Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1869–1931)
American politician (1869–1931)
Николас Лонгворт III (5 қараша 1869 – 9 сәуір 1931) – АҚШ Өкілдер палатасының спикері болған американдық заңгер және саясаткер. Республикалық партия өкілі болған ол Огайо штатының Сенатына сайланды, онда 1902 жылғы Лонгворт заңының бастамашысы болды, бұл заң муниципалитет облигацияларын шығаруды реттеді. Огайо штатының 1-ші сайлау округінен конгресске сайланған ол Вашингтондағы танымал қоғамдық тұлғаға айналды және президент Теодор Рузвельттің қызы Элис Ли Рузвельтке үйленді. 1912 жылы республикалық партияның бөлінісі кезінде ол президенттің саясатына қарсы шыққаннан кейін олардың қарым-қатынасы шиеленісті болды. Лонгворт 1923 жылы Палатаның көпшілікке жетекшісі болды, ал 1925 жылдан 1931 жылға дейін спикер қызметін атқарды. Бұл қызметте ол өзінің сүйкімділігі мен салмақтылығымен күшті басшылық танытты.
Nicholas Longworth III (November 5, 1869 – April 9, 1931) was an American lawyer and politician who became Speaker of the United States House of Representatives. A Republican, he was elected to the Ohio Senate, where he initiated the successful Longworth Act of 1902, regulating the issuance of municipal bonds. As congressman for Ohio's 1st congressional district, he soon became a popular social figure of Washington, and married President Theodore Roosevelt's daughter Alice Lee Roosevelt. Their relationship became strained when he opposed her father in the Republican Party split of 1912. Longworth became Majority Leader of the House in 1923, and Speaker from 1925 to 1931. In this post, he exercised powerful leadership, tempered by charm and tact.
Алғашқы жылдар және білім
Лонгворт Николас Лонгворт II және Сьюзан Уокердің ұлы болды. Лонгворттар отбасы – Огайо штатының Цинциннати қаласында беделді болған ескі, танымал және бай отбасы еді. Оның Анна мен Клара деген екі кіші қарындасы болған. Николас Лонгворт II – Джозеф Лонгворттың ұлы және шарапшы Николас Лонгворт I-нің немересі, екеуі де Цинциннатидің көрнекті азаматтары еді. Николас Лонгворт III Цинциннатидегі ұлдарға арналған Франклин мектебінде оқыды, содан кейін Гарвард колледжіне (1891 жылғы түлек) түсті, онда ол Delta Kappa Epsilon (Альфа бөлімі) және Porcellian Club мүшесі болды. Ол талантты, бірақ міндетті түрде еңбекқор студент емес еді; бір досы оның туралы былай деп жазды: «Оның өткір ақылы оған көп еңбектенбестен-ақ жақсы баға алуға мүмкіндік берді». Гарвардтан бакалавр дәрежесін алғаннан кейін, ол Гарвард құқық мектебінде бір жыл оқыды, бірақ 1894 жылы Цинциннати құқық мектебінен заңгер мамандығын алды. Лонгворт скрипкашы болған, ал олардың Байройтке алғашқы сапарында оның әйелі Элис Ли Рузвельт «Ник шынымен музыкант еді және музыканы жақсы көретін» деп мәлімдеді. Кейін ол «Вашингтонда Ник скрипка ойнауға көп уақыт таппады, ал сол кезде онымен бірге ойнайтын адамдар да аз болды. Цинциннатиде оркестр, музыка колледжі және консерватория болды, көп ұзамай біз музыкалық кештер өткізе бастадық, аптасына кем дегенде бір рет, көбінесе екі немесе үш рет. Біз бәріміз алдымен кешкі ас ішетінбіз, содан кейін музыканттар мен музыкаға қызығушылық танытқан басқа да бірнеше адаммен бірге сағат тоғызға дейін музыкамен айналысатынбыз. Содан кейін түн ортасына дейін, көбінесе одан да кешкі сағаттарға дейін музыка тартылып, ән-күй шығатын еді». Леопольд Стоковский Лонгворттың қарындасы Клараға жазған хатында: «Сіздің бауырларыңыз музыканы сирек түсінген. Ол музыканың рухына тікелей енді. Бұл оның табиғи қабілеті еді».
