Кіріспе

Уильямсбург көпірі – Нью-Йорк қаласындағы Ист-Ривер өзені арқылы салынған аспалы көпір. Ол Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігін Бруклиндегі Уильямсбург ауданымен байланыстырады. Алғашқыда Ист-Ривер көпірі деп аталған Уильямсбург көпірі 1903 жылы салынсып аяқталды және 7308 фут (2227 метр) ұзындығымен 1924 жылға дейін әлемдегі ең ұзын аспалы көпір болып саналды. 1892 жылдың қаңтарында ұсынылған көпір жобасы 1895 жылы бекітілді. Бас инженер Лефферт Л. Бактың басшылығымен жұмыс 1896 жылдың 19 маусымында басталды. Көпір 1903 жылдың 19 желтоқсанында ашылды. Көпірде жолдар, жаяу жүргіншілерге арналған жолдар мен Нью-Йорк метросының жолдарынан өзге, төрт трамвай жолы да болды, бірақ олар 1936 және 1949 жылдары жолдарға ауыстырылды. Көпірде ауыр құрылымдық кемшіліктер анықталғаннан кейін 1980 және 1990 жылдары толықтай жөндеуден өтті, ал 2020 жылдары қайтадан жаңартылуда. Уильямсбург көпірінің негізгі бөлігі 1600 фут (488 метр) ұзындығында және төрт негізгі кабельге тіреледі, олар екі 335 фут (102 метр) биіктіктегі мұнаралардан ілінген. Ұқсас аспалы көпірлерден ерекшелігі, оның бүйірлік бөліктері фермалық конструкциялармен және қосымша мұнаралармен нығайтылған. 118 фут (36 метр) биіктіктегі көпірдің жабынында сегіз бағыттық көлік жолағы, екі метро жолы және Манхэттенде бірігетін екі жаяу жүргіншілер мен велосипед жолы бар. Бұл көпір Нью-Йорк қалалық көлік департаментінің күтуіндегі Манхэттен аралы мен Лонг-Айленд арасындағы төрт ақысыз көпірдің бірі, сондай-ақ солтүстікке қарай Куинсборо көпірі мен оңтүстікке қарай Манхэттен және Бруклин көпірлері де осы департамент қарауында.

Жоспарлау

1892 жылдың қаңтар айында Нью-Йорк штатының заң шығарушы органында Ист-Ривер Бридж Компаниясын тіркеу туралы заң ұсынылды. Компания Нью-Йорк қаласының ішінде, Манхэттеннен Бруклинге, сол кездегі жеке қалаға, Ист-Ривер арқылы аспалы көпір салуды жоспарлаған. Компания 1892 жылдың 9 наурызында тіркелді. Фредерик Ульманн басқарған Ист-Ривер Бридж Компаниясына Манхэттеннен Бруклинге екі көпір салуға рұқсат берілді, олардың бірі Бруклиннің шығыс ауданындағы (кейін Уильямсбург деп аталған) Бродвейге дейін созылатын. АҚШ-тың соғыс министрі 1893 жылдың қаңтарында Уильямсбургке дейінгі құрылысты мақұлдады, бірақ көпірдің ортасы кем дегенде 43 метр (140 фут) биік болуын талап етті. 1893 жылдың ортасында Ист-Ривер Бридж Компаниясының жарғылық капиталы 2 миллион долларға белгіленді және үш адам көпір комиссарлары болып тағайындалды. Қыркүйек айында көпірдегі жоғары жылдамдықты теміржол желісі мақұлданды. Комиссарлар қазан айында жоспарланған көпір туралы есепті Нью-Йорк Жоғарғы Сотына ұсынды, бірақ 1894 жылдың қаңтарында Жоғарғы Сот көпір құрылысын қаржыландыру үшін 2 миллион долларлық капитал жеткіліксіз деп шешті. 1894 жылдың 15 ақпанында Ист-Ривер Бридж Компаниясы компанияның жарғысының мерзімі бітуіне жол бермеу үшін Бруклиндегі көпірдің бірінші тірегіне шұңқыр қазды. Нью-Йорк апелляциялық соты, штаттың жоғарғы соты, қазан айындағы Жоғарғы Сот шешімін күшінде қалдырды. Компания директорлары сол қарашада көпір құрылысының кестесін жасау үшін отырыс өткізді. Сонымен қатар, Лондондық фирма көпірді қаржыландыруды ұсынды, ал компания Манхэттенге жақын жердегі мүлікті иеліктен шығаруға кірісті. Сол айда штаттық заң шығарушы орган Ист-Ривер Бридж Компаниясының жарғысын тоқтату туралы заң жобасын қарады. Ширен мен Нью-Йорк қаласының мэрі Уильям Л. Стронг сәуір айында көпірді бірлесіп қаржыландыруға және комиссарлар тобын тағайындауға келісті. Ширен сол маусымда үш комиссар тағайындады, ал комиссарлар келесі айда инженерді жалдау және облигациялар шығаруды ұсынды. Комиссия 1895 жылдың желтоқсан айында Ульманның жарғысын сатып алуға шешім қабылдады. 1896 жылдың наурыз айында штаттық Жоғарғы Сот судьясы осы сатып алуға қарсы бұйрық шығарды; бұл шешім апелляцияда күшін жойды, ал басқа Жоғарғы Сот судьясы сол маусымда сатып алуды растады.

Ұңғымалар мен жер туралы келіссөздер

1895 жылдың тамызының басында Лефферт Л. Бак Ист-Ривер көпірінің бас инженері болып тағайындалды. Келесі айда көпір үшін бес алдын ала бұрғылау жүргізуге бір мердігер шақырылды. Келесі жылы Бруклин мен Нью-Йорк қалаларының әкімдері көпір құрылысына әрқайсысы 250 000 доллар бөлуге келісті. Бак 1896 жылдың ақпанында Ист-Ривер көпірінің жаңартылған жоспарларын ұсынды, оның максималды биіктігі 41 метрге дейін төмендетілді. Бұл өзгерістер Соғыс министрлігі және Нью-Йорк портының сызық кеңесі тарапынан жақын арада мақұлданды, ал комиссия мүшелері құрылысты қаржыландыру үшін 1 миллион долларлық облигациялар шығару туралы шешім қабылдады. Наурыз айында Ист-Ривер көпірі комиссиясы көпірдің кассондары үшін шұңқырларды қазу бойынша ұсыныстарды сұрады. Жұмысшылар шұңқырларды қазып жатқанда, Бак көпірдің тіреуіштері мен негіздеріне арналған жоспарларды дайындады. 1896 жылдың маусым айына дейін комиссия мүшелері көпірдің Манхэттендегі соңғы аялдамасын Гранд-стритте орналастыруды қарастырды. Сол айда комиссия мүшелері Гранд-стриттің тарлығын болдырмау үшін көпірдің Манхэттендегі соңғы аялдамасын Деланси және Клинтон көшелеріне көшіруге шешім қабылдады. Бруклинде Williamsburgh Savings Bank ғимаратынан аулақ болу үшін жол түзуленді. Көпір құрылысы 1896 жылдың 19 маусымында, мердігерлер Ист-Ривердегі мұнаралардың негіздері үшін шұңқырларды қазуды бастағанда іріктеле бастады. Соңғы жоспарлар 22 шілдеде қабылданды, бұл комиссия мүшелеріне құрылыс келісімшарттары бойынша ұсыныстар сұрауға мүмкіндік берді. Бактың жоспарлары сол тамызда қабылданды. 1896 жылдың қыркүйегіне қарай, ақша жетіспеуіне байланысты көпірдің аяқталуы бір жылға кешіктірілді. Бруклин және Нью-Йорк қалалық үкіметтері облигацияларды сатуға тырысты, бірақ көп нәтиже болмады. Уильямсбург көпірінің құрылысы аясында Деланси көшесіне жақын 61 метрлік жер учаскесін иеліктен шығару қажет болды. Бұл учаскеге Лима шіркеуі, бірнеше мектептер және голланд үлгісіндегі үйлер кірді. Көпір комиссиясы 1896 жылдың қазанында Бруклин мен Нью-Йорк паром компаниясына тиесілі Деланси көшесінің соңындағы паромды иелігіне алды. Уильямсбургте комиссия мүшелері Оңтүстік 5-ші көшені жабуды немесе кеңейтуді қарастырды. Комиссия мүшелері Бруклин жағалауындағы компанияның жерін сатып алу үшін Американдық қант өңдеу компаниясымен келіссөздер жүргізді; комиссия мүшелері 1896 жылдың соңында компанияға 350 000 доллар ұсынды, бірақ компания сатудан бас тартты. Бруклиндегі жерді сатып алу бойынша келіссөздер әлі де жалғасып жатыр, бұл қаланың ақша жетіспеуіне байланысты қиындықтар тудырды.

