Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2003 жылғы АҚШ-Франция туындысы, романтикалық комедия
2003 US France rom com film
«Le Divorce» – Джеймс Айвори режиссерлік еткен, Рут Правер Джабвала мен Айвори сценарий жазған, 1997 жылғы Дайан Джонсонның осы аттас романы негізінде түсірілген 2003 жылғы романтикалық комедиялық драма.
Le Divorce is a 2003 romantic comedy drama film directed by James Ivory from a screenplay by Ruth Prawer Jhabvala and Ivory, based on the 1997 novel of the same name by Diane Johnson.
Сюжет
Изабель Уокер Парижге күйеуі, француз Чарльз Анри де Персандпен және олардың жас қызы Женнимен тұратын ақын Рокси әпкесіне барады. Рокси жүкті, бірақ күйеуі себепсіз тастап кетті. Изабель оның сүйіктісі бар екенін біледі, ол Роксимен ажырасып, оған үйленуге ниетті Магда Теллман есімді орыс әйел. Рокси онымен ажырасудан бас тартады. Роксиде Жорж де Ла Турдың "Арсула" суреті де бар; сурет Уолкер отбасына тиесілі, бірақ оның Чарльз Анримен некеге тұруы және француздық қоғамдастық меншігі туралы заңдар, екі отбасы арасында меншік құқығы даулы. Лувр картинаны құнды емес деп санайды және ол нағыз Ла Тур емес деген қорытындыға келеді. Алайда, J. Paul Getty мұражайы суретке қызығушылық танытады және оның кураторы суретті Ла Турдың өзі жасаған деп санайды. Роксидің досы, Париждегі американдық жазушы Оливия Пейс, Изабельге жұмыс ұсынады. Изабель сонымен қатар Ивпен, Оливияның қорғауымен танысады және олар кездесе бастайды. Апалар Шарль Анридің отбасылық ел үйіне жексенбілік таңғы асқа барады, онда Изабель Шарль Анридің анасы Сюзанна мен оның орта жастағы бауыры Эдгар Коссетті кездестіреді. Изабельді жасы үлкен, бай және үйленген Эдгар қызықтырады және олар роман бастайды, бірақ Изабель Ивске жалғастыра береді. Эдгар Изабельге әр түрлі сыйлықтар жібере бастайды, соның ішінде Hermès-тің қымбат қызыл Келли сөмкесін жібереді, оны Изабель үнемі өзімен бірге алып жүреді. Изабелге барған кезде Сюзан Келлидің сөмкесін тауып алады, содан кейін ол Эдгардың Изабелмен қарым-қатынаста екенін түсінеді. Шарль Анри өзінің адал емес екендігіне ашуланып, ажырасуға мәжбүр болады. Ол сондай-ақ ажырасу кезінде, әсіресе Ла Тур картинасына қатысты, француздық қоғамдық мүлік заңдарынан пайда көреді деп үміттенеді. Оның сүйіктісі Магда Теллман есімді ер адамға тұрмысқа шыққан, ол Изабель мен Роксиді аңдып, қинауға кіріседі, өйткені ол соңғысының әйелі күйеуін тастап кеткеніне кінәлі деп санайды. Чарльз Анридің қатыгездігі мен сезімталдығы Роксиге әсер етеді, ол жүктіліктің соңында өзін-өзі өлтіруге тырысады. Ол аман қалып, оны Изабель мен оның адвокаты Бертрам қолдайды. Рокси мен Изабелдің отбасы АҚШ-тан апаларына қолдау көрсету үшін, сондай-ақ ажырасу туралы іс жүргізу мен Ла Тур кескінің иесі туралы талқылау үшін келеді. Эдгардың әйелі Амели Сюзанна арқылы оның махаббатын білгенде, жағдай одан әрі қиындап кетеді. Екі отбасымен бірге түскі ас ішкеннен кейін Сюзанна мен Амели жеке түрде Изабелдің анасына осы оқиға туралы хабарлайды; кейін ол бұл ақпаратпен Изабелге қарсы шығады. Бірде Магда мен Шарль Анри Теллманды жаңа қарым-қатынастарымен мазалайды. Кейінірек екеуін де Теллман құмарлық қылмысы бойынша өлтіреді, Чарльз Анридің денесі Роксидің пәтер кешенінен табылды. Рокси мен Бертрам оқиға орнына келеді, ал стресс оның босануына себеп болады. Содан кейін Теллман Изабель мен оның отбасын Эйфель мұнарасына саяхатқа шығады, онда ол оларды бұрышқа тіреліп, қаруды шығарады, Роксиге күйеуін неге өлтіргенін түсіндіру мүмкіндігін талап етеді. Кейбір ынандырудан кейін, алаңдаулы Теллман қаруды Изабельге береді, ол оны Келлидің қолына салып, Эйфель мұнарасынан лақтырады. Эдгар, әлеуметтік саналы отбасының қамқорлығына көндіріліп, жас сүйіктісінен шаршап, Ізабелмен қарым-қатынасын тамақтану кезінде Гермес шалымен аяқтады. Кейін Изабель Ивпен шынайы қарым-қатынас жасайды. Роксидің баласы туғаннан кейін, ол Бертрамға үйленеді. Отбасы өнер аукционына қатысады, онда Ла Тур картинасы The Getty-ге 4,5 миллион еуроға сатылады. Чарльз Анридің өліміне байланысты оның меншік құқығы даусыз болғандықтан, ақша Уолкер отбасына өтеді, содан кейін олар "Фонд Сент-Урсула" (Сент-Урсула қоры) құрады.
