Рэй Браун: Американдық джаз контрабасишісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық джаздық контрабасшы (1926–2002)

Реймонд Мэтьюс Браун (13 қазан 1926 – 2 шілде 2002) – американдық джаздық контрабасшы, Оскар Петерсон және Элла Фицджеральдпен тығыз жұмысымен белгілі. Ол сондай-ақ, кейін "Modern Jazz Quartet" тобына айналған ұжымның негізін қалаушы мүшесі болды.

Ерте өмір

Рей Браун 1926 жылдың 13 қазанында Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында дүниеге келді. Бала кезінде фортепиано сабақтарын алды. Браунның басс ойнауына зор ықпал еткен алғашқы тұлға – Дьюк Эллингтон оркестрінің бассисі Джимми Блантон болды. Браунның жоғары сыныптағы музыка мұғалімі оның жақсы оқушы екеніне сенді, себебі ол демалыс күндері басын үйіне алып кететін. Алайда Браун мектеп басын концерттерде пайдаланған. Бұл мәлім болғанда, басс мектепке қайтарылды, ал Браунның әкесі оған жаңа басс сатып алды. Кейін Нью-Йорктегі 52-ші көшеде жасқанша джаз өнерінің дамып жатқаны туралы әңгімелерді естіген соң, ол Нью-Йоркке бір жолғы билет сатып алды. 1946 жылдан 1951 жылға дейін Браун Гиллеспидің тобында ойнады. Браун, вибрафоншы Милт Джексон, барабаншы Кенни Кларк және пианист Джон Льюис бірге Гиллеспи тобының ырғақ бөлімін құрады. Льюис, Кларк және Джексон ақырында "Қазіргі заманғы джаз квартетін" құрды. Браун 1947 жылы АҚШ-тың оңтүстігіне жасаған гастрольдік турне үшін Гиллеспи тобына арнайы шақырылған әнші Элла Фицджеральдпен танысты. Олар сол жылы үйленді және Фицджеральдтың жарты қарындасы Фрэнсистен туған баланы асырап алды, оған Рей Браун кіші деген ат қойды. Фицджеральд пен Браун 1953 жылы ажырасып, екеуі де сол кезде бастан өткерген мансаптық қиындықтарға мойын бұйырды, бірақ олар бірлесіп өнер көрсетуді жалғастырды. 1951 жылдан 1965 жылға дейін Браун Оскар Питерсон триосының мүшесі болды. Триого 1958 жылға дейін гитарист кірді (алғашқыда Барни Кессел, содан кейін Херб Эллис). Эллис топтан кеткеннен кейін Питерсон Браун мен барабаншы Эд Тигпенмен триосын жалғастыруға шешім қабылдады. 1974 жылдан 1982 жылға дейін Браун гитарист Лориндо Алмейда, саксофоншы және флейташы Бад Шэнк және барабаншы Шелли Маннмен (1977 жылдан кейін Джефф Гамильтонмен алмастырылды) "The L. A. Four" деген атпен бірнеше альбом шығарды. 1980 және 1990 жылдары Браун өзінің жеке триоларын басқарды және басс стилін жетілдіруді жалғастырды. Кейінгі жылдары ол пианист Джин Харриспен бірге ән жаздырып, гастрольдерге шықты. 1980 жылдардың басында Браун Диана Краллмен Британдық Колумбияның Нанаимо қаласындағы мейрамханада кездесті. Джефф Гамильтонның айтуынша, Диана Краллдың Риодағы дискісіне жазылған сұхбатында ол алғаш рет Краллдың семинарда ойнағанын естіді және оның фортепиано шеберлігіне таң қалды (ол әлі ән айтпаған), бассист Джон Клейтонмен таныстырды. Гамильтон мен Клейтон екеуі де Краллдың Лос-Анджелеске көшіп, Браун мен басқалардың оқуларына баруын ұсынды. 1986 жылы Браун Элвис Костеллоның "King of America" альбомында "Poisoned Rose" әнінде басс ойнады. 1990 жылы ол пианист Бобби Энрикез және барабаншы Ал Фостермен бірге Энрикездің "The Wildman Returns" альбомы үшін бірікті. Сол уақытта Браун пианист Андре Превинмен бірге жеті альбом шығарды, екі онжылдық үзілістен кейін Превин 1989 және 2002 жылдар аралығында қайтадан джазға оралды: "After Hours" (1989, гитарист Джо Пасспен), "Uptown" (1990, гитарист Мунделл Лоумен), "Old Friends" (1992, гитарист Мунделл Лоумен бірге тікелей жазылған), "Kiri Sidetracks. The Jazz Album" (1992, әнші Кири Те Канава және гитарист Мунделл Лоумен), "What Headphones?" (1992, Мунделл Лоу, Джим Пьюгпен тромбонда, Уоррен Вачпен корнетте, Ричард Тоддпен мүйізде, Грейди Тейт барабанда және Антиохия баптистік хорымен), "Андре Превин және достары ойын шоу қайығы" (1995, Мунделл Лоу және Грейди Тейтпен), және "Музикверендегі джаз" (1997, Мунделл Лоумен тікелей жаздырма). Браун мен Превин 1960-шы жылдары "4 To Go!" (1963, гитарист Херб Эллис және барабаншы Шелли Маннмен) және "Right as the Rain" (1967, әнші Леонтине Прайспен) альбомдарын бірге жаздырған. "Бродвейдегі бірге" атты бір сағаттық фильм "Kiri Sidetracks. The Jazz Album" альбомының жұмысын баяндайды. Браун Монти Александр, Милт Джексон және Микки Рокермен бірге "Квартет" тобында ойнады. Содан кейін ол өзінің триосымен, Бенни Грин, Джеффри Кизер және Ларри Фуллер сияқты бірнеше жас пианисттермен гастрольге шықты. Ray Brown Trio тобының соңғы құрамында пианист Ларри Фуллер мен барабаншы Карием Риггинс болды. Осы үштігімен Браун өлімге дейін өнер көрсетті. Браун 2002 жылдың 2 шілдесінде Индианаполистегі шоудан бұрын гольф ойнағаннан кейін ұйқыда қайтыс болды.