Кезек және зәкірлеу шарттары

Комиссия мүшелері 1896 жылдың қазан айында кассиондарға арналған тендерлерді сұрады, ал Патрик Х. Флинн сол айда кассиондарды салуға келісімшарт алды. Ұзақ өтпей Флинн Бруклиндегі Солтүстік 2-ші көшеде жер сатып алып, ондағы кеме құрылыс орнында кассиондарды жасады. Кассионда жұмыс істейтін жұмысшылар әрқайсысы 30-дан 50 адамнан тұратын үш сегіз сағаттық сменада еңбек етті. Кассиондар толыққан соң, олар өзеннің екі жағына да иіліп тасылды. 1897 жылдың ақпан айында көпір комиссиясы Деланси көшесінің соңындағы жерді иеленді. Нью-Йорк штатының губернаторы Франк С. Блэк 1897 жылдың мамырында екі заңға қол қойды, ол көпір комиссиясына көпірге жақын жердегі кеңістікті жалға алуға және Бруклинге кіреберіс үшін Оңтүстік 5-ші көшенің бір бөлігін жабуға рұқсат берді. Бірінші кассион сол айда аяқталып, 15 мамырда Манхэттендегі Деланси көшесіне буксирленді. Бруклиндегі аспалы мұнараның негізін салуға арналған келісімшарт келесі күні аукционға қойылды. Әр кассионның айналына су басудан қорғау үшін бөгет салынды, ал жұмысшылар кассиондардың ішінде негіздерге арналған топырақты қазып шығарды. Колин Маклин Бруклиндегі аспалы мұнараның негізін салу үшін мамыр айында жұмысқа алынды. Штат заң шығарушы органы 1897 жылдың мамырында көпірдің Бруклинге жақын жерін түзу үшін заң қабылдады, сондай-ақ сот Бруклиндегі жерді сатудан бас тартқан жер иесінің жерін беруге міндеттеді. Комиссия мүшелері қыркүйек айында бекіткіштерге арналған тендерлерді қабылдауды бастады. Degnon McLean Construction Company компаниясы Бруклиндегі бекіткішті салуға шақырылды; штат судьясы бәсекелес ұсынушыға келісімшартты қайта тапсырудан бас тартты. Манхэттендегі бекіткіштерді салуға шақырылған Shanly & Ryan сол қазанда бекіткіштерін салуды бастады. Келесі айда көпір комиссиясы көпірдің тіректері үшін Бруклин жағындағы су астындағы жерді алды.

1898 және 1901 жылдар аралығындағы прогресс

1897 жылдың соңына қарай Бруклин мен Манхэттен Ұлы Нью-Йорк қаласына біріктірілуге дайын тұрды. Біріктірілген қаланың тұңғыш мэрі Роберт Андерсон Ван Вайк 1898 жылдың қаңтарында бұрынғы көпір комиссарларын ысырапшылық пен кешігулерді себеп етіп алып тастады және алты жаңа комиссар тағайындады. Ескі комиссарларды қызметтен шеттету олардың қайта тағайындалуына қатысты мемлекеттік заң қабылдауға және Нью-Йорк қаласы үкіметіне қарсы сот процесін ашуға әкелді. Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьясы маусым айында ескі комиссарларды қалпына келтіру керек деген шешім шығарды, бірақ келесі айда апелляциялық сот осы шешімді күштен шығарды. 1899 жылдың қаңтарында штат сенаторы көпір құрылысын бақылау үшін екі партиялық мемлекеттік комиссия құруды ұсынды, бірақ заң жобасы мақұлданбады. Штаттың жоғары соты – Нью-Йорк апелляциялық соты 1899 жылдың ақпанында бастапқы комиссарларға қарсы шешім шығарды. 1901 жылы қосымша заң қабылданғаннан кейін, Шығыс өзені көпірінің комиссарлары 1902 жылдың 1 қаңтарынан бастап қалалық Көпірлер комиссарымен алмастырылды. Құрылыс барысында бірнеше адам қаза тапты, алғашқы қайғылы оқиға 1897 жылдың желтоқсан айында болды. 1898 жылы тағы бір жұмысшы кранның иілімінен қаза тапты; 1900 жылдың мамырында екі жұмысшы көпірден құлап қаза тапты; 1900 жылдың қыркүйегінде Бруклинге жақын жердегі құрылыстан құлап, бас металл конструкциясының инженері көз жұмды; ал 1902 жылдың наурызында бригадир суға батып қайтыс болды.

Қаржылық кемшіліктер

Комиссия мүшелері аспалы мұнараларға арналған келісімшартты 1898 жылдың ақпанында жасауды жоспарлаған еді, бірақ комиссияның қаржы тапшылығына байланысты бұл шара кейінге шегерілді. Комиссияға сол наурыздың басында 500 000 доллар бөлінетін болғанмен, олардың банк шотында 1000 доллардан да аз ақша болды және келісімшарттар жасау мен қарыздарды төлеу үшін 4,14 миллион доллар қажет еді. 1898 жылдың сәуір айында бекіткіштерде және әрбір кассионның үстіндегі іргетастарда жұмыс жүргізіліп жатты, бірақ комиссияда ақша жетіспегендіктен комиссия мүшелерінің жалақысын тіпті кеңсе жалдау ақысын төлей алмады. Бекіткіштердегі жұмыс жұмысшылардың ереуілі мен жағдайдың нашарлауына байланысты да тоқтап қалды. Бірақ қала көпірдің құрылысын жалғастыру үшін 4 миллион долларлық облигацияларды әлі шығармаған еді. 1898 жылдың шілдесінде Бағалау кеңесі 2,487 миллион долларлық облигацияны мақұлдады, ол бекіткіштер мен іргетастарды төлеуге жұмсалды. Комиссияға жер иелеріне өтемақы төлеу үшін тағы 640 000 доллар қажет болды, осы кезде жобаның жобалау жұмысы дерлік аяқталған еді. Көпір комиссиясы 1898 жылдың тамызында мұнаралар мен палубаларға конкурс жариялау туралы шешім қабылдау үшін қайта жиналды. Сол қыркүйекте жұмысшылар жалақы алмайтындарын айтып шағымданды, сол кезде іргетастар аяқталуға жақын еді. Комиссия сол айда 2 миллион доллар алды, бұл жыл соңына дейін қарыздарды төлеуге жеткілікті болды. Бірақ 1899 жылдың басында көпір комиссиясының 500 000 доллар қарызы болып қалатын еді, ал бүйірлік аралықтарға арналған келісімшарттар тіпті жасалмаған еді. Қаржының жетіспеуі 1899 жылдың көп бөлігінде көпірдің құрылысын баяулатты. Бағалау кеңесі 1899 жылдың қаңтарында мұнаралар мен бүйірлік аралықтарға арналған 1,5 миллион долларлық облигацияны мақұлдады, сондай-ақ мамыр айында жер сатып алуға 500 000 долларлық, ал шілдеде кабельдер мен жер сатып алуға 4 миллион долларлық облигацияны мақұлдады, бірақ Нью-Йорк қалалық кеңесі соңғы мәселе бойынша дауыс беруді кейінге шегерді, оны Ван Уайк желтоқсанға дейін бекіте алмады. Бактың есебуынша, қаржыландырудың кешігуі құрылысты екі жарым жылға ықшамдады.

