Рудольф Абель (настоящее имя – Уильям Фишер) – советский разведчик, работавший в Великобритании и США. Биография, арест ФБР, роль во Второй мировой войне.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес барлау қызметкері (1903–1971)
Soviet intelligence officer (1903–1971)
Рудольф Иванович Абель (Рудольф Иванович Абель), нағыз аты Уильям Август Фишер (11 шілде 1903 – 15 қараша 1971), Кеңес барлау қызметкері болған. Ол 1957 жылы ФБР тарапынан құпия қызмет көрсетуде айыпталғанда өзінің псевдонимін қабылдады. Фишер Ұлыбританияның Солтүстік-Шығысындағы Ньюкасл-апон-Тайнда орыс эмигранттарының отбасында дүниеге келді және өсті. 1920 жылдары Ресейге көшіп, 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Кеңес барлау қызметінде радиооператор болып жұмыс істегенге дейін Кеңес әскерінде қызмет етті. Кейіннен ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде немістерге қарсы барлау операцияларына қатысуға дейін оқытушылық қызмет атқарды. Соғыстан кейін ол КГБ-да жұмыс істеді, ол оны АҚШ-қа жіберді, онда ол Нью-Йорк қаласындағы тыңшылар желісінің бір бөлігі ретінде жұмыс істеді. 1957 жылы Фишер АҚШ федералды сотында "Қуыс никель ісі" деп белгілі болған іске қатысқандығы үшін Кеңес тыңшысы ретінде үш айыптама бойынша сотталды және Джорджия штатындағы Атланта федералдық түрмесінде 30 жылға бас бостандығынан айырылды. Ол тұтқынға алынған американдық U-2 ұшқышы Фрэнсис Гэри Пауэрсқа айырбасталғанға дейін өкімінен бес жылдан астам уақыт өтті. Кеңес Одағына оралғаннан кейін ол өзінің тәжірибесі туралы лекциялар оқыды. Ол 1971 жылы 68 жасында қайтыс болды. Оның нағыз кім екені және қай елде туғаны тек оның қайтысынан кейін ғана белгілі болды.
Rudolf Ivanovich Abel (Рудольф Иванович Абель), real name William August Fisher (11 July 1903 – 15 November 1971), was a Soviet intelligence officer. He adopted his alias when arrested on charges of conspiracy by the FBI in 1957. Fisher was born and grew up in Newcastle upon Tyne in the North East of England in the United Kingdom to Russian émigré parents. He moved to Russia in the 1920s, and served in the Soviet military before undertaking foreign service as a radio operator in Soviet intelligence in the late 1920s and early 1930s. He later served in an instructional role before taking part in intelligence operations against the Germans during World War II. After the war, he began working for the KGB, which sent him to the United States where he worked as part of a spy ring based in New York City. In 1957, Fisher was convicted in US federal court on three counts of conspiracy as a Soviet spy for his involvement in what became known as the Hollow Nickel Case and sentenced to 30 years' imprisonment at Atlanta Federal Penitentiary in Georgia. He served just over four years of his sentence before he was exchanged for captured American U 2 pilot Francis Gary Powers. Back in the Soviet Union, he lectured on his experiences. He died in 1971 at the age of 68. His real identity and country of birth were only revealed after his death.
Ерте өмір
Фишер Уильям Август Фишер 1903 жылғы 11 шілдеде Ньюкасл-апон-Тайн қаласының Бенвелл ауданында Генрих пен Любов Фишердің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі неміс, ал анасы орыс тегінен шыққан, бәрі де патшалық дәуірдегі революционерлер еді. Генрих Фишер Ресей империясына қарсы жасалған қылмыстар үшін сотталғандықтан, 1901 жылы Ұлыбританияға қашуға мәжбүр болды, әйтпесе Германияға депортациялану немесе әскери қызметтен жалтарғаны үшін Ресейде түрмеге қамалуы мүмкін еді. Фишер Уитли Бэй және Монкситон орта мектептерінде оқуға грант жеңіп алды. Фишер Генридей еңбекқор болмаса да, ғылымға, математикаға, тілдерге, өнерге және музыкаға бейімділігін көрсетті, бұл қабілетін әкесінен мұра еткен. Фишердің ата-анасы оның музыкаға деген құштарлығын қолдап, оған фортепиано сабақтарын берді, сонымен қатар ол гитарада ойнауды да үйренді. Осы кезеңде Фишер әуесқой радиоға қызығушылық танытып, қарапайым ұшқын шығару және қабылдау құралдарын жасады. Фишер Уолсендтегі «Суон Хантер» компаниясында суретшінің шәкірті болды және 1920 жылы Лондон университетіне қабылданбастан бұрын Рутерфорд колледжінде кешкі сабақтарға қатысты. Фишер университетке оқуға қабілетті болғанымен, қаржылық жағдай оған оқуға мүмкіндік бермеді.
