Кіріспе
Нью-Мексико класы – 1910-жылдардың соңында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған үш «супер-дредноут» линкор класы. Класқа үш кеме кірді: жетекші кеме «Нью-Мексико», «Миссисипи» және «Айдахо». Стандартты серияның бір бөлігі болғандықтан, олар алдыңғы линкорлардың көптеген ерекшеліктерін мұра етті, он екі зеңбірекпен жабдықталған негізгі артиллериялық қаруларын сақтап қалды, бірақ олардың калибрін 50-ге дейін арттырды. Оларға қосалқы батареяның орналасуын жақсарту арқылы оның тиімділігін арттыру, теңіздегі жағдайды жақсартатын «клипер» мұрын және «Нью-Мексикода» қолданылған тәжірибелік турбоэлектрлік жетегі сияқты бірнеше жаңа жетістіктер енгізілді. Басқа стандартты типтегі линкорлар сияқты, олардың жоғары жылдамдығы (шамамен 33 теңіз шақырымы) флоттың тактикалық тұрғыдан біртұтас күш ретінде әрекет етуіне мүмкіндік берді. Үш кеме де бейбіт уақыттағы карьераларының көп бөлігін Тынық мұхиты флотында өткізді. 1920-1930 жылдар аралығында олар көптеген флоттық жаттығуларға қатысты, бұл жаттығулар кейін Тынық мұхитындағы соғыста қолданылған тактикалық доктринаны дамытуға көмектесті. 1941 жылға қарай үш кеме де Атлант мұхитындағы күзеттік патрульдерге қосылу үшін Шығыс жағалауына ауыстырылды, олар неміс суасты қайықтарынан американдық сауда кемелерін қорғады. 1941 жылдың желтоқсанында Перл-Харборға жасалған жапон шабуылынан кейін олар тез арада Тынық мұхитына қайтарылды, бірақ 1942 жылдың көп бөлігін АҚШ-тың батыс жағалауында конвойлерді сүйемелдеумен өткізді. 1943 жылдың ортасынан бастап олар Алеут аралдары, Гилберт және Маршалл аралдары, сондай-ақ Мариан және Палау аралдарындағы десанттық операцияларды қолдады. 1944 жылдың соңында Филиппин кампаниясы өтті, бірақ «Миссисипи» ғана кампанияның алғашқы кезеңдеріне қатысты, ал қалған кемелер сол кезде жөндеуден өтіп жатты. Ол 24 қазанда Суригао бұғазындағы шайқаста болды, бұл тарихтағы соңғы линкор шайқасы. «Миссисипи» мен «Нью-Мексико» 1945 жылдың басында Филиппин кампаниясының бір бөлігі болған Лингаен шығанағына шабуылға қатысты және екеуі де камикадзелердің шабуылына ұшырады. Екі кеме де жөндеуде болғандықтан, «Иво Джима» шайқасына тек «Айдахо» қатысты, бірақ барлық үш кеме «Окинава» шайқасы үшін бомбалау күшінің құрамына кірді, онда барлығы камикадзелердің шабуылынан зақымданып, қирады. Олар тамыз және қыркүйек айларында Жапонияны оккупациялау кезінде болды, содан кейін АҚШ-қа оралды. «Нью-Мексико» мен «Айдахо» тез арада қызметтен шығарылып, металл тескіштерге сатылды, ал «Миссисипи» артиллериялық сынақтар мен оқу кемесі ретінде қызметте қалды. Осы қызметінде оның экипажы 1950 жылдардың ортасында әуеге қарсы зымырандарды сынақтан өткізді, содан кейін 1956 жылы кеме металл тескіштерге сатылды.
The New Mexico class was a class of three super dreadnought battleships built for the United States Navy in the late 1910s. The class comprised three ships: New Mexico, the lead ship, Mississippi, and Idaho. Part of the standard series, they were in most respects copies of the s that immediately preceded them, carrying over the same main battery arrangement of twelve guns, but now increased to 50 caliber. They incorporated several other improvements, including a better arrangement of the secondary battery that increased its usability, a clipper bow that improved seakeeping, and an experimental turbo electric propulsion system adopted on New Mexico. Like the other standard type battleships, they had a top speed of that allowed the fleet to operate as a tactically homogeneous unit. All three ships spent the bulk of their peacetime careers in the Pacific Fleet; throughout the 1920s and 1930s, they were involved in numerous Fleet Problems, which were large scale training exercises that helped develop the doctrine later employed during the Pacific War. By 1941, the three ships were moved to the East Coast to join the Neutrality Patrols that protected American merchant ships from German U boat attacks during the Battle of the Atlantic. Following the Japanese attack on Pearl Harbor in December, they were quickly transferred back to the Pacific, though they spent most of 1942 escorting convoys off the west coast of the United States. Beginning in mid 1943, they supported amphibious operations during the Aleutian Islands, Gilbert and Marshall Islands, and the Mariana and Palau Islands Campaigns. The Philippines Campaign followed in late 1944, though Mississippi was the only member of the class to participate in the early stages of the campaign, the other vessels being under refit at the time. There, she was present for the Battle of Surigao Strait on 24 October, the last battleship engagement in history. Mississippi and New Mexico took part in the Invasion of Lingayen Gulf, part of the Philippines Campaign, in early 1945 and both were hit by kamikazes. As they were both under repair, only Idaho participated in the Battle of Iwo Jima, but all three ships were part of the bombardment force for the Battle of Okinawa, where all were damaged by kamikazes. They were present for the occupation of Japan in August and September, thereafter returning to the United States. New Mexico and Idaho were quickly decommissioned and sold for scrap, but Mississippi remained in service, having been converted into a gunnery testing and training ship. In this capacity, her crew experimented with anti aircraft missiles in the mid 1950s before the ship was sold to ship breakers in 1956.