Мұнара, палуба және кабель келісімшарттары

1899 жылдың ақпан айында Нью-Джерси болат және темір компаниясы мұнаралар мен бүйірлік аралықтарды салуға 1,220,230 долларлық келісімшарт алды; келісімшарттың құны шамамен 620,000 долларға бағаланған еді. Келесі айда гранит кесушілердің ереуілі анкерлік іргетастардағы жұмысты қысқа мерзімге тоқтатты. 1899 жылдың соңына қарай аспалы мұнаралардың құрылысына дайындық ретінде уақытша тіреулер орнатыла бастады. Сол жылдың қараша айында көпір комиссиясы кабельдерді салу бойынша ұсыныстарды қабылдауға кірісті. Бірден-бір үміткер Вашингтон Роблинг 1899 жылдың желтоқсанында 1,4 миллион долларға кабельдерді салу келісімшартын алды. Бруклиндегі аспалы мұнараның іргетасы сол ақпанда аяқталды, ал Манхэттен мұнарасының іргетасы құрылыс кезеңінде болды. Әрбір мұнараның биіктігінің ерекше жоғары болуына байланысты, "Бффало Курьер Экспресс" газетінің тілшісі жұмысшыларды "күн сайын өте қауіпті тәжірибелер жасап жатыр" деп сипаттады, ал "Бруклин Дейли Игл" газетінің тілшісі оларды "күнделікті цирк өнерін" көрсетіп жатқандарындай баяндады. 1900 жылдың мамыр айына қарай өзеннің екі жағындағы аспалы мұнаралар жартылай дайын болды, бірақ сол жылы теміршілердің ереуілі жұмысты кейінге жылдырды. Сол жылдың қараша айында кабельдерді салу жұмысы "жақсы жолға қойылды", ал жұмысшылар негізгі кабельдерді салуға көмектесетін төрт уақытша жаяу көпірін жоспарлауға кірісті. Келесі айда мұнаралардың үстіндегі кабельдерді орнату жұмысы аяқталды. 1901 жылдың қаңтарында Carbon Steel Company компаниясы болат сымды сатып алу бойынша келісімшарт алды. Алғашқы сымдар 4000 фут (1219 метр) ұзындығында және салмағы бар бөліктерден жасалды. 1901 жылдың ақпан айында ағаш тіреулерді бөлшектегеннен кейін алғашқы сымдар орнатуға дайын болды және бір айдың ішінде жұмыс аяқталды. Бірінші жаяу көпір маусым айында аяқталды, одан кейін қалған үш кабельге арналған жаяу көпірлер де тез арада салынды. 1901 жылдың ортасына қарай жұмысшылар негізгі кабельдер үшін сымдарды тоқуға дайын болды, ал Роблинг компаниясы сымдарды жеткізіп алды. Манхэттендегі анкерге сымдарды тоқуға арналған машина орнатылды. Роблингтер сонымен қатар негізгі кабельдердің сымдарын өзеннен өткізетін дөңгелектерге арналған сегіз бағыттаушы сым тапсырыс берді. 1901 жылдың 27 қарашасында алғашқы сым Ист-Ривер арқылы тартылды. Роблингтер сымдарды аяқтауға он ай уақыт сұрады, бірақ қалалық көпір комиссары Густав Линдентал мерзімді 1902 жылдың сәуірінен кейін ұзартудан бас тартты. Жұмысшылар 10 сағаттық жұмыс күні ішінде әр жіпке 50 сым немесе күніне 400 сым тігіп алуға қабілетті болды. Ақшаны үнемдеу мақсатында сымдар гальвандалмай, мұнай мен графитпен жабылды; Роблинг компаниясы гальвандалмайтын сымдарды пайдалануға күдікпен қарады, бірақ қалалық шенеуніктер мұнай мен графит қоспасы жеткілікті екенін мәлімдеді. Көпірдің соңғы маңызды келісімшарты орталық аралықтың палубасын салуға қатысты. Көпір комиссиясы 1901 жылдың сәуірінде палубаға арналған ұсыныстарды сұрады, ал Пенсильвания болат компаниясы ең төмен бағаны ұсынды. Жергілікті тұрғын Пенсильвания болат компаниясының келісімшарт алуына қарсы сотқа жүгінгенмен, қала фирмаға жұмысты United Engineering and Construction Company компаниясына тапсыруға рұқсат берді.

Келісімшарттар мен жоспарларға қатысты тәсілдер

Көпір комиссияларына Бруклинге қарайтын бағыт үшін жер сатып алуды 1899 жылдың желтоқсанында аяқтауға рұқсат берілді, бірақ сатып алуға қажетті облигацияларды бекітуге Бағалау кеңесіне жеті ай уақыт керек болды. Бак көпірдің жолындағы барлық ғимараттарды бұзуға төрттен алты айға дейін уақыт кететінін болжады. Көпір комиссарлары 1900 жылдың сәуірінде виадуктарды салу бойынша тендерлерді қабылдауды бастады және келесі айда тендерлерді алды. Маусым айында бағыттар үшін қосымша жерлер сатып алынды, бірақ облигациялар шығарылмағандықтан және тендерлер бойынша даулар туындағандықтан виадуктардың құрылысы кейінге шегерілді. Комиссарлар виадуктарға алғашқы тендерлерді қабылдамады және 1900 жылдың шілдесінде жаңа ұсыныстар сұрады. Келесі айда штаттық судья виадуктарға келісімшарт беруге комиссарларға тыйым салды. Қазан айында бұл тыйым алынып тасталды және Пенсильвания болат компаниясы виадуктарға келісімшарт алды. Ван Уайк 1900 жылдың қарашасында тағы 4 миллион долларлық облигация шығаруға келісім берді, оның көп бөлігі Пенсильвания болат компаниясына төлеу үшін пайдаланылуы керек еді. Бағыттар үшін комиссарлар жүздеген жер учаскелерін сатып алып, 10 000 адамды көшірді. Манхэттен мен Бруклинде виадуктар үшін жерді тартып алу үшін айыптау комиссиялары тағайындалды. Бруклин комиссиялары 1900 жылдың қарашасында тағайындалды. Манхэттен комиссарларының біліктілігіне қатысты даулар болды, сондықтан Манхэттенде айыптау 1901 жылдың наурызына дейін басталмады. Бруклин виадугының құрылысы 1901 жылдың мамырында басталды, ал Пенсильвания болат компаниясы сол жылдың шілдесінде виадуктарға арналған болатты жеткізуді бастады. Манхэттен виадугы келесі айда басталды, бірақ болаттың жетіспеуі жұмысты одан әрі кешіктірді, ал Манхэттендегі ғимараттарды бұзу Бруклиндегіден ұзаққа созылды. «Нью-Йорк Трибьюн» 1293 метрлік бағыт виадуктарын салуға шамамен 10 миллион доллар қажет болады деп есептеді. Бруклин жағындағы жер иелеріне 1902 жылы өтемақы төленуі керек болғанмен, ол бір жылға кешіктірілді. Бруклин бағытының соңынан Гранд-стрит пен Юнион-авенюдің қиылысына дейін диагональды түрде өтетін көше (қазіргі Боринкен-плейс) жоспарланған еді, және көпір комиссарлары мен жергілікті саудагерлер 1900 жылы осы көшені салуға келісті. Бруклиндегі Оңтүстік 5-ші көше, Бруклин бағытының виадугымен алмастырылғаннан кейін, 1902 жылдың басында қайта құрылды. Сондай-ақ, Дриггс даңғылының шығысында алаң салу жоспарланған еді; қала 1902 жылдың шілдесінде алаң үшін жер сатып алды. Көпірдің Бруклин алаңына апаратын Роблинг көшесін кеңейту жоспарланған. Манхэттенде Манхэттен бағытына қосылатын көшеге бірнеше бәсекелестік ұсыныстар енгізілді, олардың әрқайсысы бірнеше миллион доллар тұрады. Әсіресе, дау тудырған ұсыныс Деланси мен Норфолк көшелерінің қиылысынан Купер скверіне дейін созылатын көше болды. 1901 жылдың желтоқсанында қала Деланси көшесін кеңейтуге, Норфолк және Клинтон көшелері арасында алаң салуға және Деланси көшесін батысқа қарай Лафайетт көшесіне дейін кеңейтуге келісті. Манхэттендегі кішкентай алаң 1903 жылдың басында Саффолк және Клинтон көшелері арасында бекітілді, бірақ Деланси көшесін кеңейтуде кешігулер болды. Көпір аяқталғаннан кейін Төменгі Шығыс жағындағы қозғалысты бөлу үшін Аллен көшесі де кеңейтілді.

