Кіріспе

Королевского военно-морского флота самолет-штурмовик, базирующийся на авианосцах

Blackburn Buccaneer – британский самолет-штурмовик, разработанный в 1950-х годах для Королевского военно-морского флота (КВМФ). Разработанный и первоначально произведенный компанией Blackburn Aircraft в Бро, позднее он официально стал известен как Hawker Siddeley Buccaneer, когда Blackburn вошла в состав Hawker Siddeley Group, но это название используется редко. Buccaneer был первоначально разработан в ответ на ввод Советским Союзом крейсеров легкого класса «Свердлов». Вместо строительства собственного класса крейсеров, Королевский флот решил, что сможет противостоять угрозе посредством низковысотных атак, выполняемых самолетами Buccaneer, настолько низких, чтобы использовать радиогоризонт корабля и минимизировать возможность быть обстрелянным. Buccaneer мог атаковать как ядерным оружием, так и обычными боеприпасами. В течение всего срока службы он был модифицирован для несения противокорабельных ракет, что позволяло ему атаковать суда с безопасного расстояния и тем самым повышать свою выживаемость против современных корабельных средств противовоздушной обороны. Buccaneer совершил свой первый полет в апреле 1958 года и поступил на службу в Королевский военно-морской флот в июле 1962 года. Первоначально произведенные самолеты потерпели ряд аварий, в основном из-за недостаточной мощности двигателя; этот недостаток был быстро устранен с введением Buccaneer S.2, оснащенного более мощными реактивными двигателями Rolls Royce Spey, в 1965 году. Buccaneer S.2 стал первым самолетом авиации флота (FAA), совершившим беспосадочный перелет через Атлантический океан без дозаправки. В 1960-х и 1970-х годах Королевский флот стандартизировал авиационные группы, действующие с их авианосцев, вокруг Buccaneer, Phantom и Fairey Gannet. Buccaneer также был предложен в качестве возможного решения для требований Королевских военно-воздушных сил (КВВС) к сверхзвуковому самолету-перехватчику, несущему ядерное оружие. Он был отклонен как не соответствующий спецификациям в пользу более продвинутого бомбардировщика BAC TSR 2, но этот самолет был отменен в основном из-за его высокой стоимости, а затем его выбранная замена, General Dynamics F 111K, также была отменена. Buccaneer был приобретен в качестве замены TSR 2 и поступил на службу в КВВС в октябре 1969 года. Королевский флот вывел из эксплуатации свой последний большой авианосец в феврале 1979 года; в результате ударная роль Buccaneer была передана British Aerospace Sea Harrier, а самолеты Buccaneer были переданы в КВВС. После крушения в 1980 году, выявившего проблемы с усталостью металла, парк КВВС был сокращен до 60 самолетов, а остальные были выведены из эксплуатации. Окончание холодной войны в 1990-х годах привело к военным сокращениям, которые ускорили вывод из эксплуатации оставшихся Buccaneer Великобритании; последние Buccaneer КВВС были выведены из эксплуатации в марте 1994 года в пользу более современного Panavia Tornado. Южноафриканские военно-воздушные силы (ЮАВВС) были единственным экспортным заказчиком этого типа. Самолеты Buccaneer участвовали в боевых действиях в первой войне в Персидском заливе 1991 года и в продолжительной пограничной войне в Южной Африке.

