Нэрн лордының тарихы және мұрагерлері

Кіріспе

Лорд Найрн – Шотландия пэрлігінің атағы, оны 1681 жылы Шарль II Стратфордтан Роберт Найрнге берген, және 1995 жылдан бері оны Мерси виконты мұрагерлік етіп алып жүр.

Тарих

Сэр Роберт Найрн Стратфордтан (шамамен 1620–1683), Карл II-нің қолдаушысы, 1681 жылы Найрн бароны атанған. Ол мұрагер қалдырмай қайтыс болғаннан кейін, барондық оның күйеу баласы, лорд Уильям Мюррейге (шамамен 1664–1726) – оның жалғыз қызы Маргарет Найрннің (1669–1747) күйеуі, 1-ші Атолл маркизі Джон Мюррейдің кіші ұлына – өтті. Лорд Уильям Мюррей Найрн есімін қабылдап, 2-ші Найрн бароны болды, 1715 жылы якобиттердің қатарына қосылды; ол Престон шайқасында тұтқынға алынып, өлім жазасына кесілді. Бірақ ол кешірілді, алайда оның құқығы жойылды. 1721 жылдың 24 маусымында ол Якобит пэрлігіндегі Ескі Претенденттен Найрн графы, Стэнли виконты және [ ] лорды атанды. Оның ұлы Джон (шамамен 1691–1770), егер құқығы жойылмағанда 3-ші Найрн бароны болар еді, ол да Престонда тұтқынға алынды, бірақ көп ұзамай бостандыққа шықты. 1745 жылғы көтерілісте ол якобиттердің жетекшілерінің бірі болды, Престонпанс, Фолкирк және Каллоден шайқастарында болды, сол себепті 1746 жылы сотталды, бірақ Францияға қашып кетті. Оның ұлы Джон (1782 жылы қайтыс болды) Уильям Мюррей Найрннің (1757–1830) әкесі болды, ол 1824 жылы Найрн бароны атағын қайта алды. Ол Лоуренс Олифанттың (якобиттердің ісіне зор қолдау көрсеткендердің бірі) және белгілі шотланд ән жазушысының қызы Каролинаға үйленді. Оның ұлы Уильям, 6-шы барон (1808–1837) үйленбегендіктен, еркек желісі тоқтап қалды. Келесі мұрагері Маргарет, Кит Стоунхейвен баронессасы Маршал (1788–1867), Огюст Чарльз Жозеф, граф де Флао де ла Бильярдеридің әйелі болды, бірақ ол атаққа таласпады. 1874 жылы Лордтар палатасы оның қызы Эмилиге, Генридің әйелі, Лансдаунның 4-ші маркизіне, рұқсат берді. Маркиз бен маркизаның орнын олардың үлкен ұлы Генри Чарльз Кейт Петти Фитцморис, Лансдаунның 5-ші маркизі және 9-шы Найрн лорды иеленді. Лордтық 1944 жылы оның немересі, 7-ші маркиз Чарльз қайтыс болғанға дейін маркизаттың қосалқы атағы болып қала берді. Чарльздың орнын оның туысы иеленді, ал шотланд лордтығы оның қарындасы Кэтрин Эвелин Констанс Бигхэмге өтті, ол 12-ші леди Найрне атанды. Ол Мерсидің 3-ші виконты Эдвард Клайв Бигхэмнің әйелі болды. Виконт пен виконтизаның орнын олардың үлкен ұлы Ричард, 4-ші виконт және 13-ші лорд иеленді. 2017 жылдың қазіргі күніне дейін атақтарды соңғысының ұлы, 5-ші виконт және 14-ші Найрн лорды иеленеді. Отбасылық орын – Сассекс графтығындағы Пулборо қаласының жанындағы Бигнор паркі.

Sir Robert Nairne of Strathord (c. 1620–1683), a supporter of Charles II, who was created Baron Nairne in 1681. After his death without issue the barony passed to his son in law, Lord William Murray (c. 1664–1726), the younger son of John Murray, 1st Marquess of Atholl, husband of his only daughter Margaret Nairne (1669–1747). Lord William Murray, who took the name of Nairne and became 2nd Baron Nairne, joined the standard of the Jacobites in 1715; he was taken prisoner at the battle of Preston and was sentenced to death. He was, however, pardoned, but his title was forfeited. On 24 June 1721 he was created Earl of Nairne, Viscount of Stanley and Lord of [ ] in the Jacobite Peerage by the Old Pretender. His son John (c. 1691–1770), who but for the forfeiture would have been the 3rd Baron Nairne, was also taken prisoner at Preston, but he was soon set at liberty. In the rising of 1745 he was one of the Jacobite leaders, being present at the battles of Prestonpans, of Falkirk and of Culloden, and consequently he was attainted in 1746; but escaped to France. His son John (died 1782) was the father of William Murray Nairne (1757–1830), who, being restored to the barony of Nairne in 1824, became the 5th baron. He married Carolina, the daughter of Laurence Oliphant (one of the foremost supporters of the Jacobite cause), and a well known Scottish songwriter. The male line became extinct when his son William, the 6th baron (1808–1837), died unmarried. The next heir was a cousin, Margaret, Baroness Keith of Stonehaven Marischal (1788–1867), wife of Auguste Charles Joseph, comte de Flahaut de la Billarderie, but she did not claim the title. In 1874, the right of her daughter, Emily the wife of the Henry, 4th Marquess of Lansdowne, was allowed by the House of Lords. The Marquess and Marchioness were both succeeded by their eldest son Henry Charles Keith Petty Fitzmaurice, 5th Marquess of Lansdowne and 9th Lord Nairne. The lordship remained a subsidiary title of the marquessate until the death in 1944 of his grandson, Charles, 7th Marquess. Charles was succeeded in the marquessate by his cousin while the Scottish lordship passed to his sister Katherine Evelyn Constance Bigham, who became the 12th Lady Nairne. She was the wife of Edward Clive Bigham, 3rd Viscount Mersey. The Viscount and Viscountess were both succeeded by their eldest son, Richard, 4th Viscount and 13th Lord. as of 2017 the titles are held by the latter's son, the 5th Viscount and 14th Lord Nairne. The family seat is Bignor Park, near Pulborough, Sussex.