Дизайн
1910-жылдардың басында АҚШ Әскери-теңіз флоты, басқа елдердің теңіз күштері қару-жараққа көшуді бастаған кезде, жаңа қару-жарақтармен тәжірибе жүргізе бастады. Жаңа қарулардың әзірленуімен бірге, флот 16 дюймдік қаруларды орнатуға арналған кемелердің бірнеше жобаларын қарастырды. Алғашқы жобада бес екі мұнаралы қарудан тұратын он қарулы кеме болды, сонымен қатар бұрынғы соғыс кемелерімен салыстырғанда жақсартылған бронясы бар еді. Сонымен қатар, қосалқы қарулар АҚШ-тың стандартты қарулануынан артық болды. 16 дюймдік сегіз қаруы бар кішірек нұсқа да ұсынылды, сондай-ақ сол кездегі стандартты қару орнатылған жоба да қарастырылды. Жаңа жоба бойынша жұмыс істеу кезінде кемелердің құны айтарлықтай өсті. 14 дюймдік қаруы бар кеменің құны 12 миллион доллар болса, сегіз қарулы кеменің құны 16,5 миллион долларға, ал он қарулы кеменің бағасы 19 миллион долларға жетті. Жаңа қаруларды сынақтан өткізуге дейін, 1913 жылы қару-жарақ бюросының бастығы Джозеф Штраус 16 дюймдік қаруды іздеуге тұрарлық емес екенін мәлімдеді. Ол күтілетін шайқас қашықтығында 14 дюймдік қарудың ауыр броняны тиімді түрде тесіп өте алатынын және он екі қаруы бар кеменің сегіз 16 дюймдік қаруы бар кемеге қарағанда дұрыс тигізу мүмкіндігі жоғары екенін айтты. Бас кеңес келісіп, жобалаушыларға 14 дюймдік кеме бойынша жұмыс істеуді тапсырды. Бұрынғы мұнараларда барлық үш қару үшін бір ғана кері итеру механизмі қолданылған, бұл бір оқ тиген жағдайда оны тоқтатып, барлық үш қаруды істен шығаруы мүмкін екенін көрсетті. Штраус бас құрылысшы Ричард Уоттке тәуелсіз механизмдерді енгізуді ұсынды. 1913 жылдың 21 қарашасында жобалаушылар екі ұсыныс ұсынды: бір нұсқа және бір түрлендірілген нұсқа. Біріншісі 6 дюймдік 20 қарудан тұратын қосалқы қарулар жиынтығын қамтыды, ал кішірек нұсқа 5 дюймдік стандартты 22 қаруды сақтап қалды. Сондай-ақ, салмақты азайту үшін штанга мен белдіктің қалыңдығы бір дюймға және отын сыйымдылығы төмендетілді. Бас кеңес екі кемеден үлкенін таңдады, себебі ол шетелдік соғыс кемелерінде қолданылып жатқан соңғы 15 дюймдік қаруларды жеңу үшін қажетті ауыр броняға және жойғыш кемелердің алыс қашықтықтан торпедалық шабуылдарын тойтару үшін қажетті күшті қосалқы қарулар жиынтығына ие болды. Әскери-теңіз флотының хатшысы Джозеф Даниельс келіспеді және 1914 жылдың 3 қаңтарында жоғары құнына байланысты жобаны қабылдамады. Оның орнына ол флотқа негізгі қарулар үшін бөлек механизмдері бар алдыңғы нұсқаның қайталануын қабылдауды тапсырды. Жұмыс жыл бойына жалғасты, жобалаушылар бұрынғы соғыс кемелерінің алдыңғы бөлігі тым "ылғалды" екеніне алаңдады, бұл ауыр теңізде судың кемеге кіруіне әкелді. Осы мәселені шешу үшін клипердің мұрты қолданылды. Сондай-ақ, қолданыстағы кемелермен алынған тәжірибе көрсеткендей, алдыңғы палубадағы казематтарға орнатылған қосалқы қаруларды жағдай нашар теңізде қолдану мүмкін емес. Сондықтан жобалаушылар он сегіз қаруды бір палуба жоғары және артқа жылжытты, онда олардың сумен жуу ықтималдығы азайтылды. Басқа жерлердегі салмақты азайту жобалаушыларға негізгі палубаны және белбеудің екі шетіндегі көлденең қабырғаны нығайтуға мүмкіндік берді. Даниельс бұл өзгерістерді 2 шілдеде мақұлдады, ал келесі айда қару-жарақ бюросы 14 дюймдік қарудың жаңа 50 калибрлі нұсқасын қолдануды ұсынды, оны Уотт қыркүйекте мақұлдады. Ұзындығы артқан қарудың бастапқы жылдамдығы жоғары болды, бұл снарядтардың қосымша броняны тесіп өтуіне мүмкіндік берді. Осы уақытқа дейін жобалау жұмыстары тоқтатылды, өйткені келісімшарттар бойынша ұсыныстар 6 қазаннан бастап қабылдануы керек еді. Ұсыныс беру кезеңі басталғанына қарамастан, жобаға тағы бір маңызды өзгеріс енгізілді. Сол кезде әскери кемелердің стандартты қозғалтқыш жүйесі тікұшақ валдарын айналдыру үшін бу турбиналарына сүйенді, бірақ турбиналар жоғары жылдамдықта тиімді жұмыс істесе, ал тікұшақтар салыстырмалы түрде төмен жылдамдықта тиімдірек қозғалтқышты