Fisher was born William August Fisher on 11 July 1903, in the Benwell area of Newcastle upon Tyne, the second son of Heinrich and Lyubov Fisher. Revolutionaries of the Tsarist era, his father was of German origins and his mother was of Russian descent. As Heinrich Fisher had served a sentence for offenses against the Russian Imperial Crown, he was forced to flee to the United Kingdom in 1901, the alternative being deportation to Germany or imprisonment in Russia for avoidance of military service. won scholarships to Whitley Bay High School and Monkseaton High School. Though Fisher was not as hard working as Henry, he showed aptitude for science, mathematics, languages, art and music, inherited in part from his father's abilities. Encouraging their son's love of music, Fisher's parents gave him piano lessons; he also learned to play the guitar. It was during this period that Fisher developed an interest in amateur radio, constructing rudimentary spark transmitters and receivers. Fisher became an apprentice draughtsman at Swan Hunter, Wallsend, and attended evening classes at Rutherford College before being accepted into London University in 1920. Though Fisher qualified for university, the costs prohibited him from attending.
Ерте мансап
Ағылшын, орыс, неміс, поляк және идиш тілдерін еркін меңгерген Фишер отбасының Кеңес Одағына оралғаннан кейін Коминтернде аудармашы болып жұмыс істеді. Одан кейін ол 1927 жылдың мамырында КГБ-ның алдыңғысы – ОГПУ-ға қабылдануға дейін радио зерттеу институтында қысқа ғана уақыт жұмыс істеді. Сол жылы ол Мәскеу консерваториясының арфа класында оқитын Елена Лебедеваға үйленді. ОГПУ-ға берген сұхбатында оған орыс тілінде жақсы естілетін есім қабылдау қажеттігі анықталды, соның салдарынан Уильям Август Фишер Вильям Генрихович Фишер болып өзгерді. Студенттердің бірі – канадалық туған орыс шпионы Китти Харрис болды, ол кейін "Жеті есімді шпион" деген атпен кеңінен танылды. Шетелде туғанына және қайын туысының троцкишіл болды деген айыптамаға қарамастан, Фишер Ұлы тазалаудан аман қалды. Фишердің осы операциядағы рөлі оның жоғары лауазымды тұлғалары тарапынан Кеңес Одағының сыртқы барлау қызметіндегі ең беделді қызметтердің бірі деп бағаланды – ол АҚШ-қа жіберілді.
Fluent in English, Russian, German, Polish and Yiddish, Fisher worked for the Comintern as a translator following his family's return to the Soviet Union. He then worked briefly in the radio research institute before being recruited by the OGPU, a predecessor of the KGB, in May 1927. That year he married Elena Lebedeva, a harp student at Moscow Conservatoire. During his interview with the OGPU, it was determined he should adopt a Russian sounding name and William August Fisher became Vilyam Genrikhovich Fisher. One of the students was the Canadian born Russian spy Kitty Harris, who was later more widely known as "The Spy with Seventeen Names". Despite his foreign birth and the accusation that his brother in law was a Trotskyist, Fisher narrowly escaped the Great Purge. Fisher's role in this operation was rewarded with what his superiors regarded as one of the most prestigious postings in Soviet foreign intelligence, the United States.
