АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Невада» классындағы дредноуттар

Кіріспе

Невада классы – 1910 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған екі дредноут – «Невада» мен «Оклахома» жауынгерлік кемесінен құралған. Олар жауынгерлік кемелерді құрылыстанда әкімшілік маңызды өзгерістер болды, әлемде бірінші болып «барлығы немесе ештеңе жоқ» типіндегі броняны қабылдады. Бұл броняны қорғаудағы маңызды қадам болды, себебі ол алыс қашықтықтағы шайқастарға баса назар аудара отырып, қорғанысты оңтайландыруға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, олар АҚШ флотына үш зеңбірек мұнарасын және маймен жұмыс істейтін су түтік қазандықтарын енгізді. «Невада» класы стандартты типтегі линкордың алғашқы үлгісі болды, оның құрамына тактикалық тұрғыдан біртекті болуы тиіс келесі төрт класс линкорлар кірді. «Невада» мен «Оклахома» 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде конвойлерді сүйемелдеу үшін Ирландияға жіберілді, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. Соғыстан кейін олар Тынық мұхиты флотына ауыстырылды, онда 1920-1930 жылдарға дейін қызмет етті. Осы кезеңде олар көптеген оқу-жаттығулар өткізді және бірнеше алыс сапарлар жасады, соның ішінде 1925 жылы Австралия мен Жаңа Зеландияға, ал 1936 жылы «Оклахома» Еуропаға барды. Екі кеме де 1927-1930 жылдар аралығында кең ауқымда жаңғыртылды, олардың қару-жарағы жақсартылып, қорғаныс жүйесі күшейтілді және жаңа қазандықтар орнатылды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында жапондықтар Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде олар «Соғыс кемелер қатарында» тіреліп тұрды. «Оклахома» шабуыл кезінде батып кетті, ал «Невада» терең суға батудан аулақ болу үшін жағаға тірелуге мәжбүр болды. Тек «Неваданы» ғана құтқару мүмкін болды, ол 1943 жылдың ортасына дейін жөнделіп, жаңғыртылды, содан кейін Алеут аралдары шайқасына қатысты. Ол 1944 жылдың маусым айында Нормандияға түсу операциясын және тамыз айында «Драгун» операциясын қолдады. Содан кейін 1945 жылдың ақпан айында Тынық мұхитына оралып, Иво Джима шайқасына қатысты, одан кейін наурыз-маусым айларында Окинава шайқасында күш көрсетті. Соғыстың соңында тозығы жеткен «Невада» 1945 жылдың соңында «Крестродс» операциясына бөлінді, ол 1946 жылдың ортасында ядролық қаруларды сынау үшін пайдаланылды. Ол «Крестродс» жарылысынан екі рет те аман қалды және 1948 жылы Гавайи жағасында конвенциялық қарулармен батырылды. Ал «Оклахома» 1943 жылы көтеріліп, 1944 жылы жартылай бөлшектелді және 1946 жылы кемелерді бөлшектеушілерге сатылды. 1947 жылдың мамыр айында Сан-Францискоға сүйреліп бара жатқанда, ол сүйреп әкелген кемеден айырылып, суға батып кетті.

Dreadnought battleship class of the United States Navy

The Nevada class comprised two dreadnought battleships—Nevada and Oklahoma—built for the United States Navy in the 1910s. They were significant developments in battleship design, being the first in the world to adopt "all or nothing" armor, a major step forward in armor protection because it emphasized protection optimized for long range engagements before the Battle of Jutland demonstrated the need for such a layout. They also introduced three gun turrets and oil fired water tube boilers to the US fleet. The two Nevadas were the progenitors of the standard type battleship, a group that included the next four classes of broadly similar battleships that were intended to be tactically homogeneous. Nevada and Oklahoma deployed to Ireland in 1918 to escort convoys during World War I but saw no action. After the war, they were transferred to the Pacific Fleet, where they spent most of the 1920s and 1930s. During this period, they conducted extensive training operations and made several long distance cruises, including to Australia and New Zealand in 1925 and Oklahomas voyage to Europe in 1936. Both vessels were extensively modernized between 1927 and 1930, having their armament improved, protection scheme strengthened, and new boilers installed. They were moored in Battleship Row in Pearl Harbor when the Japanese attacked on 7 December 1941; Oklahoma was sunk in the attack while Nevada was able to get underway before being forced to ground herself to avoid sinking in deeper water. Only Nevada was salvageable, and she was repaired and modernized by mid 1943 when she joined the Aleutian Islands campaign. She then supported the Normandy landings in June 1944 and Operation Dragoon in August before returning to the Pacific in time for the Battle of Iwo Jima in February 1945, followed by the Battle of Okinawa from March to June. Worn out by the end of the war, she was allocated to Operation Crossroads in late 1945 for use in the nuclear weapons tests in mid 1946. She survived both of the Crossroads blasts and was ultimately sunk with conventional weapons off Hawaii in 1948. Oklahoma, meanwhile, was raised over the course of 1943, partially dismantled in 1944, and sold to ship breakers in 1946. While under tow to San Francisco in May 1947, she became separated from the vessel towing her and foundered.

Даму

Невада класының дизайны, дредноут типінің дамуымен үдетілген, ұрыс кемелерін салудың үздіксіз өсуіне (және осымен, шығындардың артуына) қарсы күшті саяси оппозиция аясында қалыптасты. 1900 жылдардың басында Әскери-теңіз күштері жылына екі жаңа линкор салу бағдарламасын бекітті, бұл жоспар президент Теодор Рузвельт тарапынан мақұлданды. Бірақ 1904 жылдан бастап Конгресс Әскери-теңіз күштерінің өтініштерін жиі қабылдамай, жылына бір кемеге ғана рұқсат берді, ал кейде жаңа кемелерді мүлдем бекітпеді. Рузвельттің ізбасары Уильям Говард Тафт Конгресске көбірек кемелер салуға қысым жасауға тырысты, бірақ көп сәттілікке жете алмады. Дегенмен, ол 1912 қаржы жылына Невада класына айналатын екі кемені іске қосуға қол жеткізді. 1912 жылы сайланған Вудро Вильсон теңіз шығындарын артық деп есептеді және оның Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Даниельс жылына екі кемеге оралу мақсатында Бас кеңестің үлкен, қуатты кемелер салу туралы ұсыныстарын тоқтатты. Нәтижесінде, конструкциялардың тұрақталғандығы стандартты типтегі линкорды жасады, және екі Невада осы типтің алғашқы кемелері болды.