Lindenthal компаниясын сатып алу және аяқтау

Густав Линдентал 1902 жылғы 1 қаңтарда қаланың көпір комиссары болып тағайындалды және көпір 20 айдың ішінде аяқталуы мүмкін деп болжады. Осы кезде, іргетастар, мұнаралар және кіру жолдары аяқталған еді, бірақ негізгі кабельдердің тек бес бөлігі ғана дайын болды. Сол жылы қалалық контролер болған Эдвард М. Гроут, көпір үшін қалған жерді сот арқылы тартып алудың орнына, жеке сатып алу арқылы иеленуге шешім қабылдады. 1902 жылғы наурыз айында Ист-Ривер көпірі Уильямсбург көпірі деп атау алды. Одан кейін бірнеше инженерлер жұмыстан кетіп, Линдентал Бактың отставкасын сұрады. Линдентал Роблингтерге келісімшарт аяқталған соң күніне 1000 доллар айыппұл төлейтінін уәде берді. Ол сол жылдың мамыр айының басында көпірге алғашқы ресми сапарын жасады және Бакты кеңесші инженер ретінде қалдыруға келісті. Қала әкімі Сет Лоу маусым айында көпірді тексерді, ал ай соңында негізгі кабельдер аяқталды. Hornbostel шілде айында іргетастар мен іргетас орындары үшін түзетілген жоспарларды ұсынды және көпір түнде жарықтандырылатынын мәлімдеді. Бруклинге жақын виадукқа қоршаулар орнатылды, жұмысшылар тік аспалы кабельдерді орнатуға кірісті. Сол жылдың қыркүйек айында Деланси көшесін кеңейту және жалғастыру бойынша қоғамдық тыңдаулар өтті, ал Лоу көпірге жақын виадуктар маңындағы бірнеше көшелердің биіктігін өзгертуге рұқсат берді. Roebling компаниясы қазан айында кабельдер үшін айыппұл төлемеу үшін Lindenthal-мен келісімшарт жасасты және кабельдерді қаз қыштан жасалған матамен орап бастады. 1905 жылы судья қаланың Роблингтерді кешігу үшін жазалай алмайтынына шешім шығарды. 1902 жылғы қарашада Бруклин жағындағы өрттен кейін кабельдерге 50 000 долларлық зиян келді. 1902 жылғы желтоқсанның ортасында кабельдерге жұмыс қайта басталды. 1903 жылдың басында Манхэттенге жақын жолдың жартысы ғана аяқталды, ал жұмысшылар Шығыс өзені арқылы басты көпірді салуға кірісті, екі аспалы мұнарадан бастап ортаға қарай жылжыды. Сол айда негізгі кабельдердің су өткізбейтін жабыны аяқталды. Hornbostel-ден мұнаралардың үстіндегі минареттерді қайта жобалауды сұрағаннан кейін, түзетілген жоспарлар тым қымбат деп танылды. 1903 жылғы ақпан айының соңында Манхэттен және Бруклиннің жартылары біріктірілді. Сол жылдың маусым айында басты көпірдің болаттан жасалған төбесі мен ағаштан жасалған төсеміне тапсырыс берілді. Уильямсбург көпірі сол айға қарай 98 пайызға аяқталды, зақымдалған кабельдер әлі де жөндеуде болды, ал жұмысшылар көпір мен оның кіреберіс виадуктарын бояп, бекітіп жатты. Шілде айының басында Бағалау кеңесі көпірге 1,55 миллион доллар бөлді. Осы кезде Уильямсбург тұрғындары көпірдің сол жылдың соңында жоспарланғандай ашылмауы мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Келесі айда Линдентал іргетастардың үстін бетонмен толтыруға ұсыныстар сұрады және жолдар мен виадукттердің палубаларын аяқтау бойынша ұсыныстар алды. Сондай-ақ, жұмысшылар Уильямсбург көпірінің Бруклин алаңы үшін жерді тазартып, Бруклинге жақын виадуктың астында ойын алаңын салуға кірісті. Линдентал сол қыркүйекте жаяу жүргіншілер жолы үшін ұсыныстар сұрады. Көпірдің солтүстік жағындағы жолдың едені мен төсемі алдымен, содан кейін оңтүстік жағындағы төсемі салынды. Қазан айының соңында Бруклинде асфальт төсеу жұмыстары басталды, ал Линдентал Бруклин алаңына асфальт төсеуге арналған ұсыныстарды алды. Келесі айда асфальт төсеу, кейбір бекіту жұмыстары мен іргетас аркаларынан басқа барлық жұмыстар аяқталды. Жергілікті азаматтық ұйымдар көпірдің ашылуына орай мерекелік шараларды жоспарлады. Лоу 12 желтоқсанда көпірді тексерді, жоспарланған ашылуға бір апта қалғанда.

