Пульман компаниясы: Американ вагондарының тарихы

Кіріспе

Pullman компаниясы — Джордж Пуллман құрған американдық теміржол вагондарының өндіруші компаниясы. Ол 19 ғасырдың ортасынан бастап 20 ғасырдың бірінші жартысына дейін, АҚШ-тағы теміржолдардың қарқынды даму кезеңінде теміржол вагондарын өндірген. 19 ғасырдың соңындағы жаппай өндірістің үдемелі дамуы және бәсекелестерін қабылдауы арқасында компания, жолаушылар вагондарының өндірісі мен меншігінде дерлік монополияға ие болды. 1894 жылы компания қызметкерлерінің Пуллман ереуілі, ауыр экономикалық жағдайларда Америка еңбек тарихындағы маңызды оқиғаға айналды. Компанияның 20 ғасырдың басындағы өркендеген кезеңінде, оның вагондарымен жылына 26 миллион адам тасымалданды, бұл компанияны «әлемдегі ең ірі қонақүй» деуге мүмкіндік берді. Компанияның өндіріс жұмыскерлері бастапқыда Пуллман, Чикаго деп аталатын жоспарланған жұмысшылар қалашығында тұрды. Пуллман 1980 жылдарға дейін оның атын сақтап келген жолаушылар вагонын жасады. Pullman вагондарды өндіріп қана қоймай, АҚШ-тағы көптеген теміржолдарда оларды пайдаланды, теміржол компанияларына вагондарды пойыздарға қосу үшін төлем жасады. Ал, 20 ғасырдың ортасына қарай, бұл теміржолдар Пуллманға толыққанды тиесілі болды. Компаниямен байланысты жұмысшы одағы — А. Филип Рэндольф құрған және ұйымдастырған «Жолаушылар вагондарының сақтаушылары» бауырластығы, 20 ғасырдағы ең беделді афроамерикандық саяси ұйымдардың бірі болды. Компания 1862 жылы мыңдаған трамвайлар және кілем, перделер, жұмсақ орындықтар, кітапханалар, карта ойнауға арналған үстелдер және ең жоғары деңгейдегі қызмет көрсетумен жабдықталған сәнді жолаушылар вагондарын жасады. 1867 жылдан 1915 жылға дейін патенттелген қағаз доңғалақтар, дәстүрлі шойын доңғалақтарға қарағанда тыныш және тегіс жүруді қамтамасыз етті. Көптеген нарық үлесіне ие болғандықтан, бір кезде танымал болған Пуллман компаниясы, 1894 жылы жұмысшылар мен кәсіподақ жетекшілері ұйымдастырған қатал Пуллман ереуілімен де әйгілі. Экономикалық төмендеу кезінде Пуллман жұмыс уақытын және жалақыны төмендетті, бірақ тұрғын үй жалдау ақысын төмендетпеді, бұл ереуілге себеп болды. Жұмысшылар Юджин В. Дебс басқарған Америка теміржол одағына қосылды. Джордж Пуллман 1897 жылы қайтыс болғаннан кейін, компания президенті болып Абрахам Линкольннің ұлы Роберт Тодд Линкольн тағайындалды. 1922 жылы Haskell & Barker Car Manufacturing компаниясы сатып алынды және 1924 жылы Пуллманның басқа да вагондар өндіретін бөлімшелерімен біріктіріліп, Pullman Car & Manufacturing Company жаңа компания құрылды. 1927 жылы Пуллман компаниясы жеке компания ретінде құрылды және Пуллман Инкорпорейтед холдинг компаниясы болып тіркелді. 1930 жылы Пуллман, Үлкен депрессия кезінде Осгуд Брэдли, Стандарт Мотор Трак, Симс Стембел және Стандарт Стил Кар Компаниясын қамтитын Стандарт Стил Кар Компаниясы конгломератын сатып алды, ал 1934 жылы ол Пуллман Автомобиль және Өндірістік Компаниямен біріктіріліп, Pullman Standard Car Manufacturing Company болып қайта аталды. Компания 1955 жылы Чикагоның Пуллман ауданындағы зауытын жапты. Компания 1982 жылы Amtrak Superliner вагондарынан кейін өндірісті тоқтатты, ал оның қалған дизайндары 1987 жылы Bombardier компаниясымен біріктірілген кезде сатып алынды.

