Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік шапка (Het Gymreig) – әйелдердің уэльс ұлттық киімінің бір бөлігі болып табылатын, жоғарғы шапкаға немесе капотенге ұқсас биік шапка. Оны Уэльстегі халық биіне қатысатын әйелдер мен мектеп оқушылары әлі күнге дейін Әулие Давид күнінде киеді, бірақ басқа жағдайларда сирек қолданылады. 19 ғасырда уэльс шапкасының екі негізгі түрі жасалған: барабан тәрізді (тік қабырғалы) тәждері барлары солтүстік-батыс Уэльсте, ал сәл конус тәрізді тәждері барлары Уэльстің қалған аймақтарында таралған.
The Welsh hat (Het Gymreig) worn by women as part of Welsh national costume is a tall hat, similar to a top hat, or the capotain. It is still worn by Welsh folk dance women, and schoolgirls, in Wales on St David's Day, but rarely on other occasions. Two main shapes of Welsh hat were made during the 19th century: those with drum shaped (vertical sided) crowns were worn in north west Wales, and those with slightly tapering crowns were found in the rest of Wales.
Тарих
Уэльстік шапка алғаш рет 1700-ші жылдардың соңында пайда болды; ол 1830-шы жылдары кеңінен танымал болды және 380-нен астам мысалы сақталған. Уэльстік шапка – Аугуста Холл, Ллановер баронессасы (1802–1896) таратып берген дәстүрлі уэльстік костюмнің бір бөлігі, бірақ оның достары мен қызметшілерінен басқа ешкімге көп әсер еткені күмәнді. Шапка 19 ғасырдың басында әйелдер киген мінездемелі шапканы қоса алғанда, биік шапканың бірнеше түрінен дамыған болуы мүмкін (Ллановер суреттерінде көрсетілгендей), бірақ 1830-шы жылдары Уэльстік шапкаға тән, қатты, жалпақ қырлы биік шапканың неліктен сол кезде Уэльстегі көптеген ауылдық әйелдер киетін басқа түрдегі ерлер шапкаларын ығыстырғанын түсіндіретін ешқандай дәлел табылған жоқ. 1840-шы жылдардың соңына қарай Уэльстік шапка Уэльстің символына айналды және оны ұлт ретінде бейнелеу үшін карикатураларда қолданды. Ол қуанышты, күшті, дені сау және еңбекқор уэльстік әйелдің бейнесін көрсетті. Ол ұлттық идентификацияның бір бөлігіне айналды және әдетте уэльстік костюмнің басқа элементтерімен, әсіресе көйлек немесе жатақ киімімен (уэльс тілінде: gŵn немесе betgwn) бірге тағылды. Ол туристік әдебиетте Уэльстің символы ретінде қолданылуда. Сидней Керноу Воспер 1908 жылы «Салем» картинасын салған кезде шапка енді сәнге енбеген еді, бірақ Воспер оның салған әйелдері қазірдің өзінде танымал шапкаларды киюі керек деп ойлады. Шапка 20 ғасырдың басында соншалықты сирек болғандықтан, Воспер оны тек жергілікті жерде ғана таба алды және модельдер арасында бөлісіп, бір шапканы төрт рет суретке түсірді.
The Welsh hat first appeared during the late 1700s; it became widely popular in the 1830s and over 380 examples are known to have survived. The Welsh hat was part of a traditional Welsh costume propagated by Augusta Hall, Baroness Llanover (1802–1896) but it is unlikely that she had much influence on anyone other than her friends and servants. The hat may have developed from a number of types of tall hat including the riding hat, which ladies wore during the early part of the 19th century, (as illustrated in the Llanover prints) but no evidence has been discovered which explains why, during the 1830s, the tall hat with the stiff, flat brim, which is unique to the Welsh hat, replaced the other types of men's hat worn by many rural women in Wales at the time. By the late 1840s the Welsh hat had become an icon of Wales and was used in cartoons to represent Wales as a nation. It brought forward the image of a happy, hearty, healthy, hard working Welsh woman. It became part of the national identity and was normally worn with the other elements of Welsh costume, especially the gown or bedgown (Welsh: gŵn or betgwn). It continues in use as an icon of Wales in tourist literature. By the time Sydney Curnow Vosper painted the iconic Salem in 1908, the hat was no longer fashionable, but Vosper still felt the women he painted should wear the now iconic hats. The hat was so rare by the early twentieth century that it is thought Vosper could only find one in the local area, and had to share it amongst the models, painting the same hat into the composition four times.
Фишгуард шайқасы
Бірінші коалиция соғысы кезінде Франция Ұлыбританияға шабуыл жасауға тырысты. 1797 жылдың ақпан айында Фишгард шайқасында француз және ирланд әскерлеріне қолбасшылық ететін ирланд-американдық полковник Уильям Тейт Уэльстегі Фишгард маңына қонды. Джон Кэмпбелл, 1-ші Барон Кодордың басшылығындағы ағылшын және уэльстік жасақтары мен азаматтар қаланы қорғау үшін асығыс жиналды. Тейттің әскерлері арасында тәртіп бұзыла бастағанда және олардың шабуылы баяулағанда, Тейт өзінің жасағына кетуге рұқсат беретін берілу шарттарын сұрады. Кодор шарттар ұсынбастан, толыққанды берілуді талап етті. Тейт және оның қолбасшылары Кодордың талаптарын түгел түн бойы қарастырғанда, Кодор өзінің әрекетін бірнеше алдамшы шаралармен нығайтты. Жергілікті әңгімелерге сәйкес, бұл шараларға француз лагеріне жақын жартастарға дәстүрлі уэльс киімдері мен уэльс бас киімдері киген әйелдерді орналастыру кірді. Алыстан қарағанда, әйелдер қызыл пальто мен шако киген британдық солдаттар сияқты көрінді. Өзінің қарсыластарынан көп екеніне көз жеткізген Тейт берілді, ал оның әскері тұтқынға алынды.
