Британдық комедия сценаристтері: Чесни мен Вольф

Кіріспе

Британдық комедиялық сценарийшілер Чесни мен Вулф – британдық комедиялық сценарийлер жазу дуэті, оған Рональд Чесни (шын аты Рене Люсьен Кадье; 4 мамыр 1920 – 12 сәуір 2018) және 8 тамыз 1922 – 18 желтоқсан 2011 жылдары туған адамдар кірді. Олар «The Rag Trade» (1961–1963, 1977–1978), «Meet the Wife» (1963–1966), «On the Buses» (1969–1973) және «Romany Jones» (1972–1975) ситкомдарымен ең көп танылды. Олардың серіктестігі 1950 жылдардың ортасында басталған кезде Чесни гармоникашы ретінде жұртқа белгілі болған.

Рональд Чесни

Француз тегінен таралған Чесни, жібек саудагері Мариус пен Жаннаның (қыздығы Бассе) ұлы болды. 16 жасында ол Лондондағы француз лицейін тастап, ағылшынша есімін қолдана бастады. 17 жасынан бастап ол кәсіби түрде хроматикалық гармоникада ойнады. ABC Cinema желісі бойынша гастрольдік сапарлар жасап, 1937 жылдан бастап BBC радиосында өнер көрсетті, алғашқысы Palace of Varieties болды. Екінші дүниежүзілік соғыста туберкулезден зардап шеккен бүйрегі алынғандықтан, әскерге жарамсыз деп танылды. 1951 жылдан бастап Ұлттық Хонер Ән тобы лигасының (кейін Ұлттық гармоника лигасы) президенті болды. Оның ата-анасы Уайтчепелдегі кошер мейрамханасын басқарды, ол қарсыдағы варьете театрының артистеріне тамақтандыру қызметін көрсетті. Ол Ислингтондағы Орталық Ұлдар гимназиясында білім алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әскер радио операторы болды, демобилизациядан кейін Маркони компаниясында радио инженері болып жұмыс істеді. Сондай-ақ, Айрин Хэндл де түсті. Фелдманмен серіктестікте жазған Чесни мен Вулфтың тұрақты тележұмысы 1958 жылы ITV франшиза иегері Associated Rediffusion компаниясы Educating Archie телесериалын жасағанда басталды. Дегенмен, ол Сильвия Симске "No Trees in the Street" (1959) фильміндегі гармоникада ойнау рөліне сабақ берді. Шейла Хэнкок пен Барбара Виндзор да актерлік құрамда болды, сондай-ақ кішкентай Эсма Кэннон да қатысты. Карлин өзінің автобиографиясында Мейн Уилсонның "актерлік құрамға дұрыс адамдарды таңдауға керемет қабілеті" болғанын жазды. Associated Rediffusion компаниясы оны қабылдамағандықтан, оны Фрэнк Мьюр мен Денис Норден қабылдады, олар сол кезде BBC теледидарының комедиялық кеңесшілері болды. Сериалға 20 миллионға дейін көрермен жиналды, ол сол кезде "Атаның әскері" сериалынан да танымал болды. Дорис Хейр оның анасы болды (алғашқыда оны Сисили Кортнидж ойнады), ал Варни мен Грант кейіпкерлері де әйелдерге құмар болды. 2008 жылы The Guardian газетіне жазған Дэвид Стаббс Грант пен Варнидің "көз тартарлық орта жастағы екі еркек" екенін және "көптеген мүмкін емес 'қуыршақтарды'" іздеп жүргенін айтты. Сериал рейтинг бойынша сәтті болғанымен, алғашқы көрсетілімінде сынға ұшырады. Одан үш фильм жасалды, оларды Чесни мен Вулф бірлесіп жазып, өндірді. Олардың біріншісі сол жылғы Джеймс Бонд фильмі "Diamonds Are Forever" (1971) британдық кассасындағы табысынан асып түсті. Сериал төрт маусымға созылды және "Автобустарда" сериалынан кейін олардың ең табысты сериалы болды. Романи Джонспен бірге оның ең нашар комедиялық сериалдардың бірі екені айтылады. 1977 жылы BBC жаңа пилоттық эпизодты қабылдамағаннан кейін, The Rag Trade LWT компаниясы ITV желісі үшін қайта жаңғыртылды, онда Питер Джонс пен Мириам Карлин қайтып келді; ол екі маусымға созылды. Анна Карен (Антони Хейвард 2011 жылы айтқандай) "On The Buses" сериалындағы Олив рөлін ойнау үшін актерлік құрамға "ауыстырылды". Сондай-ақ, Джон Инман үшін жасалған рөлдерді ауыстыру комедиясы "Хат алыңыз, мырза Джонс" (Southern 1981) фильмінде Рула Ленска да түсті. Чесни соңғы жылдары гармоникада кәсіби түрде ойнамайтын болды; ол үйдегі үлкен фортепианосында джаз ойнағанды ұнатты. Оның артында 70 жыл бірге өмір сүрген әйелі Патриция және екі баласы Марианна мен Майкл қалды.