Корольдік теңіз флоты

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Корольдік теңіз-жаяу әскері флотының кеңейіп келе жатқан Совет теңіз флотының қауіпті жағдайына жауап беруге асықты. 1950 жылдардың басында Совет теңіз күштерінің дамуының ең маңыздысы – олар жеңіл крейсерлер класына жататын, жылдам, тиімді қаруланған және көптеген кемелер болды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс «кіші әскери кемелері» сияқты, бұл жаңа совет крейсерлері Атлант мұхитындағы сауда флотына үлкен қауіп төндірді. Осы қауіпке қарсы тұру үшін Корольдік теңіз-жаяу әскері флоты өз кеме класын жасамай, оның орнына дәстүрлі немесе ядролық қару қолданатын мақсатты соққы беретін ұшақты енгізуге шешім қабылдады. Флоттың авиатасымалдауыштардан жоғары жылдамдықпен және төмен биіктікте шабуылдайтын бұл ұшақ Свердлов мәселесін шешуге көмектесер еді. 1952 жылдың маусым айында NA.39 атты екі орындық, қанаттары бүгілетін, теңіз деңгейінде ұша алатын, ұрыс радиусы төмен биіктікте және жоғары круиздік биіктікте ұша алатын ұшаққа қатысты толық техникалық талаптар белгіленді. Қару-жарақ жүктемесіне дәстүрлі бомбалар, Red Beard еркін түсетін ядролық бомбасы немесе Green Cheese кемеге қарсы зымыраны кіруі керек еді. Талаптарға сәйкес, 1952 жылдың тамызында M.148T техникалық сипаттамасы жарияланды және алғашқы жауаптар 1953 жылдың ақпанында алынды. Барри П. Лайттың жобалаған Blackburn компаниясының B 103 жобасы 1955 жылдың шілдесінде тендерді жеңіп алды. Құпиялылық сақтау үшін, ұшақ құжаттарда BNA (Blackburn Naval Aircraft) немесе BANA (Blackburn Advanced Naval Aircraft) деп аталды, соның салдарынан «Банан ұшағы» деген лақап аты пайда болды. Бірінші прототип 1958 жылдың 30 сәуірінде RAE Bedford әуежайынан алғашқы рейсін жасады. Бірінші өндірістік Buccaneer үлгісі, Buccaneer S.1, 1963 жылдың қаңтарында Флоттың әуе күштерінің (FAA) құрамына кірді. Ол екі de Havilland Gyron Junior турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, олардың жалпы итерме күші жеткіліксіз болды, сондықтан ұшақ отын мен қару-жарақпен толық жүктелгенде ұшыра алмады. Бұл мәселенің уақытша шешімі «дос жүйесі» болды: ұшақтар толық қару-жарақпен және минималды отынмен ұшып, кейін әуеде жанармай құю арқылы толық отынды жеткізетін Supermarine Scimitar ұшағымен кездесетін. Бірақ қуаттың жетіспеуінің салдарынан, ұшақ қозғалтқышының біреуі толық жүктелген күйде ұшып көтерілгенде немесе қонғанда істен шықса, апатқа ұшырауы мүмкін еді. S.1 үлгісінің қуатсыздығын шешудің ұзақ мерзімді жолы Rolls Royce Spey қозғалтқышымен жабдықталған Buccaneer S.2 әзірлеу болды, ол 40% көбірек итерме күшіне ие болды. Spey турбовентиляторлық қозғалтқышы Gyron таза реактивті қозғалтқышына қарағанда отынды әлдеқайда аз тұтынды, бұл ұшу қашықтығын арттырды. Spey қозғалтқышына сәйкес келу үшін қозғалтқыш ұялары кеңейтілді, ал қанаттың аэродинамикалық сипаттамаларына ұсақ өзгерістер енгізілді. Hawker Siddeley компаниясы S.2 үлгісінің өндірісіне 1962 жылдың қаңтарында тапсырыс берді. 1966 жылдың соңына дейін Корольдік теңіз-жаяу әскері флотының барлық эскадрильялары жақсартылған S.2 үлгісіне көшті. Дегенмен, 736 теңіз-жаяу әскері эскадрильясы RAF экипаждары үшін қосымша оқу қажеттілігін қанағаттандыру үшін 1970 жылдың желтоқсанына дейін сақтаудан алынған сегіз S.1 ұшағын да пайдаланды.

Оңтүстік Африка әуе күштері

1962 жылдың қазан айында Оңтүстік Африка Әуе күштері (SAAF) Buccaneer S.50 ретінде 16 ұшаққа тапсырыс берді. Бұл ұшақтар S.2 үлгісінде жасалған, оларға Африканың "ыстық және биік" әуежайларында қосымша жылдамдық беру үшін Bristol Siddeley BS.605 реактивтік қозғалтқыштары орнатылды. S.50 нығайтылған шасси, жоғары сыйымдылықтағы дөңгелек тежегіштерімен және қолмен жиналмалы қанаттарымен жабдықталған. Олар AS 30 басқарылатын әуеден-жерге зымырандарын қолдануға дайын болды. Үлкен жағалауды күзету қажеттілігіне байланысты, олар отындағы жанармай құю жүйесімен және қанат астындағы үлкен жанармай бактерілерімен жабдықталды. Қызметке түскеннен кейін BS.605 реактивтік қозғалтқыштарының қосымша жылдамдығы қажет емес екені анықталды және олар барлық ұшақтардан алынып тасталды. Кейін Оңтүстік Африка тағы Buccaneer ұшақтарын сатып алуға тырысты, бірақ Ұлыбритания үкіметі елге қару-жарақ эмбаргосы салғандықтан, қосымша тапсырыстарды қабылдамады.