КГБ қызметі
1946 жылы КГБ-ға қайта оралғаннан кейін Фишер АҚШ-қа ену үшін тыңшы ретінде дайындалды. 1948 жылғы қазанда Кеңес паспортымен Ленинградтық вокзалдан Варшаваға сапар жасады. Варшавада кеңестік паспортын тастап, АҚШ паспортын пайдаланып, Чехословакия және Швейцария арқылы Парижге жетті. Оның жаңа паспортында Эндрю Кайотис деген есім болды, бұл Фишердің алғашқы жалған аты еді. Шын Эндрю Кайотис Литвада туып, АҚШ-қа көшкеннен кейін америкалық азамат болған. Кайотис Кеңес Одағына виза алып, оны сәтті пайдаланды. Бірақ кеңестіктер оның паспортын сақтап, кейін Фишер қолданды. Кайотис денсаулығына қарай Вильнюсте, Литвада туыстарының қасында қайтыс болды. Желі мүшелері соғыстан кейін қауіпсіздік шаралары күшейгеннен кейін ынтымақтастығын тоқтатты. Лона Коэн ("Лесли" кодировкасымен) және оның күйеуі Моррис Коэн ("Луис" және "Волонтер" кодировкаларымен) "Волонтер" желісін басқарды және тәжірибелі курьерлер болды. Физик Теодор "Тед" Холл ("Млад" кодировкасымен) 1945 жылы Лос-Аламостан атомдық құпияларды өткізген желідегі ең маңызды агент болды. "Волонтер" желісіне Холлмен байланысқан ядролық физиктер "Аден" және "Серб", сондай-ақ "Силвер" қосылды. Фишер өзінің алғашқы жылының көп бөлігін желісін құруға жұмсады. Фишердің қайда барғаны және не істегені нақты белгісіз, бірақ ол Манхэттен жобасынан ұрланған схемаларды жинау орталығы болған Санта-Фе, Нью-Мексикоға барғаны болжанып тұр. Фишердің бұрынғы шәкірті Китти Харрис соғыс кезінде Санта-Феде бір жыл өткізді, онда физиктерден курьерлерге құпия ақпараттарды жеткізді. Осы кезеңде Фишер Қызыл Ту орденімен марапатталды, бұл әдетте әскери қызметкерлерге берілетін маңызды кеңес ордені. Розенбергтердің оған қатысты ақпаратты ФБР-ға бермегеніне Фишер риза болды, бірақ тұтқындалу оның жаңа тыңшы желісі үшін жаман хабар болды. Бірақ 1952 жылғы 21 қазанда Мәскеудің нұсқауымен Рейно Хайханен Нью-Йорктің Орталық паркіндегі жол белгісіне кішкене штырғын ілді. Штырғын Фишерге Хайханен, оның жаңа көмекшісі келгенін хабарлады. "Вик" кодировкасымен аталған Хайханен "Queen Mary" кемесімен Нью-Йоркке Евгений Николай Маки деген атпен келді. Шын Маки 1919 жылы АҚШ-та фин-америкалық әкесі мен Нью-Йорк анасынан туған. 1927 жылы отбасы Эстонияға көшті. 1948 жылы КГБ Хайханенді Мәскеуге шақырып, жаңа тапсырма берді. 1949 жылы Хайханен Макидің туу туралы куәлігін тегін алды. Ол үш жыл Финляндияда Макидің кімлігін қабылдап өмір сүрді. Нью-Йоркке келгеннен кейін Хайханен келесі екі жылда өзінің жеке басын растады. 1953 жылдың соңында Фишер Бруклинге көшіп, Хикс көшесіндегі пансионатта бөлме жалға алды. Ол Фултон көшесіндегі Овингтон студиясы ғимаратында бесінші қабаттағы студияны да жалға алды. Суретші және фотограф ретінде бейнеленгендіктен, оның жұмыс уақытының ретсіздігі мен жиі жоғалып кетуіне ешкім күмән келтірмеді. Уақыт өте келе оның көркемдік шеберлігі жақсарды және ол абстрактілі суретті ұнатпаса да, дәстүрлі стильдерді ұнататын білікті суретшіге айналды. Ол Нью-Йорк суретшілерімен араласты, олар оның орыс суретшісі Исаак Левитанға деген құрметіне таң қалды, бірақ Фишер сталиндік "социалистік реализмді" талқыламауға сақтық танытты. Фишер кейде Бостон есепшісі және Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы ағаш кесуші ретінде өткен өмірі туралы ойдан шығарылған әңгімелер айтты. 1954 жылы Хайханен Фишердің көмекшісі болып жұмыс істей бастады. Оның міндеті БҰҰ хатшылығындағы кеңес агентінен алынған есепті құпия жәшікке жеткізу еді. Бірақ есеп келмеді. Фишер өзінің түсіру орындарын тексерді, бірақ бірнеше айлық хабарламаларды ғана тапты, ал Хайханеннің радиохабарлары әдетте дұрыс емес радио жиіліктерін пайдалана отырып, сол жерден жіберілді. Ол КГБ-дан алған ақшаны ішімдікке және жезөкшелерге жұмсады. Мәскеуге қайту керек екенін естігенде, Хайханен қатаң жазаға тартылады немесе тіпті өлімге кесіледі деп қорқып, Фишерге ФБР оны "Queen Mary" кемесінен алып кеткенін айтып, кешігуін ақтау үшін әңгімелер ойлап тапты. Фишер күмәнданбай, ФБР бақылауынан қашу үшін Хайханенге АҚШ-ты дереу тастап кетуді кеңес берді және оған жол шығынына 200 доллар берді. Кету алдында Хайханен Аю тауының саябағына оралып, көмілген 5000 долларды өз пайдалануы үшін алып шықты. 11 мамырда ЦРУ оны АҚШ-қа қайтарып, ФБР-ге тапсырды. Американдық жерде кеңес тыңшылар тобының мүшесі ретінде Хайханен ФБР-дің қарауына өтті және олар оның әңгімесін тексеруге кірісті. Хайханен сондай-ақ ФБР-дің төрт жыл бойы шеше алмаған "қуыс никельдің" құпиясын ашты. Канадтық Коммунистік партия Фишерге Роберт Каллан есімімен жаңа паспорт алуға көмектесті. Бірақ Фишер жаңа кімлігін қабылдап, АҚШ-тан кетуге үлкермей тұтқындалды.