Бастапқы жобалау

Бас кеңес ертерек салынған дредноуттарда 5 және 6 екі мұнаралы кемелерді қабылдаудан қанағаттанбады, сондықтан келесі кеме үш мұнаралы кемемен жабдықталуын сұрады. Үш мұнаралы кеме он екі зеңбірекпен құралған негізгі батареяны қамтамасыз етеді, бұл алдыңғыдан екі зеңбірек артық, бірақ бес емес, төрт мұнарасы бар. 1912 жылға жоспарланған кемелердің жобалау жұмыстары 1910 жылы басталды, ал мамыр айында Құрылыс және жөндеу бюросы (C&R) дайындаған алғашқы эскиз алдыңғы «Нью-Йорк» типтес кемелерге негізделген болатын. Артқы суператқылау No. 4 мұнарасы алынып тасталды, ал ортаңғы No. 3 мұнарасы No. 5 мұнарасы болған жерге жылжытылды, бұл орналасу қазіргі британдық жеңіл крейсерлеріне ұқсас болды. Бұл күрделі құрылым болды, ол қозғалтқыш пен қазандық бөлімдерін бөліп тұратын оқ-дәрі қоймасын қажет етті; теңіз тарихшысы Норман Фридман мұның салмақтың артқы бөлікте жиналуын азайту үшін жасалған болуы мүмкін деп болжайды, бұл корпусқа қосымша күш түсіріп, корпус құрылымын күшейтуді қажет ететін еді. Кемеде сондай-ақ төрт торпедалық түтік және он жеті зеңбіректің қосалқы батареясы орналастырылуы керек еді, ал белдік бронясының қалыңдығы белгілі бір деңгейде болуы тиіс еді. Осы кезде Әскери-теңіз күштері теңіз шайқастары өте ұзақ қашықтықтан, негізінен бронебойғыш снарядтармен (AP) жүргізілетініне келді, себебі жоғары жарылғыш снарядтар тіпті орташа броняны да тесіп өте алмайды, ал ұзақ қашықтықта кеменің броньсыз бөліктеріне дәл нысана алу мүмкін емес еді. Ал бронебойғыш снарядтар орташа броняны оңай тесіп өтетіндіктен, ең қалың қорғаныс ғана жеткілікті болар еді. Ұзақ қашықтықтағы шайқастар туралы болжамның тағы бір маңызды салдары – қалың палубалық броняны қабылдау болды. Бұл снарядтардың траекториясына байланысты болды; қашықтық артқан сайын соққы бұрышы да артады, сондықтан снарядтар кеменің ауыр броньдалған жақтарына емес, көлденең палубасына тиеді, бұл әсер «күрт ату» деп аталады. Нәтижесінде «барлығы немесе ештеңе жоқ» брондау принципі пайда болды, ол брондауды кеменің ең маңызды бөліктеріне ғана – оқ-дәрі қоймаларына, қозғалтқыш бөлімдеріне және басқару орталықтарына ғана қарастырды. Кеме су өткізбейтін етіп жасалды, броньдалған бөліктер суға батса да, кеменің су үстінде қалуын қамтамасыз ететін жеткілікті мөлшерде қалқымдылық резерві болды. «Невада» дизайны осы тұжырымдаманы алғаш рет енгізген әскери-теңіз күштерінің бірі болды. Маусым айында Бас кеңес C&R-ге он екі зеңбіректік батареяны, ең төменгі жылдамдықты және «барлығы немесе ештеңе жоқ» принципіне негізделген брондау схемасын қамтитын талаптар жиынтығын жіберді. C&R инженерлері броньдық палуба корпусты айтарлықтай күшейтетінін атап өтті, бірақ бастапқы жобаның 11 дюймдік белдігі шетелдік әскери-теңіз күштерінің соңғы үлгілерінің негізгі қаруларын жеңу үшін жеткіліксіз екенін көрсетті. Кеңес белдіктің артында снаряд сынықтарын тоқтатуға арналған қосымша шлемдік бөліктерді орнатуды ұсынды. 1910 жылдың соңында, соңғы жоба қабылданбастан бұрын, Әскери-теңіз күштері 1911 жылы Конгресс бекітуі үшін 1912 қаржы жылына арналған сметаны ұсынуға міндетті болды; олар Конгресс қабылдаған «Нью-Йорк» типтес кемелерге негізделген сандарды пайдаланды, бұл жаңа кемелердің көлемін шамамен 500 метрге дейін шектеді; бұл C&R-дің ағымдағы ұсыныстары үшін тым төмен болды, сондықтан қайта жобалау қажет болды. Осы уақытқа дейін американдық дредноуттардың бірінші буыны пайдалануға түсіп, оларды пайдалану тәжірибесі қайта жобалау кезінде ескерілуі мүмкін болды.

The General Board was not satisfied with the adoption of 5 and 6 twin gun turrets in earlier dreadnoughts and so requested the next ship be equipped with three gun turrets. Three gun turrets would provide a main battery of twelve guns, two more than the preceding , but with four turrets instead of five. Design work on the ships that would be authorized for FY1912 had begun in 1910, with the first sketch prepared by the Bureau of Construction and Repair (C&R) in May that was based on the preceding New Yorks. The aft superfiring No. 4 turret was removed, the amidships No. 3 turret was moved up to superfire over what had been No. 5 turret in an arrangement similar to contemporary British battlecruisers. It was a complicated arrangement that required an ammunition magazine to separate the engine and boiler rooms; the naval historian Norman Friedman suggests it may have been adopted to reduce the concentration of weight aft, which would have put greater stress on the hull and thus required significant strengthening of the hull structure. The ship would also carry four torpedo tubes and a secondary battery of seventeen guns, while belt armor was to be thick. By this time, the Navy had come to the conclusion that naval engagements would be fought at very long range, and primarily with armor piercing shells (AP) instead of high explosive shells, since the latter would be defeated by even medium armor, and at long range, there was no ability to aim specifically at unarmored portions of ships. And because AP shells would easily perforate medium armor plate, only the thickest possible protection should be carried. Another important development that resulted from the assumption of long battle ranges was the adoption of thick deck armor. This was necessitated by the trajectory of the projectiles; as range increased significantly, the angle of impact increased, and thus shells would tend to strike the horizontal deck, not the heavily armored sides, an effect known as plunging fire. The result was the "all or nothing" principle of armor protection, which reserved armor protection only for the ship's vitals, including magazines, propulsion machinery spaces, and command spaces. The arrangement was made watertight to create an armored raft that contained enough reserve buoyancy to keep the ship afloat even if the unarmored ends were completely flooded. The Nevada design was the first of any navy to introduce the concept. In June, the Board sent a set of requirements to C&R that incorporated the twelve gun battery already projected, a minimum speed of , and an armor layout based on the "all or nothing" concept. The engineers at C&R noted that the armor deck would considerably strengthen the hull, but pointed out that the 11 inch belt of the original design would be wholly insufficient to defeat the latest main guns in foreign navies. The Board suggested the addition of a splinter bulkhead behind the belt, which would contain shell fragments. In late 1910, before a final design was accepted, the Navy had to submit estimates for FY1912 to be voted on by Congress in 1911; they used figures based on the New Yorks, which were accepted by Congress, and in turn limited the size of the new ships to a displacement of around ; this was too low for C&R's existing proposals, necessitating a redesign. By this time, the first generation of American dreadnoughts had begun to enter service, so experiences operating them could be incorporated into the redesign.