American railroad car manufacturing company

The Pullman Company, founded by George Pullman, was a manufacturer of railroad cars in the mid to late 19th century through the first half of the 20th century, during the boom of railroads in the United States. Through rapid late 19th century development of mass production and takeover of rivals, the company developed a virtual monopoly on production and ownership of sleeper cars. During a severe economic downturn, the 1894 Pullman Strike by company workers proved to be a transformative moment in American labor history. At the company's peak in the early 20th century, its cars accommodated 26 million people a year, and it in effect operated "the largest hotel in the world". Its production workers initially lived in a planned worker community, known as a company town, named Pullman, Chicago. Pullman developed the sleeping car, which carried his name into the 1980s. Pullman did not just manufacture the cars, it also operated them on most of the railroads in the United States, paying railroad companies to couple the cars to trains. In return, by the mid 20th century, these railroads would own Pullman outright. A labor union associated with the company, the Brotherhood of Sleeping Car Porters, founded and organized by A. Philip Randolph, was one of the most powerful African American political entities of the 20th century. The company also built thousands of streetcars in 1862 and built luxury sleeping cars which featured carpeting, draperies, upholstered chairs, libraries, card tables and an unparalleled level of customer service. Patented paper car wheels provided a quieter and smoother ride than conventional cast iron wheels from 1867 to 1915. Once a household name due to their large market share, the Pullman Company is also known for the bitter Pullman Strike staged by their workers and union leaders in 1894. During an economic downturn, Pullman reduced hours and wages but not rents, precipitating the strike. Workers joined the American Railway Union, led by Eugene V. Debs. After George Pullman's death in 1897, Robert Todd Lincoln, son of Abraham Lincoln, became the company's president. In 1922, Haskell & Barker Car Manufacturing was acquired and in 1924 was merged with the other car manufacturing units of Pullman, and a new company was formed, Pullman Car & Manufacturing Company. In 1927, Pullman Company was created as a separate company and Pullman Incorporated was established as a holding company. In 1930, Pullman purchased the Standard Steel Car Company conglomerate which included Osgood Bradley, Standard Motor Truck, Siems Stembel and Standard Steel Car Company amid the Great Depression, and in 1934, it was merged with Pullman Car & Manufacturing Company to be known as Pullman Standard Car Manufacturing Company. The company closed its factory in the Pullman neighborhood of Chicago in 1955. The company ceased production after the Amtrak Superliner cars in 1982 and its remaining designs were purchased in 1987 when it was absorbed by Bombardier.

Корпоративтік тарихы

Pullman Palace Car Co. алғашқы компаниясы 1867 жылдың 22 ақпанында құрылған. 1900 жылдың 1 қаңтарында көптеген байланысты және бәсекелес компанияларды сатып алғаннан кейін, ол "Пуллман Ко" деп қайта ұйымдастырылды. Оның сауда белгісі "Қауіпсіздік пен жайлылықта саяхаттаңыз және ұйықтаңыз" деген сөздерімен сипатталды. 1924 жылы Pullman Car & Manufacturing Corporation бұрынғы Pullman өндіріс бөлімінен және жақында сатып алынған Haskell & Barker Car Company компаниясынан құрылды, бұл The Pullman Co. компаниясының вагондар құрастыру мүдделерін біріктіруді мақсат етті. Бас компания, The Pullman Co., өз алдына жеке компания ретінде құрылды және Pullman, Inc. 1927 жылдың 21 маусымында құрылды. Пуллман үшін ең жақсы жылдар 1920 жылдардың ортасы болды. 1925 жылы автопарк 9800 вагондарға дейін жетті. Pullman Co компаниясында 28 мың кондуктор және 12 мың жүк тасушы жұмыс істеді. Pullman өзінің соңғы стандартты ауыр салмақты ұйықтайтын вагонын 1931 жылдың ақпанында жасады. 1929 жылы Пуллман Standard Steel Car Company компаниясының бақылау үлесін сатып алды, ал 1934 жылдың 26 желтоқсанында Pullman Car & Manufacturing, сондай-ақ бірнеше басқа Pullman, Inc. еншілес компаниялары Standard Steel Car Co. және оның еншілес компанияларымен бірігіп, Pullman Standard Car Manufacturing Company компаниясын құрды. Pullman Standard 1982 жылға дейін теміржол вагондарын өндіру бизнесінде қалды. 1943 жылы Pullman Standard кеме жасау бөлімін құрып, соғыс кезеңіндегі шағын кемелерді жобалау және құрылыс салуға кірісті. Аула Чикагодағы Калумет көліне жақын, 130-шы көшенің солтүстік жағында орналасқан. Пуллман қайықтарды 40 тонналық блоктарда жасады, олар 111-ші көшедегі жинау цехында құрастырылып, гондола вагондарында аулаға тасымалданды. Екі жыл ішінде компания 180 фут ұзындығы және 640 тонна салмағы бар 34 "Корвет" патрульдік кемесін және 203 фут ұзындығы және 520 тонна салмағы бар 44 "Орта десанттық кеме" (LSM) жасады. Пуллман Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі әскери өндіріс келісімшарттарының құны бойынша АҚШ компанияларының арасында 56-шы орында тұрды. Pullman Standard өзінің соңғы ұйықтайтын вагонын 1956 жылы және соңғы жеңіл жолаушылар вагонын 1965 жылы Kansas City Southern үшін он вагондардан тұратын тапсырыс бойынша жасады. Компания 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Amtrak үшін қалалық теміржол және метро вагондарын, сондай-ақ Superliner вагондарын жасау және сатуын жалғастырды. 1975 жылдан бастап Пуллман Нью-Йорк қаласының транзиттік басқармасына 23 метрлік тот баспайтын болаттан жасалған 754 вагондарды жеткізуді бастады. Сатып алу шарты бойынша R46 деп белгіленген бұл вагондар, St. Louis Car Company компаниясы жасаған R44 метро вагонымен бірге Екінші авеню метрополитенінде жоғары жылдамдыққа арналған еді. 1975 жылы жеткізілім кейінге қалдырылғаннан кейін, Транзиттік басқарма вагондарды басқа метро желілеріне тағайындады. Пуллман сонымен қатар Массачусетс шығанағының транзиттік басқармасы үшін метро вагондарын жасады, олар оларды Қызыл желіге тағайындады. Pullman Standard 1981 жылы Pullman, Inc. компаниясынан Pullman Technology, Inc. ретінде бөлініп шықты және 1987 жылы Bombardier компаниясына сатылды.

