Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бангладештің ұлттық мерекесі
National holiday of Bangladesh
Қарсылық
1952 жылы 21 ақпанда таңертеңгі сағат тоғызда студенттер қылмыстық кодекстің 144-бабына қарсы Дакка университетінің аумағында жинала бастады. Университеттің вице-канцлері және басқа да лауазымды тұлғалар қарулы полиция кампусты қоршап алған кезде қатысты. Сағат он бірден кейін студенттер университет қақпасына жиналып, полиция шебін бұзуға тырысты. Полиция студенттерді ескерту үшін қақпаға көзден жас шығаратын газ таратты. Қаза болғандар туралы хабар тараған соң, қала бойынша тәртіпсіздіктер басталды. Дүкендер, кеңселер және қоғамдық көлік тоқтатылды, жалпы ереуіл жарияланды. Ассамблеяда Маноранжан Дхар, Бошонтокумар Дас, Шамсуддин Ахмед және Дхирендранатх Датта сияқты алты заң шығарушы бас министр Нұрул Әминнен ауруханада жатқан жараланған студенттерді аралап, аза тұту белгісі ретінде ассамблеяны жабуды сұрады. Бұл ұсынысты қазыналық жағынан кейбір депутаттар, оның ішінде Маулана Абдур Рашид Тарқабагиш, Шорфуддин Ахмед, Шамсуддин Ахмед Хондакар және Мосиуддин Ахмед қолдады.
At nine o'clock on the morning of 21 February 1952, students began gathering on the premises of the University of Dhaka in defiance of Section 144 of the penal code. The university vice chancellor and other officials were present as armed police surrounded the campus. By a quarter past eleven, students gathered at the university gate and attempted to break the police line. Police fired tear gas shells towards the gate to warn the students. As the news of the killings spread, disorder erupted across the city. Shops, offices and public transport were shut down and a general strike began. At the assembly, six legislators including Manoranjan Dhar, Boshontokumar Das, Shamsuddin Ahmed and Dhirendranath Datta requested that chief minister Nurul Amin visit wounded students in hospital and that the assembly be adjourned as a sign of mourning. This motion was supported by some of the treasury bench members including Maulana Abdur Rashid Tarkabagish, Shorfuddin Ahmed, Shamsuddin Ahmed Khondokar and Mosihuddin Ahmed.
Бангладеш тәуелсіздігі
1956 жылы мемлекеттік тілдер мәселесі шешілгенімен, Әюп ханның әскери режимі Батыс Пәкістанның мүддесін Шығыс Пәкістанның есебінен ілгерілетуге тырысты. Ұлттың көпшілігін құраса да, Шығыс Пәкістан халқы мемлекеттік және әскери қызметтерде жеткіліксіз өкілдік етілді, ал мемлекеттік қаржыландыру мен басқа да үкіметтік көмектің аз бөлігін ғана алды. Бұл, негізінен, жаңа мемлекетте сайланған үкіметтің болмауына байланысты болды. Аймақтық экономикалық теңсіздіктердің салдарынан аймақтық жікшілдік күшейді және бенгал ұлтшыл "Авами лигасына" қолдау артты, ол провинциялық автономияны кеңейту үшін 6 тармақтық қозғалысты көтерді. Олардың бірі – Шығыс Пәкістанды Бангладеш (Бенгал елі) деп атау талабы еді, бұл кейін Бангладеш азаттық соғысына әкеп соқты. Бұл күн Бангладеште мемлекеттік мереке ретінде тойланады, ал Батыс Бенгалияда – Шаһидтер күні ретінде белгілі бір дәрежеде еске алынады. ЮНЕСКО 21 ақпанды Халықаралық ана тілі күні ретінде атап өтуге шешім қабылдады. ЮНЕСКО Бас конференциясы 1999 жылдың 17 қарашасында Бангладеш ұсынған және 28 басқа ел қолдаған қарар жобасын бірауыздан қабылдады, ол күшіне енді.
Although the question of official languages was settled by 1956, the military regime of Ayub Khan promoted the interests of West Pakistan at the expense of East Pakistan. Despite forming the majority of the national population, the East Pakistani population continued to be under represented in the civil and military services, and received a minority of state funding and other government help. This was mainly due to lack of representative government in the fledgling state. Mainly due to regional economic imbalances sectional divisions grew, and support for the Bengali ethnic nationalist Awami League, which invoked the 6 point movement for greater provincial autonomy. One demand was that East Pakistan be called Bangladesh (Land/Country of Bengal), which subsequently led to the Bangladesh Liberation War. The day is revered in Bangladesh where it is a public holiday and, to a somewhat lesser extent, in West Bengal as the Martyrs' Day. UNESCO decided to observe 21 February as International Mother Language Day. The UNESCO General Conference took the decision that took effect on 17 November 1999, when it unanimously adopted a draft resolution submitted by Bangladesh and co sponsored and supported by 28 other countries.