Кіріспе

Американдық жазушы және журналист Уильям Таннер Воллманн (1959 жылдың 28 шілдесінде туған) – американдық романист, журналист, соғыс тілшісі, әңгімелер авторы және эссеші. Ол «Еуропа Орталығы» романымен 2005 жылғы Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды.

Өмірбаян

Уильям Фоллман Лос-Анджелесте дүниеге келіп, бес жыл сол жерде өмір сүрді. Ол Блумингтон, Индиана штатындағы мемлекеттік жоғары мектепте оқыды, сондай-ақ Нью-Гэмпшир, Нью-Йорк және Сан-Франциско шығанағы аймағында тұрды. Оның әкесі Томас Э. Фоллман, Индиана университетінің бизнес профессоры. Тоғыз жасында Фоллманның алты жасар қарындасы оның қарауында болғанда тоғанға батып қайтыс болды, ол оның өліміне өзін кінәлі сезінді. Оның айтуынша, бұл оқиға оның көптеген еңбектеріне әсер етті. Воллман Deep Springs колледжінде оқыды және Корнелл университетінде салыстырмалы әдебиет бойынша бакалавр дәрежесін үздік дипломмен аяқтады, ол Telluride үйінде тұрды. Сенімсіз дереккөз: date=October 2023 2022 жылы Воллманның қызы Лиза алкоголизмнен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды.

Мансап

Ол сақтандыру компаниясында хатшы болып жұмыс істеді, сондай-ақ 1982 жылы Ауғанстанға бару үшін ақша жинады. Бұл сапар барысында ол американдық көмекке ең лайық үміткерлерді анықтайтын ақпарат пен суреттерді жинауға тырысты. Ақырында ол майданға бет алған моджахедтер тобына қосылды. Ол Совет Одағына қарсы соғысқан жауынгерлермен шайқасты, кейін дизентерияға шалдықты, оны Хиндукуш таулары арқылы сүйреп әкетуге тура келді. Бұл сапардағы оқиғалар оның алғашқы көркем емес кітабына, "An Afghanistan Picture Show, or, How I Saved the World" арқау болды, бірақ ол 1992 жылға дейін жарияланбады. АҚШ-қа оралғаннан кейін, Воллман компьютермен жұмыс істемегеніне қарамастан, компьютерлік бағдарламашы ретінде жұмыс істей бастады. "New York Times Magazine" журналында романшы Мэдисон Смартт Беллдің профиліне сәйкес, Воллман өзінің алғашқы романының көп бөлігін, "You Bright and Risen Angels", бір жыл бойы кеңсе компьютерлерінде жұмыс істеп, автоматтандырылған шоколад тақталарымен өмір сүріп, тазалаушылардан жасырынған. Оның жазуына Эрнест Хемингуэй, граф де Лаутреамонт, Луи Фердинанд Селин, Юкио Мисима, Ясунари Кавабата және Лев Толстой үлкен әсер еткен. Толық кітаптардан басқа, Воллман мақалалар жазды және "Harper's", "Playboy", "Conjunctions", "Spin Magazine", "Esquire", "The New Yorker", "Gear" және "Granta" журналдарында әңгімелері жарияланды. Ол сондай-ақ "The New York Times Book Review" журналына да үлес қосты. Воллманн өзін "хак журналисі" деп атайды; ол әдебиет немесе көркем емес жобалар үшін зерттеулер жүргізген кезде жиі саяхат жазуы мен репортаж жасайды. 2003 жылдың қарашасында (көп кешіктірулерден кейін) оның "Жоғарға көтерілу және төмен көтерілу" атты кітабы жарық көрді. Бұл - зорлық-зомбылық туралы 3300 беттік, жақсы суреттелген жеті томдық трактат. Ол Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығына ұсынылды. Келесі жылдың соңында Ecco Press баспасынан бір томдық қысқартылған нұсқасы жарық көрді. Воллманн қысқартуды "Мен мұны ақша үшін істедім" деп негіздеді. "Жоғарға көтерілу және төменге көтерілу" - бұл 20 жылдан астам еңбектің нәтижесі, онда ол зорлық-зомбылықтың себептерін, салдарын және этикасын қарастыру үшін моральдық есептеуді орнатуға тырысады. Ол өз баяндамаларын Камбоджа, Сомали және Ирак сияқты соғыс аймақтарынан алған мәліметтерге негіздеген. Воллманның басқа да еңбектері Солтүстік Американың қоныстануымен (жеті романнан тұратын "Жеті арман: Солтүстік Америка пейзаждарының кітабы" кітабындағыдай) немесе соғыс, кедейлік және үміт шегіндегі адамдардың (көбінесе жезөкшелердің) оқиғаларымен айналысады. Оның "Орталық Еуропа" (2005) романы Германия мен Кеңес Одағы арасындағы шайқасқа түскен көптеген кейіпкерлердің (оның ішінде ресейлік композитор Дмитрий Шостаковичтің) тағдырын қамтиды. Ол 2005 жылы Фикция үшін Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. 2008 жылы Воллманн Strauss Living Award сыйлығының бес жылдық стипендиясын / грантын алды, ол жылына 50 000 доллар салықсыз береді. 2009 жылы Воллман Мексика шекарасындағы Калифорния штатының Империал округіне арналған өмір туралы деректі жазбаны жариялады. 2010 жылы Воллман жапондық но театрының сын зерттеуін "Масканы сүйген: Жапондық но театрында сұлулық, кемсітушілік және әйелдік" деп атады. 2008 жылы жезөкшелік пен трансгендерлік қатынасты зерттеудің бір бөлігі ретінде Воллман трансгендерлік киім киюді бастады және Долорес есімді әйел альтер-эго жасады, ол Долорес кітабында жазылған. "Долорес - бұл семіз, қартайған еркек денесінде тұтқындалған салыстырмалы түрде жас әйел", - деді Воллман мырза. Мен оған киім-кешек сатып алдым, бірақ ол ризашылық білдірмейді. Ол мүмкіндігінше мені тастап кетеді" деп жазған екен. 2007 жылы Воллман арбалы және табиғаттан тыс оқиғаларды жаза бастады ("Widow's Weeds" 2007 жылы AGNI журналының 66-шы санында жарияланды), олар ақырында Viking басылымы "Last Stories and Other Stories" деп жарияланды. Сұхбаттасуларда ол аборт туралы "Біздің жастық шағымыздың ұясы" атты кітапты және сотқа дейінгі зорлау туралы зерттеуді атады. Воллманның қағаздарын Огайо штатының мемлекеттік университетінің сирек кездесетін кітаптар мен қолжазбалар кітапханасы сатып алды. Жеке өмірінде Воллманн авторлық атақ-даңқтан ғана емес, сонымен қатар ұялы телефондардан, несие карталарынан және басқа да заманауи сынақ тастарынан бас тартқан, кейде мизантроп, тіпті люддит ретінде сипатталады. 2013 жылы Харпердің "Террорист ретінде өмір" атты эссесінде Воллман өзінің алғашқы жазбаларындағы "өнерге қарсы, индустриалистік тематикаға қарсы" деген түсініктің өмірін қалай өзгерткенін ашқан. Ақпараттық еркіндік туралы заң арқылы алынған ресми файлдарды пайдаланып, эсседе ФБР оны 1990-жылдардың ортасындағы Unabomber ісінде күдікпен қарағандығы туралы мәліметтер келтірілген. Ол күдіктен босатылса да, Воллман өзінің тұрақты жасырын тізімінен туындаған өмір бойы толастамайтын жағымсыз салдарларды сипаттайды.