The original Pullman Palace Car Co. had been organized on February 22, 1867. On January 1, 1900, after buying numerous associated and competing companies, it was reorganized as The Pullman Co., characterized by its trademark phrase, "Travel and Sleep in Safety and Comfort." In 1924, the Pullman Car & Manufacturing Corporation was organized from the previous Pullman manufacturing department and recently acquired Haskell & Barker Car Company, to consolidate the car building interests of The Pullman Co. The parent company, The Pullman Co. was established as its own company and Pullman, Inc., was formed on June 21, 1927. The best years for Pullman were the mid 1920s. In 1925, the fleet grew to 9800 cars. Twenty eight thousand conductors and twelve thousand porters were employed by the Pullman Co. Pullman built its last standard heavyweight sleeping car in February 1931. Pullman purchased controlling interest in Standard Steel Car Company in 1929, and on December 26, 1934, Pullman Car & Manufacturing, along with several other Pullman, Inc. subsidiaries, merged with Standard Steel Car Co. and its subsidiaries to form the Pullman Standard Car Manufacturing Company. Pullman Standard remained in the rail car manufacturing business until 1982. In 1943, Pullman Standard established a shipbuilding division and entered wartime small ship design and construction. The yard was located near Lake Calumet in Chicago, on the north side of 130th Street. Pullman built the boats in 40 ton blocks which were assembled in a fabrication shop on 111th Street and moved to the yard on gondola cars. In two years, the company built 34 Corvette Patrol Craft, Escorts (PCEs), which were 180 feet long and weighed 640 tons, and 44 Landing Ship, Medium (LSMs), which were 203 feet long and weighed 520 tons. Pullman ranked 56th among United States corporations in the value of World War II military production contracts. Pullman Standard built its last sleeping car in 1956 and its last lightweight passenger cars in 1965, an order of ten coaches for Kansas City Southern. The company continued to market and build cars for commuter rail and subway service and Superliners for Amtrak as late as the late 1970s and early 1980s. Beginning in 1975, Pullman started delivery of the massive 754 75 feet (23 m) stainless steel subway cars to the New York City Transit Authority. Designated R46 by their procurement contract, these cars, along with the R44 subway car built by St. Louis Car Company, were designed for speeds in the Second Avenue Subway. After it was deferred in 1975, the Transit Authority assigned the cars to other subway services. Pullman also built subway cars for the Massachusetts Bay Transportation Authority, which assigned them to the Red Line. Pullman Standard was spun off from Pullman, Inc., as Pullman Technology, Inc., in 1981, and was sold to Bombardier in 1987.

Пуллман монополияға қарсы іс

АҚШ-тың Пуллман компаниясына қарсы ісі, 50 F. Supp. 123, 126, 137 (E. D. Pa. 1943) бойынша, компания барлық бәсекелестерін сатып алғаннан кейін, ұйықтайтын вагондар бизнесінің екі бағытының біреуінен айырылуға міндеттелді.