Қайта жобалау және бекіту

Бірінші маңызды өзгеріс - кормалық мұнаралар жұбының орналасуы болды. "Делавэр" линкор кемесінің ортаңғы бөлігіндегі қару-жарақ сақталысының салқын болуы қиын болды, себебі ол қазандық бөліміне жақын орналасқан еді және бу жүйесінің құбырлары оның қасында өтетін. Демек, қабықтың беріктігін арттыратын қалың палубаның арқасында "Невада" үшін ұсынылған бастапқы құрылымды, жақын орналасқан бір-бірін басып отыратын мұнаралар жұбымен алмастыруға болады. Бұл брондау қажетті корпустың ұзындығын қысқартты, соның салдарынан кеменің салмағы азайды. "Делавэрдің" бу жүйесімен алған тәжірибе – көмір мен майды бірге қолданатын қазандықтар – келесі жақсартуды қамтамасыз етті: тек маймен жұмыс істейтін қазандықтар. Бұл көптеген артықшылықтарды берді, соның ішінде теңізде отын толықтыру мүмкіндігі, қазандық бөліміндегі жұмысшылардың санының айтарлықтай азаюы, отынның тиімділігінің жоғарылауы және қазандық бөлімінің кішіреюі. Тағы да, кіші қазандықтар маңызды бөліктерді қорғау үшін қажетті броньдың ұзындығын қысқартты. C&R компаниясы бұған көңіл бөлмеді, себебі көмір сақтағыштары бортын күшейту үшін қолданылған еді, бірақ кеңес 1910 жылғы қарашада бұл өзгерісті мақұлдады. Одан кейін де C&R инженерлері "Нью-Йорк" класына негізделген бастапқы дизайнына қайта оралуға тырысты, бірақ кеңес бұл ұсынысты қабылдаудан бас тартты. Содан кейін кеңес үш есе кеңейтілген бу машиналарының орнына бу турбиналарын қайта қолдануға шешім қабылдады, себебі майдың жоғары тиімділігі турбиналарға Тынық мұхитындағы операцияларға қажетті ұзақ қашықтыққа жүзуге мүмкіндік береді деп сенді. C&R келесі ұсынысын 1911 жылғы 13 ақпанда ұсынды; ол бронь орналасуы бойынша кеңестің идеяларымен үлкенінен келісті, бірақ екінші қаруды қорғау үшін орташа броньдың бір бөлігін сақтап, үш есе кеңейтілген бу машиналарын енгізді (бірақ машина бөлімі Кертис турбиналарын орнатуға болатынын атап өтті). Кеңес оны қабылдамады, бұл дизайнерлерді орташа броньды алып тастауға және жылдамдығы 1, 2, 3 және 21 түйінге жететін, ал негізгі батареясы сегізден он екіге дейін қарудан тұратын бірнеше зерттеулер жасауға мәжбүр етті. Осы кезеңде 4 наурызда Конгресс 1912 қаржы жылына арналған BB 36 және BB 37 деп белгіленген екі кемеге рұқсат берді. Кемелерге рұқсат берілгеннен кейін, кеңес 30 наурызда он қарудан, 20,5 түйіндік нұсқаулардың бірін таңдады, онда борты 14 дюймға дейін арттырылды, бірақ салмақты азайту үшін жоғарғы және төменгі жиектерінде бірнеше конустар болды. Артиллерия бюросы борты конуспен бір резеңкеде жасау мүмкін емес екенін көрсетті, сондықтан жоғарғы және төменгі резеңкелер арасындағы қосылыс – инженерлерден аулақ болғысы келген конструкциялық кемшілік – пайдалануға тура келді. Мәселе шілдеде C&R 1,5 дюймдік сынықтардан қорғайтын қабырғаны алып тастауды ұсынғанда, борты арттырып, төменгі жиегінде тек бір конус қосуды ұсынғанда шешілді. Келесі мәселе – үш мұнара, ол жобаның негізгі бөлігі болды, себебі салмақты азайту арқасында ауыр борты мүмкін болды және ол бұрынғы 5 және 6 мұнаралы кластардағы конструкциялық кемшіліктерді түзетті. АҚШ Әскери-теңіз күштері ешқашан үш қарудан тұратын мұнара салмаған, сондықтан бір оқ барлық үш қаруды істен шығаруы мүмкін екені және мұнара бетіндегі үш тесік броньды тым әлсіретеді деген алаңдаушылық болды. C&R ескі "Индиана" линкорымен сынақтар жүргізуді ұсынды, бірақ ешқандай нәтиже болмады. Дэниелс 31 наурызда "Неваданың" соңғы дизайнын мақұлдады, бірақ мұнара дизайны аяқталмады, бұл үлкен тәуекел болды, себебі мұнара дизайны сәтті болмауы мүмкін еді. 1912 жылғы тамызда тәжірибелік мұнара аяқталды, ол концепцияны дәлелдеді, бірақ снарядтың кедергісін азайту үшін кейбір түзетулер қажет болды. Соңғы жобада он қарудан тұратын батарея қабылданғандықтан, төрт мұнараның тек екеуі үш қарудан тұрады, біреуі алдыңғы, екіншісі артқы жағында, ал олардың үстінде екі қарудан тұратын мұнаралар орналасқан. Дизайн аяқталуға жақын болған кезде, кеңес оны флот офицерлерімен пікір алмасу үшін жіберді; Капитан Джон Худ, ол жақын арада кеңеске мүше болады, екінші батареяның орналасуын сынады, себебі ертедегі дредноуттармен алған тәжірибе көрсеткендей, каземат батареялары тыныш теңізде болмаса, мүлдем пайдасыз. Кеңес торпедалардың қашықтығының артуы стандартты 5 дюймдік / 51 калибрлі қарулар эсминецтер қаруларын іске қосар алдында тиімді түрде ұстай алмайтынын көрсетті, сондықтан қаруды сақтаудың қажеті болмауы мүмкін. Бірақ басқа қолайлы құралдар болмағандықтан, кеңес 5 дюймдік қаруларды өзгеріссіз қалдыруға шешім қабылдады. Бұл дұрыс шешім болды, себебі атыс басқару жүйелерінің дамуы қарулардың ұзақ қашықтықта тигізу мүмкіндігін арттырды.

