1863 жылғы Шошон халқының қырғыны: Аю өзені трагедиясы

1863 ж. АҚШ әскерінің Шошоун тайпасына жасаған қанысты қырғыны туралы мақала. Bear River шайқасы, Bear Hunter басшылығымен болған оқиға тарихы.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: Bear River Massacre — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1863 жылы АҚШ әскерінің шошондарды қырғынға ұшыратуы

Bear River қырғыны, немесе Bear River шайқасы, немесе Boa Ogoi-дағы қырғын, 1863 жылғы 29 қаңтарда қазіргі Айдахо штатының Франклин округінде болды. Жылдар бойы шағын шайқастар мен фермалар мен ранчоларға жасалған азық-түлік шабуылдарынан кейін, АҚШ армиясы қазіргі Престон қаласына жақын, сол кездегі оңтүстік-шығыс Вашингтон территориясында, Bear өзені мен Battle Creek өзендерінің қосылған жерінде жиналған шошондардың лагеріне шабуыл жасады. Полковник Патрик Эдвард Коннор Беар Хантер шошон тайпасының басшысына қарсы Bear River экспедициясының аясында Калифорниялық еріктілер жасағын басқарды. Жүздеген шошон еркектер, әйелдер және балалар өздерінің шатырларының жанында қаза болды; жергілікті қоныс аударушылардың хабарлауынша, шошондардың құрбандарының саны әскерлердің хабарлаған санынан көп болды.

Ерте тарихы және себептері

Кэш аңғары, бастапқыда Сеухубеогой (шошон тілінде "Қамыс аңғары") деп аталған, Солтүстік-Батыс шошон тайпасының дәстүрлі аңшылық алқабы болды. Олар онда дәнді дақылдар мен шөп тұқымдарын жинап, форель балық аулап, жер қаскыр мен суыр сияқты ұсақ жануарларға, сондай-ақ бизон, бұғы және қашан сияқты ірі жануарларға аң ауыстырған. Бұл таулы аңғар Джим Бриджер және Джедедая Смит сияқты тері сатушыларды қызықтырды, олар бұл өңірді аралап көрді. Кэш аңғары тері сатушылардың аң аулау үшін база ретінде аңғарда тері мен тауарларын (яғни, сақтау орны) қалдыру әдетінен кейін аталған. Бұл аймақ тері сатушыларға соншалықты әсер еткендіктен, олар Бригам Янгқа мормон пионерлерінің қонысы үшін бұл аңғарды қарастыруды ұсынды. Бірақ Янг Солт-Лейк аңғарын таңдады. Соңынан мормон қоныс салушылар да Кэш аңғарына көшіп келді. 1847 жылдың 31 шілдесінде шошон тайпасының 20 адамнан тұратын өкілдігі мормондармен Юта штатының солтүстігіндегі жер дауы туралы сөйлесу үшін кездесті.