Ашылуы және 1900-жылдар

Көпір 1903 жылғы 19 желтоқсанда әсем фейерверктер мен шерулермен ашылды. Оның құрылысына 11 миллион доллар жұмсалды. Уильямсбург көпірі бастапқыда ақы төлемелі болды, ал төлемақы мөлшері Бруклин көпіріндегідей болды. Оңтүстік жолмен жаяу жүргіншілер мен көліктер бірге жүрді, ал 1904 жылғы 21 қаңтардан бастап жаяу жүргіншілерге солтүстік жолды пайдалануға рұқсат берілді. Жыл басында қала әкімі болған Джордж Б. Макклеллан кіші көпір арқылы трамвай қызметінің мүмкіндігін тездетуді қалады. Қалалық көпір комиссары сол сәуірде трамвай жолдарының құрылысы бойынша ұсыныстарды қабылдады, ал арнайы жаяу жүргіншілерге арналған жолдың бірі 23 сәуірде салтанатсыз ашылды. Мамыр айының соңында көпірдің солтүстік жағы көліктерге ресми түрде ашылды және көпірдегі шамдар алғаш рет жанып, нұрландырды. 1904 жылдың ортасында Манхэттенге жақын жерде көше сатушыларының базары ашылды, бірақ кейбір сатушылар бұған қарсылық көрсетті. Көпірде трамвай қызметі 1904 жылғы 4 қарашада басталды, екі шетінде де жер үстіндегі трамвай терминалдары болды. Трамвай қызметі басталғаннан кейін Манхэттен жағы тығырылды. 1905 жылы билік өкілдері жедел көлік пен трамвай желілері үшін жер асты терминалдарын салуды жоспарлады. 1905 жылғы желтоқсанда көпірдің екінші жылдығына орай, көпір жыл сайын 100 000 доллардан астам табыс тапты, бірақ келесі жылы кірістер шығындарға теңесті. Сонымен қатар, 1906 жылдың соңына қарай көпірдің орталық бөлігі Бруклинге қарай ығысты, және бұл қателік түзетілгенше жедел көлік қызметі тоқтатылды. 1907 жылы The Wall Street Journal газеті жылдам транзит жолдары пайдаланылмаса да, Уильямсбург көпіріндегі көлік ағыны Бруклин көпіріндегідей болатынын жазды, ал басқа сыншылар көпірдің сыйымдылығының тек он пайызы ғана пайдаланылып жатқанын айтты. Манхэттендегі жер асты трамвай терминалы 1908 жылғы мамыр айында ашылды. Сол жылдың қыркүйегінде жедел көлік қызметі басталғанда, Бруклин Daily Eagle газеті көпірдің сыйымдылығы бірнеше есе артқанын жазды. Көпірдегі жылдам транзит жолдарының ашылуы жолаушыларды трамвайлардан ауыстыруды күтілді. Сол жылы Нью-Йорк қалалық клубы инженерлерден көпірді тексеруді сұрады. Инженерлер 1909 жылдың соңына қарай көпірді нығайтуды жоспарлады, көлік ағыны күрт өскен кезде, қалалық көпір комиссарлары көпірдің қауіпсіз еместігін жоққа шығарды.

1910 және 1920 жылдар

1911 жылы қалалық әкімдік зерттеу жүргізіп, Куинсборо және Манхэттен көпірлерінен жол төлемі алуға құқығы жоқ екенін анықтады. 1911 жылғы шілдеде Нью-Йорк қаласының мэрі Уильям Джей Гейнор басшылығымен жүзеге асырылған популистік саясаттың бір бөлігі ретінде Шығыс өзеніндегі барлық төрт көпірдегі – Куинсборо, Уильямсбург, Манхэттен және Бруклин көпірлеріндегі жол төлемі алынып тасталды. 1912 жылы көпірдің ішкі кабельдерінің бір бөлігі жұмыс істеуден шығып қалды, себебі олар құрылыс кезінде мырышталмаған еді. Көпірді нығайту үшін жұмысшылар кірме және негізгі бөліктерінің фермаларын байланыстыратын жаңа байланыстарды орнатты, бұл жұмыс 1914 жылы аяқталды. Сондай-ақ, екі жақтағы қанаттардың астына қосымша тіреу мұнаралары орнатылды. Келесі жылы сот БРТ компаниясының ешқандай төлем жасауы міндетті емес екенін шешті, өйткені ол көпір арқылы жылдам транзит тасымалын да жүзеге асырды. 1910 жылдардың соңына қарай трамвай компанияларының көпірді пайдалану үшін төлем жасауы керек пе деген мәселе бойынша даулар жалғасты. 1918 жылы қалалық шенеуніктердің бірі Уильямсбург көпіріндегі тығынның нашарлау себебі БРТ компаниясының төлемсіз трамвайларды жіберуі екенін мәлімдеді. 1919 жылы Зауыттар мен құрылыстар комиссары Джон Х. Делани автокөліктерге арналған қосымша жол салуды ұсынды; оңтүстік жаяу жолы көліктерге пайдалануға берілетін болса, барлық жаяу жүргіншілер солтүстік жаяу жолын пайдалануға міндетті болар еді. Көпір 1920 жылдың ортасында болған өрттен кейін шұғыл жөндеуден өтті. Ол кезде коммерциялық көліктер солтүстік жолды, ал жеке көліктер оңтүстік жолды екі бағытта да пайдаланды. Тығынды азайту мақсатында 1920 жылдың қыркүйек айында көпір таңертең тек батысқа, ал түстен кейін тек шығысқа қарай қозғалысқа рұқсат берді, ал қалған уақытта екі бағытта да қозғалыс жүрді. Келесі айда қала әкімі Джон Фрэнсис Хайлан барлық батысқа қарайтын көліктердің солтүстік жолды, ал шығысқа қарайтын көліктердің оңтүстік жолды пайдалануын бұйырды. 1922 жылы көпірдің атауын Бродвей көпірі деп өзгертуге тағы бір әрекет жасалды, оның Бруклин жағындағы көшесі осылай аталды. 1922 жылы зақымды азайту үшін негізгі кабельдердің әрқайсысының айналасына мырыштан жасалған қаптама орнатылды, бірақ негізгі кабельдердегі су сымдардың тозуына себеп болды. Сол жылы Бруклин-Манхэттен транзит корпорациясы (BMT), БРТ компаниясының ізбасары, Уильямсбург көпірінің метро жолдарының ауыстырылатынын хабарлады. 1926 жылы көпірден күніне орташа есеппен 35 000 көлік өткен. 1929 жылғы қарашада қалалық әкімдік үшін тапсырылған инженерлік есеп Манхэттендегі Клинтон көшесінің үстінен эстакада салуды және Бруклин жағындағы троллейбус жолдарының бағытын өзгертуді ұсынды, бұл тығынды азайтуға көмектесер еді. Қалалық кеңес мүшесі Стивен А. Радд сондай-ақ Бушвик даңғылына Бруклинге жақындауын байланыстыруды ұсынды, бұл сол аудандағы тығынды жеңілдетуге бағытталған шара еді.