Корольдік әуе күштері

Блэкберннің Buccaneer-ді Корольдік әуе күштеріне (RAF) сатуға жасаған алғашқы әрекеті 1957–1958 жылдары RAF-тің ағылшын электрлік Canberra жеңіл бомбалаушыларын алмастыру мақсатындағы әуе министрлігінің OR.339 операциялық талабына жауап ретінде болды. Талаптарда үстін-басты жылдамдық, ұрыс радиусы, ядролық қаруды ұзақ қашықтыққа жеткізуге қабілетті, жоғары биікте 2+ Мах немесе төмен биікте 1.2 Мах жылдамдығымен, STOL мүмкіндіктері бар, кез келген ауа райында ұшуға жарамды ұшақтар сұралды. Блэкберн екі жоба ұсынды: Buccaneer S.1 ұшағының отын багын кеңейту арқылы жаңартылған B.103A және күрделі жаңартылған, жетілдірілген авионикасы бар B.108. Қызметтер арасындағы сенімсіздік, саяси мәселелер және 1957 жылғы Қорғаныс туралы ақ кітаптың жағдайында RAF екі үлгіні де қабылдамады, себебі олар RAF-тің қашықтық талаптарына сай келмейтін және дыбыс жылдамдығынан төмен болатын. B.108, S.1-ден ауыр болғанымен, Gyron Junior қозғалтқыштарын сақтап, жеткіліксіз қуатқа ие болып, нашар қысқа ұшып түсу көрсеткіштеріне әкелер еді. 1959 жылы BAC TSR 2 таңдалды. TSR 2 жобасы тоқтатылғаннан кейін, оны алмастыруға талпыныс жасалған американдық General Dynamics F 111K-да сәтсіз аяқталғаннан соң, Корольдік әуе күштері төмен биіктіктегі шабуылдық рөлде Canberra ұшақтарын алмастыру қажеттігін сақтады. Сонымен қатар, Корольдік теңіз күштерінің ұшақ тасымалдағыштарын зейнеткерлікке шығару жоспары RAF-қа теңіз шабуылдық қабілетін қосу қажеттігін тудырды. Осылайша, 1968 жылы RAF Buccaneer-ді қабылдауға шешім қабылданды, жаңа ұшақтар сатып алу және Fleet Air Arm-ның Buccaneer ұшақтарын ұстау арқылы. Блэкберннің ізбасары Хокер Сиддли RAF үшін S.2B деп белгіленген 46 жаңа ұшақ салды. Бұл ұшақтар RAF стандартындағы байланыс және авионика жабдықтарымен, Martel әуе-жер зымыранымен жабдықталып, қосымша отын багы бар кеңейтілген бомбалық бөлімшеге ие болуы мүмкін еді.

Ұсынылған өзгерістер

Buccaneer S.2 ұшағынан кейінгі әзірлемелерді 1960 және 1970 жылдары Hawker Siddeley ұсынды; алайда, Корольдік теңіз флоты немесе Корольдік әуе күштері олардың ешқайсысын өндіріске енгірген жоқ. Осы әрекеттердің бірі Buccaneer 2* деп аталды, ол TSR 2-ге балама ретінде ұсынылды. 2* жаңа жабдықтармен, атап айтқанда, бас дисплейлерімен және тоқтатылған Hawker Siddeley P.1154 VTOL ұшағынан алынған борттық компьютерлермен жабдырылуы тиіс болды, сондай-ақ TSR 2 үшін әзірленген радар жүйесі де орнатылатын еді. Одан да кеңейтілген, Buccaneer 2** моделі де қарастырылды, ол TSR 2-ден алынған, жердегі нысандарды нысанаға алу қабілеттерін күшейтуге мүмкіндік беретін еді. 1964-1970 жылдары қорғаныс министрі болған Денис Хилидің сөзіне сүйенсек, RAF Buccaneer ұшағына жаулы қарым-қатынас танытқан, себебі ол теңіздік ұшақ болған. RAF үшін жақсартылған Buccaneer ұшақтарын жасау Корольдік теңіз флотының жоспарланған CVA 01 класындағы ұшақ тасымалдаушыларына қарсы аргументтерді әлсіретеді деген пікір де болды. Қорғаныс министрлігінің (MoD) бір есебінде екі Buccaneer 2* ұшағы General Dynamics F 111 ұшағының жұмысын атқара алатыны, ал бірлік құны одан екі есе арзан болатыны айтылды.