After rejoining the KGB in 1946, Fisher was trained as a spy for entry into the United States. In October 1948, using a Soviet passport, he travelled from Leningradsky Station to Warsaw. In Warsaw, he discarded his Soviet passport and using a U. S. passport travelled from Czechoslovakia and Switzerland to Paris. His new passport bore the name Andrew Kayotis, the first of Fisher's false identities. The real Andrew Kayotis was Lithuanian born and had become an American citizen after migrating to the United States. Kayotis had applied for and received a visa to visit the Soviet Union. However, the Soviets retained his passport, which Fisher eventually used. Kayotis had been in poor health and died while visiting relatives in Vilnius, Lithuania. Members of the network had stopped cooperating after postwar security was tightened at Los Alamos. Lona Cohen (codenamed "LESLE") and her husband Morris Cohen (codenamed "LUIS" and "VOLUNTEER") had run the Volunteer network and were seasoned couriers. Theodore "Ted" Hall (codenamed "MLAD"), a physicist, was the most important agent in the network in 1945, passing atomic secrets from Los Alamos. The Volunteer network grew to include "Aden" and "Serb", nuclear physicists contacted by Hall, and "Silver". Fisher spent most of his first year organizing his network. While it is not known for certain where Fisher went or what he did, it is believed he travelled to Santa Fe, New Mexico, the collection point for stolen diagrams from the Manhattan Project. Kitty Harris, a former pupil of Fisher's, had spent a year in Santa Fe during the war, where she passed secrets from physicists to couriers. During this period, Fisher received the Order of the Red Banner, an important Soviet medal normally reserved for military personnel. Fisher was relieved when the Rosenbergs did not disclose any information about him to the Federal Bureau of Investigation (FBI), but the arrests heralded a bleak outlook for his new spy network. However, on 21 October 1952, as instructed by Moscow, Reino Häyhänen left a thumbtack on a signpost in New York's Central Park. The thumbtack signaled to Fisher that Häyhänen, his new assistant, had arrived. Codenamed "VIK", Häyhänen arrived in New York on the RMS Queen Mary, under the alias Eugene Nikolai Maki. The real Maki had been born in the United States to a Finnish American father and a New York mother in 1919. In 1927, the family migrated to Estonia. In 1948, the KGB had called Häyhänen to Moscow where they issued him a new assignment. In 1949, Häyhänen freely obtained Maki's birth certificate. He had then spent three years in Finland taking over Maki's identity. After arriving in New York, Häyhänen spent the next two years establishing his identity. Late in 1953, Fisher moved to Brooklyn and rented a room in a boarding house on Hicks Street. He also rented a fifth floor studio at the Ovington Studios Building on Fulton Street. Since he was posing as an artist and photographer, nobody questioned his irregular working hours and frequent disappearances. Over time his artistic technique improved and he became a competent painter, though he disliked abstract painting, preferring more conventional styles. He mingled with New York artists, who were surprised by his admiration for the Russian painter Isaak Levitan, although Fisher was careful not to discuss Stalinist "socialist realism". Fisher sometimes related made up stories of previous lives, as a Boston accountant and a lumberjack in the Pacific Northwest. In 1954, Häyhänen began working as Fisher's assistant. He was to deliver a report from a Soviet agent at the United Nations secretariat, to a dead letter box for collection. However the report never arrived. Fisher checked his drop points only