Chesney, who was of French descent, was the son of Marius, a silk trader, and Jeanne (née Basset). He left the French Lycée school in London at the age of 16, and began using his English name. He became a chromatic harmonica player, performing professionally from the age of 17. Touring the ABC Cinema chain, he played on BBC Radio broadcasts from 1937, the first being Palace of Varieties. Declared unfit to serve in the Second World War because of the removal of a tuberculosis infected kidney, He was President of the National Hohner Song Band League (later the National Harmonica League) from 1951. His parents ran a kosher restaurant in Whitechapel, which served performers from the variety theatre across the road. He was educated at the Central Foundation Boys' Grammar School in Islington. During the Second World War, he was an army radio operator, and after being demobbed he worked as a radio engineer for Marconi. It also starred Irene Handl. The first regular television work for Chesney and Wolfe, writing in partnership with Feldman, was in 1958 when ITV franchise holder Associated Rediffusion made a television version of Educating Archie. He did, however, tutor Sylvia Syms for her harmonica playing role in the film No Trees in the Street (1959). Sheila Hancock and Barbara Windsor were also in the cast, plus the diminutive Esma Cannon. Directed (and produced) by Dennis Main Wilson, Karlin wrote in her autobiography that Main Wilson had an "amazing capacity for picking the right people" for a cast. Rejected by Associated Rediffusion, who thought factory workers would not watch it, the pitch was picked up by Frank Muir and Denis Norden who were then comedy advisers for BBC Television. The series had an audience of up to 20 million, and was more popular at the time than Dad's Army. Doris Hare was his Mum (originally played by Cicely Courtneidge), Both Varney and Grant's characters were womanisers. As David Stubbs wrote for The Guardian in 2008, Grant and Varney were playing "two conspicuously middle aged men" pursuing "an endless array of improbably available 'dolly birds'". The series, although a rating success, was nevertheless critically derided at the time of its first broadcast. It led to three film spin offs, which Chesney and Wolfe both co wrote and co produced. The first of these was more successful at the British box office than the year's James Bond film Diamonds Are Forever (1971). It lasted four series, being the most successful in the ratings of their series after On the Buses. has a reputation, shared with Romany Jones, of being one of the worst ever sitcoms. In 1977, following the BBC's rejection of a new pilot episode, The Rag Trade was revived by LWT for the ITV network, with Peter Jones and Miriam Karlin returning; it lasted for two series. Anna Karen was "transplanted" into the cast (as Anthony Hayward expressed it in 2011) to play her Olive character from On The Buses. and Take a Letter, Mr. Jones (Southern 1981), a role reversal comedy created for John Inman, which also starred Rula Lenska. Chesney was no longer a regular harmonica player in his last years; he preferred to play jazz on his grand piano at home. He was survived by his wife Patricia, to whom he was married for 70 years, and their two children, Marianne and Michael.