АҚШ Теңіз күштері үшін F-86 Sabre ұшағының кемеге қонымдалатын нұсқасы
North American FJ-2/-3 Fury
АҚШ Теңіз күштері үшін жасалған F-86 Sabre ұшағының тасымалдағыш нұсқасы – FJ-2/3 Fury. Бұл ұшақтар қанаттарын бүктеу және қатты қонуға төзімді шассимен жабдықталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
F-86 Sabre ұшағының АҚШ Әскери-теңіз флоты үшін жасалған, ұшақ тасымалдаушыға арналған нұсқасы.
Carrier capable variant of the F 86 Sabre built for the US Navy
Солтүстік Американың FJ-2 және FJ-3 Fury ұшақтары – АҚШ Әскери-теңіз флоты мен Теңіз жаяу әскерлері үшін қанаттары бүгілген және ұшақ тасымалдаушыда қолданылатын ұшақтар сериясы. FJ-2 ұшағы АҚШ Әуе күштерінде қолданылатын Солтүстік Американың F-86 Sabre ұшағын теңіздік нұсқаға айналдыру жобасының нәтижесі болды. Бұл ұшақтарда қанаттары бүгіледі, сондай-ақ ұшыру кезінде шабуыл бұрышын арттыруға және ұшақ тасымалдаушының палубасына қатты қонған кездегі соққыны жұмсартуға арналған ұзын алдыңғы тіреуіш және ұзын олеосы бар. FJ-2/3, алыс өткен нұсқасы – Солтүстік Американың FJ-1 Fury ұшағымен АҚШ Әскери-теңіз флотының белгісін бөліссе де, мүлдем басқа ұшақтар еді (кейінгі FJ-4 ұшағы да FJ-3-тің толық құрылымдық жаңартылуы болды). FJ-2 ұшағы АҚШ Әскери-теңіз флотының әуе кемесіндегі алғашқы бу катапулькасын сынауға пайдаланылған ұшақтардың бірі болды.
The North American FJ 2 and FJ 3 Fury are a series of swept wing and carrier capable fighters for the United States Navy and Marine Corps. The FJ 2 resulted from an effort to navalize the North American F 86 Sabre operated by the United States Air Force. These aircraft feature folding wings, and a longer nose landing strut designed to increase angle of attack upon launch and to accommodate a longer oleo to absorb the shock of hard landings on an aircraft carrier deck. Although sharing a U. S. Navy designation with its distant predecessor, the straight winged North American FJ 1 Fury, the FJ 2/ 3 were completely different aircraft (the later FJ 4 was again, a complete structural redesign of the FJ 3). The FJ 2 was one of the aircraft used to evaluate the first steam catapult on a US Navy aircraft carrier.
FJ-2
1951 жылға қарай Әскери-теңіз күштерінің қолданыстағы тік қанатты истребительдері Корея соғысында қолданылған советтік МиГ-15 истребительдеріне қарағанда нашар өнімділік көрсетіп тұрды; Vought F7U Cutlass және Grumman F9F Cougar сияқты Әскери-теңіз күштерінің әзірлеу кезеңіндегі сыпырылған қанатты истребительдері әлі де пайдалануға дайын болмады. Уақытша шара ретінде Әскери-теңіз күштерінің Аэронавтика бюросы FJ-2 ретінде North American F-86E Sabre истребительдерін тікелей әзірлеуге тапсырыс берді. F-86 авиатасымалдаушыға орналасуға арналмағандықтан, бұл белгілі бір тәуекелді білдірді, бірақ Әскери-теңіз күштерінің ұшқыштары F-86A-ның Grumman F9F Panther-ге қарағанда төмен қону жылдамдығына ие екенін байқады. Авиатасымалдаушыға қабілеттілікті сынау кезінде Әскери-теңіз күштері Grumman компаниясына егер F9F-5-тің тоқтау жылдамдығы төмендетілмесе, FJ-2 флот эскадрильяларына