to find messages several months old, while Häyhänen's radio transmissions had routinely been sent from the same location using incorrect radio frequencies. The money Häyhänen received from the KGB to support the network was instead spent on alcohol and prostitutes. Upon hearing he was due to return to Moscow, Häyhänen was fearful that he would be severely disciplined or even executed. Häyhänen fabricated stories to justify his delay, claiming to Fisher that the FBI had taken him off the RMS Queen Mary. Fisher, unsuspecting, advised Häyhänen to leave the U. S. immediately to avoid FBI surveillance and handed him $200 for travel expenses. Prior to his departure, Häyhänen returned to Bear Mountain Park and retrieved the buried $5,000 for his own use. On 11 May, the CIA returned him to the United States and handed him over to the FBI. As a member of a Soviet spy ring operating on American soil, Häyhänen came under the FBI's jurisdiction and they began verifying his story. Häyhänen was also able to solve the mystery of the "hollow nickel," which the FBI had been unable to decipher for four years. The Canadian Communist Party succeeded in obtaining a new passport for Fisher in the name of Robert Callan. Fisher, however, was arrested before he could adopt his new identity and leave the United States.
Ұстау
1957 жылдың сәуірінде Фишер суретші достарына жеті апталық демалыс үшін оңтүстікке баратынын айтты. Үш аптадан кейін, Хайханеннің берген мәліметі бойынша Фишердің фотостудиясының жанында бақылау орнатылды. 1957 жылдың 28 мамырында Фултон көшесінің қарсы жағындағы кішкентай саябақта ФБР агенттері бір адамның күдіспен әрекет ете жатқанын байқады. Адам уақыт-уақыт орнынан тұрып, айналып, соңында кетіп қалды. ФБР агенттері оның "МАРК" сипаттамасына сәйкес келетініне көз жеткізді. "МАРК" бақылауы жалғасты, 13 маусым күні түнде Фишердің студиясында сағат 22:00-де шам жанып тұрғаны көрінді. 1957 жылдың 15 маусымында Хайханенге ФБР жасырын камерамен түсірген Фишердің суреті көрсетілді. Хайханен фотосуреттегі адамның "МАРК" екенін растады. 1957 жылдың 21 маусымында таңғы сағат 7:00-де Фишер 839-шы нөмірлі бөлмесінің есігін қағып, жауап берді. Есікті ашқанда, ол ФБР агенттерімен кездесті, олар оны "полковник" деп атап, "оның тыңшылық қызметіне қатысы бар екені туралы ақпараттары бар" деді. Фишер ФБР-дің оның шеніне тек Хайханен арқылы қол жеткізгенін білді. Фишер ФБР-ге ештеңе айтпады, ал 23 минут бойы Фишерге қарағаннан кейін ФБР агенттері күтіп тұрған Иммиграция және натурализация қызметінің қызметкерлерін шақырды. Олар Фишерді тұтқындап, Иммиграция және азаматтық туралы заңның 242-бабы бойынша ұстады. Осы кезеңде Фишер өзінің "шынайы" аты Рудольф Иванович Абель екенін және ол кеңес азаматы екенін айтты, бірақ барлау қызметі туралы әңгімелесуден бас тартты. "Рудольф Иванович Абель" деген есім қайтыс болған досы мен КГБ полковнигінің есімі еді. Фишер Орталықтың Абель есімін американдық газеттердің бірінші беттерінде көрген кезде оның тұтқындалғанын түсінетінін білді. Тәптің ішінде 250 беттік орыс шифр кітабы, микрофильмде сақталған шифрланған хабарламалары бар қуыс қалам, және тағы 15 000 доллар ақшасы бар сақтау қоймасының кілті табылды. Сондай-ақ, бұрын таныспаған агенттер арасында байланыс орнату үшін Коэндердің суреттері мен танысу сөздері де табылды. Фишер енді заңсыз иммигрант емес, тыңшы деп есептелгендіктен, 1957 жылдың 7 тамызында Техастан Нью-Йоркке айыптамаға жауап беру үшін ұшырылды. Фишер содан кейін кеңес тыңшысы ретінде сотқа тартылды. Бруклиндегі адвокаттар қауымдастығы саяси амбициялары бар бірнеше танымал сот адвокаттарына жүгінді, бірақ олардың барлығы істі қабылдаудан бас тартты. Содан кейін олар Джеймс Б. Донованға хабарласты. Ол Стратегиялық қызметтер кеңсесінде (OSS) соғыс уақытында кеңесші болып қызмет еткен және сот залында көп жылдық тәжірибесі болғандықтан, адвокаттар қауымдастығы Донованның Фишердің қорғаушысы ретінде әрекет етуге ең лайықты екеніне сенді. Донованның Фишермен алғашқы кездесуінде, Фишер Донованды өзінің қорғаушысы ретінде қабылдады. Донован оған көмектесу үшін адвокат Томас М. Дебевуазды шақырды. Фишер 1957 жылдың қазан айында Нью-Йорктегі Федералдық сотта үш айыптама бойынша сотталды: Қазылар алқасы үш жарым сағатқа зейнетке шықты және 1957 жылдың 25 қазанында Фишерді барлық үш айыптама бойынша кінәлі деп тапты. "Абель АҚШ-қа қарсы" ісінде АҚШ Жоғарғы Соты оның үкімін 5-4 дауыспен растады. Фишер немесе "Рудольф Иванович Абель" жазасын (80016-А тұтқын ретінде) Атлантадағы Федералдық түрмеде өтеуге тиіс болды. Ол сурет салумен, жібек басуды үйренумен, шахмат ойнаумен және жай ләззат алу үшін логарифмдік кестелерді жазумен айналысты. Ол басқа екі сотталған кеңес тыңшысымен дос болды. Олардың бірі Мортон Собелл болды, оның әйелі Хайханен ұрлаған 5000 долларды ала алмады.
