Британдық «Кинг Эдуард VII» броненосецінің тарихы

Кіріспе

Британдық Корольдік теңіз күштерінің пре-дредноут линкоры HMS King Edward VII король Эдуард VII-нің құрметіне аталған. Төрт және төрт зеңбіректерден тұратын артиллериямен қаруланған ол және оның бауырлары 9.2 дюймдік зеңбіректерді тасымалдамаған бұрынғы британдық линкорларымен салыстырғанда шабуылдық қуаты жағынан маңызды жетістіктерге қол жеткізді. "King Edward VII" кемесі Девонпорт кеме құрылысшылығында 1902 жылдың наурыз айында салынды, 1903 жылдың шілдесінде теңізге сүргісіліп, 1905 жылдың ақпанында құрастырылуы аяқталды. Кеме 1907 жылы Канал флотына ауыстырылғанға дейін Атлантика флотының флагманы ретінде қызмет етті. 1909 жылы Канал флоты Ұлттық флотқа айналды, онда ол келесі бірнеше жыл бойы болды. Осы кезеңде флот бірнеше рет қайта ұйымдастырылды, нәтижесінде король Эдуард VII 1912 жылы өзінің бауырларымен бірге 3-ші шайқас эскадрильясына қосылды. Кемелер Бірінші Балқан соғысы кезінде Скутари Албанияға берілуін қадағалау үшін Жерорта теңізіне жіберілді. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін 3-ші шайқас эскадрильясы Ұлы флоттың құрамына кірді, онда король Эдуард VII келесі екі жыл бойы қызмет етті. Ұлы флот неміс кемелерін ұстау үмітімен Солтүстік теңізде көптеген іздеу шараларын жүргізді, бірақ сирек кездесетін шайқастарға қатысты. 1916 жылдың 6 қаңтарында таңертең Белфастқа жөндеуге бағытталғанда, король Эдуард VII неміс қосымша крейсері орнатқан теңіз минасына соқтығысты. Король Эдуард VII-ні портқа сүйреу әрекеттері қауіпті еңкейіске түскендіктен сәтсіз аяқталды, сондықтан кеме тасталды және экипажы бірнеше эсминецтерге эвакуацияланды. Сол күні король Эдуард VII суға батып кетті.

Дизайн

Италияның Регия Маринасында және АҚШ Әскери-теңіз күштерінде диаметрі үлкен екіншілік қарулары бар пре-дредноут типті линкорлар дамығаннан кейін, Корольдік Әскери-теңіз күштері ұқсас кемелер салуға шешім қабылдады. Алғашқы ұсыныстарда негізгі қару-жарақты қолдау үшін сегіз қаруы бар линкор қарастырылған, бірақ Әскери-теңіз құрылысы директоры Уильям Генри Уайттың басшылығымен олар төрт қаруға алмастырылды. Жаңа кемелер, бұрынғы төрт соғыс кемесінің негізі болған жалпы типке негізделгенімен, сериядағы маңызды өзгеріс болды. 1900 жылдардың ортасында пайдалануға түскен барлық пре-дредноуттар сияқты, King Edward VII 1906 жылдың желтоқсанында қолданысқа енген, он ауыр қарудан тұратын батареясы бар барлық үлкен қарулы кемелердің пайда болуымен бірден ескірді, мұндай кемелердің көпшілігіндегідей әдеттегі төрт қаруға қарағанда. King Edward VII-нің жалпы ұзындығы 453 фут (138 м), ені 75 фут (23 м) және сусыру тереңдігі 25 фут (8 м) болды. King Edward VII класындағы линкорлар қалыпты жағдайда және толық жүктелгенде жүзді. Оның экипажы 777 офицер мен сарбаздан тұрды. King Edward VII класындағы кемелер екі бұранданы қозғалтатын төрт цилиндрлі үш кеңейімді қозғалтқыштармен және 16 су түтікті қазандықтармен жабдықталған бумен қамтамасыз етілді. Қазандықтар екі түтік арқылы кеменің ортасына шығарылды. King Edward VII класындағы кемелердің ең жоғары жылдамдығы болды. King Edward VII-нің негізгі қару-жарағы алдыңғы және артқы бөліктерде орналасқан екі қарулы мұнараларда орналасқан төрт 40 калибрлі қарудан тұрды. Оларға әр жағынан екі-екіден