Пуллманның соңы

1944 жылы таратылғаннан кейін, Pullman, Inc. төмендегі еншілес компанияларымен бірге бас компания ретінде сақталды: The Pullman Company – жолаушылар вагондарының жұмысы үшін (бірақ жолаушылар вагондарына меншік құқығы емес, ол мүше теміржолдарға берілді), және Pullman Standard Car Manufacturing Co. – жолаушылар және жүк вагондарының өндірісі үшін; сондай-ақ бас компанияның бақылауындағы ірі жүк вагондарын жалға беру операциясы. Pullman, Inc., 1980 жылдың соңында бас директор Майкл Д. Дингман басқарған Wheelabrator компаниясымен біріккенге дейін дербес болды, бұл 1981 жылдың басында және ортасында Pullman мүдделерінің бөлінуіне әкелді. Pullman компаниясының ұйықтайтын вагондарының жұмысы тоқтатылды және барлық жалға алу шарттары 1968 жылдың 31 желтоқсанында күшін жойды. 1969 жылдың 1 қаңтарында Pullman компаниясы таратылды және барлық активтер сатылды. (Union Pacific сияқты көптеген теміржолдарда Пуллман атауы барлық Пуллманға тиесілі вагондардың тақтасынан алынып тасталды.) 1970 жылдың басында Пуллманның қалған барлық активтері Чикагодағы Пуллман зауытында аукционға сатылды. Pullman, Inc. компаниясы 1981 немесе 1982 жылға дейін Денвердегі кеңседен жұмыс істейтін барлық қалған міндеттемелерді және талаптарды жабу үшін өз орнында қалды. Pullman Standard жолаушылар вагондарының дизайны 1982 жылы Pullman Technology, Inc. деп аталатын жеке компанияға бөлінді. Transit America тауарлық атауын пайдалана отырып, Pullman Technology 1987 жылға дейін өз Comet вагонының дизайнын (алғаш рет 1970 жылы New Jersey Transportation Department үшін салынған) қала маңындағы жолаушылар тасымалы үшін сатуға жалғастырды, содан кейін Bombardier оның дизайны мен патенттерін алу үшін Pullman Technology компаниясын сатып алды. 2004 жылдың соңында Pullman Technology, Inc. Bombardier-дің еншілес компаниясы болып қала берді. Pullman, Inc. 1981 жылдың сәуір айында жалға берілген жүк вагондарының үлкен паркін Pullman Leasing Company ретінде бөліп шығарды, кейіннен ол ITEL Leasing құрамына кірді, бастапқы PLCX тіркеу белгісін сақтап қалды. ITEL Rail Leasing (PLCX тіркеу белгісін қоса) кейін GE Rail Services компаниясына сатылды. 1981 жылдың ортасында Pullman, Inc. жүк вагондарын өндіруге қатысты мүдделерін Pullman Transportation Company ретінде бөліп шығарды. Бірнеше зауыттар жабылды және 1984 жылы қалған вагондарды өндіру зауыттары мен Pullman Standard жүк вагондарының жобалары мен патенттері Trinity Industries компаниясына сатылды. Pullman, Inc., теміржол машиналарын өндіруден бөлінгеннен кейін, әртараптандырылған корпорация ретінде жұмысын жалғастырды, кейіннен бірігулер мен сатып алулар, соның ішінде 1980 жылдың соңында Wheelabrator Frye, Inc. компаниясымен бірігу болды, нәтижесінде Pullman Wheelabrator Frye, Inc. компаниясының еншілес компаниясы болды. 1982 жылдың қаңтарында Wheelabrator Frye үлкен, құйылған түтіндіктерді, силос пен шахталарды салушы M. W. Kellogg Company компаниясымен бірікті. Wheelabrator Frye Pullman және Kellogg компанияларын тікелей еншілес компаниялар ретінде сақтап қалды. Кейін 1982 жылы Signal Wheelabrator Frye компаниясын сатып алды. 1990 жылы Wheelabrator Frye тобының барлығы Waste Management, Inc. компаниясына сатылды. Pullman Kellogg мүдделері Waste Management компаниясымен Pullman Power Products Corporation ретінде бөлінді, ал 2004 жылдың соңында бұл компания Pullman Power LLC ретінде бизнес жүргізді, бұл Structural Group компаниясының, арнайы мердігердің еншілес компаниясы. Pullman Kellogg компаниясының басқа құрылыс инженерлік бөлімдері жаңа M. W. Kellogg Corporation болып бөлінді және 1998 жылдың желтоқсанында Kellogg, Brown & Root компаниясының құрамына кірді, ол арнайы мердігер болып табылады және кейіннен мұнай ұңғымаларын қызмет көрсететін Halliburton компаниясына сатылды. Бәсекелестікке жауап ретінде Kellogg-тың басқа инженерлік мүдделері Rust Engineering компаниясымен біріктіріліп, Kellogg Rust құрылды, ол өзі The Henley Group болды, ал кейіннен Rust International, бүгінгі Washington Group International компаниясының Rust бөлімшесі болды, бұл Halliburton компаниясымен тікелей бәсекелесетін арнайы келісімшарт фирмасы. Washington Group International – Morrison Knudsen азаматтық инженерлік және мердігерлік корпорациясының мұрагері, сондай-ақ Montana Rail Link компаниясының иесі. Pullman Kellogg компаниясының соңғы Kellogg үлесі бөлініп шыққаннан кейін, вагондарды өндіру зауыттары сатылып кеткеннен кейін және ескі Pullman компаниясының (1944 жылғы бөліністен бергі орындаушы компания) ресми түрде таратылуымен, Pullman мүдделерінің қалған бөліктері 1985 жылдың мамырында Signal компаниясымен жаңа Pullman компаниясына бөлінді. 1985 жылдың қарашасында Pullman Peabody International компаниясын сатып алды және жаңа компания Pullman Peabody деген жаңа атау алды. 1987 жылдың сәуірінде (Pullman Technology Bombardier компаниясына сатылғаннан кейін) атау қайтадан Pullman Company-ға өзгертілді. 1987 жылдың шілдесінде компания Clevite Industries компаниясын сатып алды. 1996 жылға қарай Pullman Co., оның Clevite еншілес компаниясы, тек қана автомобиль эластомерлік (резеңке) бөлшектерін жеткізуші болып табылды, ал 1996 жылдың шілдесінде компания Tenneco компаниясына сатылды. 2004 жылдың соңына қарай Pullman Co. (қазіргі таңда Clevite бренді), автомобиль эластомерлік өнімдерін өндіруші ретінде, әлі де Tenneco Automotive компаниясының бақылауында болды.