енгізілген кезде ол авиатасымалдаушы операцияларынан алынатынын хабарлады. Сол кездегі North American компаниясының бас инженеры сыпырылған қанатты Sabre-дің төмен жылдамдықтардағы басқару және тоқтау сипаттамалары ең жақсы тік қанатты ұшақтармен салыстырылатынын мәлімдеді. Бағдарламаның шұғыл сипаты 300 (кейін 200-ге дейін азайтылды) FJ-2 истребительдері прототиптер ұшпастан бұрын тапсырыс берілді. Алғаш ұшқан прототип іс жүзінде үшінші тапсырылған ұшақ болды: XFJ-2B деп белгіленді және алғаш рет 1951 жылдың 27 желтоқсанында ұшты, ол стандартты F-86E-10-нан қару-жарағымен ғана ерекшеленді, алты Colt Browning M3 пулеметінің орнына төрт Colt Mk 12 зеңбірегіне ие болды. Екінші және үшінші ұшқан ұшақтар XFJ-2 деп белгіленді және қару-жарағы болмады, бірақ авиатасымалдаушыға қабілетті болу үшін модификацияланды. Оларда тоқтату ілгектері және ұшып көтерілу және қону кезінде шабуыл бұрышын арттыру үшін ұзартылған носауыл тіректері және катапульта жиынтықтары болды. 1952 жылдың тамызында Midway авиатасымалдаушысында сынақ ұшулары, ал 1952 жылдың қазан-желтоқсан айларында Coral Sea авиатасымалдаушысында авиатасымалдаушыға қабілеттілікті сынау ұшулары жүргізілді. Нәтижелер қанағаттанарлық емес еді: төмен жылдамдықтағы басқару нашар болды, ал тоқтату ілгегі мен носауыл тірегі жеткілікті мықты болмады. Бірінші өндірістік ұшақ 1952 жылдың 22 қарашасында ұшты. Бұл FJ-2 авиатасымалдаушы операциялары үшін қосымша модификацияларды қамтыды: негізгі қону тірегінің іздері сегіз дюймға кеңейтілді, сыртқы қанат панельдері жоғары қарай бүктелді және ұшқышқа жақындау кезінде жақсы көру үшін жел әйнегі модификацияланды. FJ-2 сонымен қатар диэдрсіз толық қозғалмалы "ұшатын құйрыққа" ие болды. Бу катапульттерімен ұшыру кезінде туындаған мәселелерге байланысты кейінірек FJ-2-нің бірнешесіне күшті носауыл тірегі орнатылды. Сырттан FJ-2-ні F-86-дан ажырату қиын болды, тек Әскери-теңіз күштерінің бояуы мен зеңбіректердің аузын ғана ерекшелеуге болады. Двигатель General Electric J47 GE-2 болды, бұл F-86F-та қолданылатын J47 GE-27-нің теңіздік нұсқасы. FJ-2-нің теңіздік модификациясы F-86F-қа қарағанда салмағын арттырды, бірақ толыққанды авиатасымалдаушыға қабілетті истребительді жеткізуге қол жеткізе алмады. Бұрын оны АҚШ Теңіз корпусының құрлықтағы эскадрильяларына беру туралы шешім қабылданған болатын. Құрылыс Кореядағы F-86 сұранысына байланысты баяулады; FJ-2 осы қақтығыс аяқталғаннан кейін ғана көптеп өндірілді. 1953 жылдың соңына дейін жеті ұшақ ғана жеткізілді, ал 1954 жылдың қаңтарында бірінші ұшақ АҚШ Теңіз корпусының эскадрильясына, VMF-122-ге жеткізілді. Әскери-теңіз күштері авиатасымалдаушы операцияларындағы жоғары жылдамдығы үшін жеңіл F9F Cougar-ды ұнатты, ал салынған 200 FJ-2 үлгісі Теңіз корпусына жеткізілді. Теңіз корпусы бірнеше рет авиатасымалдаушылармен круиз жасады және осы типтің авиатасымалдаушыдағы басқару мәселелерін шешуге тырысты, бірақ FJ-2 ешқашан толық қанағаттандыра алмады. 1956 жылы FJ-2 фронт желісі қызметінен жоғалып кетті, ал резервтік бөлімшелер оны 1957 жылы зейнетке шығарды.