Шолу

Buccaneer – ортаңғы қанатты, қос қозғалтқышты ұшақ. Оның экипажы екі адамнан тұрады, олар тізбектей орналасқан екі орындықта отырады, бақылаушы ұшқыштан жоғары және ығыстырылған орналасқан, бұл оған алдына ашық көрініс береді, визуалды іздеуге көмектеседі. Оның операциялық профиліне биіктікте круиздік ұшу (жанар майды үнемдеу үшін) кіреді, содан кейін күтілетін жау радарларының анықтау шегінен сәл тысқары 100 фут (30 метр) биіктікке түсіп, нысанаға және кері қарай жылдам ұшу амалы кіреді. Нысаналар теңіздегі кемелер немесе ұшыруға арналған әуе кемесінен ұзақ қашықтықта орналасқан құрлықтағы ірі нысандар болуы мүмкін. Мысалы, 1966 жылдың мамыр айында Ирландия теңізінен ұшырылған S.2 ұшағы Гибралтардағы әуежайға төмен қабатта ядролық қаруды симуляциялап тастап, кемеге 2300 миль (3701 км) қашықтықтан оралды. Buccaneer британдық әуе кемелерінен жұмыс істейтін ең үлкен ұшақтардың бірі болды және 1979 жылдың ақпанында соңғы конвенциялық әуе кемесі алынғанға дейін олармен жұмыс істей берді. Қызмет ету кезеңінде Buccaneer әскери-теңіз күштерінің жердегі шабуыл операцияларының, соның ішінде ядролық шабуылдың тірегі болды. Қосымша сенімділік үшін Buccaneer электр жүйелері үшін екі шүмерек және үш тәуелсіз гидравликалық жүйеге ие болды. Ұшақты басқару және қону автоматты тұрақтандыру және автопилот функцияларын орындайтын біріктірілген ұшуды басқару компьютері арқылы жеңілдетілді.

Қару-жарақ пен жабдық

Buccaneer теңіздегі ядролық соққы беруге арналған ұшақ ретінде жобаланды. Оның негізгі қаруы «Жасыл ірімшік» кодовый атымен белгіленген ядролық зымыран болуы тиіс еді, бірақ оның әзірлеуі тоқтатылды. Оның орнына, ағылшын «Электрик Канберра» үшін жасалған басқарылмайтын «Қызыл сақал» зымыраны қолданылды. «Қызыл сақалдың» жарылғыш қуаты 10-20 килотоннаны құрады және ол арнайы бомбалық бөлімше есігіне орнатылды, онда ұшақтың аэродинамикалық тұрақсыздығын азайту үшін ыңғайлы түрде бекітілді. Ұшақ төмен биіктікте және жоғары жылдамдықпен ұшқанда, дәстүрлі бомбалық бөлімше есіктерін ауа ағынына қауіпсіз ашу мүмкін болмады; сондықтан «Блэкберн» ұшақтың бойлық осі бойынша айналатын айналмалы бомбалық бөлімше жасады. Бұл бөлімше, тиімді түрде, бір бомбалық бөлімше есігінің ішкі жағына орнатылған қару жүктемесін ашып, ауа кедергісін күрт арттырмай, жылдам босатуға мүмкіндік берді. Бұл мүмкіндік жерден қол жеткізуге қолайлы болды және радарлық көрінуінің күрт өсуіне жол бермей, ұшақтың жасырын қабілетін арттырды. Бомбалық бөлімшеде жанармай құюға арналған қосымша бак, фотобарлау «жәшігі» немесе жүк контейнері орналастырылуы мүмкін еді. Фотобарлау жиынтығында әртүрлі бұрыштардағы немесе әртүрлі бейнелеу қасиеттеріне ие алты камерадан тұратын құралдар болды және ол тек барлау миссияларында ғана қолданылды. «Buccaneer» ұшағында бомбалар, зымырандар, жанармай бактерілері немесе шаралар (мәселен, жарқын ракеталар) сияқты басқа да жабдықтарды орнатуға мүмкіндік беретін төрт қанат астындағы бекіткіш нүктелері болды. Қызметке түскен кезде «Buccaneer» Корольдік теңіз күштерінің ұшақтары қолданатын барлық қару-жарақтарды тасымалдауға қабілетті болды. «Buccaneer» үшін екі 30 мм (1.2 дюйм) ADEN зеңбірегінен тұратын топты жасау жоспарланған, бірақ бұл жоба тоқтатылды және ұшақ зеңбірекпен жабдықталған жоқ. «Buccaneer» ұшағының басындағы кемеге қарсы миссияларда басқарылмайтын бомбалар мен ракеталардың араласуы қолданылды. Бірақ кеңестік әуе шабуылына қарсы зымырандардың жетістіктеріне байланысты бұл тактика тиімсіз болды. Сондықтан, кейінірек «Buccaneer» ұшақтары жау кемелеріне алыстан соққы беруге қабілетті бірнеше зымырандарды пайдалануға бейімделді. Ағылшын-француз «Martel» зымыраны «Buccaneer» ұшағына енгізілді, бірақ қарудың «өте жағдайға бейім» екені айтылды және оны қолдану үшін шабуылдаушы «Buccaneer» биіктігін көтеріп, шабуылға ұшырау қаупін арттыру қажет болды.