After the 1944 breakup, Pullman, Inc., remained in place as the parent company, with the following subsidiaries: The Pullman Company for passenger car operations (but not passenger car ownership, which was passed to member railroads), and Pullman Standard Car Manufacturing Co., for passenger car and freight car manufacturing; along with a large freight car leasing operation under the parent company's control. Pullman, Inc., remained separate until a merger with Wheelabrator, then headed by CEO Michael D. Dingman, in late 1980, which led to the separation of Pullman interests in early and mid 1981. Operations of the Pullman Company sleeper cars ceased and all leases were terminated on December 31, 1968. On January 1, 1969, the Pullman Company was dissolved and all assets were liquidated. (The most visible result on many railroads, including Union Pacific, was that the Pullman name was removed from the letterboard of all Pullman owned cars.) An auction of all Pullman remaining assets was held at the Pullman plant in Chicago in early 1970. The Pullman, Inc., company remained in place until 1981 or 1982 to close out all remaining liabilities and claims, operating from an office in Denver. The passenger car designs of Pullman Standard were spun off into a separate company called Pullman Technology, Inc., in 1982. Using the Transit America trade name, Pullman Technology continued to market its Comet car design (first built for New Jersey Department of Transportation in 1970) for commuter operations until 1987, when Bombardier purchased Pullman Technology to gain control of its designs and patents. As of late 2004, Pullman Technology, Inc., remained a subsidiary of Bombardier. Pullman, Inc., spun off its large fleet of leased freight rail cars in April 1981 as Pullman Leasing Company, which later became part of ITEL Leasing, retaining the original PLCX reporting mark. ITEL Rail Leasing (including the PLCX reporting mark) was later divested to GE Rail Services. In mid 1981, Pullman, Inc., spun off its freight car manufacturing interests as Pullman Transportation Company. Several plants were closed and in 1984, the remaining railcar manufacturing plants and the Pullman Standard freight car designs and patents were sold to Trinity Industries. After separating itself from its rail car manufacturing interests, Pullman, Inc., continued as a diversified corporation, with later mergers and acquisitions, including a merger in late 1980 with Wheelabrator Frye, Inc., in which Pullman became a subsidiary of Wheelabrator Frye, Inc. In January 1982, Wheelabrator Frye merged with M. W. Kellogg Company, a builder of large, cast in place smokestacks, silos and chimneys. Wheelabrator Frye retained both Pullman and Kellogg as direct subsidiaries. Later in 1982 Signal acquired Wheelabrator Frye. In 1990, the entire Wheelabrator Frye group was sold to Waste Management, Inc. The Pullman Kellogg interests were spun off by Waste Management as Pullman Power Products Corporation, and by late 2004 that company was doing business as Pullman Power LLC, a subsidiary of Structural Group, a specialty contractor. As a side note, other construction engineering portions of Pullman Kellogg were spun off as a new M. W. Kellogg Corporation, and in December 1998, became part of the merger that formed Kellogg, Brown & Root, a specialty contractor which itself was later sold to Halliburton, an oil well servicing company. In an eventual competitive move, other Kellogg engineering interests were merged with Rust Engineering becoming Kellogg Rust, which itself became The Henley Group, and later Rust International before it became the Rust Division of what is today Washington Group International, a specialty contracting firm that competes directly with Halliburton worldwide. Washington Group International is the successor to the Morrison Knudsen civil engineering and contracting corporation, and is also the owner of Montana Rail Link. After the last of the Kellogg interests of Pullman Kellogg were spun off, and after the railcar manufacturing plants were sold, and with the formal dissolution of the old Pullman Company (the operating company from the 1944 split), the remaining portions of the Pullman interests were spun off in May 1985 by Signal into a new Pullman Company. In November 1985, Pullman bought Peabody International and the new company took the new name of Pullman Peabody. In April 1987 (after Pullman Technology was sold to Bombardier), the name was changed back to Pullman Company. In July 1987 the company acquired Clevite Industries. By 1996, Pullman Co., with its Clevite subsidiary, was almost solely a supplier of automotive elastomer (rubber) parts, and in July 1996 the company was sold to Tenneco. As of late 2004, Pullman Co. (now the brand name Clevite), as a manufacturer of automotive elastomer products, was still under the control of Tenneco Automotive.

