Кіріспе
1910–1961 жылдар Британ империясының доминионы, бу локомотиві. Оңтүстік Африка Одағы (Unie van Zuid Afrika; ; ) – қазіргі Оңтүстік Африка Республикасының тарихи алдыңғысы болды. Ол 1910 жылдың 31 мамырында Кап, Натал, Трансвааль және Оранж өзені колонияларының бірігуі арқылы құрылды. Оған бұрын Оңтүстік Африка Республикасы мен Оранж еркін мемлекетінің құрамына кірген аумақтар енді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Оңтүстік Африка Одағы Версаль келісіміне қол қойды және Ұлттар Лигасының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды. Ол Ұлттар Лигасының мандатымен Оңтүстік-Батыс Африканы (қазіргі Намибия) басқаруға бекітілді. Оңтүстік-Батыс Африка көп жағдайда Одақтың тағы бір провинциясы ретінде қарастырылды, бірақ ол ресми түрде аннексияланбады. Канада, Австралия және Жаңа Зеландия сияқты, Оңтүстік Африка Одағы да Британ империясының өздігінен басқару құқығына ие доминионы болды. Оның толық егемендігі 1926 жылғы Балфур декларациясы және 1931 жылғы Вестминстер статутымен расталды. Ол конституциялық монархия нысанында басқарылды, мұнда тәжді генерал-губернатор өкілдік етті. Одақ 1961 жылғы конституцияның қабылдануымен аяқталды, осы арқылы ол республикаға айналып, Ұлттар Достастығынан шықты. Оңтүстік Африка Республикасы 1994 жылдың 1 маусымында Комонвеллге қайта қосылды.
the steam locomotive
The Union of South Africa (Unie van Zuid Afrika; ; ) was the historical predecessor to the present day Republic of South Africa. It came into existence on 31 May 1910 with the unification of the Cape, Natal, Transvaal, and Orange River colonies. It included the territories that were formerly a part of the South African Republic and the Orange Free State. Following World War I, the Union of South Africa was a signatory of the Treaty of Versailles and became one of the founding members of the League of Nations. It was mandated by the League with the administration of South West Africa (now known as Namibia). South West Africa became treated in most respects as another province of the Union, but it never was formally annexed. Like Canada, Australia and New Zealand, the Union of South Africa was a self governing dominion of the British Empire. Its full sovereignty was confirmed with the Balfour Declaration of 1926 and the Statute of Westminster 1931. It was governed under a form of constitutional monarchy, with the Crown being represented by a governor general. The Union came to an end with the enactment of the constitution of 1961, by which it became a republic and left the Commonwealth of Nations. The Republic of South Africa rejoined the Commonwealth on 1 June 1994.
Негізгі ерекшеліктері
Оңтүстік Африка одағы Канада мен Австралия сияқты федерация емес, унитарлық мемлекет болды. Әр колонияның парламенттері таратылып, олардың орнына провинциялық кеңестер құрылды. Екі палаталы парламент – Ассамблея мен Сенат құрылды, оның мүшелері негізінен елдің ақ нәсілді азшылығымен сайланды. Одақ тұсында сайлау құқығы бірнеше рет өзгерді, әрқашан сол кездегі үкіметтің қажеттіліктеріне бейімделді. Парламенттік егемендік – Ұлыбританиядан мұраға алған конституцияның қағидасы еді. Сайлау құқығы мен тілге қатысты бекітілген бөлімдерге процедуралық кепілдіктер болғаннан басқа, соттар парламент шешімдеріне араласа алмады.
Елордалар
Одақтың астанасы қайда орналасуы керек екендігі туралы келіспеушіліктерге байланысты, компромистік шешімге келді: әрбір провинция астананың артықшылықтарынан үлес алатын болды. Әкімшілік Преториада (Трансваль), Парламент Кейптаунда (Кейп провинциясы), Апелляциялық бөлім Блумфонтейнде (Оранж еркін мемлекеті), ал архивтер Питермарицбургте (Натал) орналастырылды. Блумфонтейн мен Питермарицбургке қаржылық өтемақы төленді. Оңтүстік-Батыс Африка ешқашан ресми түрде бесінші провинция ретінде қосылмағандықтан, оның астанасы Виндхук елдің бесінші астанасы ретінде ресми түрде мойындалмады.