Longworth was the son of Nicholas Longworth II and Susan Walker. The Longworth family was an old, prominent, and wealthy family which dominated Cincinnati, Ohio. He had two younger sisters, Anna and Clara. Nicholas Longworth II was the son of Joseph Longworth and grandson of winemaker Nicholas Longworth I, both distinguished citizens of Cincinnati. Nicholas Longworth III attended the Franklin School, a school for boys in Cincinnati, and then went on to attend Harvard College (Class of 1891), where he was a member of Delta Kappa Epsilon (Alpha chapter) and the Porcellian Club. He was a talented, but not necessarily an industrious student; one friend wrote about him: "His good head made it easy for him to get perfectly respectable marks without doing much of any work." After receiving his bachelor's degree from Harvard, he attended Harvard Law School for one year, but transferred to and received his law degree from Cincinnati Law School in 1894. Longworth was a violinist, and on their first visit to Bayreuth, his wife Alice Lee Roosevelt reported that "Nick was really a musician and cared deeply for music " Later she observed that "In Washington, Nick never had much time to play his violin, and in those days there were very few people to play with him. In Cincinnati there were the orchestra, the College of Music, and the Conservatory to draw on, and soon we were having musical parties, at least once, and often two or three times a week. We would all have dinner first, the musicians and a few others who cared for music, and afterwards lose no time getting started, by about nine at the latest. From then on music and yet more music until midnight and usually long after." In a letter to Longworth's sister Clara, Leopold Stokowski wrote "Your brother had a rare understanding of music. He penetrated directly into the spirit of music. It was his natural element."
Кәсіби өмір және саясатқа кірісу
Лонгворт 1894 жылы Огайо штатының адвокатурасына қабылданғаннан кейін Цинциннатиде заңгерлік тәжірибесін бастады. Оның саяси мансабы 1898 жылы қалалық білім беру кеңесіндегі қызметімен басталды. Республикалық саяси лидер Джордж Б. Кокстың қолдауымен Лонгворт Огайо штатының Бас Ассамблеясына сайланды, 1899 және 1900 жылдары Огайо Өкілдер палатасында, ал 1901 жылдан 1903 жылға дейін Штат Сенатында қызмет етті. 1902 жылы ол муниципалдық облигациялардың шығарылуын реттейтін Лонгворт заңының жазылуына және қабылдануына зор үлес қосты, бұл заң «Огайо тарихындағы ең табысты заңдардың бірі» деп есептеледі. Лонгворт Огайо штатының бірінші сайлау округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, оған Цинциннати қаласы және айналасындағы округтер кірді. Конгреске келген кезде отбасы құрмаған Лонгворт 1906 жылдың 17 ақпанында президент Теодор Рузвельттің қызы Элис Ли Рузвельтке үйленді. Бұл Ақ үйінде өткен той көпшіліктің қызығушылығын тудырды. 1925 жылы Рузвельт сенатор Уильям Борамен болған қарым-қатынасынан туған Паулина Лонгворт есімді қызын дүниеге әкелді. Бір отбасылық дос Паулина туралы: «Барлығы оны ‘Аврора Бора Элис’ деп атады», – деді. Зерттеушілер мен тарихшылар Лонгворт Паулинаның тууына қуанғанын және оған қатты қамқорлық жасағанын, бірақ Бораның оның әкесі екенін білгеніне көз жеткізді. Лонгворттың да романтикалық қарым-қатынастары болды, бірақ олар некеде қалды. Алайда, Элис прогрессивті қозғалысты қолдағанмен, Лонгворт Республикалық партияның консервативті қанатын ұстағандықтан, олардың арасында саяси шиеленіс туды. Саяси мансабының барысында Лонгворт сыртқы саясат және қорғау тарифі мәселелерін жақтады. 1910-1912 жылдары прогрессивті республикашылар консерваторлардан бөлінген кезде Лонгворт консерваторлардың жағына шықты. 1912 жылғы сайлауда Теодор Рузвельтті қолдау үшін және жаңа партия құру үшін партиядан шыққанда, Лонгворт Рузвельттің ең жақын саяси одақтастарымен бірге Республикалық партияның үміткері, президент Уильям Говард Тафтты қолдады. Лонгворт Тафтпен Рузвельтке қарағанда тәуелсіз сот жүйесі және бизнеске қолдау көрсету сияқты маңызды мәселелерде көбірек келісті. Республикалық партияның жарылуының нәтижесінде Лонгворт пен оның әйелі Элис сайлау кампаниясы кезінде қарама-қарсы жақтарда болды. Ол әкесінің үшінші партиядан президенттікке кандидат болуын белсенді түрде қолдады, тіпті күйеуі Республикалық партиядан қайта сайлануға түскен болатын.