Компаниялық қала

1877 жылы АҚШ-та Ұлы теміржол ереуілі болды. Оның салдары күшті кәсіподақтардың құрылуымен және жұмыс берушілердің қызметкерлерінің әл-ауқатын ескеруге бейімделуімен байланысты. Пуллманның компания қаласын салу мақсаты – жоғары санаттағы қызметкерлерді тарту және олардың өмірін жақсарту үшін зиянды ықпалдарды жою болды. 1880 жылдың сәуір айының соңында Джордж Пуллман компания қаласы мен зауытын салу жоспарларын жариялады. Пуллманның жоспарында қаладағы үйлерден түсетін жалға ақшасының инвестицияға 6% кіріс әкелуі күтілді, бірақ кіріс ешқашан 4–4,5% -тан аспады. Компания Чикагодан оңтүстікке қарай 23 шақырым жерде Пуллман қаласын салды, жобалауды Солон Спенсер Беманға, ал ландшафтты безендіруді Натан Ф. Барретке тапсырды. Екеуі де өз салаларының сарапшылары саналды. Беман сәулетші Ричард Апжонның шәкірті болды. Барретт Нью-Йорктің Статен-Айленд және Таксидо қалаларында, сондай-ақ Нью-Джерсидің Лонг-Бранч қаласындағы аумақтарды көріктендірді. Джордж Пуллманның басқару тұжырымы қаланы Чикаго қаласының шегінде емес, оған іргелес Хайд-Парк қаласына орналастырды. 1880 жылдың 24 сәуірінде құрылыс жұмыстары басталды. Құрылыс кезінде Пуллман шығындарды азайтуға және тиімділікті арттыруға тырысты, мүмкіндігінше көп өндіріс әдістерін қолданды. Алғашқы бөлімдер мен шеберханалардың ішінде бояу, темір және ағаш өңдеу цехтары болды. Олар құрылысты жалғастыруға көмектесу үшін пайдаланылды. 1881 жылдың 1 қаңтарында қала алғашқы тұрғынына есіктерін ашты. Пуллман компаниясының Детройттегі зауытының бригадирі Ли Бенсон әйелі, баласы және қарындасымен бірге көшіп келді. Ғимараттардың сыртқы қабырғалары қызыл кірпіштен, ал әрленістері әк таспен қапталған. Ішкі кеңістіктер биік төбелермен және үлкен терезелермен жабдықталған. Ішкі қабырғалар көңілді атмосфера құру үшін ашық түстермен боялған. Қала толыққаннан кейін кітапхана, театр, қонақ үй, шіркеу, базар, кәріздік станция, саябақ және көптеген тұрғын үйлер салынды. Флоренция қонақ үйіндегі бар қала шегінде алкогольді ішімдіктерді ұсынуға және ішуге рұқсат етілген жалғыз орын болды. Тұрғын үйлерде пәтерлер мен жеке үйлерге арналған үйлер айына 0,50 доллардан 0,75 долларға дейін жалға берілді (1881 жылы 0,50 доллардың қазіргі шамамен құны <есептелген сома>, ал 0,75 доллардың қазіргі шамамен құны <есептелген сома> инфляцияға байланысты). Тұрғын үйлерде газ, су, ішкі канализация және қоқысты үнемі шығару сияқты заманауи жағдайлар бар болды. 1884 жылға қарай 1400-ден астам пәтер мен үй салынды. Келесі жылдың шілдесіне қарай халық саны 8600-ден асты. Компания қаласын басқаруға қалалық агент жауапты болды, ол көшелер мен ғимараттарды күтіп ұстау, газ және сумен жабдықтау, өрттен қорғау, қонақ үй, кәріздік станция және балабақшаны басқарды. Қалалық агенттің бағынысында тоғыз бөлім басшысы және шамамен 300 адам жұмыс істеді. Мектеп кеңесінен басқа, сайлаулар өткізілмеді. Барлық лауазымды тұлғаларды Пуллман таңдады. Салынысы аяқталғаннан кейін Пуллман компания қаласы ұлттық назар аударды. Көптеген сыншылар Пуллманның тұжырымдамасы мен жоспарын жоғары бағалады. Бір газет мақаласы "Аркадиялық қала: Пуллман, әлемдегі үлгілі қала" деп аталып, қаланы "әлемдегі ең жас және ең кемелді қала, Пуллман; барлық жағынан әдемі" деп мақтады. 1885 жылдың ақпан айында Харпердің айлық журналы Ричард Т. Эллидің "Пуллман: Әлеуметтік зерттеу" атты мақаласын жариялады. Мақала жұмысшылар үшін жақсы жағдай жасағаны үшін мақтау айтса да, компанияның толық ықпалын сынға алды, соңында "Пуллман американдық емес" және "игі ниетті, жақсы көретін феодализм" деген қорытындыға келді. 1893 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде Пуллман Детройттегі өндіріс зауытын жауып, барлық өндірісті Пуллманға көшірді. Осы кезеңдегі экономикалық жағдайларға байланысты Пуллман компаниясы жалақыны төмендетіп, қызметкерлерді жұмыстан босатты. Жалақы төмендесе де, тұрғын үй коммуналдық қызметтері мен жалға алу ақысы өзгеріссіз қалды. 1894 жылдың 11 мамырында Пуллман компаниясының қызметкерлері жұмыстан шығып, Пуллман ереуілін бастады. Ереуілдер мен саботаждар салдарынан 30 адам қаза тапты. Ереуіл аяқталғаннан кейін, мақтаныш сезімін жоғалту салдарынан, Пуллман компания қаласы бұрынғыдай болған жоқ. 1904 жылдың ақпан айында Пуллман компаниясына компания қаласын сатуға сот шешімі берілді, бірақ 1907 жылға дейін орындалмады. Бүгінде Пуллман Чикагоның бір бөлігі болып табылады және штаттық, Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміндегі тарихи ескерткіштер ауданы болып саналады. 2014 жылы Ұлттық парктер қызметі Пуллманды жаңа қалалық Ұлттық паркке айналдыру мүмкіндігін қарастырды. 2015 жылдың 19 ақпанында Президент Барак Обаманың жарлығымен Пуллман компания қаласы Ұлттық ескерткіш мәртебесін алды.