Зерттеулер

Воллманның шығармалары туралы толық көлемді сын мақалалары "Қазіргі көркем әдебиеттің шолуы", "Сын: Қазіргі көркем әдебиетті зерттеулер", "Кітап форумы", "Ашық хаттар ай сайын" және "Ғылыми фантастика зерттеулері" журналдарында жарияланды. 2010 жылы неміс журналы 032c өзінің 19-шы санының 40 бетін Воллманға арнады, сондай-ақ қайта басылған мәтіндермен қатар автормен сирек кездесетін сұхбатты ұсынды. Майкл Хемингсон Ларри Маккафферимен бірлесіп "Едемнен қуылған: WTV Reader" (NY: Thunder's Mouth Press, 2004) және 2009 жылы "Уильям Т. Воллманн: Сыни зерттеу және жеті сұхбат" (Джефферсон, NC: Макфарленд және компания) кітаптарын шығарды. Кристофер К. Коффман мен Дэниел Люкс редакциялаған, Ларри Маккаффери, Джонатан Франзен, Майкл Хемингсон, Джеймс Франко, Карла Болт және басқалардың еңбектерін қамтитын "Уильям Т. Воллманн: Сыни серік" кітабы 2014 жылдың қазан айында Делавэр университетінен жарық көрді. Дэниел Люкс редакциялаған және Джонатан Коу, Дэннис Купер мен Донна Симанның материалдарын қамтитын "Уильям Т. Воллманмен әңгімелер" кітабы 2020 жылдың қаңтар айында Миссисипи университетінің баспасынан шықты.