By 1951, the Navy's existing straight wing fighters were inferior in performance to the swept wing Soviet Mikoyan Gurevich MiG 15 then operating in the Korean War; the swept wing fighters in the Navy's development pipeline, such as the Vought F7U Cutlass and Grumman F9F Cougar, were not yet ready for deployment. As an interim measure, the Navy's Bureau of Aeronautics ordered a direct development of the swept wing North American F 86E Sabres as the FJ 2. As the F 86 had not been designed to be carrier capable, this involved some risk, but Navy pilots had observed that the F 86A actually had a lower landing speed than the Grumman F9F Panther. During carrier qualification trials the Navy informed Grumman that if the F9F 5 stall speed was not reduced by it would be removed from carrier operations at the same time that the FJ 2 was already making its debut into navy squadrons. North American's chief engineer at the time stated that the swept wing Sabre had handling and stall characteristics at low speeds comparable to the best straight winged airplanes. The urgency behind the program was such that 300 (later reduced to 200) FJ 2 fighters were ordered before the prototypes had flown. The first prototype to fly was actually the third aircraft ordered: Designated XFJ 2B and first flown on 27 December 1951, it differed only from a standard F 86E 10 in its armament, having four Colt Mk 12 cannons instead of the six Colt Browning M3 machine guns of the Sabre. The second and third aircraft to fly were designated XFJ 2 and lacked armament, but were modified to be carrier capable. They had arrester hooks and longer nosewheel legs to increase angle of attack at take off and landing, and catapult fittings. In August 1952 carrier trials were flown on Midway, followed by carrier qualification trials on Coral Sea in October–December 1952. Results were less than satisfactory: Low speed handling was poor, while the arrester hook and nose gear leg weren't strong enough. The first production aircraft flew on 22 November 1952. This FJ 2 incorporated further modifications for carrier operations: The track of the main landing gear was widened by eight inches, the outer wing panels folded upward, and the windscreen was modified to give the pilot a better view during approach. The FJ 2 also featured an all moving "flying tail" without dihedral. Because of problems experienced during launches with steam catapults, a number of FJ 2 later received a stronger nosewheel strut. Outwardly, the FJ 2 was hard to distinguish from an F 86, apart from navy paint and the gun muzzles of the cannons. The engine was the General Electric J47 GE 2, a navalized version of the J47 GE 27 used in the F 86F. The naval modifications of the FJ 2 had increased weight by about over the F 86F, but had not succeeded in delivering a fully carrier capable fighter. A decision had already been made to give it to land based squadrons of the US Marine Corps. Construction was slowed due to demand for the F 86 in Korea; the FJ 2 was not produced in large numbers until after that conflict had concluded. Only seven aircraft had been delivered by the end of 1953, and it was January 1954 before the first aircraft was delivered to a United States Marine Corps squadron, VMF 122. The Navy preferred the lighter F9F Cougar due to its superior slow speed performance for carrier operations, and the 200 FJ 2 models built were delivered to the Marines. The Marines did make several cruises aboard carriers and tried to solve the type's carrier handling problems, but the FJ 2 was never really satisfactory. In 1956, the FJ 2 already disappeared from front line service, and reserve units retired it in 1957.
FJ-3
FJ 2 ұшағын әзірлеу жалғасып жатқанда, британдық Armstrong Siddeley Sapphire турбореактивті қозғалтқышының лицензиялық нұсқасы Wright J65-пен жұмыс істейтін нұсқасын әзірлеу жоспарланды. "Сапфир" J47-ге қарағанда 28% артық итермелеуді қамтамасыз етеді, салмағы шамалы ғана артады. Жаңа нұсқа FJ 3 деп аталды, ал 1952 жылдың наурыз айында 389 ұшаққа тапсырыс берілді. Жаңа қозғалтқышты сынау үшін бір FJ 2 (BuNo 131931) өзгертілді, бірақ алғашқы өндірістік FJ 3 1953 жылдың 3 шілдесінде ұшты. Жаңа қозғалтқышқа байланысты сыртқы көрінетін жалғыз өзгеріс – үлкен массалық ағынға арналған тереңдетілген ауа кіргізілгіш болды. FJ 3-тің алғашқы үлгілері FJ 2 сияқты қанаттарға ие болды, бірақ 1955 жылдан бастап FJ 3 "6-3" қанатымен жасала бастады, оның алдыңғы жиегі түбір және ұшында кеңейтілген. Бұл модификация алғаш рет F-86F ұшағында қолданылды, ол алдыңғы жиектің иінтіректерін алып тастау арқасында қону жылдамдығының шамалы өсуі есебінен маневрлеуді жақсартты. FJ 3-тегі нұсқа F-86F-тегідей болмады, себебі төмен жылдамдықтарда басқаруды жақсарту үшін алдыңғы жиектің астыңғы жағына қисаю берілді. FJ 3-тегі жаңа қанаттың алдыңғы жиектерінде қосымша отын да сақталды. 345-ші ұшақтан бастап қанаттар сыртқы жүктемелерге арналған төрт бекетпен жабдықталды, ішкі бекеттерде және сыртқы бекеттерде. 1954 жылдың қыркүйегінде жеткізілім басталды, ал FJ 3 1955 жылдың мамырында флот құрамына қосылды. 1956 жылы FJ 3 жаңа суперэсмирец Forrestal-ға қонған алғашқы истребитель болды. J65 қозғалтқышында майлау жүйесінің ұшыру кезіндегі үдеуде немесе маневрлер кезінде бұзылуы және турбина қанаттарының ақаулары сияқты мәселелер кездесті. Дегенмен, Әскери-теңіз күштері FJ 3-ке FJ 2-ге қарағанда көбірек қанағаттанды, және 1954 жылдың наурыз айында тағы 149 ұшаққа тапсырыс берді. Күшті қозғалтқышының арқасында FJ 3, F-86H-тан басқа F-86-ның көптеген модельдерінен басым болды. Барлығы 538 FJ 3 ұшағы салынды. Олардың 194-і AIM-9 Sidewinder әуеден-әуеге зымыранын тасымалдау мүмкіндігімен FJ 3M үлгісіне модификацияланды. Кейбір FJ 3 ұшақтары кейінірек Regulus зымырандарын (KDU 1) және Grumman F9F-6K Cougar нысаналық дрондарын басқару үшін өзгертілді. 1956 жылы Әскери-теңіз күштері барлық FJ 3 ұшақтарын зондтық жанармай құю жүйесімен жабдықтады, ұзын зонд сол қанаттың астына орнатылды.