In April 1957, Fisher told his artist friends he was going south on a seven week holiday. Less than three weeks later, acting on Häyhänen's information, surveillance was established near Fisher's photo studio. On 28 May 1957, in a small park opposite Fulton Street, FBI agents spotted a man acting nervously. From time to time the man got up, walked around, and eventually left. FBI agents were convinced he fit the description of "MARK". The surveillance continued on "MARK" and, on the night of 13 June, a light was seen to go on in Fisher's studio at 10:00 pm. On 15 June 1957, Häyhänen was shown a photograph of Fisher taken by the FBI with a hidden camera. Häyhänen confirmed that it was "MARK" in the photograph. At 7:00 am on 21 June 1957, Fisher answered a knock on the door to his room, Room 839. Upon opening the door, he was confronted by FBI agents who addressed him as "colonel" and stated that they had "information concerning [his] involvement in espionage." Fisher knew that the FBI's use of his rank could have only come from Häyhänen. Fisher said nothing to the FBI and, after spending twenty three minutes staring at Fisher, the FBI agents called in the waiting Immigration and Naturalization Service officers who arrested Fisher and detained him under section 242 of the Immigration and Nationality Act. During this period Fisher stated that his "real" name was Rudolf Ivanovich Abel and that he was a Soviet citizen, although he refused to discuss his intelligence activities. The name "Rudolf Ivanovich Abel" was that of a deceased friend and a KGB colonel; Fisher knew as soon as The Centre saw the name Abel on the front pages of American newspapers they would realize he had been captured. a hollow ebony block containing a 250 page Russian codebook, a hollow pencil containing encrypted messages on microfilm and a key to a safe deposit box containing another $15,000 in cash. Also discovered were photographs of the Cohens and recognition phrases to establish contact between agents who had never met before. As Fisher was no longer considered an alleged illegal alien, but rather an alleged spy, he was flown from Texas to New York on 7 August 1957, to answer the indictment. Fisher was subsequently indicted to stand trial as a Soviet spy. The Brooklyn Bar Association approached several prominent trial lawyers with political ambitions, all of whom declined the case. They then contacted James B. Donovan. Because he had served as a wartime counsel in the Office of Strategic Services (OSS) and had years of courtroom experience, the Bar Association believed Donovan was uniquely qualified to act as Fisher's defense lawyer. At Donovan's initial meeting with Fisher, the latter accepted Donovan as his defense counsel. Donovan subsequently brought in attorney Thomas M. Debevoise to assist him; Fisher was tried in Federal Court at New York City during October 1957, on three counts: The jury retired for three and a half hours and returned on the afternoon of October 25, 1957, finding Fisher guilty on all three counts. In Abel v. United States, the United States Supreme Court upheld his conviction by a vote of 5–4. Fisher, or "Rudolf Ivanovich Abel", was to serve his sentence (as prisoner 80016–A) at Atlanta Federal Penitentiary, Georgia. He occupied himself with painting, learning silk screening, playing chess, and writing logarithmic tables for the sheer enjoyment of it. He became friends with two other convicted Soviet spies. One of these was Morton Sobell, whose wife had failed to receive the $5,000 embezzled by Häyhänen.