өндірді. Бұл мәселенің бір шешімі - турбоэлектрлік беріліс, ол турбиналарды электр қуатын өндіру үшін пайдаланды, бұл өз кезегінде электр қозғалтқыштарын бұрандаларды қозғалтады. Бу инженерлік бюросы (BuEng) жаңа жүйені 17 қазанда ұсынды, оның дәстүрлі тікелей қозғалтқыш жүйелеріне қарағанда көптеген артықшылықтары бар екенін атап өтті, соның ішінде отын үнемдеуі және жеңіл және кіші машиналар, олар кеменің маңызды органдарын қорғайтын бронежабдықты қысқартуға арналған. Сондай-ақ, турбиналар тек бір бағытта айналуы керек болғандықтан, кері механизмдері жоқ қарапайым машиналарды қолдануға болады. Даниельс көнді, және ол 10 қарашада «Нью-Мексико» үшін бұл өзгерісті мақұлдады. Бұл технологияның сынақтан өтпегендігіне байланысты, сыныптың қалған екі кемесі тісті турбиналық жүйелерді алды. Конгресс сынып үшін екі кемені — «Нью-Мексико» және «Миссисипи» — мақұлдады, бірақ 1914 жылдың ортасында екі эскадралық емес кеме грек теңіз күштеріне сатылды, ал АҚШ теңіз күштері олардың сатудан түскен қаражатымен сыныптың үшінші кемесін — «Айдахо» — қаржыландыра алды.
Жалпы сипаттамалары мен машиналары
Нью-Мексико класының кемелері стандартты серияның бір бөлігі болды; олар жылдамдық, броня, қару-жарақ және көмірдің орнына мазутты пайдалану сияқты ұқсас сипаттамаларға ие болды. Олар тактикалық тұрғыдан біртекті кемелерден тұратын шайқас флотын құру мақсатымен жобаланды, бұл басқару және бақылауды жеңілдетуге арналған. Олардың су сызығындағы ұзындығы 183 метр, ал жалпы ұзындығы 190,20 метрді құрады. Кемелердің ені 30 метр, суға бату тереңдігі 9 метр болды. Олар жобаланған күйінде тұнбаға дейін, ал толық жауынгерлік жүктемеде тұнбаға дейін ығысты. Олардың корпусының ең алдыңғы бөлігіндегі қақпасы негізгі палуба деңгейіне дейін төмендейтін ұзын қақпалық палубасы болды. Салынған кезде кемелерде бас қару батареясын бақылау үшін нүктелі бақылау мұнаралары бар екі торлы мачта орнатылған. Олардың экипажы 58 офицер мен 1026 сарбаздан тұрды. Мансабының барысында, жабдықтардың қосылуына байланысты экипаждар айтарлықтай ұлғайды. 1930 жылдардың басындағы жөндеуден кейін экипаж 82 офицер мен 1371 сарбазды құрады, ал 1945 жылға қарай соғыс кезеңіндегі жақсартулар экипаждарды 129 офицер мен 1850 сарбазға жеткізді. Олар портта пайдалану үшін, сондай-ақ теңіздегі құтқару операцияларына көмектесу үшін бірнеше кішкентай қайықтарды алып жүрді. Олардың ішінде әртүрлі ұзындықтағы моторлы қайықтар мен моторлы киттер болды. Барлық үш кеме де төрт Кертис турбинасымен және тоғыз мұнаймен жұмыс істейтін Babcock & Wilcox қазандықтарымен жабдықталған. Нью-Мексико турбиналары бұрандалы пропеллерлерді қозғалтатын электр моторларын қуатпен қамтамасыз етті; оның жүйесі соңғы екі кеме үшін бағаланды, төмен жылдамдықта отынды үнемдеу үшін жоғары қысымды турбиналармен байланыстырылатын айналмалы круиздік турбиналар қолданылды. Бұл жүйелер қуатына ие болды. Барлық үш кеме де ең жоғары жылдамдыққа дейін жете алатын еді. Турбоэлектрлік жүйе тиімді болғандықтан, ол келесі екі класта да қайталанды, бірақ әскери-теңіз күштері жүйенің тым ауыр екенін және корпуста тым көп орын алып жатқанын шешті, ал кейінгі кемелер дәстүрлі турбиналық жүйеге қайта оралды. Кемелерде қазандықтар үшін тонна отындық май сақтауға арналған сыйымдылық болды, бірақ корпустағы қосымша кеңістіктерді пайдаланып сыйымдылықты тоннаға дейін арттыруға болады, бұл шақырымдық круиздік қашықтықты қамтамасыз етті, жылдамдығы болғанда. Жылдамдық артқан сайын, олардың қашықтығы айтарлықтай төмендеді: жылдамдықта шақырымға дейін, ал жылдамдықта олардың қашықтығы шақырымға дейін төмендеді. Сонымен қатар, бұл көрсеткіштер кемелердің гидродинамикалық тиімділігін төмендететін теңіз өсімділігінен таза корпустар бар екенін болжайды. Қызмет жағдайында, биоопыраның корпустың созылуына себеп болғандықтан, олардың қашықтығы одан да төмендеді, тиісінше шақырым және шақырымды құрады.