Иммигранттардың қысымы Шошондардың аштығына себепші

Калифорния және Орегон жолдарының салынуы, сондай-ақ 1847 жылы Солт-Лейк-Сити қаласының іргесі қалануы Шошон халқын батысқа қарай жылжыған ақ колонистермен тұрақты түрде байланыстырды. 1856 жылға қарай еуропалық американдықтар Каш алқабында алғашқы тұрақты елді мекендер мен шаруашылықтарды құрды, бастапқыда Юта штатындағы Уэллсвиллден басталып, біртіндеп солтүстікке қарай жылжыды. Бригам Янг мормон қоныс салушыларының айналасындағы үнді тайпаларымен достық қарым-қатынас орнатуын қадағалады. Ол оларды "олармен күресудің орнына, оларды тамақтандыруға" шақырды. Бұл саясатқа қарамастан, қоныс салушылар көп мөлшерде азық-түлік ресурстарын қолданды және Шошондарды маргиналды азық-түлік өндірісіне итермелеген жерлерді иеленді. 1856 жылы Юта территориясының бас геодезисі Дэвид Х. Берр жергілікті Шошондардың мормондардың Каш алқабын тым көп пайдаланғанын, соның салдарынан бұрынғыдай көптеген аңдар енді көрінбейтінін айтып шағымданды. Батысқа көшіп бара жатқан қоныс салушылардың азық іздеуі мен аң аулауы да Шошондардан қосымша ресурстарды тартып алды. 1859 жылы Юта территориясының үнді істері жөніндегі басқарушысы Джейкоб Форни көшпенділердің әсерін мойындап, "Ақ халықтың келуі үндістерді кедейлендірді" деп жазды. Ол Шошон халқының маңызды ресурстарын қорғау үшін Каш алқабында үнді резерваты құруды ұсынды. АҚШ Ішкі істер министрлігіндегі басшылары оның ұсынысын қарастырмады. Ашаршылыққа ұшыраған Шошондар азық үшін фермаларға және мал шаруашылықтарына шабуыл жасады, бұл тек кек алу үшін ғана емес, сонымен қатар өмірді сақтау үшін жасалған әрекет болды. 1862 жылдың көктемінде Юта территориясының үнді істері жөніндегі инспекторы Джеймс Дуэйн Доти төрт күн Каш алқабында болып, былай деп хабарлады: "Индейлер көптеп жиналды, аштық пен мұқтаждыққа ұшырады. Олар үшін киім-кешек немесе азық-түлік түрінде ешқандай дайындық жасалмаған, менің ізашарларымнан кейін, индейлердің жағдайы олардың өмірді сақтау үшін пошта станцияларын тонауға бейімделетінін көрсетті". Доти азық-түлік сатып алып, оны бірте-бірте бөліп берді. Ол Шошондарға мал беруді ұсынды, осылайша олар тіршілік көзі үшін қайыр сұраудың орнына мал өсірушілерге айналуы мүмкін. 1862 жылдың 28 шілдесінде Джон Уайт Монтананың оңтүстік-батысындағы Грассхоппер Крик өзенінде алтын тапты. Жақын арада кеншілер осы кен лагері мен Солт-Лейк-Сити арасында Каш алқабының ортасынан өтетін көшіп-қону және жабдықтау жолын құрды. Соңғысы аймақтағы тауарлар мен азық-түлік саудасының ең жақын және маңызды көзі болды.

The establishment of the California and Oregon Trails, as well as the founding of Salt Lake City in 1847, brought the Shoshone people into regular contact with white colonists moving westward. By 1856, European Americans had established their first permanent settlements and farms in Cache Valley, starting at Wellsville, Utah, and gradually moving northward. Brigham Young made the policy that Mormon settlers should establish friendly relations with the surrounding American Indian tribes. He encouraged their helping to "feed them rather than fight them". Despite the policy, the settlers were consuming significant food resources and taking over areas that pushed the Shoshone increasingly into areas of marginal food production. David H. Burr, Surveyor General of the Territory of Utah, reported in 1856 that the local Shoshone Indians complained that the Mormons used so much of the Cache Valley that the once abundant game no longer appeared. The foraging and hunting by settlers traveling on the western migration trails also took additional resources away from the Shoshone. As early as 1859, Jacob Forney, the Superintendent of Indian Affairs for the Territory of Utah, recognized the impact of migrants, writing, "The Indians have become impoverished by the introduction of a white population". He recommended that an Indian Reservation be established in Cache Valley to protect essential resources for the Shoshone. His superiors at the United States Department of the Interior did not act on his proposal. Desperate and starving, the Shoshone attacked farms and cattle ranches for food, not just for revenge but also survival. In the early spring of 1862, Utah Territorial Superintendent of Indian Affairs, James Duane Doty, spent four days in Cache Valley and reported: "The Indians have been in great numbers, in a starving and destitute condition. No provisions having been made for them, either as to clothing or provisions by my predecessors The Indians condition was such with the prospect that they would rob mail stations to sustain life." Doty purchased supplies of food and slowly doled it out. He suggested furnishing the Shoshone with livestock to enable them to become herders instead of beggars. On July 28, 1862, John White discovered gold on Grasshopper Creek in southwestern Montana mountains. Soon, miners created a migration and supply trail right through the middle of Cache Valley, between this mining camp and Salt Lake City. The latter was the nearest significant trading source of goods and food in the area.