орналасқан төрт жеке мұнарадағы төрт қарудан тұратын ауыр екіншілік қару-жарақ қолдау көрсетті. Кемелерде сонымен қатар, торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін орнатылған он 4,7 дюймдік 45 калибрлі қару, он төрт 12 фунттық және он төрт 3 фунттық қарулар да болды. Сол кездегі соғыс кемелері үшін қалыпты жағдай бойынша, ол корпусына батырылған бес торпедалық түтіктермен жабдықталған; екеуі әр жағында, бешіншісі кормада орналасқан. King Edward VII-нің қалыңдығы бар броньды белдеуі болды; белдеудің артқы бөлігіндегі көлденең бөлімдердің қалыңдығы болды. Басты қару мұнараларының қабырғалары да 8-12 дюйм қалыңдықта, 12 дюймдік барбеттердің үстінде болды, ал 9,2 дюймдік мұнаралардың қабырғалары болды. Қақпа қарулары броньды пластиналармен қорғалған. Оның бақылау мұнарасының қабырғалары 12 дюйм қалыңдықта болды. Ол екі қалың броньды палубамен жабдықталған, қалыңдығы тиісінше болды.

Following the development of pre dreadnought type battleships carrying heavy secondary guns of diameter in the Italian Regia Marina and the United States Navy, the Royal Navy decided to build similar ships. Initial proposals called for a battleship equipped with eight guns to support the main battery, though under the direction of William Henry White, the Director of Naval Construction, these were replaced with four guns. The new ships, though based on the general type that had formed the basis of the preceding four battleship designs, marked the first significant change in the series. Like all late pre dreadnoughts that entered service in the mid 1900s, King Edward VII was made almost instantaneously obsolescent by the commissioning of the all big gun in December 1906, armed with a battery of ten heavy guns compared to the typical four of most pre dreadnoughts. King Edward VII was 453 feet (138 m) long overall, with a beam of 75 feet (23 m) and a draft of 25 feet (8 m). The King Edward VII class battleships displaced normally and up to fully loaded. Her crew numbered 777 officers and ratings. The King Edward VII class ships were powered by a pair of 4 cylinder triple expansion engines that drove two screws, with steam provided by sixteen water tube boilers. The boilers were trunked into two funnels located amidships. The King Edward VII class ships had a top speed of from
King Edward VII had a main battery of four 40 calibre guns mounted in twin gun turrets fore and aft. These were supported by a heavy secondary battery of four guns in four single turrets, two on each broadside. The ships also mounted ten 45 calibre guns mounted in casemates, in addition to fourteen 12 pounder guns and fourteen 3 pounder guns for defence against torpedo boats. As was customary for battleships of the period, she was also equipped with five torpedo tubes submerged in the hull; two were on each broadside, with the fifth in the stern. King Edward VII had an armoured belt that was thick; the transverse bulkheads on the aft end of the belt was thick. The sides of her main battery turrets were also 8 to 12 in thick, atop 12 in barbettes, and the 9.2 turrets had sides. The casemate battery was protected with of armour plate. Her conning tower had 12 inch thick sides. She was fitted with two armoured decks, thick, respectively.

Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең

1902 жылы 8 наурызда Девонпорт кемежайында «Едуард VII» кемесінің бірінші тақтасын король Едуард VII қалады. Ол әйелі Александра патшайыммен бірге «Едуард VII» кемесінің атын қою және суға түсіру салтанатына қатысқан еді. Едуард VII кеменің өзінің атын тағуға келісімін берді, бірақ ол әрқашан флагмандық кеме ретінде қызмет ететінін шарт етті. Корольдік теңіз күштері осы тілегін өмірінің соңына дейін сақтады. «Едуард VII» 7 ақпанда Девонпорт кемежайында Атлантика флотының Бас қолбасшысы ретінде қызметке кірісті. 1906–1907 жылдары кеме жөндеуден өтті, осы кезде оның 12 фунттық зеңбіректері уақытша түрде бас қару батареясының мұнараларының үстіне орналастырылды. 1907 жылдың 4 наурызында «Едуард VII» Портсмут кемежайында қызметтен босатылды. 5 наурызда «Едуард VII» адмирал лорд Чарльз Бересфордтың, Канал флотының Бас қолбасшысының флагмандық кемесі ретінде қайтадан қызметке кірісті. 1907–1908 жылдары Портсмутте тағы бір жөндеу жұмыстары жүргізілді. Осы жөндеу кезінде оның 12 фунттық зеңбіректері бастапқы орналасқан жеріне қайта орнатылды, ал кеме көпіріндегі 3 фунттық зеңбіректер алынып тасталды. 1909 жылдың 24 наурызында флотты қайта ұйымдастыру барысында Канал флоты 2-ші дивизия, Отандық флот болып өзгертілді. Сәйкесінше, «Едуард VII» 27 наурызда Вице-адмиралдың, Отандық флотының флагмандық кемесі ретінде қайтадан тағайындалды. 1910 жылдың желтоқсаны мен ақпаны аралығында Портсмутте жөндеуден өтті. 1911 жылдың 1 тамызында Портсмутте Үшінші және Төртінші дивизиялардың флагманы, Вице-адмирал, Отандық флот ретінде қайтадан қолданысқа енгізілді. 1912 жылдың мамырындағы флотты қайта ұйымдастыру кезінде «Едуард VII» және оның жеті әпкесі – , , , , , , және – Бірінші флоттың, Отандық флоттың құрамына кіретін 3-ші шайқас эскадрильясын құруға тағайындалды. «Едуард VII» 1912 жылдың 14 мамырында Ширнессте 3-ші шайқас эскадрильясының, Бірінші флоттың, Отандық флоттың Вице-адмиралының флагмандық кемесі ретінде тағайындалды. 3-ші шайқас эскадрильясы 1912 жылдың қараша айында Бірінші Балқан соғысы (1912 жылдың қазанынан 1913 жылдың мамырына дейін) салдарынан Жерорта теңізіне жіберілді; ол 27 қарашада Мальтаға жетті және содан кейін халықаралық күштердің бір бөлігі ретінде Черногорияны блокадалауға және Скутариді басып алуға қатысты, македониялықтарды қаланы жаңадан құрылған Албанияға беруге мәжбүр етті. Эскадрилья 1913 жылы Ұлыбританияға оралды және 1913 жылдың 27 маусымында Отандық флотқа қайта қосылды.

