He backed the candidacy of Charles Helou, who became the next president. Chehab later became dissatisfied with Helou's presidency over the perceived mishandling of the armed presence of Palestinian guerrillas in Southern Lebanon and over Helou's maneuvers to pave the way for the traditional feudal politicians to regain power.
Кейінгі өмірі (1964-1973)
Шехаб 1970 жылғы президенттік сайлауға қатысады деп күтілді, бірақ тарихи мәлімдеме жасап, өзінің қызметтегі тәжірибесі ел халқының дәстүрлі немесе феодалдық саясаттан бас тартуға немесе заманауи мемлекет құруда оны қолдауға дайын емес екеніне көндіргенін айтты. Оның орнына ол өзінің шәкірті Элиас Саркисті қолдады. Ливан тарихындағы ең тартысты сайлауда Саркис феодалдық көшбасшы Сулейман Франгиеге Ұлттық Ассамблеяда бір дауыс айырмасымен жеңілді. Бұл сайлау осы саяхатшы мемлекет қайраткерінің жеңілісі ретінде қарастырылды және Шехабтың реформалары мен дәуірінің аяқталуын білдірді. Франгие өкілеттігінің алғашқы айларында Шехаб құрған елдің барлау және қауіпсіздік қызметтері таратылды. Олар саяси өмірге тым күшті ықпал етеді деп айыпталды. Алайда, бұл елдің ішкі істеріне шетелдіктердің араласуын күрт арттырды, ол 1973 жылы палестиналық әскери күштердің елге кіруімен және 1975 жылы Ливан азаматтық соғысының басталуымен көрінді. Фуад Чехаб 1973 жылдың сәуір айында Бейрутта 71 жасында дүние салды.
Chehab was widely expected to contest the presidential election of 1970, but in a historical declaration, he declared that his experience in office had convinced him that the people of his country were not ready to put aside traditional or feudal politics or to support him in building a modern state. He chose to endorse his protégé, Elias Sarkis, instead. In the closest vote in Lebanese history, Sarkis lost the election to the feudal leader Suleiman Frangieh by a single vote in the National Assembly. The election was regarded as a defeat for the old statesman and marked the end of the Chehabist reforms and era. The first months of the Frangieh mandate saw the dismantling of the country's intelligence and security services, which had been built by Chehab. They were feared and accused of maintaining a strong grip on political life. That, however, allowed rapidly increasing multiple foreign interference in the internal affairs of the country, soon manifesting itself into a Palestinian military presence in 1973 and the onset of the Lebanese Civil War in 1975. Fouad Chehab died in Beirut in April 1973, at the age of 71.
Сурет
Шехабты Ремонд Эдде сияқты бірнеше саясаткер, Самир Аталла және Джихад Аль Хазен сияқты журналистер, Зиад Рахбани сияқты сарапшылар елдің ең ұлы президенті деп есептейді. Шейх Махер Хаммуд оның Тайф келісіміне дейінгі президенттердің арасында ең лайықтысы екенін, үлкен атқару билігіне ие болуға құқылы екенін айтты. Дегенмен, профессор Ас'ад ӘбуХалил төңкерістен кейінгі билігін сынап, оны "полициялық мемлекет" деп сипаттады.
Chehab is seen as the greatest president of the country by several politicians such as Raymond Eddé, journalists such as Samir Atallah and Jihad Al Khazen, and commentators such as Ziad Rahbani. Sheikh Maher Hammoud said that he is the only pre Taif president who deserved major executive powers. However, Professor As'ad AbuKhalil criticized his rule after the coup, calling it a "police state".
Құрметтер
2008 жылы министрлер кеңесі оны "тәуелсіздіктің қайраткері" деп атады. 1994 жылы Жоуние қалалық стадионы "Фуад Чехаб стадионы" деп қайта аталды. 2016 жылы оның Жоуниедегі үйі мұражай ретінде ашылды. Жобаға жұмсалған қаржы 1,5 миллион долларды құрады.
In 2008, the council of ministers named him as one of the "men of independence". The Jounieh municipal stadium was renamed "Fouad Chehab stadium" in 1994. In 2016, his house in Jounieh was established as a museum. The project reportedly cost $1.5 million.
Ұлттық марапаттар
+ Таспаның сипаттамасыRef. "Кедр" ұлттық орденінің командирі"Кедр" ұлттық орденінің үлкен офицері"Кедр" ұлттық орденінің үлкен кордоны
+RibbonDescriptionRef. Commander of the National Order of the CedarGrand Officer of the National Order of the CedarGrand Cordon of the National Order of the Cedar
Шетелдік марапаттар
Таспаның сипаттамасы: Сирия Араб Республикасының Азаматтық Еңбегі Ордені – Бірінші сынып. Сирия Араб Республикасының Азаматтық Еңбегі Ордені – Үздік. Палестиналық естелік медалі. Екі өзен орденінің әскери дәрежесі – Екінші сынып. Қайта өрлеу орденінің командирі. Croix de Guerre TOE. Иордания Жұлдызы Орденінің Ұлы Кордоны.
RibbonDescriptionRef. Order of Civil Merit of the Syrian Arab Republic First classOrder of Civil Merit of the Syrian Arab Republic ExcellentPalestinian Commemorative MedalMilitary Grade of the Order of the Two Rivers Second ClassCommander of the Order of the RenaissanceCroix de Guerre TOEGrand Cordon of the Order of the Star of Jordan