Азамат соғысының басталуы

1861 жылы Америкада Азамат соғысы басталғанда, президент Абрахам Линкольн жаңа ғана штат құрған Калифорнияның Одақтың қалған бөлігінен оқшауланып қалуы мүмкін деген алаңдаушылықта болды. Ол Калифорния халқынан бірнеше полк құрып, пошта жолдарын және Батыс аймағының байланыс желілерін қорғауға жәрдемдесуді бұйырды. Линкольн де, АҚШ Соғыс министрлігі де Юта аймағындағы мормондардың Одаққа адал болатынына толық сенім артпады, тіпті олардың көшбасшысы Янгтың телеграммалары мен кепілдіктеріне қарамастан. Юта соғысы мен Маунтин-Медоус трагедиясы әскери жоспарлаушылардың есінде әлі де жақсы сақталған еді. Олар мормондардың көптеген жасағы Янгқа ғана бағынышты болып, федералдық үкіметке мойынсұнбай қалуы мүмкін деп уайымдады. Полковник Патрик Эдвард Коннор 3-ші Калифорниялық ерікті жаяу әскер полкіне қолбасшылық етіп, әскерін Ютаға, жер үстілік пошта жолын қорғау және аймақта тәртіп сақтау үшін көшіруге бұйрық берді. Ютаға келген соң ол Дуглас лагерін (қазіргі Юта университетінің жанында) өз бөлімшесінің негізгі базасы ретінде құрды. Лагерь мормон ғибадатханасының салынып жатқан жерінен және Ұлы Солтүстік-Лейк-Сити қаласының орталық бөлігінен бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан.

Ескертулер және Каш аңғарының қоныстанушыларымен қақтығыстар

1862 жылдың жазы мен күзінде болған бірнеше жағдайлар Bear Hunter мен полковник Коннор арасындағы шайқасқа себеп болды. Бұл жағдайлар Миссисипи өзенінің батысындағы АҚШ-тың көбісіндегі жергілікті халық пен еуропалық америкалық қоныс салушылар арасындағы кең ауқымды күреспен байланысты болды. Ел халқының көп бөлігінің назары Шығыс штаттарындағы Азамат соғысына аударған. Кейбір тарихшылар бұл жағдайларды назардан тыс қалдырды, себебі олар Вашингтон және Юта аумақтарының шамалы белгілі шекарасына жақын жерде болды. Жағдайлар бір-біріне жақын болғанымен, оларды қарастыратын әкімшілік орталықтар шалқары арақашықтықта орналасқандықтан, есептерді біріктіру қиынға соқты. Мысалы, жылдар бойы тұрғындар мен шенеуніктер Франклин және даулы аймақ Юта аумағының бір бөлігі деп ойлады. Франклин тұрғындары Юта аумақтық заң шығарушы органына сайланған өкілдерін жіберді; олар 1872 жылға дейін Каш округі саясатының бір бөлігі болды, содан кейін зерттеу тобы бұл қауымдастықтың Айдахо аумағында екенін анықтады.

Пугавени

Саммит-Крик (қазіргі Смитфилд) қаласының тұрғыны атын жоғалтқанда, жақын маңдағы Саммит-Крикте балық аулап жүрген жас шошонды ат ұрлығында айыптады. Роберт Торнли, ағылшын иммигранты және Саммит-Криктің алғашқы тұрғыны, сол жас үндісті қорғап, оның пайдасына куәлік берді. Дегенмен, жергілікті тұрғындардан құралған қазылар алқасы оны кінәлі деп танып, ат ұрлағаны үшін дарға асты. Жергілікті тарихта шошонның есімі Пугвини деп тіркелген. Кейінірек алынған мәліметтерге сүйенсек, "Пугвини" – шошон тілінде "балық" деген мағынаны білдіреді, сондықтан ол адам "Балығыма қараңдар" немесе "Мен балық аулап жаттым" деген болуы мүмкін. Бұл жас үнділік – жергілікті шошон тайпасының басшысының ұлы еді. Бірнеше күннен кейін шошондар кек алып, жақын жердегі шатқалдан ағаш жинап жүрген Мерилл отбасының екі жас жігітін өлтірді.

Форт-Холл маңындағы қырғын

1859 жылдың жазында Мичиганнан келген, шамамен 19 адамнан тұратын қоныс аударушылар тобы Орегон жолымен Форт-Холл жанынан өтіп бара жатқанда, түнде жергілікті шошон тайпасы деп ойлаған адамдардың шабуылына ұшырады. Компания мүшелерінің бірнешесі оқтан қаза тапты. Аман қалғандар Портноф өзені бойындағы қамыс пен жыда ағаштарының арасына тығылып, жасырынды. Үш күннен кейін Форт-Валла-Валла лейтенанты Ливингстон драгун отрядымен аман қалғандармен кездесті. Ол оқиғаны тергеп, шабуылдың қатыгездігін жазбаға алды. 1859 жылғы 21 қыркүйекте жарияланған "Дезерт Ньюс" газетінде лейтенант Ливингстонның драгун жасағының бір бөлігі қырғын орнынан бес дене тапқандығы айтылды. Бес жасар қыздың құлақтары кесілген, көздері ойылып алынған, екі аяғы да тізеден жоғары кесілген, және барлық белгілері бойынша, оны тізесінен қалған бөліктерімен жүруге мәжбүр еткен.