Isabel Walker travels to Paris to visit her sister Roxy, a poet who lives with her husband, Frenchman Charles Henri de Persand, and their young daughter, Gennie. Roxy is pregnant, but her husband has just walked out on her without explanation. Isabel discovers that he has a mistress, a Russian woman named Magda Tellman, whom he intends to marry after securing a divorce from Roxy. Roxy refuses to divorce him. Roxy is also in possession of a painting of Saint Ursula by Georges de La Tour; the painting belongs to the Walker family, but due to her marriage to Charles Henri and French community property laws, the ownership is disputed between the two families. The Louvre deems the painting worthless and concludes that it is not a real La Tour. However, the J. Paul Getty Museum takes an interest in the painting and its curator believes that the painting was done by La Tour himself. Paris based American author Olivia Pace, a friend of Roxy's, offers Isabel a job. Isabel also meets Yves, Olivia's protégé, and they begin dating. The sisters visit Charles Henri's family's country home for Sunday brunch, where Isabel meets Charles Henri's mother Suzanne and her handsome middle aged brother, Edgar Cosset. Isabel is attracted to the older, wealthy and married Edgar and they begin an affair, although Isabel continues to string Yves along. Edgar begins to send Isabel various gifts, including an expensive red Kelly bag by Hermès, which Isabel carries with her at all times. During a visit to Isabel, Suzanne discovers the Kelly bag, after which she realizes that Edgar is having an affair with Isabel. Charles Henri maintains a blasé attitude about his infidelity and insists on a divorce. He also hopes to benefit from the French community property laws in the divorce, especially with regard to the La Tour painting. His mistress Magda is married to a man named Tellman, who begins to stalk and harass Isabel and Roxy, believing the latter to be responsible for his wife's desertion. Charles Henri's cruelty and insensitivity take their toll on Roxy, and she attempts suicide in late pregnancy. She survives and is supported by Isabel and her lawyer Bertram. Roxy and Isabel's family arrive from the United States to support the sisters, and to also discuss the divorce proceedings and the ownership of the La Tour painting. Things are further complicated when Edgar's wife, Amélie, discovers the affair through Suzanne. Following a brunch with both families, Suzanne and Amélie privately inform Isabel's mother about the affair; she later confronts Isabel with this information. During an outing, Magda and Charles Henri tease Tellman with their new relationship. Later, they are both murdered by Tellman in a crime of passion, with Charles Henri's body being found in Roxy's apartment complex. Roxy and Bertram come upon the scene and the stress causes her to go into labor. Tellman then follows Isabel and her family on an outing to the Eiffel Tower, where he corners them and pulls a gun, demanding an opportunity to explain to Roxy why he killed her husband. After some persuasion, the distraught Tellman releases the gun to Isabel, who puts it into the Kelly bag and throws it off the Eiffel Tower. Edgar, persuaded by his socially conscious family's concern, and tiring of his young lover, casually ends his affair with Isabel over lunch, with the gift of a Hermes scarf. Afterwards, Isabel begins a real relationship with Yves. After Roxy's baby is born, she marries Bertram. The family attends an art auction where the La Tour painting sells to The Getty for 4.5 million Euros. Because its ownership is no longer disputed due to Charles Henri's death, the money goes to the Walker family, who then go on to establish the "Fondation Sainte Ursule" (The Saint Ursula Foundation).
Орналасқан жерлер
Le Divorce Парижде, оның ішінде Café de Flore, Эйфель мұнарасы, Лувр мұражайы және Salle Gaveau сияқты жерлерде түсірілді. Фильмнің соңына жақын Эйфель мұнарасының лифттері, баспалдақтары мен түрлі қабаттары жиі көрсетіледі.
Le Divorce was filmed in Paris at locations including Café de Flore, Tour Eiffel, Musée du Louvre and Salle Gaveau. The Eiffel Tower's elevators, stairways and various levels are seen extensively near the end of the film.