Қару-жарақ
Кемелердің негізгі батареясы он екі /50 калибрлі Mark IV зеңбірегінен, орта сызықта орналасқан үш зеңбірек мұнарасы бар төрт мұнарадан тұрды. Мұнаралар алдыңғы және артқы жақтарында екі жұптап орналасқан, бірінен-бірі асып атуға мүмкіндік берді. Бұрынғы үш зеңбірек мұнаралы американдық линкорларынан айырмашылығы, бұл мұнаралар нағыз үш зеңбірек мұнарасы болды, себебі әрбір ствол жеке-жеке көтерілуге қабілетті. Олар жарылатын зарядты снарядтарды атып шығарды. Зеңбіректердің бастапқы жылдамдығы – белгілі бір шамада болды. Мансабының басында «Нью-Мексико» және «Теннесси» класс линкорлары оқтардың шамадан тыс таралуына тап болды. Көптеген сынақтардан кейін, бұл проблеманың себебі тым ұзын патрон жаймалары екені анықталды, ол снаряд пен ұрандық заряд арасында кеңістікке мүмкіндік берді. Ақырында Mark VII зеңбірегімен бұл мәселе шешілді. Зеңбіректер әрқайсысы 100 снарядпен жабдықталған және «Айдахо» кемесімен 1942 жылдың қазан айында өткізілген сынақтар көрсеткендей, минутына шамамен бір сальво ату жылдамдығына ие болды. Екінші батарея он төрт /51 калибрлі зеңбіректен, кеменің орта бөлігіндегі суперструктурада орналасқан жеке казематтарда бекітілген тұрды. Бастапқыда кемеге жиырма екі зеңбірек орнату жоспарланған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік теңіздегі тәжірибелер көрсеткендей, кеме корпусына орналастырылатын қосымша зеңбіректер тыныш теңізде ғана қолданысқа ие болар еді. Нәтижесінде, су басудың алдын алу үшін казематтар жабылып, тек он төрт зеңбірек суперструктурада қалды. Олардың онысы қақпаның алдыңғы палубасында, ал қалған төртеуі палубаның жабық бөлігінде орналасқан. Әрбір зеңбірек позициясында дереу қолдануға дайын 24 оқ болды, ал қалған оқ-дәрілер төмендегі қоймаларда сақталды. Зеңбіректер Mark VIII типіне жатты, олардың бастапқы жылдамдығы – белгілі бір шамада, снарядты атуға қабілетті. Екінші батарея төрт /50 калибрлі зеңбірекпен, әуе шабуылынан қорғану үшін жоғары бұрышта орналасқан зеңбіректермен толықтырылды. Зеңбіректер белгілі бір жылдамдықпен снарядтарды атып шығарды. Зеңбіректік қару-жарағымен қатар, «Нью-Мексико» классының кемелері екі торпедалық түтікпен де жабдықталды, олар корпустың екі жағына су астында орналастырылған. Екі түтік те корпустың алдыңғы бөлігіндегі бір торпедалық бөлмеде орналасқан. Әрбір түтікке барлығы алты торпеда берілді, олар Mark VII типіндегі Bliss Leavitt қарулары болды; олар жарылғыш бөлігі бар және белгілі бір жылдамдықпен, белгілі бір қашықтыққа ұшуға қабілетті.
In addition to their gun armament, the New Mexico class ships were also fitted with two torpedo tubes, mounted submerged in the hull, one on each broadside. Both tubes were located in a single torpedo room forward in the hull. Each tube was supplied with a total of six torpedoes, which were Bliss Leavitt weapons of the Mark VII type; these carried a warhead and had a range of at a speed of .