Таққа қатысты
Союз бастапқыда Британдық коронаның астында, Британ империясының өзін-өзі басқарушы доминионы ретінде қалды. 1931 жылы Вестминстер статуты қабылдалғаннан кейін, Союз және басқа доминиондар Біріккен Корольдікпен тең мәртебеге ие болды, ал Біріккен Корольдік Парламенті енді олардың атынан заң шығара алмады. Бұл Союзды және басқа доминиондарды құқықтық жағынан тәуелсіз мемлекеттерге айналдырды. 1934 жылы Оңтүстік Африка Парламенті қабылдаған Союз статусы туралы заң, Вестминстер статутының қолданылатын бөліктерін Оңтүстік Африка заңнамасына енгізіп, оның тәуелсіз мемлекет екенін растады. Ол Уайтхоллдың Оңтүстік Африка үшін заң шығаруға қатысты қалған барлық билігін, сондай-ақ Ұлыбританияның Корольдік келісімге қол қоюдағы номиналды рөлін жойды. Енді генерал-губернатор Парламент қабылдаған заңдарға қол қоюға немесе вето қоюға міндетті болды, Лондоннан кеңес алу мүмкіндігі болмады. Монарх Оңтүстік Африкада генерал-губернатор арқылы өкілдік етті, ал нақты билікті премьер-министр басқаратын Атқару кеңесі жүзеге асырды. Бұрынғы буар генералы Луи Бота Союздың тұңғыш премьер-министрі болып тағайындалды, ол ақ африкандар мен ағылшын тілді британдық диаспора қауымдастықтарын білдіретін коалицияны басқарды. Соттағы істер Король атынан қозғалды (Rex / Regina v Accused форматында көрсетілген), ал мемлекеттік қызметкерлер Король атынан қызмет етті.
Тілдер
Конституцияда берік орныққан бапта голланд және ағылшын тілдері Одақтың ресми тілдері деп көрсетілген, бірақ 1925 жылғы Одақтың ресми тілдері туралы заңмен голланд тілінің мағынасы голланд және африкаанс тілдерін қамту үшін өзгертілді.
Оңтүстік Африка Актінің соңғы күндері және мұрасы
Оңтүстік Африкадағы ағылшын тілді ақтардың көпшілігі Ұлыбритания мен Достастықпен тығыз қарым-қатынасты жақтаған Ян Сматстың Біріккен партиясын қолдады, ал африкаанс тілді Ұлттық партия британдықтарға қарсы көзқарас білдірді және Оңтүстік Африканың Екінші дүниежүзілік соғысқа араласуына қарсы болды. Кейбір ұлтшыл ұйымдар, мысалы, Ossewabrandwag, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік Германияны ашық түрде қолдады. Көптеген ағылшын тілді оңтүстік африкалықтар республика құруға қарсы болды, олардың көпшілігі 1960 жылдың 5 қазанында өткен референдумда «жоқ» деп дауыс берді. Бірақ африкаанс тілінде сөйлейтін сайлаушылардың саны көп болғандықтан, референдум өтті және 1961 жылдың 31 мамырында республика құрылды. Ұлттық партия басқарған үкімет Оңтүстік Африканы Достастықтан шығарды. Референдум нәтижелерінен кейін, ағылшын тілді көпшілігі бар Наталдағы кейбір ақтар Одақтан бөлінуді талап етті. Бес жыл бұрын шамамен 33 000 наталиалық республика құру жоспарларына қарсылық білдіріп, Натал келісіміне қол қойған. Содан кейін Ұлттық партия үкіметі Оңтүстік Африка заңын жойған Конституцияны қабылдады. Одақтың ерекшеліктері жаңадан құрылған Республикаға көбінесе өзгеріссіз көшірілді. Одақтан Республикаға өту туралы шешім референдумда тартысты дауыспен қабылданды. Бұл шешім және Оңтүстік Африка үкіметінің апартеид саясатын сақтауға талап етуі Оңтүстік Африканың Достастықтан де-факто шеттетілуіне әкелді.