Longworth began a law practice in Cincinnati after being admitted to the Ohio bar in 1894. His political career began with a position on the city's Board of Education in 1898. As the protégé of Republican boss George B. Cox, Longworth was elected to the Ohio General Assembly, serving in the Ohio House of Representatives in 1899 and 1900, then in the State Senate from 1901 to 1903. In 1902 he was instrumental in writing and passing the Longworth Act, a bill regulating the issuance of municipal bonds, which has been labeled "one of the most successful laws in Ohio's history." Longworth was elected to the United States House of Representatives from the First Congressional District of Ohio which included the city of Cincinnati and the surrounding counties. Longworth, a bachelor when he entered Congress, married Alice Lee Roosevelt, the daughter of President Theodore Roosevelt, on February 17, 1906, in a White House wedding that received widespread public attention In 1925, Roosevelt gave birth to a daughter named Paulina Longworth, who was conceived from her affair with Senator William Borah. One family friend said of Paulina, "everybody called her 'Aurora Borah Alice. Biographers and historians have concluded that though Longworth was delighted with Paulina's birth and doted on her, he almost certainly knew that Borah was her father. Longworth also had affairs, but the couple remained married, though Alice's support for the progressive movement while Longworth sided with the conservative wing of the Republican Party caused a political rift between them. Throughout his political career, Longworth championed issues regarding foreign affairs and the protective tariff. As the progressive Republicans pulled apart from the conservatives in 1910–12, Longworth sided with the conservatives. When they bolted from the party in the 1912 election to support Theodore Roosevelt and establish their own party, Longworth, along with many of Roosevelt's closest political allies, remained firmly behind Republican standard bearer President William Howard Taft. Longworth agreed more with Taft than Roosevelt on critical issues like an independent judiciary and support for business. As a result of the Republican Party rift, Longworth and his wife Alice found themselves on opposite sides of the divide in the fall campaign. She actively supported her father's third party presidential candidacy, even though her husband was running for reelection on the Republican ticket.
Көпшілік көшбасшысы және Палата Төрағасы
Лонгворт 1915 жылы Боудлмен сайлаудағы қайта кездесуде жеңіске жеткен соң Конгресске оралды және 1931 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. 1923 жылы ол Өкілдер палатасының көпшілікке көшбасшысы болды, ал 1925 жылы спикер болып сайланды.