Even while development of the FJ 2 was ongoing, the development was planned of a version powered by the Wright J65, a license built version of the British Armstrong Siddeley Sapphire turbojet. The Sapphire promised to deliver 28% more thrust than the J47, for little gain in weight. The new version was designated FJ 3, and an order for 389 aircraft was placed in March 1952. To test the new engine a single FJ 2, BuNo 131931, was modified, but the first true production FJ 3 flew on 3 July 1953. The only externally visible change required by the new engine was a deeper intake to accommodate the larger mass flow. Early FJ 3s had the same wing as the FJ 2, but from 1955 onwards the FJ 3 was built with a so called "6 3" wing, with a leading edge that was extended at the root and at the tip. This modification, first introduced on the F 86F, enhanced maneuverability at the expense of a small increase in landing speed due to deletion of the leading edge slats. The version introduced on the FJ 3 was different from that fitted to the F 86F, as camber was applied to the underside of the leading edge to improve low speed handling. On the FJ 3, the new wing leading edges also held extra fuel. From the 345th aircraft onwards, the wings were provided with four stations for external loads, up to on the inboard stations and on the outboard stations. Deliveries began in September 1954, and the FJ 3 joined the fleet in May 1955. An FJ 3 was the first fighter to land aboard the new supercarrier Forrestal in 1956. Problems were encountered with the J65 engine, including failures of its lubrication system under the acceleration of launch or during manoeuvres, and failures of the turbine blades. Nevertheless, the Navy was more satisfied with the FJ 3 than it had been with the FJ 2, and in March 1954 ordered an additional 149 aircraft. Because of its more powerful engine, the FJ 3 was superior to most models of the F 86, except the F 86H. A total of 538 FJ 3s were built. Of these 194 were modified to FJ 3Ms with the ability to carry AIM 9 Sidewinder air to air missiles. Some FJ 3s were later modified to control Regulus missiles (KDU 1), and Grumman F9F 6K Cougar target drones. In 1956 the Navy retro fitted all its FJ 3s with probe and drogue air refueling equipment, a long probe being fitted under the left wing.
Нұсқалар
XFJ 2 сынақ және бағалау ұшағы; үш дана салынды. FJ 2 Fury бір орындық жауынгер-бомбалаушы ұшақ, бүгілетін қанаттары бар; бір General Electric J47 GE 2 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған; 200 дана салынды. FJ 3 Fury (1962 жылдан кейін F 1C) бір орындық жауынгер-бомбалаушы ұшақтың нұсқасы, қуаттырақ Wright J65 W 2 немесе J65 W 4 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған; 538 дана салынды. FJ 3M Fury (1962 жылдан кейін MF 1C) FJ 3-тің жақсартылған нұсқасы, AIM 9 Sidewinder әуеден әуеге зымырандарын тасымалдау мүмкіндігіне ие; 194 FJ 3 осы стандартқа түрлендірілді. FJ 3D (1962 жылдан кейін DF 1C) SSM N 8 Regulus зымырандарын және KDU нысаналық дрондарын басқаруға түрлендірілген ұшақ. FJ 3D2 (1962 жылдан кейін DF 1D) Grumman F9F 6K Cougar нысаналық дрондарын басқаруға түрлендірілген ұшақ.
XFJ 2 Test and evaluation aircraft; three built. FJ 2 Fury Single seat fighter bomber aircraft, equipped with folding wings; powered by one General Electric J47 GE 2 turbojet; 200 built. FJ 3 Fury (after 1962 F 1C) Single seat fighter bomber version, powered by the more powerful Wright J65 W 2 or J65 W 4 turbojet engine; 538 built. FJ 3M Fury (after 1962 MF 1C) Improved version of the FJ 3, with the ability to carry AIM 9 Sidewinder air to air missiles; 194 FJ 3 converted to this standard. FJ 3D (after 1962 DF 1C) conversions to control aircraft for SSM N 8 Regulus missiles and KDU target drones. FJ 3D2 (after 1962 DF 1D) conversions to control aircraft for Grumman F9F 6K Cougar target drones.