Бостандыққа шығу және кейінгі өмір
Фишер төрт жылдан астам мерзімде жазасын өтеді. 1962 жылдың 10 ақпанында ол америкалық U-2 ұшқышы Фрэнсис Гэри Пауэрстің орнына айырбасталды. Алмасу Батыс Берлин мен Потсдамды байланыстырған Глиенике көпірінде өтті, ол Суық соғыс кезінде «Шығушылар көпірі» деп танымал болды. Дәл сол уақытта, Чекпойнт Чарлиде, Фредерик Прайорды Шығыс Германияның Штази қызметкерлері оның әкесінің күтіп тұрған қолына тапсырды. Бірнеше күннен кейін Фишер әйелі Елена мен қызы Эвелинмен қайта қосылып, үйіне ұшты. Өз беделін сақтау үшін КГБ-ға «Абельдің» АҚШ-та тоғыз жыл бойы жасырын агент болғанын, NKVD-нің адал мүшесінің жеңісі ретінде көрсету ыңғайлы болды. Бас шпионның аты Рудольф Абель деген идея Фишердің шындығын жасырды. Фишердің заңсыз түрде тұрған сегіз жылында ол АҚШ-тағы КГБ-ның ең табысты агенттерінің бірі болды. Ол бірде-бір агентті тартпағанымен, потенциалды шпиондарды анықтап, қолданыстағы желіні тиімді басқарды және кеңейтті, сондықтан ЦРУ директоры Аллен Даллес КСРО-да Абельдей жақсы жұмыс істейтін тіпті бір агенттің болғанын қалағанын айтты. Мәскеуге оралғаннан кейін Фишер КГБ-ның Бірінші Бас басқармасының «Заңсыздықтар» басқармасында жұмыс істеді, сөздер айтты және мектеп оқушыларына барлау жұмысы туралы лекция оқыды, бірақ көңілі көбінесе тоңды. Ол совет шпиондық фильмі «Өлі маусымның» алғы сөзінде айқын көрінді және фильмде консультант ретінде де жұмыс істеді. Фишер, көп темекі шегетін адам болғандықтан, 1971 жылдың 15 қарашасында өкпе рагынан қайтыс болды. Оның күлі Донское зиратына нақты атымен, өткен жылы қайтыс болған Конон Молодының қасына жерленді. Бірнеше батыстық тілшілер оның шын кім екенін көру үшін сол жерге шақырылды, өйткені ол ешқашан «жарқын» болмаған шпион еді.