1930 және 1940 жылдар

Уильямсбург көпірінің солтүстік жағындағы троллейбус желілері 1932 жылдың қаңтарында тоқтады, себебі операторлар тозығы жеткен рельстерді жөндеуге қаражаты жетпеді. Қалалық шенеуніктер дереу 5 метр (18 фут) енді жолға айналдыру жоспарларын жариялады, ал соңында сол жылы жұмысшылар жолға арналған негізді нығайтуға кірісті. 1933 жылға қарай рельстер алынып тасталды, бірақ еңбек тапшылығы салдарынан жұмыс кешіктірілді және қаражат жетіспеуіне байланысты бір кезде тоқтатылды. Жұмыс Манхэттендегі жеті тіреудің шөгуін түзетуді де қамтыды. 1934 жылы жұмысшылар бекіткіштегі кабельдердің бөліктерінен ағып жатқанын анықтады. Көпір 1936 жылдың 22 желтоқсанында ашылды, көліктік өткізу қабілетін алты жолаққа дейін жеткізді. Солтүстік ішкі жол бастапқыда екі бағытты қозғалысқа арналған жолақ ретінде пайдаланылды. Ол кезде көпірден күніне 50 000 көлік өтетін (1904 жылы бұл көрсеткіш 2 900 көлікке дейін өскен еді), ал басқа Ист-Ривер көпірлері де ұқсас тығырындарға тап болды. 1938 жылдың маусым айында Қоғамдық жұмыстар басқармасы сыртқы жолдарды ауыстыруға қаржыландыруға көмектесу үшін 334 000 долларлық грант берді. Жаяу жүргіншілерге арналған жолды да 200 000 долларға ауыстыру жоспарланған. Қалалық қоғамдық жұмыстар департаменті солтүстік сыртқы жолды 1939 жылдың сәуірінде қайта құру үшін жапты және ол сол жылдың маусым айында қайта ашылды. Оңтүстік сыртқы жолға жұмыс қыркүйекте басталды және екі айдан кейін қайта ашылды, бірақ жұмысшылар екі сыртқы жолдағы қоршауларды қайта орнатуда болды. Works Progress Administration жобасының бөлігі ретінде 1941 жылы барлық үш жолдың кіреберіс виадуктары бетонмен қайта жабылды. 1940 жылдары жұмысшылар кабельдердің коррозияға ұшырауын болдырмау үшін зығыр майын құйды. 1946 жылға қарай қала әкімдігі көпірдің құрылымдық жөндеуіне 127 000 доллар жұмсауды жоспарлады. Оңтүстік сыртқы жол 1947 жылдың сәуірінен бастап жөндеу жұмыстары үшін жабылды, ал сол жылы көпірдің аспалы тіректері астындағы роликтер ауыстырылды. Оңтүстік сыртқы жол 1947 жылдың қарашасында аяқталды, ал солтүстік сыртқы жол 1948 жылдың ақпанында жабылды. Осы уақытта Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі көпірдің оңтүстік жағындағы трамвай жолдарын жолға айналдыру үшін қаланың 1948 жылғы капиталдық бюджетінен 2,6 миллион доллар бөлді. 1948 жылдың желтоқсанында барлық трамвай қызметі тоқтатылды. Жаңа жол 1949 жылдың 31 қазанында ашылды. Бұл жобалармен қатар Манхэттендегі Деланси көшесі көпірдің кіреберісіндегі тығындарды азайту үшін кеңейтілді.

1950-1970 жылдар

1949 жылдың соңында «Хорн Конструкция Компаниясы» көпірдің Бруклин жағынан Бруклин-Квинс тас жолына дейінгі қысқа виадукты салуға шақырылды. Бұл виадук 1952 жылы Костюшко көпіріне дейінгі тас жолдың бір бөлігімен бірге аяқталды. Сол онжылдықта қала әкімдігі көпірдің металл конструкциясы мен жол жабынындағы жарықтарды үнемі тексеріп отыратын бір адамды жұмысқа алды. Көпірдің жолдары қайта жабылды, ал конструкциясы 1961 жылдың соңында басталған жөндеу жұмыстарынан кейін қайта боялды; бірнеше жылдан соң жұмысшылар Уильямсбург көпірінің кабельдеріне май жақты. 1969 жылы инспекторлар көпірдің сыртқы жолдарының астында әртүрлі деңгейде коррозияны анықтады, ал келесі жылы кіреберіс виадуктары қайта жабылды. 1970 жылы федералды үкімет ауаның ластануын реттеуге бағытталған бірқатар федералды ережелерді қабылдады. Қала әкімі Джон Линдсей мен Федералдық қоршаған ортаны қорғау агенттігінің жоспары аясында қала әкімдігі 1970 жылдардың басында Уильямсбург көпірін қоса алғанда, төрт тегін Ист-Ривер көпірінде жол төлемін енгізуді қарастырды. Бұл жоспар Нью-Йорк қаласының көлік жүйесіне қаржы жинап, қалаға «Таза ауа туралы» заңға сәйкес келуге мүмкіндік беруді көздеді. Бірақ, АҚШ Конгресі тегін Ист-Ривер көпірлерінде жол төлемін салуға тыйым салды. 1971 жылы инженерлік консультант кіреберіс құрылымдарындағы металл конструкциясын жөндеуді ұсынды. 1973 жылы кіреберіс қайта боялса да, металл конструкциясы жөнделмеді; көпір кейін шала-шала боялды, тіпті коррозияға бейім элементтерді бір немесе екі жылда бір рет бояу қажет болса да. 1978 жылы штаттық үкімет Уильямсбург көпірін және тағы бес көпірді тексеруді бастады. Салдарында, көпірдің негізгі кабельдері әртүрлі деңгейде коррозияға ұшырағаны, көпір құрылымында жарықтар және ілмектелген кабельдердің де тоттанғаны анықталды. 1980 жылға қарай көпірден күніне шамамен 82 400 көлік өткен, ал инженерлік зерттеу көпірдің тіректерінің кейбіреулерінде ауыр коррозияны көрсетті.

Бастапқы қайта құру және өсу ыдырау

1980 жылдардың басында қала көпірді жөндеуге 85 миллион доллар жұмсауды жоспарлаған. Бір ілгек сымы үзілген, ал қалғандары тотыға бастады; көптеген сымдардағы тотық жиналып, оларды алып тастау қиын болды. Қала 1981 жылдың басында сыртқы жолдарды қайта құру жоспарларын жариялады, ал сыртқы жолдарды қайта құру үшін The North Star Electrical Contracting Corporation компаниясы шақырылды. Шығысқа қарайтын сыртқы жол қазан айында, 18 айға созылатын жобаның бөлігі ретінде жабылды. Осы кезеңде шығысқа қарай жүк көліктеріне көпірден өтуге тыйым салынды. 1982 жылдың шілдесінде батысқа қарайтын сыртқы жол жабылғанда шығысқа қарай жүк көліктеріне қайтадан рұқсат берілді. Сыртқы жолдарды қайта құру жұмысы 1983 жылы аяқталды. Көлік қанағаттандырмаушылығын азайту мақсатында 1980 жылдары Нью-Йорк қаласының Көлік департаменті кейбір қатарларды екі бағытты жолақтарға айналдыру және сағаттарда көлік құралдарының жолға көптеп кіруіне шектеулер қою мүмкіндігін қарастырды. 1983 жылдың басында Карл Кох Erecting Co. компаниясы қосымша жөндеу жұмыстарына 3,2 миллион долларлық келісімшарт алды, сондай-ақ сол жылы негізгі құрылымның бір бөлігіндегі болат конструкциялар ауыстырылды. Төрт негізгі ілгек сымын толығымен ауыстыру қажет болғандықтан жөндеу құны 200 миллион долларға дейін өсті; Метрополитендік Көлік Орталығы (MTA) 1984 жылдың басында көпірдегі метро жолдарының ауыстырылу жоспарларын жариялады. 1985 жылға қарай әр үш ілгек сымының бірі ауыстырылды. 1984–1985 жылдардағы ілгек сымдарына бағытталған тексеруде көпірдің құрылымдық тұрақтылығы 1-ден 7-ге дейінгі шкала бойынша 1,6 бағаланды. 1987 жылдың қаңтарына қарай инженерлер негізгі ілгек сымдарының күші қажетті деңгейден үштен екі есе кем екенін анықтады. Осы уақытта инженерлер негізгі сымдарды ауыстыру жоспарларын әзірлеуде болды, сонымен қатар көпірді қайта бояу жұмыстары да жоспарланған. Көпірдің жүйелі тексерулері барысында негізгі ілгек сымдарының бірі басқаларына қарағанда анағұрлым жылдам тозуда екені анықталды; сонымен қатар, кіреберіс виадуктарында ірі жарықтар пайда болды. Сол жылы инженерлер көпірдің тағы бір жүктеме сынағын жүргізді.