The first major change was the arrangement of the aft pair of turrets. The amidships magazine of the battleship Delaware had difficulty remaining cool, as it was adjacent to the boiler room and the steam lines for the propulsion system ran alongside it. Since the thicker deck increased hull strength, the initial arrangement proposed for Nevada could be abandoned in favor of a closely spaced superfiring pair. This shortened the length of hull that required armor protection, and thus reduced displacement. Experience with Delawares propulsion system—which mixed coal and oil fired boilers—provided the next improvement: boilers that were exclusively oil fired. These would confer a number of advantages, including the ability to refuel at sea, a significant reduction in boiler room crews, greater fuel efficiency, and more compact boiler rooms, among others. Again, the smaller boiler rooms shortened the length of armor necessary to protect the vitals. C&R was not convinced, since coal bunkers had been used to reinforce the side armor, but the Board approved the change in November 1910. Even by that time, the engineers at C&R continued to lobby for their original design based on the New York class, but the Board refused to entertain the proposal. Next, the Board decided to return to steam turbines rather than triple expansion engines, as they believed the greater efficiently of fuel oil would allow the notoriously voracious turbines to achieve the long cruising radius necessary for operations in the Pacific Ocean. C&R submitted its next proposal on 13 February 1911; it generally aligned with the Board's ideas for the armor layout, but it retained some medium armor to protect the secondary guns and it incorporated triple expansion machinery (though they noted that the engine rooms could accommodate Curtis turbines). The Board rejected it, leading the designers to remove the medium armor, producing a series of studies with speeds of , , and 21 knots and main batteries that ranged from eight to twelve guns. During this period, on 4 March, Congress authorized a pair of ships, designated BB 36 and BB 37 for FY1912. With the ships now authorized, the Board selected one of the ten gun, 20.5 knot variations on 30 March, which had a belt that was increased to 14 in but included a series of tapers at the top and bottom edge to save weight. The Bureau of Ordnance pointed out that the belt could not be manufactured in a single strake with the tapers, so a joint between upper and lower strakes—a design weakness the engineers had been attempting to avoid—would have to be used. The problem was resolved in July, when C&R proposed removing the 1.5 inch splinter bulkhead in favor of increasing the belt to and incorporating only one taper at the lower edge. The next issue to address was the triple turret that was the linchpin of the design, since the weight savings made the heavier belt possible and it corrected design defects present in the earlier 5 and 6 turret classes. The US Navy had never built a three gun turret, and there were concerns that a single hit could disable all three guns, and that three holes in the turret face would weaken the armor too much. C&R suggested conducting firing trials with the old battleship Indiana, but nothing came of the proposal. Daniels approved the finalized Nevada design on 31 March, without a completed turret design, which was a significant gamble because the turret design might not have been successful. An experimental turret was completed in August 1912, proving the concept, though it required some modifications to reduce shell interference. Since the finalized design adopted a ten gun battery, only two of the four turrets would be triple mounts, one forward and one aft, with twin gun turrets superfiring over them. With the design nearly finalized, the Board began to circulate it with fleet officers for comment; Captain John Hood, who was soon to become a member of the Board, criticized the placement of the secondary battery, as experience with the early dreadnoughts had shown casemate batteries to be completely unusable in all but the calmest seas. The Board pointed out that the increasing range of torpedoes meant that the standard 5 inch /51 caliber guns could not effectively engage destroyers before they launched their weapons, so retaining the weapons at all might not be worthwhile. But there were no suitable alternative, so the Board decided to keep the 5 inch guns as they were. This proved to be the correct decision, as the development of fire control systems improved the guns' ability to hit at longer ranges.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Невада класының кемелерінің су сызығындағы ұзындығы 175,26 м, ал жалпы ұзындығы 177,70 м болды. Олардың ені 28,96 м, ал қалыпты жүктеме кезінде суға батып тұру тереңдігі 8,23 м, толық жүктеме кезінде 8,84 м құрады. Олар жобаланған және толық жүктелген күйіндегі ығысу салмағымен есептелді. Кемелердің мұрт жағына қарай сүйірленген және кеме ұзындығының жартысына жуық созылған алдыңғы палубасы болды. Салынған кезде кемелердің үстін құрастырушы құрылымдары минималды болды, ол алдыңғы басты қару мұнараларының тікелей артында орналасқан, мықты брондалған басқару мұнарасынан тұрды. Олар негізгі қаруды бағыттауға көмектесетін бақылау пункттерімен жабдықталған екі торлы мачтамен толықтырылды, бұл сол кездегі американдық капиталдық кемелерінің кең таралған ерекшелігі еді. Кемелердің экипажы 55 офицер және 809 сарбазды құрады. Басқарма турбиналардың тиімділігі жоғары болады деп күткендіктен, «Невада» кемесі тікелей жетекті Кертис бу турбиналарымен жабдықталды, бу он екі мұнаймен қыздырылатын «Ярроу» су түтіктелген қазандықтарынан берілді. «Невада» – АҚШ-тың капиталдық кемелері арасында төмендетілген айналымды круиздік турбиналарды қолданған алғашқы кемесі, оларды жоғары қысымды турбиналармен қосып, төмен жылдамдықтарда отынның үнемді болуын қамтамасыз етуге болады. Айналымды турбиналар АҚШ-тың көптеген келесі линкорларына орнатылды, тек турбоэлектрлік жетекті кемелерге орнатылмады. Ал «Оклахома» кемесі екі тік үш кеңейтімді бу машинасы және он екі мұнаймен қыздырылатын «Бэбкок және Уилкокс» қазандықтарын алды. «Оклахома» кемесінің поршеньді бу машиналарының тым көп дірілдеуіне байланысты Әскери-теңіз күштері 1925 жылы оны екі тактілі дизельдік қозғалтқыштарға ауыстыруды қарастырды, бірақ сол кезде дизельдің үлкен салмағы осы идеядан бас тартуға себеп болды. Екі кеменің де қазандықтары орталық тұста орналасқан бір түтікшеге құйылды. «Невада» кемесінің қозғалтқыштарының қуаты 20,5 теңіз шақырымы, ал «Оклахома» кемесінің қозғалтқыштарының қуаты 20,5 теңіз шақырымы болды. Олардың жобаланған жылдамдығы сағатына жылдамдықпен шақырымды құрады. Қызмет барысында «Невада» кемесінің жылдамдығы сағатына шақырымға дейін төзімділігі анықталды, бұл сағатына шақырымға дейін төмендеді. Жаңа тазаланған корпусы бар кемелерде бұл көрсеткіштер шамалы жақсарды, сәйкесінше сағатына және сағатына. «Невада» кемесінің тактикалық диаметрі – кемені 180 градусқа бұруға қажетті арақашықтық сағатына және сағатына құрады. «Оклахома» кемесі үшін қол жетімді жалғыз дерек – оның жоғары жылдамдықтағы бұрылу шеңбері: сағатына.

The ships of the Nevada class were 175.26 m long at the waterline and 177.70 m long overall. They had a beam of 28.96 m and a draft of 8.23 m at normal displacement and 8.84 m at full load. They displaced as designed and fully laden. The ships had a ram bow and a forecastle deck that extended half of the length of the ship. As built, the ships had a minimal superstructure, consisting of a heavily armored conning tower directly aft of the forward main battery turrets. They were completed with two lattice masts fitted with spotting tops to assist in directing the main battery, a common feature of American capital ships of the period. They had a crew of 55 officers and 809 enlisted men. Since the Board expected turbines to achieve greater efficiency, Nevada was equipped with a pair of direct drive Curtis steam turbines, with steam provided by twelve oil fired Yarrow water tube boilers. Nevada was the first US capital ship to use reduction geared cruising turbines, which could be clutched into the high pressure turbines to improve fuel economy at low speeds. Geared turbines were fitted in most subsequent US battleships, except those with turbo electric propulsion. Oklahoma, meanwhile, received two vertical triple expansion engines and twelve oil fired Babcock & Wilcox boilers. Oklahomas reciprocating engines were prone to excessive vibration, prompting the Navy to consider converting her to double acting, two stroke diesel engines in 1925, but the great weight of diesels at the time led to the idea being abandoned. Both ships' boilers were ducted into a single funnel located amidships. Nevadas engines were rated at , while those of Oklahoma were projected to produce Both ships had a designed top speed of 20.5 knots, though Nevada reached from on speed trials upon completion. Their designed endurance was at a speed of Under service conditions, Nevada was found to have an endurance of at a speed of , which fell considerably at to With a freshly cleaned hull, these figures improved slightly, to and , respectively. Nevada had a tactical diameter—the distance it took to turn the ship 180 degrees—of at and at The only figure available for Oklahoma is her high speed turning circle: at .