Қару-жарақ
Сол кезеңдегі американдық линкорлары үшін стандартты болғандай, Нью-Мексико класындағы кемелер "барлығы немесе ештеңе жоқ" принципіне сүйенді, ол брондауды кеменің өмірлік маңызды бөліктеріне ғана арнап, брондалған цитадель құрды. Бұл цитадель кеменің брондалмаған бөліктері суға батқан жағдайда да, кеменің жүзуге қабілетін сақтайтын жеткілікті резервтік жүзу күшін қамтамасыз етті. Негізгі брондалған белдеудің қалыңдығы жоғары болды, оның ең қалың бөлігі оқ-дәрі қоймаларын және күштік қондырғылар бөлімін қорғайды. Белдеудің екі шетін жабатын көлденең бөлімшелердің қалыңдығы да сол шамада болды. Кемелерде екі брондалған палуба болды; біріншісі арнайы өңделген болаттан (STS) жасалған екі қабаттан тұрды, қалыңдығы . Артқы бөлігінде бұл қабаттар 1,75 дюйм және рульдік бөлімшесінің үстінде бір қабатқа дейін артты. Төменгі брондалған палуба да екі қабаттан тұрды, олар да STS-тен жасалған, біріншісі қалың, екіншісі 2 дюйм қалыңдықпен келді. Басты батареяның мұңқалары алдыңғы бетінен қалың, бүйірлері , артқы жағы және 5 дюймдік шатыры болды. Олар жоғарғы палубаның астында 4,5 дюймге дейін тарылатын барбеттерге тіреліп тұрды, онда брондалған цитадельмен қоршалған. Бақылау мұнарасының қабырғалары 16 дюйм қалыңдықпен, ал шатыры екі қабаттан тұрды, әрқайсысы қалыңдықпен келді.
Өзгерістер
New Mexico class кемелері құрылыс кезінде бірнеше өзгерістерге ұшырады, оның ішінде екінші батареяға енгізілген өзгерістер, ол 1918 жылдың 7 ақпанында бекітілді, сол кезде New Mexico өзінің бастапқы жиырма екі зеңбірегімен аяқталған еді. Қалған екі кеменің казематтары корпусқа кіріктірілген, сондықтан олар жай ғана жабылып, кейінірек Tennessee кемелерінен айырмашылығы, олардың корпустары тегістелді. Олардың басқару мұнаралары жаңадан жасалған көпірлік құрылыммен жаңартылды, бұл сол кезеңдегі барлық американдық линкорлары үшін стандартқа айналды. Бұл мұнараның алдыңғы жағында толық жабық навигациялық көпірден тұрады, ал көпірдің артында үлкен карталар бөлмесі орналасқан. Құрылымның үстінде торпедадан қорғану станциясы орналасқан. 1921 жылдан бастап Әскери-теңіз күштері линкорларына ұшақ катапульттарын орнатып, оларға әуеде барлау және атыс бақылау үшін планерлерді пайдалануға мүмкіндік берді. 1920 жылдары кемелерде Hanriot HD.2 және Vought UO 1 ұшақтары болды, олар онжылдықтың соңында Vought O2U Corsair ұшақтарымен ауыстырылды. Бұл және жақсартылған O3U түрлері 1938 жылға дейін кемелерде болды, содан кейін олар Curtiss SOC Seagulls ұшақтарымен ауыстырылды. 1940 жылдың тамызынан бастап кемелер Vought OS2U Kingfisher ұшақтарын ала бастады. Үш кеме 1930 жылдардың басында кең ауқымды жаңартудан өтті. Олардың негізгі палубасының бронясына қосымша 2 дюймдік арнайы өңделген болат қосылды, бұл жалпы қалыңдықты арттырды. Алғашқы торпедалық қалқанның сыртына екінші торпедалық қалқан орнатылды, ал үш кеме де су астындағы шабуылдарға қарсы тұруын арттыру үшін торпедаға қарсы иілімдер алды. Екі торлы мачта алынып тасталды; алдыңғы мачтаның орнына ауыр мұнаралы көпір салынды, ал негізгі мачтаның орнына жеңіл тірек мачтасы орнатылды. Жаңа көпір орнатылған кезде Idaho штаб-квартира ретінде жабдықталды, бұл адмирал мен оның штабы үшін штаб-квартиралық көпірді қосуды қамтыды. Кемелердің қарулануы да өзгертілді, негізгі батарея мұнаралары 30 градусқа дейін көтерілуіне мүмкіндік беру үшін жаңартылды, бұл зеңбіректердің қашықтығын ұлғайтты. 5 дюймдік екі зеңбірек алынып тасталды, ал сегіз 5 дюймдік 25 калибрлі зениттік зеңбірек орнатылды. Бұл өзгерістер олардың суыруын стандартты және толық жүктемеге дейін арттырды. Үш кемеде де қозғалтқыш жүйелері күрделі жөндеуден өтті, жаңа Westinghouse турбиналары мен алты BuEng экспресс қазандығы орнатылды. Қосымша бронь және иілімдерден туындаған суырудың артуына қарамастан, жаңа электр станциясы жылдамдықты арттырды. Кеме экипаждары 1443 адамға дейін едәуір өсті. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға жасалған жапон шабуылынан кейін (New Mexico class кемелері Атлант мұхитында болған кезде) кемелер әуе шабуылына қарсы қаруларын жақсарту үшін докқа енгізілді, зениттік зеңбіректердің батареясын алды. Кемелерге Mark 3 отты басқару радарлары орнатылды. Әскери-теңіз күштері жаңа жабдықтың салмағының артуын өтеу үшін қатты броньды басқару мұнараларын алып тастауды қарастырды, бірақ бұл жұмыс жоспарланған сегіз апталық жөндеу кезеңінде орындалмады, сондықтан олар соғыстың басында қайта құрылған көптеген ескі линкорлардан айырмашылығы, бастапқы мұнараларын сақтады. Американдық линкорларының көпшілігі Перл-Харборда батып кеткен немесе зақымдалғандықтан, үш New Mexico кемесі оларды қайта құру үшін қажетті уақытқа операциялық мәртебеден шығармау үшін тым құнды болды. Осы шектеулердің нәтижесінде New Mexico және Mississippi 1942 жылдың соңында және 1943 жылы бірқатар өзгерістерге ұшырады; 1942 жылдың қазан айында Перл-Харборда олар төрт 5 дюймдік / 51 зеңбірегін және олардың директорларын алып тастады, төрт еселік Bofors зеңбірегіне орын босатты. 1,1 дюймдік зеңбіректерге арналған қоршалған ванналар 40 мм-лік монументтерде пайдалану үшін түрлендірілді, бірақ 1,1 дюймдік зеңбіректер 1943 жылға дейін сақталды. Сонымен қатар, алты Oerlikon зеңбірегі қосылды. 1942 жылдың 14 қазанынан 28 желтоқсанына дейінгі жөндеу кезінде, әпкелері тек шағын өзгерістерге ұшырады, Idaho толығырақ жаңартудан өтті. Бұл он төрт еселік Bofors және қырық үш Oerlikon зеңбірегінен тұратын жаңа зениттік батареядан тұрды, бірақ Oerlikon зеңбіректері кезең-кезеңмен қосылды. 1943 жылдың қаңтарында тағы он бір, ал ақпанда қалған он алты зеңбірек қосылды. 1944 жылы Mark 3 радарлары Idaho кемесінде Mark 8 радарларымен ауыстырылды, ал New Mexico және Mississippi кемелері жеңіл АА қарулануы үшін Mark 28 радарларын алды. Сол жылдың соңында кемелерге Mark 27 резервтік отты басқару радарлары да орнатыла бастады. 1944 жылдың 22 қазанынан 1945 жылдың 1 қаңтарына дейін Idaho кемесі тағы бір күрделі жөндеуден өтті, оның ішінде ескі 25 калибрлі зеңбіректердің орнына жеке, екі мақсатты монументтерде он 5 дюймдік / 38 калибрлі зеңбірек орнатылды. Ол сонымен қатар негізгі батарея отты басқару жүйесі үшін жаңа Mark 8 радарларын алды. 1945 жылдың басында, жауынгерлік зақымды жөндеу кезінде Mississippi кемесі де жаңа екінші батарея алды. Ескі 51 калибрлі 5 дюймдік зеңбіректер алынып тасталды, ал сегіз 25 калибрлі зениттік зеңбірек, он үш төрт еселік Bofors 40 мм монументі және қырық 20 мм Oerlikon зеңбірегі орнатылды. Қосылған салмақты өтеу үшін кеменің броньды басқару мұнарасы алынып тасталды. 1946 жылы Mississippi зеңбіректерді сынау кемесіне айналдырылды, бұл рөл үшін ол жаңа зеңбірек батареясын алды. №1 мұнара екі зеңбіректі 6 дюймдік (152 мм) / 47 калибрлі екі мақсатты мұнарамен ауыстырылды, бұл зениттік крейсерлерде орнатылғандай. №2 және №3 негізгі батарея мұнаралары да алынып тасталды, бірақ №4 мұнара бастапқыда сақталды. Үш екі зеңбіректі 5 дюймдік / 38 калибрлі екі мақсатты монумент, екі жеке 5 дюймдік / 54 калибрлі екі мақсатты монумент (ұшақ тасушылардағыдай), екі екі зеңбіректі 3 дюймдік (76 мм) / 50 калибрлі монумент және екі 40 мм Bofors төрт еселік монумент орнатылды. 1952 жылы соңғы негізгі батарея мұнарасы алынып тасталды және Mississippi оның орнына екі жаңа RIM 2 Terrier зымыран ұстағышы орнатылды. Кейіннен ол 1956 жылдың ақпанында Petrel зымыранын, радарлық бағыттағыш қаруды сынап көрді.