Ray Brown was born on October 13, 1926, in Pittsburgh, Pennsylvania, and took piano lessons as a child. A major early influence on Brown's bass playing was Jimmy Blanton, the bassist in the Duke Ellington band. Brown's high school music teacher believed that he was a diligent student, as he took the bass home with him on weekends. Brown, however, was already using the school bass in gigs; when this was discovered, the bass had to be returned and Brown's father bought him one. Later, having heard stories about the burgeoning jazz scene on 52nd Street in New York City, he bought a one way ticket to New York. From 1946 to 1951, Brown played in Gillespie's band. Brown, along with the vibraphonist Milt Jackson, drummer Kenny Clarke, and pianist John Lewis formed the rhythm section of the Gillespie band. Lewis, Clarke, and Jackson eventually formed the Modern Jazz Quartet. Brown became acquainted with singer Ella Fitzgerald when she joined the Gillespie band as a special attraction for a tour of the southern United States in 1947. The two married that year, and together they adopted a child born to Fitzgerald's half sister Frances, whom they christened Ray Brown, Jr. Fitzgerald and Brown divorced in 1953, bowing to the various career pressures both were experiencing at the time, though they would continue to perform together. From 1951 to 1965, Brown was a member of the Oscar Peterson Trio. The trio included a guitarist until 1958 (initially Barney Kessel, and then Herb Ellis). After Ellis left the group, Peterson decided to continue the trio with Brown and drummer Ed Thigpen. From 1974 to 1982, Brown performed and recorded a series of albums with guitarist Laurindo Almeida, saxophonist and flutist Bud Shank, and drummer Shelly Manne (replaced by Jeff Hamilton after 1977) under the name The L. A. Four. In the 1980s and 1990s Brown led his own trios and continued to refine his bass playing style. In his later years he recorded and toured extensively with pianist Gene Harris. In the early 1980s, Brown met Diana Krall in a restaurant in Nanaimo, British Columbia. According to Jeff Hamilton, in an interview recorded on the Diana Krall Live in Rio DVD, he first heard Krall play at a workshop and, impressed with her piano skills (she was not yet singing), introduced her to bassist John Clayton. Hamilton and Clayton both encouraged Krall to move to Los Angeles to study under Brown and others. In 1986 Brown played bass on the song “Poisoned Rose” on Elvis Costello’s King of America album. In 1990, he teamed up with pianist Bobby Enriquez and drummer Al

Foster, for Enriquez's album, The Wildman Returns. Around the same time, Brown made seven albums with pianist André Previn when, after a hiatus of two decades, Previn returned to jazz to perform and record regularly again between 1989 and 2002: After Hours (1989, with guitarist Joe Pass), Uptown (1990, with guitarist Mundell Lowe), Old Friends (1992, live recording, with guitarist Mundell Lowe), Kiri Sidetracks. The Jazz Album (1992, with singer Kiri Te Kanawa and guitarist Mundell Lowe), What Headphones? (1992, with Mundell Lowe, Jim Pugh on trombone, Warren Vache on cornet, Richard Todd on horn, Grady Tate on drums, and The Antioch Baptist Choir), André Previn and Friends Play Show Boat (1995, with Mundell Lowe and Grady Tate), and Jazz at the Musikverein (1997, live recording, with Mundell Lowe). Brown and Previn had recorded together before in the 1960s on 4 To Go! (1963, with guitarist Herb Ellis and drummer Shelly Manne) and Right as the Rain (1967, with singer Leontyne Price). An hour long film, Together on Broadway. The Making of Sidetracks documents the work on the album Kiri Sidetracks. The Jazz Album. Brown played for a time with the "Quartet" with Monty Alexander, Milt Jackson, and Mickey Roker. After that he toured again with his own trio, with several young pianists such as Benny Green, Geoffrey Keezer, and Larry Fuller. The last edition of the Ray Brown Trio included pianist Larry Fuller and drummer Karriem Riggins. With that trio, Brown continued to perform until his death. Brown died in his sleep on July 2, 2002, after having played golf, before a show in Indianapolis.

Марапаттар мен құрметтер

1995 жылы Браун Беркли музыка колледжінің құрметті музыка докторы дәрежесімен марапатталды. 2001 жылы Браун Австрияның ғылым және өнерге арналған 1-сыныпты Құрмет кресімен марапатталды, ал 2003 жылы DownBeat Jazz Hall of Fame-ге енгізілді. Ол алғашқы Грэмми сыйлығын "Gravy Waltz" шығармасы үшін алды, бұл ән кейіннен "Стив Аллен Шоу" бағдарламасының тақырып әні ретінде қолданылды.