Рубен Ван Орнум және Провиденс шайқасы

1860 жылдың 9 қыркүйегінде Элайджа Утер Орегон жолымен көшіп келе жатқан адамдарға жетекшілік етіп бара жатқанда, оларға Баннок және Бойз Шошон тайпалары шабуыл жасады. Көшіп келушілердің индейлермен келісуге жасаған әрекеттеріне қарамастан, индейлер көшіп келушілердің көбін өлтіріп, малдарының барлығын тартып алды. Алексис Ван Орнум, оның отбасы және тағы он шақты адам жақын жердегі бұталардың арасына жасырынды, бірақ олар табылғандықтан өлтірілді. Олардың денелерін капитан Фредерик Т. Дент басқаратын АҚШ әскерлері тапты. Лейтенант Маркус А. Рено Ван Орнум отбасының алты мүшесінің мәйітін тапты. Күні қалғандар шабуылдаушылардың Алексис Ван Орнумның төрт баласын тұтқынға алғанын хабарлады. Осы шабуылдың тікелей салдарынан армия Бойз қаласының қазіргі орналасқан жеріне жақын, Айдахо штатындағы көшіп келушілер жолында әскери бекініс құрды. Полковник Джордж Райт бес ротадан тұратын әскери постты құру үшін 150 000 доллар сұрады. Алексистің інісі Закиас Ван Орнум Орегон жолындағы туысынан жоғалған немересі Рубеннің жасына шамалас кішкентай ақ баланың Солтүстік-Батыс Шошон тайпасының қолында екенін естіді, ол Кэш аңғарында болуы мүмкін. Ван Орнум достарының шағын тобын жинап, Солт-Лейк-Ситиге аумақтық үкіметтен көмек сұрап келді. Ол Форт-Дугласта полковник Коннорға барып, немересін қайтарып алуға көмектесуді өтінді. Полковник Коннор келісіп, майор Эдвард МакГарри басқаратын кавалерия отрядын Юта штатының Провиденс қаласына жақын Кэш аңғарына, Ван Орнуммен кездесуге жіберді. Ван Орнум Аю аулаушы басшылығымен Шошон жауынгерлерінің шағын тобын тапты. Ол МакГарридің әскерімен бірге Шошондардың жақын жердегі Провиденс каньонына шегініп кеткенін көрді. Индейлер оқ атып бастағаннан кейін, МакГарри "оқ атуды бастаңдар және көре алатын әрбір индейді өлтіріңдер" бұйрығын берді. Шошондар каньонда қорғаныс позициясын алғаннан кейін, Шошондар мен АҚШ армиясы арасындағы шайқас екі сағатқа созылды. Соңында Аю аулаушы төбеге шығып, бітім туралы туды желбіретіп, капитуляция белгісін берді. МакГарри Аю аулаушыға ақ баланы әкелу үшін адамдарын жіберуді бұйырды. Ол Аю аулаушыны және төрт жауынгерді кепілге алды. Келесі күні түскі уақытта Шошондар Рубен Ван Орнумның сипаттамасына сәйкес келетін кішкентай баламен оралды. Шошондар қарсылық білдіріп, баланың француз тері сатушысының ұлы және Шошон басшысы Вашакидің қарындасы екенін мәлімдеді. Федералды әскерлер Ван Орнум мен жас баламен бірге кеткеннен кейін, МакГарри полковник Коннорға баланың құтқарылуы туралы "адам мен жылқының жоғалуы немесе зардап шегуісіз" деп хабарлады. Аю аулаушы Кэш аңғарындағы қоныстанушыларға шағымданып, олардың әскерлерге қарсы оған көмектесуі керек екенін айтты. Аю аулаушы, оның тобының бірнеше жауынгерлері мен Кэш аңғары ополчениесінің 70-ке жуық мүшесі арасындағы қақтығыстан кейін, қоныстанушылар екі сиыр мен ұнды "ең жақсы және ең арзан саясат" ретінде сыйлық ретінде берді. "Дезерт Ньюс" газетінің редакторы жазалаудың Шошондармен қарым-қатынасты нашарлататынына алаңдаушылық білдірді.