Бөлектеу
Оңтүстік Африка заңы екі нақты қағидада нәсіл мәселесін қарастырды. Біріншіден, ол Кап колониясының (Оңтүстік Африка стандарттары бойынша) либералды білікті сайлау құқығы жүйесін бекітті, ол кез келген нәсілдік факторлардан тәуелсіз жұмыс істеді (бірақ әлеуметтік-экономикалық шектеулерге байланысты ақ емес тұрғындардың нақты саяси қатысуы мүмкін болмады). Сол кездегі Кап премьер-министрі Джон Х. Мерриман осы көп нәсілді сайлау құқығы жүйесін Оңтүстік Африканың қалған бөлігіне таратуға күшті күш салды, бірақ ақырында сәтсіз аяқталды. Екіншіден, "жергілікті халық мәселелері" ұлттық үкіметтің қарауына берілді. Сондықтан, практикалық тұрғыдан алғанда, Жергілікті халық істері министрі тағайындалды. Стивен Хоудың сөзінше, "кейбір жағдайларда – әсіресе Оңтүстік Африкадағы ақ нәсілді азшылықтар арасында – колониализм дегеніміз, осы зорлық-зомбылыққа ұшыраған қоныс аударушылардың колониялық империя әділ деп санағаннан да артық нәсілдік теңсіздікті сақтап қалуға тырысқандары еді".
Бұрынғы бірігуге тырысулар
Колонияларды біріктіруге бұрын жасалған бірнеше сәтсіз тытылулар болды, онда ұсынылған саяси үлгілер біртұтас басқарудан бастап, кең федералдыққа дейін ауқымды болды.
Сер Джордж Грейдің басқаруындағы алғашқы біріктіру әрекеті (1850 жылдар)
1854-1861 жылдар аралығында Кейп колониясының губернаторы болған сэр Джордж Грей Оңтүстік Африка мемлекеттерін біріктірудің екі жаққа да пайдалы екеніне көз жеткізді. Оның пікірінше, ақ үстемдіктегі мемлекеттер арасындағы саяси дау-жанжалдар "жергілікті халыққа қарсы оларды әлсіретеді", британдықтар мен бурлар арасындағы ұлтаралық келіспеушіліктерге қауіп тудырады, сондай-ақ Кейптің басқа еуропалық державалардың араласуына осал болуына себеп болатын еді. Ол британдық бақылаудағы біріккен "Оңтүстік Африка Федерациясы" осы үш мәселенің бәрін шешеріне сенді. Оның идеясы Оңтүстік Африкада сақтықпен қабылдалды; Оранж еркін мемлекеті принцип бойынша келісім білдірді, ал Трансвал да кейін келісуі мүмкін еді. Бірақ, британдық Отарлық кеңсе оның жоспарларынан бас тартуын бұйырды, осыған оның қарсылығы оның қызметтен алынуына әкелді.
Конфедерацияны енгізу (1870 жылдар)
1870 жылдары Лондон колониялық кеңсесі, колониялар жөніндегі хатшы Лорд Карнарвон басшылығымен, Оңтүстік Африкаға конфедерация жүйесін қолдану туралы шешім қабылдады. Бірақ бұл жолы оңтүстік африкалықтар оны көбінесе уақтының дұрыс болмауына байланысты қабылдамады. Оңтүстік Африканың құрамындағы түрлі мемлекеттер британдық экспансияның соңғы толқынынан кейін әлі де шиеленісіп тұрды, мемлекеттер арасындағы қарым-қатынас керішті болды. Оранж еркін мемлекеті бұл жолы тіпті идеяны талқылаудан да бас тартты, ал Кейп колониясының премьер-министрі Джон Молтено бұл идеяны нашар хабардарлықпен және жауапсыздықпен байланыстырды. Сонымен қатар, көптеген жергілікті басшылар осы идеяның сырттан таңылғанына және жергілікті мәселелерді түсінбегеніне наразылық білдірді. Конфедерация моделі Оңтүстік Африканың әртүрлі мемлекеттеріне – олардың мөлшері, экономикасы және саяси жүйелерінің өте әртүрлі болуына байланысты сәйкес келмейтін болып есептелді. Кейп үкіметі конфедерацияға қарағанда біртұтас болудың тиімді жолы ретінде ұсынған Молтеньоның бірігу жоспары (1877) 1909 жылғы Одақтың соңғы актісін болжады. Басты айырмашылық – Кейптің либералды конституциясы мен көпұлтты сайлау құқығы Одақтың басқа мемлекеттеріне де таратылуы тиіс еді. Бұл кіші мемлекеттер келісімдер жүйесі арқылы үлкен Кейп колониясына біртіндеп қосылып, Кейп парламентіне сайланған орындарға ие болар еді. Бұл процестің барлығы жергілікті деңгейде жүргізілер еді, ал Ұлыбританияның рөлі тек туындаған қиындықтарды бақылаумен шектелер еді. Бұл модель кейін тиімдірек деп танылса да, сол кезде Лондон оны қабылдамады. Сол кездегі тағы бір ықпалды саясаткер Саул Соломон, мемлекеттер өздерінің конституцияларын және сайлау жүйелерін сақтайтын, өте еркін федерация жүйесін ұсынды. Лорд Карнарвон (жақсы хабардар) жергілікті бірігу жоспарларын қабылдамады, себебі ол өкілеттігі бітіспей бұл процесті аяқтағысы келді және Оңтүстік Африка туралы көп тәжірибесі болмағандықтан, Канадада қолданылған конфедерацияның таныс моделін қолдауды жөн көрді. Ол Конфедерация жоспарын іске қосты, ол болжағандай, Оңтүстік Африкадағы құрылымды бұзып, көптеген қақтығыстарға әкеп соқты. Бұл қақтығыстар ақырында бірінші және екінші ағылшын-буар соғыстарына ұласты, бұл субконтинент үшін ауқымды салдарларға ие болды.