Шекаралық қабатты бақылау

Ауа жылдамдығының төмендеуі кезінде, мысалы, ұшып көтерілу және қону кезінде аэродинамикалық өнімділікті күрт жақсарту үшін «Блэкберн» компаниясы шекаралық қабатты басқару (BLC) деп аталатын жаңа аэродинамикалық бақылау технологиясын қабылдады. BLC жоғары қысымды ауаны тікелей қозғалтқыштардан ағызады, ол ұшақтың қанатының әртүрлі бөліктеріне және көлденең тұрақтандырғышқа «үсіндіріледі». Қанаттың артқы жиегі бойымен созылған толық ұзындықтағы тілік, кез келген заманауи схемаға қарағанда шамамен 50%-ға артық көтергіштік күшін қамтамасыз етеді. Қону алдында ұшқыш BLC тежегіш тесіктерін ашып, баяу және тұрақты ұшуды қамтамасыз ету үшін жақтауларды төмендетеді. Ұшақ қанатының үстінен ауа үрлеудің салдарынан, төмен жылдамдықпен ұшу үшін қозғалтқыштардың жоғары қуаты қажет болды, себебі ауа компрессорының газын жеткілікті мөлшерде өндіру қажет еді. «Блэкберн» компаниясы бұл мәселені үлкен ауа тежегішін пайдалану арқылы шешті; бұл қосымша сәтсіз қону әрекеті кезінде ұшақтың жылдамдап кетуіне мүмкіндік берді. Ұшақтың мұрыны мен радар антеннасын 180 градусқа бұру арқылы ұшақтың ұзындығын қысқартуға болады. Бұл мүмкіндік, әсіресе «Буккенир» ұшағы әдетте пайдаланатын әскери-теңіз кемелерінің кішігірім өлшемдеріне байланысты маңызды болды. Көлденең ұшу үшін «Буккенир» ұшағын каталпультке құйрығымен төмен қаратып орналастырады, ал мұрындық дөңгелегі ауада болып, қанатты шамамен 11 градусқа бұрады. Ұшақты «қолсыз» ұшыруға болады: ұшқыш тұрақтандырғышты бейтарап күйде қалдыра алады. Ауа үрлеу қосылғанда, Spey 101 қозғалтқышының қуаты шамамен төмендейді, бірақ артқа қарай бағытталған қанаттың артқы жиегінен шамамен қуаттық кері қалпына келтіріледі. Үрленген ауаның 70%-ы құлап тұрған жақтаулар мен элерон арқылы өтеді. Әскери-теңіз кемесінен ұшып шығудың ең төменгі жылдамдығы шамамен болды; ал әуежайдан «Буккенир» ұшағы ауа үрлеумен 3000 фут (914 м) қашықтықта ұшып көтеріледі. Ауа үрлеусіз бұл көрсеткіш 3700 фут (1128 м) құрайды.