On September 9, 1860, Elijah Utter was leading migrants on the Oregon trail when they were attacked by a group of presumably Bannock and Boise Shoshone. Despite settlers' attempts to appease the Native Americans, the Indians killed nearly the entire migrant party and drove off their livestock. Alexis Van Ornum, his family, and about ten others hid in some nearby brush, only to be discovered and killed. Their bodies were discovered by a company of U. S. soldiers led by Captain Frederick T. Dent. Lieutenant Marcus A. Reno came across the mutilated bodies of six of the Van Ornums. The survivors reported that the attacking warriors took four Van Ornum children captive. As a direct result of this attack, the Army established a military fort near the present location of Boise, Idaho, along the migrant trail. Colonel George Wright requested $150,000 to establish a military post to sustain five troop companies. Zachias Van Ornum, Alexis' brother, heard from a relative on the Oregon Trail that a small white boy of his missing nephew Reuben's age was being held by a group of Northwestern Shoshone, likely to be in Cache Valley. Van Ornum gathered a small group of friends and traveled to Salt Lake City to get help from the territorial government. There, he visited Col. Connor at Fort Douglas and asked for help to regain his nephew. Col. Connor agreed and sent a detachment of cavalry under the command of Major Edward McGarry to Cache Valley to rendezvous with Van Ornum near the town of Providence, Utah. Van Ornum located a small group of Shoshone warriors being led by Chief Bear Hunter. He and McGarry's men followed the Shoshone as they retreated to nearby Providence Canyon. After the Indians opened fire, McGarry gave the order "to commence firing and to kill every Indian they could see." A skirmish between the Shoshone and the U. S. Army lasted about two hours after the Shoshone established a defensible position in the canyon. Finally, Chief Bear Hunter signaled surrender by climbing a foothill and waving a flag of truce. McGarry instructed Bear Hunter to send his people to bring back the white boy. He held Bear Hunter and four warriors hostage. By noon the next day, the Shoshone returned with a small boy who fit the description of Reuben Van Ornum. The Shoshone protested, claiming that the boy was the son of a French fur trapper and the sister of Shoshone chief Washakie. After the federal troops left with Van Ornum and the young boy, McGarry reported to Col. Connor the boy's rescue "without the loss or scratch of man or horse." Bear Hunter complained to the settlers in Cache Valley, arguing they should have helped him against the soldiers. After a confrontation between Bear Hunter, some warriors from his band, and nearly 70 members of the Cache Valley militia, the settlers donated two cows and some flour as the "best and cheapest policy" as compensation. In an editorial, the Deseret News expressed concern that the execution would aggravate relations with the Shoshone.

Монтана жолында болған оқиға

А. Х. Коновер, Монтана мен Солт-Лейк-Сити арасындағы Монтана Трейл жүк тасымалдау қызметін ұйымдастырған, Монтананың кен лагерлері мен Солт-Лейк-Сити арасында жұк тасыған кезде Шошон жауынгерлерінің шабуылына ұшырады. Онымен бірге болған Джордж Клейтон мен Генри Бин есімді екі адам қаза тапты. Солт-Лейк-Ситиге келген Коновер журналистерге Шошондардың майор МакГарри мен оның әскерлері өлтірген серіктерінің қанын қайтаруға бекінгенін айтты. Олар Ауыл өзенінің солтүстік жағында кездесетін әрбір ақ адамды, толық кек алғанша өлтіруді көздегендерін мәлімдеді.

Монтана жолында шабуыл

Коннордың экспедициясын тудырған соңғы оқиға – Монтана жолындағы сегіз кеншіге жасалған шошон шабуылы болды. Олар Франклиннің солтүстігіндегі орталық шошондардың қысқы лагеріне жақын келді. Кеншілер жолдан жаңылып, терең Өзеннің батыс жағында батпаққа ілігіп, адасып қалды, одан өте алмады. Үш адам Ричмондқа жүзіп өтіп, ондағы қоныс салушылардан азық-түлік және жол көрсетуші іздеді. Олар оралғанда, қалған бесеуіне шошондар шабуыл жасап, Уолла-Уоллалық Джон Генри Смит пен бірнеше жылқыны өлтірді. Ричмонд тұрғындары және алдын ала жасақ олар қайтып келгенде Джон Смиттың денесін тауып, Ричмонд қалалық зиратына жерледі. Кини басшылары Медведь Аңшы, Санпич және Сагвичті тұтқындауға ордер берді. Ол аумақтық маршалға полковник Коннордан "күнәлі үндістерді тұтқындау" үшін әскери күш сұрауды бұйырды.