Екінші Бура соғысы (1899-1902)
1880 жылдары алтынның табылуынан кейін мыңдаған британдық иммигранттар Трансвааль Республикасы мен Оранж еркін мемлекетінің алтын кендеріне ағылды. Жаңа келген кеншілер, кендерге қажет болғанымен, саяси үстемдік құрған африканерлер оларды "иутландтар" деп атап, оларға ауыр салықтар салып, дауыс беру құқығынсыз, шектеулі азаматтық құқықтар берді. Алтын мен алмаз кендерінен пайда табуға мүдделі және өз азаматтарын қорғауға тырысқан британдық үкімет реформалар талап етті, бірақ африканерлер оларды қабылдамады. 1895 жылғы Джеймсон шабуылы – Трансвааль президенті Пол Крюгерді құлатуға жасалған шағын жеке британдық әрекет – сәтсіз аяқталып, дипломатиялық күш-жігердің сәтсіздігінен кейін толыққанды қақтығысқа жол ашты. Екінші Бур соғысы 1899 жылдың 11 қазанында басталды және 1902 жылдың 31 мамырында аяқталды. Ұлыбритания Кап колониясының, Наталь колониясының және бірқатар африкалық одақтастарының қолдауын алды. Британ империясының түкпір-түкпірінен келген еріктілер британдық соғыс күшін күшейтті. Басқа елдер бейтарап қалды, бірақ көпшілігінің қоғамдық пікірі Ұлыбританияға қарсы болды. Ұлыбритания мен оның империясының ішінде де Эмили Хобхаус сияқты соғысқа қарсы белсенділер бастаған Екінші Бур соғысына қарсылық күшті болды. Соғыстың басында британдықтар Бур республикаларымен әскери қақтығыста жеңіске жете алатынына тым сенімді болды және ұзақ мерзімді соғысқа дайын емес еді. Британ премьер-министрі лорд Солсбери және оның кабинетінің мүшелері, әсіресе Отарлау министрі Джозеф Чемберлен, Бур күштерінің бұрынғы есептерден гөрі күшті екендігі туралы бірнеше ескертулерді елемеді. 1899 жылдың соңғы айларында Бур күштері соғыстың алғашқы шабуылдарын бастады, британдықтар бақылауындағы Лэдисмит, Кимберли және Мафекинг қалаларын қоршап алды және Коленсо, Магерсфонтейн және Стормбергте британдық әскерлеріне қарсы бірнеше шайқаста жеңіске жетті. Бірақ келесі жылы британдықтар осы шабуылдарға тиімді жауап беріп, үш қамалды алып тастады және Бур күштеріне қарсы бірнеше шайқаста жеңіске жетті. Британдықтар, өздерінің отарлық империясынан шамамен 400 000 сарбазды жұмылдырып, Бур республикаларын сәтті басып алып, оккупациялады. Көптеген Бур сарбаздары қарсылық көрсетуді тоқтатпады және британдықтарға қарсы партизандық соғыс жүргізу үшін ауылға тарады. Британдықтар оларға жауап ретінде жерді өртеу тактикасын қолданды. Бұл тактикаға Бур республикаларынан африканер азаматтарын концлагерлерге қамау (онда шамамен 28 000 адам қайтыс болды) және партизандарды іздеп табу және олардың азаматтық қолдауын жою үшін африканерлерге тиесілі үйлерді қирату кірді. Осы тактиканы және Бур отарларын оқшаулау үшін салынған блокпосттар мен кедергілер жүйесін пайдалана отырып, британдықтар партизандарды біртіндеп іздеп тауып, жеңді. 1902 жылғы Веринигинг шартында британдықтар Бур республикаларын Кап колониясына ресми түрде қосып, соғысты аяқтады.