In 1877, the United States experienced the Great Railroad Strike. Part of its legacy included more powerful unions and a tendency for employers to consider the broader well being of their employees. Pullman's objective in building a company town was to attract a superior type of employee and further elevate these individuals by excluding baneful influences. In late April 1880, George Pullman announced his plans to build a company town and factory. Pullman's plan included an expectation that rent collected on the houses in the town would produce a 6% return on investment (ROI), but the ROI never exceeded 4–4 1/2%. The company built Pullman, Illinois on , 14 mile (23 km) south of Chicago, contracting Solon Spencer Beman for design and Nathan F. Barrett for landscaping. Both were considered experts in their respective fields. Beman interned under architect Richard Upjohn. Barrett landscaped areas in Staten Island and Tuxedo, New York, as well as Long Branch, New Jersey. George Pullman's governing concept placed the town not within the city limits of Chicago but in the adjoining town of Hyde Park. On April 24, 1880, groundwork began. Throughout construction, Pullman sought to minimize costs and maximize efficiency adopting techniques of mass production whenever possible. Some of the earliest departments and shops created included painting, iron, and woodworking. These could then be employed to contribute to continuing construction. By January 1, 1881, the town was ready for its first resident. A foreman from the Pullman Company's Detroit shop, Lee Benson, moved his wife, child, and sister into the town. Building exteriors were red brick with limestone trim. Interiors featured high ceilings and large windows. Interior walls were purposefully painted in light colors with the objective of providing a cheerful environment. When completed, the town included a library, theater, hotel, church, market, sewage farm, park, and many residential buildings. The bar in the Florence Hotel was the only place within the town limits where alcohol could be served and consumed. In the residential section, were dedicated to tenements, flats and single family homes with rents from $0.50 to $0.75 per month ($0.5 in 1881 is equivalent to about <calculated amount> in recent years to $0.75 in 1881 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in adjusted for inflation). The residences featured modern conveniences such as gas, running water, indoor sewage plumbing and regular garbage removal. By 1884, there were more than 1,400 tenements and flats. By July of the following year the population exceeded 8,600. In charge of the company town was the town agent who was responsible for all services and businesses including street and building maintenance, gas and water works, fire protection, the hotel, sewage farm, and the nursery and greenhouse. Reporting to the town agent were nine department heads and approximately 300 men. With the exception of the school board there were no elections. All officials were selected by Pullman. After its completion, the Pullman company town attracted national attention. Many critics praised Pullman's concept and planning. One newspaper article titled "The Arcadian City: Pullman, the Ideal City of the World" praised the town as "the youngest and most perfect city in the world, Pullman; beautiful in every belonging." In February 1885, Harper's Monthly published and article by Richard T. Ely entitled "Pullman: A Social Study". Though the article offered praise for creating an elevated environment for its workers, it criticized the all encompassing influence of the company ultimately concluding that "Pullman is un American" and "benevolent, well wishing feudalism." During the Panic of 1893, Pullman closed his manufacturing plant in Detroit to move all manufacturing to Pullman. Due to the soft economic conditions of this period, the Pullman Co. reduced wages and laid off employees. Though wages were reduced, residential utility rates and rents remained unchanged. On May 11, 1894, the employees of the Pullman Co. walked off the job initiating the Pullman Strike. Thirty people were killed as a result of the strikes and sabotage. At the conclusion of the strike, perhaps due to a loss of pride, Pullman's company town was never the same. In February 1904, the Pullman Company was given a court order to sell the company town but delayed compliance until 1907. Today, Pullman is a Chicago neighborhood, and a historical landmark district on the state, National Historic Landmark and National Register of Historic Places lists. In 2014, the National Park Service initially considered the concept of turning Pullman into a new, urban National Park. On February 19, 2015, Pullman's company town was established as a National Monument by President Barack Obama.

Басқа Pullman сайттары

Pullman компаниясы АҚШ-тың басқа аймақтарында бірнеше мекемелерді пайдаланды. Олардың бірі – Калифорния штатының Ричмонд қаласындағы Pullman шеберханалары, ол Southern Pacific және Santa Fe теміржолдарының басты желілерімен байланысты болды және АҚШ-тың батыс өңірінен келген жолаушылар вагондарына қызмет көрсетті. Ричмонд Pullman шеберханаларының бас ғимараты әлі күнге дейін сақталған, сондай-ақ ол орналасқан көше де бар: Pullman даңғылы. Тағы бір мекеме – 1929 жылдың 15 қаңтарында құрылған Pullman Car & Manufacturing Corp., Бессемер, Алабама штаты.