Сыныптағы кемелер
+ Құрылыс деректері Кеме атауы Корпус нөмірі (корпус нөмірі) Құрылысшы Құрылысы Басталып, құрылысы жүргізілді Суға түсірілді Қызметке кірді Қызметтен шығарылды Тағдыры Нью-Мексико BB 40Бруклин теңіз кеме жасаушылығы, Нью-Йорк қаласы14 қазан 191513 сәуір 191720 мамыр 191819 шілде 1946Жұғылды 25 ақпан 1947; 1947 жылы Неваркта бұзылды Миссисипи BB 41Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы, Ньюпорт Ньюс5 сәуір 191525 қаңтар 191718 желтоқсан 191717 қыркүйек 1956Жұғылды 17 қыркүйек 1956; 1956 жылы Балтиморда бұзылды Айдахо BB 42Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясы, Камден20 қаңтар 191530 маусым 191724 наурыз 19193 шілде 1946Жұғылды 1947
Соғысқа дейінгі мансап
Осы сыныптың кемелері қызметке кірген кезде, олар бастапқыда Атлантика мұхитында жұмыс істеді, ал «Нью-Мексико» президент Вудро Вильсонды Атлантика арқылы Версаль бейбіт келісіміне сүйемелдеді, ол Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтады. АҚШ Әскери-теңіз күштері Азия және Тынық мұхиты істеріне басымдық беру үшін флотын қайта ұйымдастырғанда, кемелер 1919 жылы Тынық мұхиты флотына қайта тағайындалды, ал «Нью-Мексико» флоттың флагманы болды. Осы кезеңде флоттың базасы Калифорния штатындағы Сан-Педро қаласында орналасқан, бірақ олар жиі Гавайи суларында, Орталық және Оңтүстік Америка жағалауларында және Кариб теңізінде жұмыс істеді. 1925 жылы Тынық мұхиты флоты Австралия мен Жаңа Зеландияға маңызды сапарға шықты. 1923 жылдан бастап АҚШ Әскери-теңіз күштері «Флоттық мәселе I» аясында бірқатар ірі жаттығулар бастады, оның барысында «Миссисипи» ескі «Айова» жауынгерлік кемесін батырды, ол сол кезде нысанаға айналдырылған еді; «Миссисипи» ұшақтарды қолданып, алыстан оқ атуын бақылады, бұл АҚШ Әскери-теңіз күштерінде алғаш рет жасалды. Флоттық мәселелер әдетте жылына бір рет өткізілетін, және олар Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің операцияларының негізін құрады. Жаттығулардағы тәжірибе стандартты жауынгерлік кемелердің ұшақ тасымалдауыштарымен жұмыс істеу үшін тым баяу екенін көрсетті, бұл 1930 жылдары жылдам жауынгерлік кемелерді құруға әкелді. Теңіз жаяу әскерімен бірлескен оқу-жаттығулар Тынық мұхиты соғысы кезінде аралдарды басып алу науқанында пайдалы болды. 1937 жылы кемелер Аляскадағы Голланд портында суасты операцияларын тәжірибелеу үшін жаттығуларға қатысты. 1940 жылдың ортасында Жауынгерлік флот Калифорниядан Гавайиге көшірілді, бұл Екінші Қытай-Жапон соғысындағы Жапонияның агрессиясына байланысты АҚШ пен Жапония арасындағы шиеленістің күшеюіне жауап ретінде жасалды. 1941 жылы президент Франклин Д. Рузвельт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Атлантика шайқасындағы американдық кемелерді қорғау үшін Бейтараптық патрульдерін іске қосты. «Нью-Мексико» класындағы барлық үш кеме сол жылдың мамыр айында патрульді күшейту үшін Тынық мұхитынан Атлантика флотына ауыстырылды. Осы кезеңде кемелер АҚШ пен Исландия арасындағы конвойларды сүйемелдеді, бірақ Солтүстік Атлантикада сауда кемелеріне қарсы шексіз су асты кемелері соғысын жүргізген неміс U- қайықтарымен кездеспеді.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауынан кейін, Әскери-теңіз күштері үш линкорды Тынық мұхиты флотына қайта орналастырды, флоттің линкор күшін нығайту үшін. 1942 жылдың қаңтар айында Калифорнияға келгеннен кейін, кемелер келесі бірнеше айды АҚШ-тың батыс жағалауын патрульдеумен және аймақтағы конвойларды сүйемелдеумен өткізді. Олар 1943 жылдың мамыр және шілде айлары аралығында Алеут аралдары науқанына қатысты, «Айдахо» Атту және Киска аралдарын бомбалаған бомбалау тобының флагмандық кемесі болды. Перл-Харборда техникалық қызмет көрсетуден және жаттығудан кейін, үш «Нью-Мексико» қарашада басталған Гилберт және Маршалл аралдары науқанына қатысты, олар Тарава, Кваджалейн және Эниветок аралындағы