Корольдік әуе күштері

General Dynamics F 111K 1968 жылдың басында жойылғаннан кейін, бағдарламаның өте қымбатқа түсуі мен кешігуіне байланысты, RAF қолжетімді және арзан балама іздеуге мәжбүр болды және Buccaneer-ді таңдады. Buccaneer-ді алғаш алған RAF бөлімі 1969 жылғы қазан айында RAF Honington-дағы 12-ші эскадрилья болды, ол теңіз шабуылы рөлінде, бастапқыда Корольдік теңіз күштерінің Buccaneer S.2A ұшақтарымен жабдықталды. Бұл тип үшін маңызды база болып қала берді, себебі келесі жылы 15-ші эскадрилья Buccaneer ұшақтарымен жабдықталды, ал 1971 жылы RAF Laarbruch-қа көшті, сондай-ақ RAF Buccaneer түрлендіру бөлімі, №237 операциялық түрлендіру бөлімі, 1971 жылғы наурыз айында Хонингтонда құрылды. Buccaneer уақытша шешім ретінде қарастырылды, бірақ Panavia Tornado бағдарламасының кешігуі «уақытша» кезеңнің ұзаруын қамтамасыз етті, ал Buccaneer RAF қызметінде екі он жылдан астам уақыт бойы, FAA бұл типтен бас тарғаннан кейін де қалды. 84 S.2 ұшағының 62-сі S.2A деп қайта аталды; жаңа құрылымдық сақиналар алу үшін 60 ұшақ таңдалды, ал қалғандары жойылды; жаңадан құрылған 216-шы эскадрилья ұшақтар санының азаюына байланысты таратылды. 1983 жылдан кейін құрлықтағы шабуылдық міндеттер көбінесе қызметке еніп жатқан Tornado ұшақтарына қайта тапсырылды, ал қалған екі Buccaneer эскадрильясы (12-ші және 208-ші эскадрильялар) теңіз шабуылы үшін SACLANT-ке тағайындалды. Тек «Көлеңке эскадрильясы», №237 OCU, SACEUR-ге ұзақ мерзімді міндеттермен жер шабуылы рөлінде қалды, №237 соғыс жағдайында Jaguar жер шабуылы ұшақтары үшін белгілеуші ретінде де жұмыс істеуге тиіс болды. Buccaneer 1991 жылы ядролық қару жеткізу міндеттерінен бас тартты. Buccaneer 1991 жылғы Персы шығанағы соғысы кезінде жауынгерлік операцияларға қатысты. Buccaneer-дің нысананы белгілеу рөлінде жұмыс істеуі мүмкін екені күтілген еді, бірақ бұл бастапқыда «мүмкін емес» деп есептелген. Бастапқыда Buccaneer ұшағы 1990 жылдардың соңына дейін қызметте болуы жоспарланған, ол 1989 жылға дейін созылған жаңғырту процесінен өтті; Салқын соғыстың аяқталуы британдық қорғаныс саясатында маңызды өзгерістерге әкелді, көптеген ұшақтар қажеттіліктен артық деп танылды. Sea Eagle зымыранымен үйлесімді болу үшін бірқатар Tornado GR1 ұшақтары өзгертіліп, RAF теңіз шабуылы миссиясын қабылдады және Buccaneer ертерек зейнетке шығарылды. Buccaneer ұшақтарын пайдаланған эскадрильялар тез арада Tornado ұшақтарымен жабдықталды; 1993 жылдың ортасына қарай 208-ші эскадрилья бұл типтің жалғыз операторы болды. Соңғы Buccaneer ұшақтары 1994 жылғы наурыз айында, 208-ші эскадрилья таратылған кезде алынып тасталды.