Жүк тасушы

Пуллман компаниясы жүк тасушыларымен де танымал болды. Бұл жүк тасушылар Pullman ұйқы вагондарында саяхаттайтын бірінші сынып жолаушыларына қызмет көрсетті. Джордж Пуллман 1868 жылы жүк тасушыларды жалдауға кіріскенде, ол кемелді қызметші болу үшін оқытылған адамдарды іздеді. Бұл компанияны қара нәсілді ер адамдарды (көпшілігі, тіпті барлығы дерлік, жаңадан босатылған құлдар) жүк тасушылар лауазымына жалдауға алып келді. Пуллманның бұл шешімі қайырымдылықтан емес, ең алдымен экономикалық мүдделерден туындады: Пуллман қара жүк тасушыларға аз жалақы төледі, оларды ақ клиенттерінен алатын сыйлықтарға тәуелді қылды. Бұл компанияға ең маңызды және көп санды лауазымдардың біріне төленетін жалақыны азайту арқылы пайданы арттыруға мүмкіндік берді. Pullman жүк тасушысы болу қауіпсіз, тұрақты жұмыс ретінде қарастырылды және ондаған мың афроамерикандықтарға орта тапқа қол жеткізуге мүмкіндік берді. Бұл олардың Пуллманнан алатын жалақысына емес, сенімді табыс көзіне байланысты болды. Бұрынғы құлдар құлдық жағдайда жұмыс істегендер қаталдықпен қарастырылды және жиі ауызша және физикалық зорлық-зомбылыққа ұшырады. 1925 жылы, жолаушылар мен Пуллман компаниясының өзінен ондаған жылдар бойы дискриминация мен жаман қарым-қатынас көргеннен кейін, жүк тасушылар бірігіп, алғашқы афроамерикандық кәсіби одағын құрды. А. Филип Рэндольф құрған жүк тасушылардың ұйықтайтын вагондар бауырластығы (BSCP) жылдар бойы күресіп, 1937 жылы ұжымдық шартқа қол жеткізді. Бауырластықтың ең жақсы кезеңінде мүшелерінің саны 18 мыңнан асып, Канада, Мексика және АҚШ-та теміржол саласында жұмыс істеді. Пуллман жүк тасушыларының мұрасы теміржолдан әрі асып түседі. А. Филип Рэндольф ұйықтайтын вагондар бауырластығын ұйымдастыру кезінде алған сабақтары мен тәжірибесін пайдаланып, жаңадан пайда болған қара нәсілді азаматтық құқық қозғалысын ұйымдастыруға көмектесті. Сол сияқты, Пуллман жүк тасушысы және ұйықтайтын вагондар бауырластығының жергілікті бөлімінің жетекшісі Э. Д. Никсон өзінің бір қызметкерімен бірге 1955 жылы Алабама штатында Монтгомери автобустарын бойкоттауды ұйымдастыруға көмектесті. Роза Паркстың тұтқындалуын осыған қатысты ынталандырушы күш ретінде пайдаланып, оны ұйымдастыруға шақыруды жариялады. Никсонның жүк тасушы ретіндегі міндеттері оны әртүрлі уақыт аралығында қаладан тыс сапарға шығаратын болғандықтан, Монтгомериге жаңа келген жас, белсенді қара рухани көшбасшының көмегіне жүгінуге мәжбүр болды: пастор Мартин Лютер Кің.

The Pullman Company was also noted for its porters. The porters served first class passengers traveling in the luxurious Pullman sleeping cars. When George Pullman began hiring porters in 1868, he sought people who had been trained to be the perfect servants. This led the company to hire black men (many, if not all, of whom were newly freed chattel slaves) almost exclusively for the porter positions. This decision by Pullman wasn't one of altruism but one primarily driven by economics: Pullman paid the black porters a pittance, forcing them to rely on tips from their white clientele for most of their earnings. This allowed the company to increase profits by minimizing the wages paid to one of its most important, and numerous, positions. Being a Pullman Porter was seen as safe, steady work and allowed tens of thousands of African Americans access to middle class life. This had little to do with the wages being paid to them by Pullman, and more to do with the reliable income stream. Former slaves working in a servile position were treated harshly, and were frequently subject to verbal and physical abuse. In 1925, after decades of discrimination and mistreatment by the passengers and the Pullman company itself, the porters organized and became the first African American labor union. Founded by A. Philip Randolph the porters formed the Brotherhood of Sleeping Car Porters (BSCP), which after years of effort, fought for and won a collective bargaining agreement in 1937. At its height the Brotherhood of Sleeping Car Porters had a membership of over 18,000 passenger railway workers across Canada, Mexico, and the United States. The legacy of Pullman porters goes beyond the railway. A. Philip Randolph took the lessons learned and experience gained in organizing the Brotherhood of Sleeping Car Porters to help organize the nascent black civil rights movement. Likewise, E. D. Nixon, a Pullman porter and leader of a local chapter of the Brotherhood of Sleeping Car Porters, worked with one of his employees to help start the 1955 Montgomery bus boycott in Alabama, using Rosa Parks' arrest as a catalyst and rallying cry to help organize it. Nixon, whose duties as a porter often saw him out of town for various lengths of time, had to enlist the help of a young, energetic black minister new to Montgomery to run the boycott in his absence: the Reverend Martin Luther King Jr.

Пуллманның зерттеулері

Оңтүстік қала маңындағы генеалогиялық және тарихи қоғам Пуллман зауытының шамамен 200 000 жұмыскері туралы мәліметтерді сақтайды.