Ұлттық конвенция
Ұлттық конвенция – 1908 және 1909 жылдары Дурбанда (1908 жылдың 12 қазанынан 5 қарашасына дейін), Кейптаунда (1908 жылдың 23 қарашасынан 18 желтоқсанына дейін, 1909 жылдың 11 қаңтарынан 3 ақпанына дейін) және Блумфонтейнде (1909 жылдың 3-11 мамырына дейін) өткен конституциялық конвенция. Бұл конвенция Ұлыбритания Парламентінің Оңтүстік Африка актісін қабылдауына әкелді, ол Одақты бекітті. Болашақта Оңтүстік Африка Республикасы болар төрт колонияның өкілдерімен қатар, Родезиядан да делегация қатысты. 33 делегат жабық есіктердің артында жиналды, себебі ашық өткізілсе, делегаттар даулы мәселелерде келісімге келуден бас тартады деп қорқып еді. Делегаттар конституция жобасын жасады, ол британ үкіметі енгізген бірнеше түзетулерден кейін Оңтүстік Африка актісі ретінде қабылданды. Бұл акті 1910 жылдан 1961 жылға дейін Оңтүстік Африканың конституциясы болды, содан кейін 1961 жылғы Конституция негізінде ел республикаға айналды.
Оңтүстік Африка және Оңтүстік Родезия одағы
1922 жылы Оңтүстік Родезия колониясы референдум арқылы Одаққа қосылу мүмкіндігіне ие болды (бірақ соңында бас тартты). Референдумның себебі 1920 жылға қарай Британдық Оңтүстік Африка компаниясының Оңтүстік Родезиядағы билігі енді тиімді болмай қалғаны және көптеген адамдар "жауапты үкіметтің" қандай да бір нысанын қолдағандығы болды. Кейбіреулері Оңтүстік Родезия ішінде жауапты үкімет құруды жақтаса, ал басқалары (әсіресе Матабелелендте) Оңтүстік Африка Одағына мүше болуды қалаған. Саясаткер сэр Чарльз Коглан Одаққа мүшелік Оңтүстік Родезияны "Оңтүстік Африканың Альстері" етеді деп мәлімдеді. Референдум алдында Оңтүстік Родезия өкілдері Кейптаунға сапар шекті, онда Оңтүстік Африканың премьер-министрі Ян Сматс ақырында онымен келісетін және Ұлыбритания үкіметі қабылдайтын шарттарды ұсынды. Ұлыбритания үкіметі, Оңтүстік Африка үкіметі және Британдық Оңтүстік Африка компаниясы Одаққа қосылуды қолдағанмен (және ешкім референдумға араласуға тырыспады), референдум нәтижесінде жеке колония үшін жауапты үкіметті 59,4% қолдады, ал Оңтүстік Африка Одағына қосылуды 40,6% жақтады.