Оңтүстік Африка әуе күштері

Оңтүстік Африка Буканерді Ұлыбританиядан басқа пайдаланған жалғыз ел болды, ол 1965 жылдан 1991 жылға дейін Оңтүстік Африка Әуе Күштері (SAAF) құрамында қызмет етті. 1963 жылдың қаңтарында, S.2 ұшағы эскадрильялық қызметке кіріспей тұрып, Оңтүстік Африка 16 Spey қозғалтқышты Буканер ұшақтарын сатып алды. Бұл тапсырыс Саймонстаун келісімінің бір бөлігі болды, онда Ұлыбритания Оңтүстік Африкадағы Саймонстаун теңіз базасын пайдалану құқығын теңіз қару-жарағына алмастырды. 20 Буканерді қосымша сатып алуға британ премьер-министрі Харольд Уилсонның үкіметі кедергі келтірді. Теңіздегі соққы беру рөлінде SAAF Буканерлері француздық радиобағытталған AS 30 зымыранымен қаруланды. 1971 жылдың наурыз айында Буканерлер 12 AS 30 зымырасын «Вафра» танкеріне атып жіберді, бірақ оны батыра алмады. AS 30 зымырасы жердегі нысандарға шабуыл жасауда да тиімді дәлдікпен соққы беру үшін қолданылды, мысалы, 1981 жылы Анголаның оңтүстігіндегі бірнеше радар станцияларына зымыралармен шабуыл жасалды. Құрлықтағы шабуылдар үшін SAAF Буканерлері ротациялық бомба бөлімінде төрт бомба, жарықшаштар немесе SNEB зымыран пакеттерін қанат астындағы иінтіректерге орналастырды. 1990 жылдары Оңтүстік Африка 1978 жылдан 1993 жылға дейін алты әуеден жеткізілетін тактикалық ядролық қару жасағаны белгілі болды. Бұл қарулар жоғары тотыққан уранды қамтиды, олардың жарылыс қуаты шамамен 1018 килотоннаға тең деп есептелді және Буканер немесе Канберра бомбалаушыларымен жеткізілуге арналған. SAAF Буканерлері 1970 және 1980 жылдарда Оңтүстік Африка шекара соғысы кезінде Ангола мен Намибия үстінен жиі ұшып, SWAPO партизандық лагерьлеріне шабуылдар жасады. Құрлықтағы шабуыл кезінде Буканерлер көбінесе әуеден қолдау (CAS) миссияларын орындайтын, сонымен қатар бомбалау операцияларын жүргізетін. Буканерлер 1978 жылғы Кассинга шайқасында маңызды рөл атқарды, олар жау танкілерін қоса алғанда, бронетранспорттық құралдарға бірнеше рет соққы берді және достық жер күштерінің соғыс аймағынан шығуына көмектесті. Буканер ұшағы үлкен жүктерді ұзақ қашықтыққа тасымалдауға және басқа ұшақтарға қарағанда ұзақ уақыт бойы театрде қалуға қабілетті болды, бұл оны CAS рөлі үшін тартымды етті. Буканер ұшағы 1991 жылы қызметтен шығарылған кезде тек бес ұшақ ғана жұмыс істеді.

Buccaneer S.2A
Бұрынғы Корольдік Әскери-теңіз флотының S.2 ұшағы Корольдік Әуе күштері үшін қайта жабдықталған.

Buccaneer S.2B
Корольдік Әуе күштері эскадрильялары үшін S.2 нұсқасы. Мартел радиолокациялық немесе кемеге қарсы зымыраны тасымалдауға қабілетті. 1973 жылдан 1977 жылға дейін 46 дана, сонымен қатар Қорғаныс министрлігінің қару сынақтары үшін 3 дана салынды.

Buccaneer S.2C
Корольдік Әскери-теңіз флотының ұшағы S.2A стандартына жаңартылды.

Buccaneer S.50
Оңтүстік Африка үшін жасалған нұсқасы. Қанаттарды бүктеуге болады, бірақ бүктеу енді гидравликалық болмайды. Ұшақ екі Bristol Siddeley 605 бір сатылы RATO зымыранымен жабдықталуы мүмкін, бұл Преториядағы Ватерклоф әуе базасы сияқты ыстық және биік әуежайлардан ұшып шығуға көмектеседі, онда бұл тип негізінен орналасқан.

Азаматтық операторлар

Бір кезде Thunder City-де үш жекеменшік Buccaneer ұшағы қолданыста болды.

Тірі қалған әуе кемелері

Ұлыбританияда Buccaneer S.2 XX885 Hawker Hunter Aviation компаниясымен қайта жаңартылып, ұшуға қабілетті болды. 2006 жылдың сәуір айында Ұлыбританияның Азаматтық авиациялық басқармасынан (CAA) ұшуға рұқсат алды. Ұлыбританиядағы бес Buccaneer (XN923, XN974, XW544, XX894 және XX900) жылдам жүріс жағдайында.