Longworth returned to Congress in 1915, after defeating Bowdle in an election rematch, and served until his death in 1931. He became House Majority Leader in 1923, and rose to speaker in 1925,
Соңғы күндер және өлім
Лонгворт 1931 жылғы 4 наурызда 71-ші Конгресс аяқталғанға дейін спикер болып қызмет етті, және ол қайтыс болған кезде келесі 72-ші Конгресс спикері болуға дайын тұрған (1930 жылғы қарашада қайта сайланғандықтан және сол кезде республикашылар 3 орындық аз ғана көпшілікті сақтап тұрғандықтан). Ол 9 сәуірде Оңтүстік Каролина штатының Айкен қаласындағы досы Дуайт Филли Дэвис (Дэвис кубогымен танымал) және Дэниел Д. Дакеттты зерттеу кезінде пневмониядан күтпеген жерден қайтыс болды. Оның денесі кейіннен Цинциннати қаласындағы Спринг-Гроув зиратында жерленді. 1931 жылғы 3 мамырда Конгресс кітапханасында өткен естелік шарасында оның ескі достары Эфрем Зимбалист және Гарольд Бауэр Брамстың ре минор сонатасын орындады.
Longworth served as speaker until the end of the 71st Congress on March 4, 1931, and was speaker presumptive for the upcoming 72nd Congress at the time of his death (as he had won reelection in November 1930 and as at the time Republicans retained a narrow 3 seat House majority). He died unexpectedly from pneumonia on April 9 while visiting his friend Dwight Filley Davis (of Davis Cup fame), and Daniel J. Duckett in Aiken, South Carolina. His body was subsequently interred at Spring Grove Cemetery in Cincinnati. At a memorial service held at the Library of Congress on May 3, 1931, his old friends Efrem Zimbalist and Harold Bauer played Brahms's D minor sonata.
Кейіпкер
Дональд Бэкон Лонгвортты "әдемі мінезді және аристократ, шпат киіп, алтын баулы таяқпен жүретін" деп сипаттады. Ол әрқашан көңілді, әзілге немесе тапқыр жауапқа жылдам, және міндетті түрде достықпен көзге түсетін. Ол еш уайымсыз сияқты, қиын шешімдерді оңайлықпен және бейтараптықпен қабылдады, сондықтан кейбіреулер оған ештеңе де маңызды емес деп ойлады. Бір әйгілі жауап Лонгвортқа жатқызылады. Бір күні ол Капитолийдегі креслода жатқанда, палатаның басқа бір мүшесі қолын Лонгворттың тоңқан басына тигізіп, "Жақсы, тегіс. Менің әйелімнің жамбасына ұқсайды" деді. Лонгворт өзінің басын сезіп, "Иә, солай" деді. "Балтимор Сан" газетінің журналисі Фрэнк Р. Кент оның туралы былай жазды:
Donald C. Bacon described Longworth as "Debonair and aristocratic, given to wearing spats and carrying a gold headed cane. He was perpetually cheerful, quick with a joke or witty retort, and unfailingly friendly. He seemed never to have a care and made hard decisions with such ease and detachment that some people wondered if anything at all really mattered to him." One particular famous retort is attributed to Longworth. One day, while he was lounging in a chair at the Capitol, another member of the House ran his hand over Longworth's bald pate and commented, "Nice and smooth. Feels just like my wife's bottom." Longworth felt his own head and said: "Yes, so it does." Journalist Frank R. Kent of The Baltimore Sun wrote of him:
Ережелерді қайта қарамай-ақ, ол спикердің билігін толыққанды қайта қалпына келтірді және Рид немесе Кэннон сияқты автократиялық басқарумен Палатаның сөзсіз көшбасшысы болды. Шындығында, ол бұл билікті одан да көп сыпайылықпен, ізетпен, жігермен қолданды, және бұрынғы "үй патшаларына" тән болған мақтанға толы мінезден аулақ болды. Бірақ ол да патша еді. Мистер Лонгворт нақты дәлелдегені – басшылық ережелерге емес, адамға байланысты.
Without any revision of the rules he completely recovered the power of the speakership and was the undisputed leader of the House with as autocratic control as either Reed or Cannon. It is true he exercised this power with infinitely more tact and grace and gumption and without that touch of offensive arrogance that characterized former House Czars. But he was just as much a Czar. What Mr. Longworth clearly proved was this matter of leadership depends not so much on the rules but on the man.