Өмірбаян
Қазіргі Намибия Республикасының жағалауы 19 ғасырдың соңына дейін отарланбаған. 1874 жылдан бастап бірнеше жергілікті халықтардың басшылары, әсіресе Хереро ұлтының Махареросы, оңтүстікке қарайғы Кейп Парламентіне жүгінді. Еуропалық державаның басып кіруіне дайындалып, солтүстіктен португалдықтардың, оңтүстіктен африканерлердің ықпалына ұшыраған осы көшбасшылар, Кейп колониясына қосылу мүмкіндігі және оның саяси өкілдігін талқылау үшін үкіметке жүгінді. Көп ұлтты сайлау құқығымен және дәстүрлі жер иелігіне заңдық қорғаумен өзін-өзі басқаратын Кейп колониясына қосылу, сол кезде Португалия Корольдігі немесе Германия империясының аннексиясына қарағанда сәл артық деп есептелді. Жауап ретінде Кейп Парламенті Уильям Палгрейв басшылығымен арнайы комиссия тағайындады. Комиссия Оранж және Кунене өзендері арасындағы аумаққа сапар шегіп, осы көшбасшылармен Кейпке қосылу мәселесін талқылауға кірісті. Палгрейв комиссиясымен болған келіссөздерде Дамара және Хереро сияқты жергілікті халықтар жағымды жауап берді (1876 жылдың қазанында), ал басқа реакциялар әртүрлі болды. Аймақтың саяси интеграциясы туралы талқылаулар 1876 жылдан бастап Ұлыбританияның кедергісіне дейін созылды. Ұлыбритания Кейпке Валвис шығанағын анклав ретінде қосуға рұқсат берді, ол Кейптаунның әкімшілік округіне қосылды, бірақ 1884 жылы немістер аймақта протекторат құрған кезде Оңтүстік-Батыс Африка көбінесе тәуелсіз болды. Содан кейін Оңтүстік-Батыс Африка Германияның колониясына айналды, бірақ Валвис шығанағы мен жағажай аралдары Германияның бақылауынан тыс, Кейптің құрамында қалды.
Оңтүстік Африканың басып алуы
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Оңтүстік Африка Одағы Германияның Оңтүстік-Батыс Африка колониясын басып алып, оған қосып алды. Ұлттар Лигасы құрылғаннан және соғыс тоқтағаннан кейін Оңтүстік Африка Оңтүстік-Батыс Африканы "міндетті елдің (Оңтүстік Африка) заңдарымен өз аумағының ажырамас бөлігі ретінде" басқаруға C класты мандат алды. Содан кейін Оңтүстік Африка Одағы Оңтүстік-Батыс Африканы бесінші провинция деп санады, бірақ бұл мәртебе ресми түрде берілген жоқ. Біріккен Ұлттар Ұйымы құрылғаннан кейін Одақ Оңтүстік-Батыс Африканы құрамына қосуға өтініш білдірді, бірақ БҰҰ оны қабылдамай, Оңтүстік Африкаға қамқорлық туралы келісімді дайындауды ұсынды. Одақ бұл ұсыныстан бас тартты және Оңтүстік-Батыс Африканың басқаруын өзгеріссіз қалдырып, бастапқы мандатты сақтады. Бұл Одақтың Оңтүстік Африка Республикасымен ауыстырылуына дейін аяқталмаған күрделі заңдық мәселелерге әкелді. 1949 жылы Одақ Оңтүстік-Батыс Африканы Оңтүстік Африка Парламентінде өкілдік етуді қамти отырып, онымен тығыз байланысқа келтіретін заң қабылдады. Қазіргі Намибияда орналасқан Уолвис шығанағы бастапқыда Оңтүстік Африка Одағының бөлігі болды, себебі бірігу кезінде ол Кейп колониясының құрамында болған. 1921 жылы Уолвис шығанағы Оңтүстік-Батыс Африкадағы C класты мандатқа Одақтың қалған мерзіміне және республикалық кезеңнің бір бөлігіне қосылды.
Вестминстердің жарғысы
Британ Парламенті 1931 жылдың желтоқсанында қабылдаған Вестминстер статуты отарлық заңдардың күшін жойды және 1926 жылғы Балфур декларациясын іске қосты. Бұл Одақтың конституциялық құрылымы мен мәртебесіне терең әсер етті. Ең маңыздысы, Оңтүстік Африка Парламенті «туынды халық мәселесі» деп аталатын мәселені шешудегі көптеген шектеулерден құтылды. Дегенмен, осы жою Оңтүстік Африка Парламентіне өз конституциясының (Оңтүстік Африка заңының) берік баптарын елемеуге жеткіліксіз болды, бұл 1950 жылдардағы түрлі терілілердің дауыс беру құқығына қатысты конституциялық дағдарысқа әкелді. Онда түрлі терілілердің Оңтүстік Африка Парламентіне дауыс беру құқығы алынып, оның орнына бөлек, ажыратылған және көбінесе билігі жоқ ассамблея құрылды.
Әскери
Оңтүстік Африка Одағының әскері 1957 жылға дейін Одақ қорғаныс күштері (ОҚК) деп аталды, ал 1957 жылдан кейін Оңтүстік Африка қорғаныс күштері болып өзгерді.