Қару-жарақ

Невадалар екі қос және екі үш мұнараға орнатылған он 14 дюймдік /45 калибрлі Mark III зеңбіректерінің негізгі батареясымен жабдықталды. Салмақты үнемдеу және орнатуды мүмкіндігінше ықшам ету үшін үш мұнараның барлық үш ұңғысы екі тіреуішпен қолдауға ие болды, бұл барлық үш зеңбіректі бірдей көтеруді талап етті. Екі қос мұнараның да шатырларына броньды қашықтық өлшегіштер орнатылды, ал басқару мұнарасында орталық отты басқару бөлмесі болды. Зеңбіректер броньды тесуші (AP) снарядын сынақтардағы оралым жылдамдығымен атып шығарды. Үш мұнарамен сынақтар жүргізу кезінде, снарядтардың ұшу кезіндегі араласуынан туындаған артық шашырау анықталды, сондықтан әр зеңбіректі жеке-жеке, бір-бірінен оннан бір секунд үзіліспен ату жүйесі қабылданды. Мұнаралар 15 градусқа дейін көтерілуге және -5 градусқа дейін төмендеуге мүмкіндік берді. Ең жоғарғы көтерілу нүктесінде зеңбіректердің ату қашықтығы шамамен болды. Барлық үш зеңбірекке екі снаряд көтергіші қызмет көрсетті, олар электрмен зарядталды және басқарылды. Дестройерлер мен торпедалық қайықтардан қорғану үшін кемелерде жеке орнатылған 21 5 дюймдік /51 калибрлі Mark VIII зеңбіректерінен тұратын қосалқы батарея болды. Он екі зеңбірек бастиондарда орналасқан, әр жақта алтыдан, ал тағы алты зеңбірек палуба деңгейінде кормаға қарай бастиондарда, кормада тікелей орналасқан. Бұл зеңбіректер қатты теңізде тым ылғалды болып шықты және осылайша жиі қолдануға жарамсыз болды, бұл бұрынғы кемелердің тәжірибесінде де көрсетілген. Соңғы екі зеңбірек басқару мұнарасының екі жағында ашық орналасқан платформаларда орналасқан. Зеңбіректердің оралым жылдамдығы снарядты ату жылдамдығына тең болды. Сол кездегі капиталдық кемелерге тән болғандай, екі кеме де су астында орналасқан екі торпеда түтігімен жабдықталды, әр жақта біреуден. Оларға Mark VII типіндегі Bliss Leavitt торпедалары берілді; олар жарылғыш бөлігіне ие болды және жылдамдығында қашықтығы болды. Невада мен Оклахома Mark 7 торпедаларын тасымалдаған алғашқы линкорлар болды.

Қару-жарақ

Невада класының кемелері бортында 13,5 дюймдік қалыңдықтағы бронялық қабырғалармен қорғалған, олар кеменің өмірлік маңызды бөліктерін, яғни оқ-дәрі қоймаларын және күштік қондырғылар бөлімдерін қорғады. Оның ені 5,18 м, оның 2,44 м-і су сызығының астында болды. Салмақты азайту үшін бордың төменгі жиегі азайтылды, себебі жетіспей қалған және су арқылы өткен снарядтардың жылдамдығы айтарлықтай төмендеп, ауыр броняны тесіп өту мүмкіндігі азаяды деп есептелді. Бордың екі шеті де 8-ден дейін қалыңдықтағы көлденең бөлімдермен байланыстырылған. Кеменің алдыңғы және артқы бөліктері броняланбаған. Кемелерде арнайы өңделген болаттан (STS) үш қабаттан тұратын броньды палуба болды, ол орталық броньды бөлімнің үстінде орналасқан; ал артқы жағында палубаның қалыңдығы , винт шахталарын жабатын деңгейге дейін артты. Бронялық палуба бордың үстіңгі бөлігімен жалғастырылған. Бір қабат төмен, қалыңдығы болған тағы бір бронь қабаты жоғарғы палубада жарылған снарядтар мен бомбалардан шашыраған сынықтарды тоқтатуға арналған. Палубаның қабырғалары төмен қарай еңкейтіліп, қалыңдығы біршама арттырылды және бордың төменгі жиегімен жалғастырылды. Төменгі палуба никельді болаттан жасалған. Кемелердің бас қаруларына орнатылған мұнаралар өте ауыр бронямен қорғалған; үш мұнараның алдыңғы беттері қалыңдыққа, бүйірлері және шатырлары 5 дюймдік болды. Екі зеңбірек мұнарасының қорғанысы біршама жұқарақ болды, олар беттерінен және бүйірлерінен тұрды. Екі мұнараның да артқы жағы 9 дюймдік болды және олар 13 дюймдік қалыңдықтағы барбеттердің үстіне орнатылған. Бақылау мұнарасының қабырғалары 16 дюймдік, ал шатыры 8 дюймдік болды, соңғысы STS-тен жасалған. Қазандықтардан түтікке дейінгі газ шығару жолдары 13 дюймдік қалыңдықтағы конустық қақпақпен қорғалған.