Шошондар шайқасқа дайындық

Шошон басшылары полковник Коннордың сарбаздарымен қақтығыс болу мүмкіндігін жақсы білген, сондықтан бірқатар шағын дайындықтар жасалды. Бұл дайындықтардың көбісі Ричмонд, Юта штатының тұрғындарынан азық-түлік жинауға ұқсас, айналасындағы мормон елді мекендерінен азық-түлік жинаумен байланысты болды. Шошондардың шабуыл кезінде қолда бар қаруларының көпшілігі ұсақ шайқастарда түскен, тері сатушылардан, ақтардан және басқа да үнді тайпаларынан алынған немесе жылдар бойы бір ұрпақтан екінші ұрпаққа жеткен ескі қарулар еді. Олардың қарулары Калифорния еріктілеріне берілген армиялық қарулар сияқты стандартизацияланбаған және сапалы болмады. Аңшы Аю және басқа Шошон басшылары лагерь маңында қорғаныс шараларын жасады, сонымен қатар қорғануға қолайлы жерді таңдады. Шошондардың орналасқан жері мен саны жасырынған еді, олар үшін уақытша экрандар жасау үшін тал бұтақтары тоқылды. Сонымен қатар, Beaver Creek және Bear River өзендерінің шығыс жағасында "оқпаналар" қазылды. Әділет судьясы Кини тұтқындау ордерін шығарған кезде, ордерде аталған бас сақшы Сагвич Солтүстік-Батыс Шошондарының атынан бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізу үшін Солтүстік-Лейк-Ситиде болды. Сакраменто Юнион газетінің тілшісі былай деп хабарлады: "Пайғамбар (Бригам Янг) Сагвичке мормон халқы Кэш аңғарындағы Шошондардан жеткілікті түрде зардап шеккенін және тағы қан төгілсе, мормондар әскерге "қосылуы" мүмкін екенін айтты". Коннордың сарбаздарының санын жасыруға жасаған алдауы сәтті болды, бірақ Шошондар тікелей әскери қақтығысқа дайындалмады. Олар АҚШ армиясының офицерлерімен келіссөздер жүргізіп, бір келісімге келуге дайындалды. Бастапқыда Коннор Шошондардың позициясына тікелей шабуыл жасауға тырысты, бірақ Шошондардың қарсы атысынан тез жеңіліске ұшырады. Калифорниялық еріктілер осы алғашқы шабуыл кезінде көптеген жарақат алды. Уақытша шегінісіп, қайта жиналғаннан кейін Коннор МакГарриді және басқа да шағын топтарды ауылға қанаттан және артынан шабуыл жасау үшін жіберді. Ол Шошондардың қашуына жол бермеу үшін жаяу әскерін бағыттап, кедергі жасады. Шамамен екі сағаттан кейін Шошондардың оқ-дәрісі бітіп қалды. Кейбір мәліметтерге сәйкес, шайқас кезінде Шошондардың бірі қорғасыннан оқ жасауға тырысып, қолында қалыптармен қаза тапқан.

It is apparent that the Shoshone chiefs were far from ignorant of the potential for conflict with Col. Connor's soldiers, and some minor preparations were made simultaneously. Most of this involved mainly gathering foodstuffs from surrounding Mormon settlements in a fashion similar to the incident listed above with the residents of Richmond, Utah. Most of the firearms that the Shoshone had at the time of the attack had been captured in minor skirmishes, traded from fur trappers, white settlers, and other Native American tribal groups, or simply antiques that had been handed down from one generation to another over the years. Their weapons were not as standardized or as well built as the guns issued by the Union Army to the soldiers of the California Volunteers. Bear Hunter and the other Shoshone chiefs did, however, make some defensive arrangements around their encampment, in addition to simply selecting a generally defensible position in the first place. Willow branches had been woven into makeshift screens, hiding the position and numbers of Shoshone. They also dug a series of "rifle pits" along the eastern bank of Beaver Creek and the Bear River. At the same time the arrest warrant was issued by Justice Kinney, Chief Sagwitch (named in the warrant) was in Salt Lake City trying to negotiate peace on behalf of the Northwestern Shoshone. A correspondent for the Sacramento Union reported, "The Prophet (Brigham Young) had told Sagwitch the Mormon people had suffered enough from the Shoshoni of Cache Valley and that if more blood were spilled, the Mormons might just "pitch in" and help the troops." While it appears as though the deception by Connor to hide the numbers of his soldiers involved in the confrontation was successful, the Shoshone were not even then anticipating a direct military engagement with these soldiers. Instead, they were preparing for a negotiated settlement where the chiefs would be able to talk with officers of the U. S. Army and try to come to an understanding.</blockquote>

Initially, Connor tried a direct frontal offensive against the Shoshone positions but was soon overwhelmed with return gunfire from the Shoshone. The California Volunteers suffered most of their direct combat related casualties during this first assault. After temporarily retreating and regrouping, Connor sent McGarry and several other smaller groups into flanking maneuvers to attack the village from the sides and behind. He directed a line of infantry to block any attempt by the Shoshone to flee from the attack. After about two hours, the Shoshone had run out of ammunition. According to some later reports, some Shoshone were seen trying to cast lead ammunition during the middle of the battle and died with the molds in their hands.