During the War of the First Coalition, France attempted an invasion of Britain. During the February 1797 Battle of Fishguard, Colonel William Tate an Irish American commanding French and Irish troops, landed near Fishguard in Wales. English and Welsh militia and civilians under the command of John Campbell, 1st Baron Cawdor hastily assembled to defend the town. When discipline began to break down among Tate's troops and their attempted invasion slowed down, Tate asked for surrender terms that would permit his command to leave. Instead of offering terms, Cawdor demanded unconditional surrender. As Tate and his subordinates considered Cawdor's demands overnight, Cawdor backed up his bluff with several deceptive measures. According to local lore, these included having women in Traditional Welsh costumes and Welsh hats line the cliffs near the French camp. from a distance, the women appeared to be British soldiers in red coats and Shakos. Convinced that he was outnumbered, Tate surrendered and his troops were taken prisoner.
Уэльстік шапқыштармен танысу
Уэльстік жібек шапқыларды жасалған уақытын анықтау қиын; олар 1840 жылдары көптеп өндірілді және он жылдай кейін өндірістен тоқтаған болуы мүмкін. Басқа сәнді шапқылардан өзгеше, уэльстік шапқы иесі көп жыл бойы киіп, содан кейін келесі ұрпақтарға берілген болуы мүмкін. Сақталған көптеген шапқылар олардың тек қымбат сәндік зат емес, одан да артық мәнге ие болғандығын көрсетеді.
It is difficult to date silk Welsh hats; they were being produced in significant numbers during the 1840s and it is possible that they went out of production only a decade or so later. Unlike other fashionable hats, the Welsh hat may have been worn by its owner for many years and then passed down to succeeding generations. The large numbers of surviving hats implies that they were invested with much more than being just an expensive fashion item.
Өндiру
19 ғасырдағы уэльс шапқылары жоғары шапқыштармен бірдей тәсілмен және сол материалдардан жасалған. Қазірге дейін сақталған көптеген мысалдарды Стокпорт пен Лондонның «Кристис» компаниясы, сондай-ақ Бристольдің «Карвер және Ко» компаниясы жасаған, олар да жоғары шапқыштар жасаған. Кейбіреулерін уэльс шапқыштары жасаған. Шапқының қабығы букрамнан (лен матасынан) жасалған, шелак немесе шайырмен нығайтылған және қара жібек плюшпен (кейде жаңылыстыратын түрде «бөдене» деп аталады) жабылған, бірақ кейбіреулері киізден жасалған (бастапқыда бөдене жүнінен, бірақ кейін басқа жануарлардың жүнінен). 20 ғасырда ересектерге арналған көптеген уэльс шапқылары картондан жасалып, қара матамен қапталған, бірақ кейбіреулері, әсіресе уэльс би тобы мен әйелдер хорлары үшін киізден жасалған. Балаларға арналған уэльс шапқылары киізден жасалады және әдетте мақта немесе кружевтен жасалған тымтықпен киіледі немесе жиегінің астына кружев тігілуі мүмкін.
19th century Welsh hats were made in the same way and with the same materials as top hats. Most surviving examples were made by Christys of Stockport and London, and Carver and Co of Bristol who also made top hats. Some were made by Welsh hat makers. The shell was made of buckram (linen fabric), strengthened with shellac or resin and covered with black silk plush (sometimes confusingly known as beaver) but some were made of felt (originally beaver fur, but later fur from other animals). During the 20th century most Welsh hats for adults were made of card covered in black fabric but a few were made of felt especially for Welsh dance teams and women's choirs. Welsh hats for children are made of felt and are normally worn with a cotton or lace cap underneath or may have lace attached to the underside of the brim.
Қалқалы шапқын
Дәстүрлі Уэльс шапқысын ұнамсыз деп санайтындар үшін "балама" әйелдер шапқысы бар, ол "кокльмен айналысатын әйелдің шапқысы" түрінде келеді – Кармартен шығанағының жағалауынан жинаған ауыр себеттерін үйге апарып, содан кейін базарға сату үшін бастарына қойып тепе-теңдік сақтаған әйелдердің ленталармен байланған жалпақ кірпіштей шапқысы.
There is an "alternative" women's hat for those who consider the traditional Welsh hat unflattering, in the form of a "cocklewoman's hat", a flat felt hat tied with ribbons on which women balanced the heavy baskets of cockles which they gathered from the coast around Carmarthen Bay when taking them home to cook, and thence to market.
Басқаша пайдалану
Уэльс шапкасының туынды мағынасы – әдетте қара түсті және сәл конустық пішіндегі, кеме түтігіне бекітілетін, қозғалтқыштардың шығарынды газдарын тазалауды қамтамасыз ететін қосымша құрылғы. Бұл конструкция 1950 жылдары Orient Line компаниясының бірнеше жолаушылар кемелерінде қолданылған.
A derived meaning of Welsh hat is an ancillary stack, usually black in colour and slightly conical, attached to the funnel of a ship to ensure cleaner disposal of exhaust from the engines. This arrangement was used in several passenger liners by the Orient Line in the 1950s.