Өзгерістер

Кемелер мансаптары барысында бірқатар өзгерістерге ұшырады, әсіресе екінші батареяларына қатысты, сонымен қатар үшінші авиацияға қарсы батареясы қосылды. Бірінші мұндай өзгеріс – /50 калибрлік авиацияға қарсы қарулардың қосылуы, кемелердің құрылысы аяқталған кезде жасалды. 1918 жылы «Невада» кемесіндегі ең артқы 5 дюймдік жеті зеңбірек және екі ашық орналасқан зеңбірек алынып тасталды; «Оклахома» кемесі де екінші батареясының көлемін азайтты, бірақ кеме ортасындағы зеңбірегін сақтап қалды. Бұл қарулар Еуропаға бағыт алған сауда кемелерін қаруландыру үшін пайдаланылды, олар неміс суасты қайықтарымен кездесу ықтималдығы жоғары болды. 1919 жылы екі кеме де супер-ату мұнараларына ұшақтарды ұшыру платформаларын орнатты, бірақ олар қызметте қиындықтар тудырды, себебі пандустарды бұзбастан зеңбіректерді ату мүмкін болмады және зеңбіректердің көтерілу және төмендеу мүмкіндігін қатты шектеді. 1920 жылдардың соңында екі кеме де айтарлықтай жаңғыртылды. Екеуі де бастапқы он екі қазанды алты Bureau Express қазанмен ауыстырды, бұл жаңа қазандар әлдеқайда тиімді болды. Сонымен қатар, «Невада» кемесінде 1917 жылы «Солтүстік Дакота» кемесіне орнатылып, Вашингтон теңіз келісімінің шарттары бойынша алынып тасталған турбиналар қайта орнатылды. Жобалық жылдамдық өзгермеді, бірақ «Невада» үшін жобалық ат күші сәл төмендеді. Дегенмен, ол сынақтарда жоғары жылдамдыққа қол жеткізді. Отын сыйымдылығы да едәуір арттырылды, әдетте және соғыс уақытындағы жағдайларға. Бұл кемелердің қашықтығын 10 түйінде және артты. Қайта қайнату кезінде салмақтың едәуір бөлігі үнемделді, ол палубаның бронясын күшейтуге және олардың енін 32,61 метрге дейін арттыратын торпедалық бөлімдерді қосуға жұмсалды. Екі кеменің негізгі бронь палубасының қалыңдығы 5 дюймге дейін арттырылды, бірақ қабаттардан тұратындықтан, ол бірдей қалыңдықтағы бір пластина сияқты тиімді емес еді. Екі кеменің де қару-жарағы айтарлықтай жақсартылды. Негізгі батарея мұнаралары отыз градусқа дейін көтерілуге мүмкіндік беру үшін өзгертілді, бұл олардың ең үлкен қашықтығын арттырды. Қалған 5 дюймдік казематтар қапталды және қару-жарақтар ауыр теңізде қолданылу мүмкіндігін жақсарту үшін бір палуба жоғары жылжытылды. Сегіз 3 дюймдік авиацияға қарсы зеңбірек 5 дюймдік 25 калибрлі зеңбіректермен ауыстырылды, сондай-ақ жеке орнатуларда. Сонымен қатар, олар сегіз Браунинг автоматтары алды. Екі кемеде де торпеда түтікшелері осы уақытта алынып тасталды. Олардың торлы мачталары мықты үш аяқты мачталармен ауыстырылды, және олардың бірінің артқы жағында, екіншісі артқы супер-ату мұнарасының үстінде орналасқан екі ұшақ катапультасы орнатылды. Өзгерістер кемелердің суыруын жобаланғандай және толық жүктемеде ең көп дегенде арттырды. Кеме экипаждарының саны 1374 адамға дейін өсті. 1941 жылы «Невада» кемесіне SC әуе іздеу радарі орнатылды. 1942 жылы Жапонияның Перл-Харборға шабуылынан келген зақымды жөндеу кезінде «Невада» тағы да ауқымды қайта құрылымнан өтті. Оның үш аяқты басты мачтасы және қатты броньдалған басқару мұнарасы алынып тасталды, біріншісі авиацияға қарсы қарулар үшін атыс доғаларын ашық қалдыру үшін, екіншісі авиацияға қарсы батареяға қосымша салмақ қосу үшін. Басқару мұнарасы мен мачтаның орнына үлкен көпір құрылысы орнатылды. және 25 калибрлі қарулар алынып тасталды. Оларды 16 5 дюймдік /38 калибрлі Mark 12 қос мақсатты зеңбіректері бар сегіз қос зеңбірек орнатуларымен ауыстырды. Төрт зеңбірек кеме ортасындағы екі жағына орнатылды. Зеңбіректер 45 градус бұрылыста 37200 фут (11339 м) ең жоғарғы биіктікке дейін оқ атты. Оның жеңіл авиацияға қарсы батареясы да толыққанды ауыстырылды; ол қазір тоғыз төрттік және отыз сегіз Оерликон автоканонын жеке орнатуларда алып жүрді. Соғыстың соңында оған қосымша 40 мм төрттік орнату берілді, ал оның 20 мм зеңбіректері бес бір және жиырма қос орнату болып қайта ұйымдастырылды, барлығы қырық бес ствол. Шабуылдан кейін қайта құрылған басқа соғыс кемелерінің көпшілігінен айырмашылығы, «Невада» кемесі негізгі батареясы үшін отты басқару радарын алмады, бірақ ол жаңа қосалқы батареясы үшін Mark 37 директорларымен жабдықталды.

The ships underwent a series of changes over the course of their careers, particularly with regards to their secondary batteries, along with the addition of a tertiary anti aircraft battery. The first such alteration, the addition of a pair of /50 cal. anti aircraft guns, was made at the time the ships were completed. In 1918, Nevada had her seven aft most 5 inch guns removed along with the two guns in open mounts; Oklahoma had the same reduction in her secondary battery, though she retained the centerline gun in the stern. These were used to arm merchant ships that would have a greater likelihood of encountering a German U boat on the voyage to Europe. In 1919, both ships received flying off platforms for aircraft on their superfiring turrets, but these proved to be problematic in service, as they prevented the guns from being fired without destroying the ramps and they severely limited the ability of the guns to be elevated and depressed. In the late 1920s, both ships were substantially modernized. Both were re boilered with six Bureau Express boilers that were significantly more efficient than the original twelve boilers. In addition, Nevada was re engined using the turbines that had been installed in North Dakota in 1917 and removed before the latter was scrapped under the terms of the Washington Naval Treaty. Design speed remained the same, but designed horsepower fell slightly to for Nevada. She nevertheless achieved on trials, for a top speed of Fuel capacity was also substantially increased, to normally and for wartime conditions. This increased the ships' range to at 10 knots and at The re boilering saved a considerable amount of weight that was used to increase the deck armor and add torpedo bulges that increased their beam to 32.61 m. Both vessels' main armor deck was increased in thickness by , bringing the total to 5 inches, though because it consisted of layers, it was not as effective as a single plate of the same thickness. Both vessels' armament was significantly improved. The main battery turrets were modified to allow elevation to thirty degrees, which increased their maximum range to The remaining 5 inch casemates were plated over and the guns were moved a deck higher in an attempt to improve their ability to be used in heavy seas. The eight 3 inch anti aircraft guns were replaced with an equal number of 5 inch /25 cal. guns, also in individual mounts. In addition, they received eight Browning machine guns. Both vessels had their torpedo tubes removed at this time. Their lattice masts were replaced with more robust tripod masts, and they had a pair of aircraft catapults installed, one of which was placed on the fantail, the other being mounted atop her rear superfiring turret. The alterations increased the ships' displacement to as designed and a maximum of at full load. The ships' crews increased to 1,374. At some point in 1941, Nevada was fitted with an SC air search radar. In 1942, during repairs for the damage sustained in the Japanese attack on Pearl Harbor, Nevada was again heavily reconstructed. Her tripod mainmast was removed, along with her heavily armored conning tower, the former to clear up firing arcs for the anti aircraft weaponry and the latter to save weight for further additions to the anti aircraft battery. In place of the conning tower and mast, a large bridge structure was installed She had both her 51 cal. and 25 cal. guns removed. They were replaced with battery of sixteen 5 inch /38 cal. Mark 12 dual purpose guns in eight twin gun mounts. Four were mounted on either side of the vessel amidships. The guns fired a shell to a maximum range of or a maximum altitude of 37200 feet (11339 m) at an elevation of 45 degrees. Her light anti aircraft battery was completely replaced as well; she now carried thirty six Bofors guns in nine quadruple mounts and thirty eight Oerlikon autocannon in individual mounts. By the end of the war, she had received an additional quadruple 40 mm mount, while her 20 mm guns were reorganized into five single and twenty twin mounts, for a total of forty five barrels. Unlike many of the other battleships rebuilt after the attack, Nevada did not receive fire control radar for her main battery, but she was fitted with Mark 37 directors for her new secondary battery.