жағалауға шабуыл жасаған теңізшілерге артиллериялық қолдау көрсетті. Бұл операциялар 1944 жылдың қаңтарына дейін жалғасты, содан кейін флот Тынық мұхитының орталық бөлігіндегі Мариан аралдарына бағытталған келесі ірі науқанға дайындық бастады. «Нью-Мексико» мен «Айдахо» 1944 жылдың маусымынан бастап Мариан және Палау аралдары науқанына қатысты, бірақ «Миссисипи» науқанның алғашқы кезеңінде жөндеуге мұқтаж болды. Олар Сайпан, Тиниан және Гуамдағы жапондықтардың бекіністерін атқылады, ал десанттық әскерлер әрбір аралға кезекпен шабуыл жасады. Екі линкор жапондық шабуылдардан қорғау үшін басып кіру флотында қалды, ал жылдам авиатасымалдаушылар тобы Филиппин теңізіндегі шайқаста жапондық 1-ші әуе флотын жеңді. Қыркүйекте «Миссисипи» флотқа қайта оралды, өзінің жөндеуі үшін «Нью-Мексиконы» алмастырды, және «Айдахомен» бірге Мариандар науқанының соңғы шайқасы болған Пелелиу аралын атқылады. Содан кейін флот Филиппинге шабуылға дайындалу үшін Манус аралына көшті, ал «Нью-Мексико» Пьюгет-Саунд әскери-теңіз базасында жөндеуге кетті. «Миссисипи» қазан айында лейтеге шабуылға қатысты, ол контр-адмирал Джесси Б. Олдендорф басқаратын бомбалау тобының бір бөлігі болды. Американдық басып кіру жапондарды 23-26 қазан күндері Лейте шығанағындағы шайқасқа әкелген «Шо-Го» операциясын бастауға итермеледі, бұл төрт жеке шайқастан тұратын күрделі шайқас болды. Олар 24 қазан күні түнде Суригао боғазындағы шайқаста болды, ол шайқастың бір бөлігі болды. Онда одақтастар флоты екі ескі линкордан, бір ауыр крейсерден және төрт эсминецтен тұратын жапондық оңтүстік күшін жойды; тек бір жапондық эсминец одақтастар флотынан қашып құтылды. «Миссисипи», әлі де ескі Mark 3 радарларымен жабдықталған, қараңғыда нысана табуда қиындыққа тап болды және тарихтағы соңғы линкор шайқасында тек бір ғана залп жасады. 1945 жылдың қаңтарында «Нью-Мексико» флотқа қайта қосылды, оның келесі мақсаты Лусон аралындағы Лингаен шығанағына шабуыл жасау болды; ол және «Миссисипи» десанттық шабуылға қолдау көрсетті, және шайқас кезінде екі кеме де камикадзе ұшағының соққысына ұшырады. Екі кеме де ақпан айына дейін әрекетте болды, содан кейін жөндеуге Перл-Харборға кетті. Сол кезде «Айдахо» жөндеу жұмыстарын аяқтап, Иво Джима шайқасына қатысу үшін уақытында флотқа қосылды. Ол жағалауға дейін аралды қарқынды атқылады және шайқас кезінде оттық қолдау көрсетуді жалғастырды. «Нью-Мексико» мен «Миссисипи» кемелерін жөндеу жұмыстары тез аяқталды, және үш бауырлас кеме 1945 жылдың мамыр айында Окинаваға шабуыл жасау үшін қайта бірікті. Жапонияның әскери жағдайы нашарлай берген сайын, олар камикадзе шабуылдарын күшейтті. «Нью-Мексико» мен «Миссисипи» тағы бір камикадзе шабуылына ұшырады, ал «Айдахо» жақыннан өткен жарылыстан зақым көрді. «Нью-Мексико» да бомбаға ұшырады, оны жөндеуге қайтаруға мәжбүр етті. Үш кеме де тамыз және қыркүйек айларында Жапонияны алғашқы басып алуға қатысу үшін уақытында жөнделді.
Соғыстан кейінгі
1945 жылдың қазанында Нью-Мексико және Айдахо АҚШ-тың шығыс жағалауына қайтып оралды, онда екеуі де қызметтен босатылды. Бастапқыда резервтік флотта сақталуы жоспарланған, бірақ 1947 жылы теңіз тізілімінен шығарылып, металл тескілеуге сатылды. Миссисипи соғыстан кейінгі теңіз күштерінің қысқартылуын ескі «Уайоминг» линкорының орнына артиллериялық оқу және бағалау кемесіне айналдыру арқылы басып өтті. Көмекші кеме статусын білдіретін EAG 128 жаңа корпус нөмірімен, ол 1945 жылдың қарашасынан 1948 жылдың сәуіріне дейін Норфолк теңіз кеме жасақтаушы зауытында түрлі қару-жарақтармен қайта жабдықталды, содан кейін Операциялық сынақтар мен бағалау күшінің флагманы ретінде қызмет етті. Ол 1950 жылдардың ортасында әуе шабуылына қарсы зымырандарды сынауға көмектесті, ақпан айында 1956 жылы қызметтен босатылып, кемелерді бөлшектеуге сатылды. Ол кезде ол шамамен 39 жыл қызмет еткен еді.