Қажетті жөндеу және жобалау жұмыстары

1988 жылдың басында 30 инженерлік фирмаға көпірдің жаңасын салуға арналған жобаларды ұсынуға шақыру жіберілді, сол кезде ол күніне 104 000 көлік пен 85 000 метро жолаушысын тасымалдап тұрды. Тексерушілер кем дегенде 30 тірек арқалықтың қатты тозғанын анықтады; арқалықтардың зақымдануы 1984–1985 жылдарғы тексеру кезінде анықталмаған. Тексеру нәтижесінде көпірде 400-ден астам қауіпті жағдайлар табылды. Көпірге шұғыл жөндеу жұмыстары жүргізілді, оның ішінде кіреберіс жолдарының астындағы болат тіректер де жөнделді. Содан кейін маусым айында метро қызметі қайта жаңартылды; 1988 жылдың шілдесіне дейін барлық қадамдар қайта ашылды. 1988 жылдың маусым айында жаңа көпірдің архитектуралық жобалау конкурсында бес финалист іріктеліп алынғаннан кейін, мэр Кох сол айда көпірді ауыстырудың орнына қайта құруға шешім берді. 350 миллион долларлық жөндеу шығындарының бір бөлігі 1988 жылдың қараша айында сайлаушылар бекіткен мемлекеттік облигациялардың 30 миллион доллары есебінен қаржыландырылуға тиіс болды. 1989 жылдың басында көпірдің палубасы, кабельдері және кіреберіс виадуктарын жобалау жұмыстары басталды. Виадуктардың астына құлап түсетін бетон сынықтарын ұстап алу үшін торлар орнатылды.

1990 жылдардағы жөндеу жұмыстары

1990 жылдары көпір жеті кезеңдік жөндеуден өтті, оның құны 750 миллион долларға бағаланды. 1990 жылы NAB/Koch деген бірлескен кәсіпорын 95 миллион долларға жаңа ілгіш кабельдерді орнату және мырышталмаған сымдарды резеңке қабықшалармен жаңарту үшін шақырылды. Кабельдерді ауыстыру 1992 жылдың сәуір айында басталды. 1992 жылдың маусым айында бояушылар тобы көпірді құммен тазалау жұмысын бастады. Бруклин тұрғындарының қорғасын шаңына шағымдарынан кейін бұл жұмыс тоқтатылды, содан кейін қала шенеуніктері көпір маңындағы топырақта қауіпті деңгейде қорғасын тапты. 1996 жылы солтүстік жол жаңаланды, одан кейін оңтүстік жол жаңартылды. Жұмысшылар оңтүстік жол қайта салынып жатқанда метро пойыздары үшін уақытша эстакада салуды жоспарлаған, бірақ NYCDOT метро желісін толығымен бес айға жабуға шешім қабылдады, яғни 1999 жылдың қыркүйегіне дейін. Сонымен қатар, 1999 жылы Ганди Инжиниринг Уильямсбург көпірінің бойындағы екінші жаяу жолын жобалап, қайта салды. Жаңа жаяу жолдарында жаяу жүргіншілер де, велосипедшілер де жүретін, себебі жолдардың ені 4 метр ғана болды және олар жеке қозғалыс үшін тым тар болды. Жаңартылған көпірдегі соңғы екі көлік қатары 2002 жылы қайта ашылды.

21 ғасыр

2003 жылдың 22 маусымында көпірдің 100 жылдығын атап өту үшін шеру ұйымдастырылды. Көпірдегі әшекейлі жарықтар сол жылдың қараша айында қаржы жетіспеуінен сегіз айға сөндірілгеннен кейін қайта жақылды. 2009 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамы көпірді Ұлттық тарихи инженерлік ескерткіші деп таныды. 2011 жылы NYCDOT велосипедшілердің наразылығына қарамастан, көпірдің Манхэттен жағын бетон қоршаумен қайта жаңартып салды. 2016 жылы жергілікті тұрғын джаз музыканты Сонни Роллинстің құрметіне көпірдің атын өзгерту науқанын бастады, өйткені оның 1962 жылғы "The Bridge" альбомы осы көпірге арналған еді. Қалалық шенеуніктер 2017 жылы 14-ші көше тоннелінің 2019 және 2020 жылдары жабылуына байланысты күндізгі уақытта көпірде жоғары сыйымдылықты көліктерге шектеу қойылатынын хабарлады, бірақ 2019 жылы 14-ші көше тоннелі толығымен жабылмайтыны туралы мәлімдеме жасалғаннан кейін бұл шектеулер алынып тасталды. Нью-Йорк қаласының Көлік департаменті (NYCDOT) 2022 жылдың қараша айында Skanska компаниясымен көпірді жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін келісімшарт жасасты. 167 миллион долларлық жобаның қаржысы Инфрақұрылымдық инвестициялар және жұмыс орындары жөніндегі заңға сәйкес бөлектелді. Жұмыс 2022 жылдың соңында басталды және 2025 жылы аяқталуы күтілуде. Жобаға тот басқан болат арқалықтарды, құбырларды, қосылыстарды және клапандарды ауыстыру, бетонды жақтап түзету және мұнараларды жөндеу кірді.

Сипаттама

Көпір, кіреберіс жолдарымен қоса, 7308 фут (2227 м) ұзын және 118 фут (36 м) енді. Көпір өзеннің ортасындағы орташа ең жоғары су деңгейінен 135 фут (41 м) максималды биіктікке жетеді. Көпірді салуға шамамен бетон, ағаш, тас және кем дегенде болат қажет болды. Көпірдің үстінен бұрын Нью-Йорк штатының 27A тас жолы өткен. 1940 жылдары алғаш ұсынылған Төменгі Манхэттен тас жолының бөлігі ретінде Interstate 78 тас жолын көпірге кеңейту жоспарланған болатын. Төменгі Манхэттен тас жолы 1960 жылы бекітілді және тікелей көпірдің Манхэттенге қарайтын кіреберісіне шығар еді; Бруклинге қарайтын кіреберіс 1954 жылы бекітілген Бушвик тас жолымен қосылар еді. Екі тас жол да 1971 жылы кең ауқымды жергілікті қарсылықтардан кейін тоқтатылды.

Қақпақ

Деканың ені 36 метрді құрайды. Ол бастапқыда шамамен бірдей ені бар бес бөлікке бөлінген. Ортасында екі жылдам транзит рельсі орналасқан, олардың екі жағында бастапқыда екі жұп трамвай рельсі (қазіргі ішкі жолдар) болған. Деканың ең сыртқы бөліктері бастапқыда көлік жолдары ретінде пайдаланылған, ені 6 метрге жуық. және көбінесе осындай аспалы көпірлердегідей кабельдерге ілінген. ), мұнара мен екі жағындағы сәйкес бекітпелер арасындағы олардың фермалық конструкцияларымен сүйеніп тұрады, ал еденнің арқалықтары ілгіш кабельдерден ілінеді. Көпірге жақындау участалары, бекітпелер мен көпірдің екі шеті арасында 3 проценттік еңіске ие. Жақындау виадуктары бастапқыда гранитпен төселген. Екі табельді 2000 жылдардың басында Бруклиннің бұрынғы әкімі Марти Марковиц ұсынған. Бруклин жылдам транзит компаниясы (BRT) 1903 жылы Боуэриге дейін батысқа қарай жоғары орналасқан құрылымда рельстерді кеңейтуді ұсынған, бірақ бұл жоспарлар 1905 жылы тоқтатылды. Бруклин жағында қалалық көпір комиссиясы 1907 жылдың басында Ямайка желісіне қосылуға байланысты ұсыныстарды қабылдады. Рельстер алғаш рет BRT-нің Орталық көшелі айналымының (қазіргі Нассау көшесі желісінің бөлігі) құрамында пайдалануға берілді, ол 1908 жылдың 16 қыркүйегінде Уильямсбург көпірінің батыс жағындағы Эссекс көшесінің жер асты станциясы аяқталғаннан кейін ішінара ашылды. Соққан соққы метроның сигналдау жүйесінде кең ауқымды өзгерістерге әкелді.