Қаза тапқандар мен олардың тікелей салдары

Калифорниялық еріктілер 14 сарбазды өлтіріп, 49-ын жаралады, соның 7-сі жанжарлы жарақат алды. Офицерлер шайқас аяқталды деп шешкеннен кейін, олар солдаттармен бірге Франклин қаласының жанындағы уақытша лагеріне қайтты. Сол түні Франклин тұрғындары жараланған сарбаздарға үйлерін ашты. Олар басқа сарбаздарды суықтан қорғау үшін шіркеу ғимаратына жамылғылар мен сабан әкелді. Коннор бірнеше адамды санамен жүріп, жараланғандарды Солт-Лейк-Ситиге жеткізу үшін жалдады. Коннордың сөзінше, оның әскері 300 жауынгердің 224-ін өлтірген. Ол 175 жылқы мен қару-жарақтарды қолға түсіргенін, 70 шатырды және қысқа дайындалған бидайдың көп бөлігін жойғанын хабарлады. Ол 160 әйел мен балаға аздап бидай қалдырды. Қаза болғандардың саны көп болғанымен, бірнеше шошондар аман қалды. Басшы Сагвич өзінің тайпасын сақтап қалу үшін аман қалғандарды жинады. Сагвичтің қолына екі рет оқ тиді, ол атпен қашуға тырысты, бірақ атының астынан атып тастады. Ол шатқалға қашып, ыстық су бұлағының жанындағы Bear өзеніне секіріп, түнге дейін бұталардың арасында жүзіп өтті. Сагвичтің ұлы Бешуп Тимбимбуға жеті рет оқ атылды, бірақ ол аман қалды және оның отбасы құтқарды. Топтың басқа мүшелері Bear өзенінің қамысты жерлеріне жасырынды немесе өлгендей болуға тырысты. Сагвич және басқа аман қалғандар жараланғандарды алып, оларды жылыту үшін от жақты. Коннордың хабарлаған өлтірілген индейлер саны мен Франклин тұрғындары санаған сан арасында үлкен айырмашылық болды, соңғысы әлдеқайда көп еді. Қоныс аударушылар да аман қалған әйелдер мен балалардың саны Коннордың айтқанынан кем екенін мәлімдеді. 1911 жылы жарық көрген өмірбаяндық кітабында Даниядан келген иммигрант Ханс Ясперсон денелер арасында жүріп, 493 өлген шошонды санағанын айтты. 1918 жылы Сагвичтің ұлы Бешуп, Фрэнк Тимбимбу Уорнер: "[К]атысушылардың жартысы қашып кетті", ал 156 адам қаза тапты деді. Ол екі бауыры мен бір жеңесінің, сондай-ақ Уошаки, Юта, Форт-Холл қорығында, Винд-Ривер аймағында және басқа жерлерде өмір сүрген көптеген адамдардың "аман қалғанын" қосты. Әртүрлі дереккөздерге сүйене отырып, Бригам Д. Мэдсен осы қырғынның толық тарихында шамамен 250 адам өлтірілгенін есептейді.

The California Volunteers suffered 14 soldiers killed and 49 wounded, 7 mortally. After the officers concluded the battle was over, they returned with the soldiers to their temporary encampment near Franklin. Franklin residents opened their homes to wounded soldiers that night. They brought blankets and hay to the church meetinghouse to protect the other soldiers from the cold. Connor hired several men to use sleighs to bring wounded men back to Salt Lake City. Connor estimated his forces killed more than 224 out of 300 warriors. He reported capturing 175 horses and some arms, and destroying 70 lodges and a large quantity of stored wheat in winter supplies. He left a small quantity of wheat on the field for the 160 captured women and children. The death toll was large, but some Shoshone survived. Chief Sagwitch gathered survivors to keep his community alive. Sagwitch was shot twice in the hand and tried to escape on horseback, only to have the horse shot out from under him. He went to the ravine and escaped into the Bear River near a hot spring, where he floated under some brush until nightfall. Sagwitch's son, Beshup Timbimboo, was shot seven times but survived and was rescued by family members. Other band members hid in the willow brush of the Bear River or tried to act as if they were dead. Sagwitch and other survivors retrieved the wounded and built a fire to warm the survivors. There was a large difference between the number of Indians reported killed by Connor and the number counted by the citizens of Franklin, the latter being much larger. The settlers also claimed the number of surviving women and children to be much fewer than what Connor claimed. In his 1911 autobiography, Danish immigrant Hans Jasperson claims to have walked among the bodies and counted 493 dead Shoshone. In 1918, Sagwitch's son Be shup, Frank Timbimboo Warner, said, "[H]alf of those present got away," and 156 were killed. He went on to say that two of his brothers and a sister in law "lived", as well as many who later lived at the Washakie, Utah, settlement, the Fort Hall reservation, in the Wind River country, and elsewhere. Based on a variety of sources, Brigham D. Madsen estimates about 250 were killed in the definitive history of the massacre.