When King Edward VII was laid down at Devonport Dockyard on 8 March 1902, the first plate was laid by King Edward VII, who with his wife Queen Alexandra had just attended the naming and launching ceremony of King Edward VII was launched by her namesake on 23 July 1903 and was completed in February 1905. Edward VII consented to having King Edward VII carry his name on the condition that she always serve as a flagship. The Royal Navy honoured this wish throughout her career. King Edward VII was commissioned on 7 February at Devonport Dockyard for service as Flagship, Commander in Chief, Atlantic Fleet. She underwent a refit in 1906–1907, during which her superstructure 12 pounder guns were temporarily relocated to the top of her main battery turrets. Her Atlantic Fleet service ended when she paid off at Portsmouth Dockyard on 4 March 1907. On 5 March, King Edward VII was recommissioned as flagship of Admiral Lord Charles Beresford, Commander in Chief, Channel Fleet. She underwent another refit at Portsmouth in 1907–1908. During this refit, her 12 pounders returned to their original locations, and the 3 pounders on her bridge were removed. Under a fleet reorganisation on 24 March 1909, the Channel Fleet became the 2nd Division, Home Fleet. Accordingly, King Edward VII was recommissioned as the Flagship, Vice Admiral, Home Fleet on 27 March. She underwent a refit at Portsmouth from December to February 1910. She was recommissioned at Portsmouth on 1 August 1911 as the Flagship, Vice Admiral, Third and Fourth Divisions, Home Fleet. Under a fleet reorganisation in May 1912, King Edward VII and all seven of her sisters – , , , , , , and – were assigned to form the 3rd Battle Squadron, assigned to the First Fleet, Home Fleet. King Edward VII was commissioned at Sheerness as the Flagship, Vice Admiral, 3rd Battle Squadron, First Fleet, Home Fleet, on 14 May 1912. The 3rd Battle Squadron was detached to the Mediterranean in November 1912 because of the First Balkan War (October 1912 – May 1913); it arrived at Malta on 27 November 1912 and subsequently participated, as part of an international force, in a blockade of Montenegro and in an occupation of Scutari to force the Macedonians to relinquish the city to the newly formed Albania. The squadron returned to the United Kingdom in 1913 and rejoined the Home Fleet on 27 June 1913.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін 3-ші шайқас эскадрильясы Ұлы флотқа бекітілді және Розитте орналасты. Король Эдуард VII сол кезде вице-адмирал Эдуард Брэдфордтың қолбасшылығымен эскадрильяның флагманы ретінде қызметін жалғастырды. Эскадрилья бес "С" классы кемелермен күшейтілді және Солтүстік патрульдегі Ұлы флоттың крейсерлерін толықтыру үшін қолданылды. 6 тамызда, Ұлыбритания Германияға соғыс жариялағаннан кейін, Ұлы флоттың күштері Норвегияның бейтараптығын бұзуы мүмкін неміс теңіз базасын іздеу үшін Норвегия жағалауын тексеруге шықты. Король Эдуард VII және 3-ші шайқас эскадрильясының қалған бөлігі операцияға қашықтықтан қолдау көрсетті. Мұндай база табылған жоқ және кемелер келесі күні портқа оралды. 14 тамызда Ұлы флоттың кемелері соғыс жаттығуларын өткізіп, сол күні және 15 тамызда Солтүстік теңізде іздеу шарасын жүргізді. Тамыздың соңында король Эдуард VII оның 12 дюймдік төрт зеңбірегінің ішкі түтіктерінде жарықтар пайда болғанын, оларды ауыстыру қажеттігін хабарлады. Ол Скапа-Флоудан Девонпортқа зеңбіректерді ауыстыру үшін кетті, ал Брэдфорд уақытша өзінің туын "Доминион" кемесіне көшірді. Король Эдуард VII 2 қыркүйекте флотқа оралды, осы кезде "Доминион" зеңбіректерін ауыстыруға жіберілді. 2 қарашада эскадрилья Канал флотын күшейту үшін бөлінді және Портлендке қайта орналастырылды. Эскадрилья 13 қарашада Ұлы флотқа оралды, бірақ король Эдуард VII уақытша қалып қойды және 30 қарашаға дейін Ұлы флотқа қайта оралмады. Флоттың іздеу шаралары кезінде ол және оның әпкелері көбінесе әлдеқайда құнды дредноуттардың бөлімдерінің басында жүзіп, оларды миналардан сақтап немесе оларға бірінші болып шабуыл жасау арқылы қорғайтын. 