Музыка
Ашылу титрдегі музыка Пол Мисракидің "Qu'est ce qu'on attend pour être heureux" әні болды, оны Патрик Брюль мен Джонни Холлидей Брюльдің "Entre deux" CD-сінен орындады. Аяқталу титрдегі музыка Серж Гинсбургтің "L'Anamour" әні, оны Джейн Биркин өзінің "Version Jane" CD-сінен орындады.
The opening title music was Paul Misraki's "Qu'est ce qu'on attend pour être heureux", sung by Patrick Bruel and Johnny Hallyday from Bruel's CD "Entre deux". The end title music was Serge Gainsbourg's "L'Anamour", sung by Jane Birkin from her CD "Version Jane".
Қабылдау
Le Divorce 2003 жылы 8 тамызда 34 кинотеатрда шектеулі көрсетілімге шықты, алғашқы көрсетілім күндері 516 834 доллар табыс етті. 29 тамызда 701 кинотеатрда кеңінен көрсетілімге шығып, алғашқы көрсетілім күндері 1,5 миллион доллар табыс етті. Фильм Солтүстік Америкада 9 миллион доллар, әлемнің қалған бөлігінде 3,9 миллион доллар, жалпы әлем бойынша 12,9 миллион доллар жинады.
Le Divorce was given an initial limited release on August 8, 2003, in 34 theaters, where it grossed $516,834 on its opening weekend. It went into wide release on August 29, in 701 theaters, where it grossed $1.5M on its opening weekend. The film went on to make $9 million in North America and $3.9M in the rest of the world, for a worldwide total of $12.9M.
Сыни жауап
Роджер Эберт Chicago Sun Times газетінен фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және фильмнің "көздеген деңгейінде жұмыс істемейтінін, себебі біз орасан зор актерлік құрамның өзара әрекеттесуіне жеткілікті мән бермейміз" деп жазды. Бірақ ол басқаша жұмыс істейді, ол – бір-біріне қайшы келетін құндылықтардың әдемі және білгіштікпен суреттелген портреті. The New York Times газетінде А.О. Скотт: "Le Divorce дәмді, бірақ көбінесе әдемізсіз. Уақытты дұрыс бағаламайтын және юмор сезімі жоқ режиссерлердің комедиясын көру қиын" деп жазды. Entertainment Weekly фильмге "C" бағасын берді, ал Оуэн Глейберман: "Хадсон мен Уоттстың әпке-қарындас ретінде араларында химия жоқ екенін айтуға афетім бар, мүмкін Уоттс ойнауы тиіс экспат суретшісіне ұқсамайды" деп жазды. Village Voice газетіндегі Дэвид Нг: "Шындығында, көптеген халықаралық жұлдыздарға толы Le Divorce өзінің сәнді, екі тілді ортасын керемет бейнелейді. Ең жаман жағдайда, ол өзінің сәнді кештегі тойының деректі фильмін ұсынады" деп жазды. Premiere журналының Гленн Кенни фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және "бұл фильм Ивори мен компанияның жақсы формаға оралуы, сондай-ақ Кейт Хадсон үшін де сәтті қадам, оның керемет таланты, менің ойымша, жақын арада ақымақ голливудтық романтикалық комедиялардың астында жасырылып қалуы мүмкін" деп жазды. The New York Observer газетінде Эндрю Саррис: "Бірақ фильмнің ең үлкен жетістігі – кейіпкерлердің бір-бірімен қайшылықта болуын, әдептілік шегін бұзбай, қарапайым стереотиптер мен карикатураларға түспеуін қамтамасыз ету" деп жазды.
Roger Ebert of the Chicago Sun Times gave the film three out of four stars and felt that it did not "work on its intended level, because we don't care enough about the interactions of the enormous cast. But it works in another way, as a sophisticated and knowledgeable portrait of values in collision". In his review for The New York Times, A. O. Scott wrote: "As it is, Le Divorce is tasteful, but almost entirely without flavor. It is tough work to sit through a comedy made by filmmakers with so little sense of timing and no evident sense of humor". Entertainment Weekly gave the film a "C" rating and Owen Gleiberman wrote: "I'm disappointed to report that Hudson and Watts have no chemistry as sisters, perhaps because Watts never seems like the expatriate artiste she's supposed to be playing". In his review for the Village Voice, David Ng wrote: "Indeed, featuring a boatload of intercontinental stars who have little to do, Le Divorce uncannily embodies its privileged bilingual milieu. At worst, it suggests a documentary of its own lavish wrap party". Premiere magazine's Glenn Kenny gave the film three out of four stars and wrote that "the picture is a nice return to form for Ivory and company, as well as a welcome stretch for Kate Hudson, whose luminous talents, I fear, are going to be hidden under bushels of stupid Hollywood romantic comedies for the foreseeable future". In his review for The New York Observer, Andrew Sarris wrote: "The film's greatest achievement, however, is in keeping a dizzying variety of characters at odds with each other without any breach of good manners, and without descending to facile stereotypes and caricatures".