Fisher served just over four years of his sentence. On 10 February 1962, he was exchanged for the shot down American U 2 pilot Francis Gary Powers. The exchange took place on the Glienicke Bridge that linked West Berlin with Potsdam, which became famous during the Cold War as the "Bridge of Spies". At precisely the same time, at Checkpoint Charlie, Frederic Pryor was released by the East German Stasi into the waiting arms of his father. A few days later Fisher, reunited with his wife Elena and daughter Evelyn, flew home. For the sake of its own reputation it suited the KGB to reveal "Abel's" nine years of being an undetected agent in the United States as a triumph by a dedicated NKVD member. The idea that the name of the master spy was Rudolf Abel replaced the reality of Fisher. During his eight years as an illegal resident, Fisher was one of the most successful KGB agents in the United States. Even though he appears not to have recruited a single agent, he identified potential spies and managed and expanded the existing network so well that the head of the CIA, Allen Dulles, said that he wished that he had even one agent as good as Abel operating within the USSR. After his return to Moscow, Fisher was employed by the Illegals Directorate of the KGB's First Chief Directorate, giving speeches and lecturing school children on intelligence work, but became increasingly disillusioned. He made a notable appearance in the foreword to the Soviet spy film Dead Season and also worked as a consultant on the film. Fisher, who was a heavy smoker, died of lung cancer on 15 November 1971. His ashes were interred at the Donskoye Cemetery under his real name, next to Konon Molody who had died the previous year. A few Western correspondents were invited there to view for themselves the true identity of the spy who never "broke".
Мұра
Оның тағдыры Вадим Кожевниковке "Қалқан мен семсер" атты оқиғалық романын жазуға түрткі болды. Басты кейіпкердің аты Александр Белов болғанымен, ол Әбел есімімен байланысты, кітаптың сюжеті Уильям Август Фишердің нақты өмірінен едәуір өзгеше. Әбел 1968 жылы "Өлі маусым" фильміне кіріспе сөз айтып, отандастарына жол тартқанда (суреттің ресми кеңесшісі ретінде) алғаш рет көпшілік назарына ілікті. 2008 жылы Юрий Линкевич "Белгісіз Әбел" деректі фильмін түсірді. 2009 жылы Ресейдің Бірінші арнасы "АҚШ үкіметі Рудольф Абельге қарсы" екі бөлімді көркемдік-танымдық фильмін жасады (басты рөлде Юрий Беляев). Стивен Спилбергтің 2015 жылғы "Көпірлер шпионы" фильмінде Фишер/Әбел рөлін Марк Райланс сомдады. Осы рөлі үшін Райланс "Оскар" сыйлығын "Ең үздік қосалқы актер" және "БАФТА" сыйлығын "Екінші пландағы ең үздік актер" номинацияларында жеңіп алды. 2015 жылдың 18 желтоқсанында, Мемлекеттік қауіпсіздік органдарының күні қарсаңында (кәсіби мереке), Самара қаласында Уильям Генрихович Фишерге арналған ескерткіш тақтаның салтанатты ашылуы өтті. Самара сәулетшісі Дмитрий Храмов салған тақта Молодогвардейская көшесі, 8 мекенжайында орналасты. Осы мекен-жайда барлаушының отбасы Ұлы Отан соғысы жылдарында тұрған деген болжам бар. Уильям Генрихович сол кезде құпия барлау мектебінде радиобизнесті оқытқан, ал кейіннен Куйбышевтен неміс барлауына қарсы радиологиялық контрбарлау операциясын басқарған. 1990 жылы КСРО "Барлау агенттері" сериясының бір бөлігі ретінде Рудольф Абель суреті салынған марка шығарды.
His fate inspired Vadim Kozhevnikov to write the adventure novel Shield and Sword. Although the name of the main character is Alexander Belov and is associated with Abel's name, the plot of the book is significantly different from the real fate of William August Fisher. For the first time Abel showed himself to the general public in 1968, when he addressed his compatriots with an introductory speech to the film The Dead Season (as an official consultant to the picture). In 2008, Yuri Linkevich shot the documentary "Unknown Abel". In 2009, the Channel One Russia created an artistic two part biographical film The US Government against Rudolf Abel (starring Yury Belyayev). In Steven Spielberg's 2015 film Bridge of Spies, Fisher/Abel is portrayed by Mark Rylance. For his performance, Rylance won the Academy Award for Best Supporting Actor and the BAFTA Award for Best Actor in a Supporting Role. On 18 December 2015, on the eve of the Day of State Security Officers (a professional holiday), a grand opening ceremony of the memorial plaque to William Genrikhovich Fisher took place in Samara. The plaque, authored by Samara architect Dmitry Khramov, appeared on 8, Molodogvardeyskaya Street. It is believed that exactly here the family of the intelligence officer lived during the years of World War II. William Genrikhovich himself at that time taught radio business at a secret intelligence school, and later led counterintelligence radio operation against German intelligence from Kuibyshev. In 1990 the USSR released a stamp depicting Rudolf Abel as part of series: "Intelligence Agents".