14 желтоқсанда 1-ші шайқас крейсерлік эскадрильясы, 2-ші шайқас эскадрильясы және олармен бірге жүретін крейсерлер мен эсминецтер Скарборо, Хартлпул және Уитбиге шабуыл жасауға дайындалып жатқан неміс күштерін тосқауылға алу үшін порттан шықты. 16 желтоқсан күні таңертең неміс бөлімдерімен байланыс туралы алғашқы хабарламалар бойынша Ұлы флоттың қолбасшысы адмирал Джон Джеллико Брэдфордқа 10:00-де байланыс жасайтын кемелерге қолдау көрсету үшін 3-ші шайқас эскадрильясын жіберуді бұйырды. Төрт сағаттан кейін олар Скапа-Флоудан келе жатқан 1-ші және 4-ші шайқас эскадрильяларымен кездесті, бірақ неміс ашық теңіз флотына соңғысы кері шегінгенге дейін жете алмады. Ұлы флот 17 желтоқсанның кешке дейін теңізде болды, содан кейін 3-ші шайқас эскадрильясына Розитқа қайтуға бұйрық берілді. Король Эдуард VII және эскадрильяның қалған бөлігі 25 желтоқсанда Солтүстік теңізге тағы бір іздеу шарасына қатысу үшін Ұлы флотқа қосылды. Екі күннен кейін флот порттарына оралды, неміс кемелерін таба алмады. 3-ші шайқас эскадрильясы 1915 жылдың 12 қаңтарында артиллериялық жаттығулар үшін теңізге шықты, 13-14 қаңтар түнінде солтүстікке қарай Оркней аралдарының батысынан өтті. 14-і күні жаттығуды аяқтағаннан кейін, олар 15 қаңтарда Розитқа оралды. 23 қаңтарда 1-ші және 2-ші шайқас крейсерлік эскадрильялары неміс I скаутингтік тобын тосқауылға алуға шықты, нәтижесінде келесі күні Доггер Банкі шайқасы болды. 23-і күнінің кешірек уақытында Ұлы флоттың қалған бөлігі, соның ішінде король Эдуард VII, крейсерлерге қолдау көрсету үшін теңізге шықты. 3-ші эскадрильяның кемелері бірінші болып кетіп, толық жылдамдықпен неміс кемелерімен байланыс орнағанын хабарлаған Харвич күшінің кемелеріне жету үшін жүзіп кетті. Шайқас крейсерлері бірінші болып араласты, король Эдуард VII және оның әпкелері шамамен 14:00-де келді, осы кезде шайқас крейсерлері бронекрейсерді батырып, аман қалған неміс кемелері қашып кетті. 3-ші шайқас эскадрильясы түнде Ұлы флотпен бірге аймақты қарауылдады, содан кейін 25 қаңтарда сағат 08:00-де Розитқа жүзу үшін бөлінді. Келесі бірнеше айда Ұлы флоттың күштері бірнеше рет теңізге шықты. 3-ші шайқас эскадрильясы 10-13 наурыз аралығында 3-ші крейсерлік эскадрильясымен бірге Солтүстік теңіздің орталық бөлігінде патрульдік қызмет атқарды. Екі бөлімше 5-8 сәуір аралығында Солтүстік теңіздің орталық бөлігін тазарту үшін қайтадан теңізге шықты. 11 сәуірде ірі флоттық операция жүргізілді, 12-13 сәуірде бүкіл Ұлы флот Солтүстік теңізде іздеу шарасын жүргізді. Эскадрильялар 14 сәуірде отынды толықтыру үшін порттарына оралды. 17 сәуірде тағы бір осындай операция жүргізілді, ол да неміс кемелерін таба алмады. 3-ші шайқас эскадрильясы 18 сәуірдің кешкі уақытында Розитқа оралды. Флот 21 сәуірде қайтадан теңізге шығып, екі күннен кейін портқа оралды. 3-ші шайқас эскадрильясы 3-ші крейсерлік эскадрильясымен бірге 5-10 мамыр аралығында Солтүстік теңіздің солтүстік бөлігінде патрульдік қызмет атқарды, осы кезде неміс суасты қайығы шайқас кемелеріне шабуыл жасады, бірақ соққы беруге жетпеді. Тағы бір іздеу шарасы 17-19 мамыр аралығында жүргізілді, неміс күштері кездеспеді. Флот 29 мамырда тағы бір рет теңізге шығып, Доггер Банкіне оңтүстікке қарай патрульдік қызмет атқарды, содан кейін 31 мамырда портқа оралды, неміс кемелерін таба алмады. Ұлы флот маусым айының көп бөлігін жаттығулармен өткізді, бірақ ең заманауи бөлімдер 11 маусымда Шетланд аралдарының солтүстік-батысында артиллериялық жаттығулар үшін теңізге шықты. Олар жаттығулар жасап жатқанда король Эдуард VII және 3-ші шайқас эскадрильясының қалған бөлігі, сондай-ақ 3-ші крейсерлік эскадрильясы Солтүстік теңіздің орталық бөлігінде патрульдік қызмет атқарды. Флоттың әрекеттері шілде айында көміршілердің ереуіл қаупіне байланысты шектелді, ол 18 шілдеде басталды және флоттың кемелеріне көмірмен жабдықтауды қауіп төндірді. Ереуіл тамыз айына дейін жалғасты, бұл Джелликоны көмір қорын сақтау үшін флоттың әрекеттерін шектеуді жалғастыруға мәжбүр етті. Флот қыркүйек айында аз қызмет атқарды, осы кезеңде Ұлы флот 3-ші шайқас эскадрильясысыз теңізге шыға бастады.