Cache Valley қонысына әсері және ұзақ мерзімді салдарлары

Бұл қақтығыс Шошон ұлтының Каш аңғарына және оның төңірегіне жасаған соңғы маңызды ықпалын білдірді. Каш аңғарының солтүстік бөлігін мормон қоныстануына ашудан бөлек, Каш аңғары Оңтүстік-Шығыс Айдаходағы қосымша қоныстар үшін де база болып қызмет етті. Мормондар мен полковник Коннор арасындағы шиеленіс көп жылдар бойы сақталды, оның ішінде Юта территориясында мормон емес адамдарды мазалау айыптаулары мен мормондардың Коннордың Ютада кен өнеркәсібін дамытуға жасаған тырыстарын сынауы да болды. Басшы Сагвич және оның тобының көптеген мүшелері мормондармен бірікті. Көптегендер шомылдырылып, ИЖС шіркеуіне қосылды. Сагвич Мәліксадық рухының ақсақалы дәрежесіне бекітілді. Бұл топтың мүшелері Шошон басшысының құрметіне аталған Уошаки (Юта штаты) қаласын құруға көмектесті. Солтүстік-Батыс Шошон тобының қалған мүшелерінің көпшілігі ИЖС шіркеуінің қолдауымен фермалар мен үйлер салды. Олардың ұрпақтары көбінесе ИЖС қоғамының бағытына енді. Бұл қоныс құрмаған Шошондар Форт-Холл немесе Уинд-Ривер үнді резервацияларына көшіп кетті. Жарияланған газет мақалаларында полковник Коннор мен Калифорниялық еріктілер Форт-Дугласқа келгенде және Калифорниядағы қауымдастықтары тарапынан батырлар ретінде қарсы алынды. Коннор бригадир-генерал шеніне тұрақты түрде көтерілді және көп ұзамай генерал-майор шеніне тағайындалды. Коннор АҚШ Азамат соғысының қалған бөлігінде Батыстағы үндістерге қарсы науқандар жүргізді, Сиу және Шайендерге қарсы Powder River экспедициясын басқарды.

Ескерткіштер мен мұра

Бер Ривер қырғыны жері АҚШ-тың 91-ші тас жолына жақын орналасқан. 1990 жылы бұл орын Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Солтүстік-батыс шошон тайпасы 2018 жылы осы жерді қасиетті зират ретінде сақтап қалу үшін сатып алды. Олар қырғын құрбандарының естелігі үшін ескерткіш орнатуды көздеп отыр. Смитсон институты екі шошонның мәйітін – бір жасөспірім жігіттің және 20 шамасындағы әйелдің мәйітін шошон халқына қайтарып берді, олар осы жерде жерленді. Мәйіттер 2013 жылы қайтарылды. Бұрын Бер Ривер қырғыны туралы немесе Патрик Эдвард Коннордың Ирландиядағы туған жері Керри округіндегі өмірі мен беделі туралы көп мәлімет болған жоқ. Алайда, 7 тамыз 2023 жылы (тамыздың банктік демалыс күні) жергілікті Radio Kerry радиостанциясы 90 минуттық "Gloryhunter, Kerry’s Indian Killer" атты деректі радиобағдарламасын эфирге шығарды. Бұл бағдарламада қырғынның толыққанды суреттемесі және Коннордың қазіргі Юта, Айдахо және Колорадо аймақтарындағы алғашқы американдықтарды жерсіз қылу мен өлтірудегі рөлі баяндалды. Бағдарламаға тарихшылар мен авторлармен, сондай-ақ шошон тайпасының өкілдерімен сұхбаттар енгізілген. Толық деректі бағдарламаны Spotify-да тыңдауға болады.