Жаяу жүргіншілер мен велосипедшілер жолдары

Манхэттен жағынан ортақ велосипед және жаяу жүргіншілер жолы Деланси көшесінің ортасынан, Клинтон көшесінен басталады. Жол велосипедтер мен жаяу жүргіншілер үшін бөлек жолдарға бөлінген. Алғашқы жоспар бойынша, солтүстік жол Манхэттенге бет алған жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге, ал оңтүстік жол Бруклинге бет алған жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге арналған еді. Жолдар негізгі құрылымның ортасындағы көпірмен байланыстырылған. Екі жолда да жаяу жүргіншілер мен велосипедтердің қозғалысы темір қоршаумен бөлінген. Велосипед жолдарының ені 2 метр, ал жаяу жүргіншілер жолдарының ені 3 метрді құрады. 2010 жылы көпір күніне 6200-ден астам велосипедшіні тасымалдады, сол кезде Нью-Йорктегі велосипедшілер үшін ең жұмылы көпір осы болды; жоспарланғандай, Бедфорд даңғылында екі баспалдақ кіреберісі және Дриггс даңғылының жанында бір велосипед кіреберісі болуы тиіс еді. Бұл жоба 1903 жылы мақұлданған.

Қаптамалар мен мұнаралар

Шығыс өзенінің екі жағындағы аспалы мұнаралар екі негізбен тіреледі, олар орташа ең жоғары су деңгейінен 7 метр биіктікке дейін салынған. Негіздер төмендегі гнейс қабатына дейін жететін кассиондардың үстіне орналасқан. Әрбір кассион жұбының ортасы 30 метр қашықтықта орналасқан. Кассиондардың ені, ұзындығы және биіктігі 18 метрді құрайды. Кассион шөгіп болғаннан кейін оның үстіне бетон құйылған. Екі аспалы мұнараның оңтүстік және солтүстік жағында тіреулер бар; әр тіреу төрт бағанадан тұрады, олар диагональды түрде біріктірілген. Басты кабельдер екі жұпқа топтастырылған, олардың әрқайсысы көпірдің солтүстік және оңтүстік жағында орналасқан. Екі жақтағы бекіткіштерде әрбір кабель жұбы 10 метр қашықтықта орналасқан; мұнаралардың жоғарғы жағында олар 7 метрге, ал көпірдің ортасында 1 метрге дейін тарылады және үлкен пластиналы фермалардың ұштарына жалғанады. Седелінің ені көлденең бағытта өлшенген. Сымдардың диаметрі алтыбұрышты, олардың сындыру күші кем дегенде болған. Сымдардың ұштары аттың жалағы тәрізді болат құймаға оралған, ол өз кезегінде бекіткіш табанға бекітілген. Содан кейін қазылған матаның үстіне болат пластиналар орналастырылған. Графит пен зығыр майынан жасалған толтыру 20 ғасырдың соңына қарай кабельдерді үштен бір бөлігіне дейін әлсіреткен. 1904 жылы алғаш рет жарықтандырылған шамдар,

Аспап кабельдері

Негізгі аралықта 20 фут (6 м) интервалмен негізгі кабельдерде аспалы құймалар орналасқан, ал Бруклинге жақын орналасқан бекіткіш Уайт және Кент даңғылдарының арасында. Манхэттен бекіткішінің негізіндегі өлшемі, алаң Джордж Вашингтонның Континентальдық армия алаңындағы ірі мүсінімен аталған, оны Генри Мервин Шрэди жасаған. Кингс округінің тіркеушісі Джеймс Р. Хоудың сыйы болған мүсін 1906 жылы ашылды. Оңтүстік 4-ші, Оңтүстік 5-ші, Роблинг және Хавемейер көшелері арасындағы ойын алаңы 1932 жылы ұсынылды (ондағы троллейбус терминалының бір бөлігін алмастырып) және 1935 жылдың шілдесінде ЛаГуардия ойын алаңы ретінде ашылды. ЛаГуардия ойын алаңы салынғаннан кейін Вашингтон мүсінінің маңындағы жер учаскесі қайта жаңартылып, 1937 жылдың шілдесінде ашылған Монумент паркіне айналдырылды. Ойын алаңы Бруклин-Квинс тас жолына баратын пандуспен екіге бөлінген.

Манхэттен жағы

Көпірдің Манхэттен жағындағы соңы Деланси және Клинтон көшелеріндегі 1914 жылы ашылған көтерілген жаяу жүргінші алаңында аяқталды. Бұл алаң көше деңгейінен 9 метр (30 фут) биіктікте орналасқан.

Әсері

Уильямсбург көпірі салынып жатқанда, бір сыншы «Детройт фри пресс» газетінде бұл көпірдің «инженерлік ғажайып ретінде Бруклин көпірінен де басып өтетінін» жазды және ол Нью-Йорк қаласындағы тағы үш көпір үшін үлгі болады деді. «Бруклинский гражданин» газеті Уильямсбург көпірін ашылуға аздай қалғанда әлемнің сегізінші ғажайыптарының бірі деп сипаттады. Дегенмен, Уильямсбург көпірінің сыртқы келбеті Бруклин көпірімен салыстырғанда көбінесе жақсы бағаланбады.

Даму мен инфрақұрылымға әсер ету

Көпір ашылғаннан кейін, Манхэттеннен Бруклиннің солтүстік бөлігіне, Бруклиннің орталық бөлігіне қарағанда, жету оңайырақ болды. Көпір ашылғаннан кейін еврей және итальян иммигранттары Манхэттеннен Уильямсбургке көптеп көшіп келді. Атап айтқанда, бұл көпір Уильямсбургтегі еврей қауымының өсуіне көмектесті: бір газет көпірді "Еврейлердің жолы" деп атады. Көпірдің салынысы аяқталуы Уильямсбургте дамуды жеделдетті, себебі Манхэттеннің шығыс жағынан көптеген тұрғындар осы ауданға көшіп келді, ал көпірдің Бруклин алаңындағы жылжымайтын мүлік құны оның ашылуынан кейін артты. Төменгі Шығыс жағында көпірдің құрылысы индустриалдық ғимараттардың салынуына әкелді. Деланси көшесін кеңейту жұмысы көпірдің ашылуымен бірге аяқталғаннан кейін, келесі екі онжылдықта сол көше маңында жаңа тұрғын үйлер салынды. Көпір Уильямсбург пен Манхэттен арасындағы бес паром бағыттарын тоқтатты, олар 1908 жылға қарай жұмысын тоқтатты.

Медиа

Уильямсбург көпірі бірнеше бұқаралық ақпарат құралдарында көрсетілген. 1928 жылы Эдвард Хоппердің "Уильямсбург көпірінен" атты суреті көпірдің жаяу жолынан көрінетін, қазір бұзылған ғимаратты бейнелейді. 1959 жылдан 1961 жылға дейін американдық джаз саксофонисі Сонни Роллинс Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігінде тұрғанда жаттығу үшін Уильямсбург көпіріне баратын; оның 1962 жылғы "The Bridge" альбомы осы көпірдің құрметіне аталған.