Сыныптағы кемелер

+ Құрылыс деректері Кеме атауы Корпус нөмірі (кеме нөмірі) Құрылысшы Салынды Бапталып іске қосылды Тағдыры Невада BB 36Bethlehem Steel Corporation, Fore River Shipyard, Quincy, Massachusetts4 қараша 191211 шілде 191411 наурыз 1916Қырылған 12 тамыз 1948; Нысана ретінде батырылды 31 шілде 1948 Оклахома BB 37Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясы, Камден, Нью-Джерси26 қазан 191223 наурыз 19142 мамыр 1916Қырылған 1 қыркүйек 1944; Корпус сүйреген кезде батып кетті, 17 мамыр 1947

Ерте өмір

1916 жылы қызметке түскеннен кейін екі кеме де Атлантика флотына бекітілді. Олар 1918 жылдың басына дейін АҚШ-тың шығыс жағалауында оқу-жаттығулармен айналысты, сол кезде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа одақтастардың жағынан қосылды. 1918 жылдың тамызында екі кеме де Ирландияға жіберілді, неміс соғыс кемелерінің Солтүк теңізінен шығып, оларды тоқтатуға тырысуына қарсы әскери кемелерді сүйемелдеу үшін. Алайда, мұндай шабуылдар орын алмады. Екі кеме де президент Вильсонның соғыс аяқталғанда Версаль конференциясына қатысу үшін Францияға келген кезде болды. Соғыстан кейін екі кеме де Атлантика флотына оралды, бірақ 1919 жылы «Невада» Тынық мұхиты флотына ауыстырылды, ал «Оклахома» 1921 жылы оған қосылды. 1920 жылдары екі кеме де флоттың қалған бөлігімен бірге жыл сайынғы оқу-жаттығуларға қатысты, оның ішінде атыс жаттығулары, тактикалық жаттығулар және ірі масштабты жылдық флоттық міндеттер. Соңғысы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Тынық мұхитындағы операцияларының негізін қалады, сондай-ақ стандартты типтегі линкорлардың ұшақ тасымалдаушылармен бірге жұмыс істеу үшін тым баяу екенін көрсеткен тәжірибе, нәтижесінде 1930 жылдары салынған жылдам линкорлар жасалды. Олар Америка және одан тыс елдерге жасалған сапарларға да қатысты, мысалы 1925 жылы Австралия мен Жаңа Зеландияға жақындық сапар жасады. 1927 мен 1930 жылдар аралығында екі кеме де кең ауқымды модернизациядан өтті. Бейбіт уақыттағы стандартты тәртіп 1930 жылдар бойы жалғасты. 1936 жылы «Оклахома» Еуропаға оқу сапарына шықты; сол жылы Испанияда азаматтық соғыс басталғанда ол елдегі американдықтарды эвакуациялау үшін Испанияға барды. 1930 жылдардың соңында Жапониямен екінші Қытай-Жапон соғысын бастарту арқылы шиеленіс күшейген кезде, АҚШ соғыс болу мүмкіндігіне дайындала бастады. 1940 жылы Тынық мұхиты флоты өзінің негізгі портынан, Калифорния штатының Сан-Педро қаласынан, Гавайидегі Перл-Харборға көшірілді, бұл жаңа агрессияны тоқтату мақсатында жасалды. 1941 жылдың желтоқсан айында екі кеме де Форд аралының бойындағы «Батлшип Роу» аймағында тізілген күйде болды.

After entering service in 1916, both vessels were assigned to the Atlantic Fleet. They were occupied with training exercises off the East Coast of the United States into early 1918, by which time the United States had entered World War I on the side of the Allies. Both vessels were sent to Ireland in August 1918 to escort troopship convoys against German warships that might try to break out of the North Sea to intercept them, though no such attacks materialized. Both were present for President Wilson's arrival in France to participate in the Versailles Conference at the end of the conflict. After the war, both vessels returned to the Atlantic Fleet, though in 1919, Nevada was transferred to the Pacific Fleet; Oklahoma joined her there in 1921. Throughout the 1920s, both ships participated in a yearly routine of training exercises with the rest of the fleet, including shooting practice, tactical training, and annual, large scale Fleet Problems, the latter providing the basis for the US Navy's operations in the Pacific War, and experience that demonstrated that the standard type battleships were too slow to operate with aircraft carriers led to the development of the fast battleships built in the 1930s. They were also involved in cruises around the Americas and further abroad, such as a goodwill visit to Australia and New Zealand in 1925. Between 1927 and 1930, both ships were heavily modernized. The standard peacetime routine continued through the 1930s. In 1936, Oklahoma embarked on a training cruise to Europe; she was there when the Spanish Civil War broke out that year, and she went to Spain to evacuate Americans in the country. As tensions with Japan began to rise in the late 1930s over the latter's waging of the Second Sino Japanese War, the United States began to prepare for the increasingly likely prospect of war. In 1940, the Pacific Fleet was transferred from its homeport, San Pedro, California, to Pearl Harbor in Hawaii in an effort to deter further aggression. Both ships were at anchor in Battleship Row along Ford Island in December 1941.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылдың 7 желтоқсанында таңертең 1-ші әуе флотының жапондық авианосектері Перл-Харбордағы американдық флотқа күтпеген шабуыл жасады. «Оклахома» шабуылдың басында үш торпедаға ұшырады және алты торпеда соққанша тез суға батуға кірісті. Ол аударылғанда, үстіңгі құрылысы толық аударылуына кедергі келтірді және сол жағына қарай тоқтады. Кемесінің экипажы ауыр шығынға ұшырады, 20 офицер мен 395 сарбаз қаза тапты. «Невада» шабуылдың басында бір торпедаға ұшырады, бірақ шабуыл кезінде осыны істеген жалғыз соғыс кемесі болды. Ол арнадан өтіп бара жатқанда алтыдан онға дейін бомбаға ұшырады және Перл-Харбордан шығу арнасында батып, порты тоқтап қалуы мүмкін деген қорқыныштан оның командирі кемені жағаға тіреуге шешім қабылдады. Ол салыстырмалы түрде аз шығынға ұшырады, 50 адам қаза тауып, 109 адам жарақат алды. «Невада» 1942 жылдың ақпанында қайтадан суға шығарылды және жөндеу мен жаңғырту үшін дереу құрғақ докқа қойылды, ал «Оклахома» тым ауыр зақымданып, қайта қызметке кіргізілмеді. Ол 1943 жылы тіктелді және 1944 жылы жартылай бөлшектелді, содан кейін 1946 жылы металл тескісіне сатылды. 1947 жылдың 17 мамырында Перл-Харбордан Сан-Францискоға сүйретіп бара жатқанда, ол сүйреу арқанынан босап, суға батып кетті. 1943 жылы қайта қызметке кіргеннен кейін «Невада» негізінен десанттық операцияларды қолдауға пайдаланылды. Ол сәуір және мамыр айларында Алеут аралдарындағы науқанға қатысты, содан кейін Нормандияға шабуылға дайындық үшін АҚШ-қа оралды. 1944 жылдың сәуірінде шабуыл флотына қосылу үшін Ұлыбританияға аттанды, ол 6 маусымда десантты жүргізді. «Невада» келесі он бір күн бойы жағалаудан тыс қалып, одақтас әскерлері ішкі аймаққа шабуыл жасағанда неміс позицияларын бомбалады. Ол және бомбалау күшінен басқа бірнеше кемелер Францияның басқа порттарын, соның ішінде Шербурды бомбалауға жіберілді, содан кейін 15 тамызда Францияның оңтүстігіне десант түсіруді қолдаумен айналысатын күшке қайта тағайындалды. Десант кезінде ол 1942 жылы батырылған француздық «Страсбург» соғыс кемесінің қалдықтарын атқылады, ол енді тек су бетінде қалқып жүрген қабық ғана еді, кемеге одан әрі зақым келтіретін оқтар тиді. «Невада» кейін Америка Құрама Штаттарына оралды, тозығы жеткен түтікшелерін жөндеу үшін, содан кейін Тынық мұхитындағы флотқа қайта оралды. Ол 1945 жылдың қаңтарында Улитидегі алдыңғы базаға келді және келесі айдағы Иво Джимаға десант түсіруге дайындық бастады. 19 ақпанда теңізшілер жағаға шыққанша ол үш күн бойы аралды қарқынды бомбалауға басқа бірнеше соғыс кемелерімен қосылды. Кеме 7 наурызға дейін Окинаваға шабуылға дайындық үшін кеткенге дейін аралға өртпен қолдау көрсетті. Бастапқы бомбалау 24 наурызда басталды және 1 сәуірде десант түсіруге дейін жалғасты, ал «Невада» 14 сәуірге дейін аралдан шығарылмай, күрделі жөндеуге жіберілді. Кеме шілде айында Шығыс Қытай теңізінде қарауылдыққа қайта оралды, бірақ 15 тамызда соғыс аяқталғанға дейін одан әрі іс-қимыл жасамады. 1945 жылдың соңында 30 жылға жуық қызметтен кейін тозығы жеткен ол 1945 жылдың қарашасында ядролық қаруды сынау үшін жойылды. 1946 жылдың қаңтарында ол «Крестовый переход» операциясы үшін нысаналық кемелер тобына бөлінді. Нысаналық флотқа жапондық «Нагато» соғыс кемесі сияқты бірнеше басқа соғыс кемелері де кірді. «Невада» әскери-теңіз күштері оны соғыс кемелерінің ең берік деп санағандықтан, 1 шілдеде әуеден тасталған бомбамен бірінші сынақ үшін нысана ретінде пайдаланылды. Бомба нысанадан тыс түсіп, аз ғана зақым келтірді. 24 шілдеде тағы бір сынақ – су астындағы жарылыс жүргізілді, бірақ ол да кемені батыруға жеткіліксіз болды. Ол тексеру үшін Пёрл-Харборға әкелінді және ақырында 1948 жылы Гавайи жағалауында дәстүрлі қару сынақтарында батырылды.

On the morning of 7 December 1941, the Japanese aircraft carriers of the 1st Air Fleet launched a surprise attack on the American fleet in Pearl Harbor. Oklahoma was struck by three torpedoes early in the attack and quickly began to capsize before receiving six more torpedo hits. As she rolled over, her superstructure prevented her from fully inverting and she came to rest on her port side. Her crew suffered heavy casualties in the sinking, with 20 officers and 395 enlisted men killed. Nevada was hit by a single torpedo in her bow early in the attack, but she nevertheless got underway, the only battleship to do so during the attack. She was hit by between six and ten bombs as she moved through the harbor and fears that she might sink in the channel out of Pearl Harbor, thus blocking the port, led her commander to decide to beach the vessel. She suffered relatively minor casualties, with 50 killed and 109 wounded. Nevada was refloated in February 1942 and was immediately dry docked for repairs and modernization, while Oklahoma was too seriously damaged to be returned to service; she was righted in 1943 and partially dismantled in 1944 before being sold for scrap in 1946. While being towed from Pearl Harbor to San Francisco on 17 May 1947, she slipped her towing line and sank. After returning to service in 1943, Nevada was primarily used to support amphibious operations. She took part in the Aleutian Islands campaign in April and May, before returning to the United States for further modifications in preparation for her role as a bombardment vessel for the Normandy landings. She steamed to Britain in April 1944 to join the assault fleet, which conducted the landing on 6 June; Nevada remained off the beaches for the next eleven days to bombard German positions as the Allied soldiers fought inland, withdrawing only once to replenish ammunition. She and several other vessels from the bombardment force were sent to shell other ports in occupied France, including Cherbourg before being reassigned to the force tasked with supporting Operation Dragoon, the landing in southern France conducted on 15 August. During the landings, she shelled the remnants of the French battleship French battleship Strasbourg, scuttled in 1942, and now nothing more than a floating hull, scoring hits that inflicted further damage on the vessel. Nevada then returned to the United States to have her badly worn barrels relined before returning to the Pacific Fleet. She arrived in the advance base at Ulithi in January 1945 and began preparations for the next major operation, the landing at Iwo Jima the following month. She joined several other battleships for an intensive bombardment of the island for three days before the Marines went ashore on 19 February. The ship operated off the island providing fire support through 7 March, when she departed to prepare for the invasion of Okinawa. The initial bombardment began on 24 March and continued until the landing on 1 April, and Nevada remained off the island until 14 April when she was withdrawn for an overhaul. The ship returned for patrols in the East China Sea in July, though she saw no further action before the end of the war on 15 August. Worn out after nearly thirty years of service by late 1945, she was slated for disposal in nuclear weapons tests in November 1945. She was allocated to the fleet of target ships to be used for Operation Crossroads in January 1946 and she arrived in Bikini Atoll in May. The target fleet included several other battleships, including the captured Japanese vessel Japanese battleship Nagato. Nevada was used as the aiming point for the first test, an air dropped bomb on 1 July, because the Navy deemed her to be the most resilient of the battleships. The bomb missed the target and inflicted minimal damage. Another test, an underwater blast, was conducted on 24 July, which also failed to sink the ship. She was taken to Pearl Harbor to be examined and was ultimately sunk off Hawaii in conventional weapon tests in 1948.