Upon the outbreak of the First World War, the 3rd Battle Squadron was assigned to the Grand Fleet and based at Rosyth, with King Edward VII continuing her service as squadron flagship, at the time under the command of Vice Admiral Edward Bradford. The squadron was reinforced with the five s, and was used to supplement the Grand Fleet's cruisers on the Northern Patrol. On 6 August, the day after Britain declared war on Germany, elements of the Grand Fleet sortied to inspect the coast of Norway in search of a German naval base violating Norwegian neutrality. King Edward VII and the rest of the 3rd Battle Squadron provided distant support to the operation. No such base was found, and the ships returned to port the next day. On 14 August, the ships of the Grand Fleet went to sea for battle practice before conducting a sweep into the North Sea later that day and into 15 August. In late August, King Edward VII reported that two of her four 12 inch guns had developed cracks in the inner tubes, necessitating replacement. She accordingly left Scapa Flow for Devonport to have the guns replaced, Bradford shifting his flag to her sister ship Dominion temporarily. King Edward VII returned to the fleet on 2 September, at which point Dominion was sent to have her guns replaced. On 2 November, the squadron was detached to reinforce the Channel Fleet and was rebased at Portland. The squadron returned to the Grand Fleet on 13 November, although King Edward VII remained behind temporarily, not returning to the Grand Fleet until 30 November. During sweeps by the fleet, she and her sisters often steamed at the heads of divisions of the far more valuable dreadnoughts, where they could protect the dreadnoughts by watching for mines or by being the first to strike them. On 14 December, the 1st Battlecruiser Squadron, 2nd Battle Squadron, and accompanying cruisers and destroyers left port to intercept the German forces preparing to raid Scarborough, Hartlepool and Whitby. On the first reports of contact with German units on the morning of 16 December, the Grand Fleet commander, Admiral John Jellicoe, ordered Bradford to take the 3rd Battle Squadron to support the ships in contact at 10:00. Four hours later, they met the 1st and 4th Battle Squadrons, en route from Scapa Flow, though they failed to reach the German High Seas Fleet before the latter withdrew. The Grand Fleet remained at sea until late on 17 December, at which point the 3rd Battle Squadron was ordered back to Rosyth. King Edward VII and the rest of the squadron joined the Grand Fleet for another sweep into the North Sea on 25 December. The fleet returned to its ports two days later, having failed to locate any German vessels. The 3rd Battle Squadron went to sea on 12 January 1915 for gunnery training, steaming north and passing to the west of Orkney on the night of 13–14 January. After completing training on the 14th, they returned to Rosyth on 15 January. On 23 January, the 1st and 2nd Battlecruiser Squadrons sortied to ambush the German I Scouting Group in what resulted in the Battle of Dogger Bank the following day. Later on the 23rd, the rest of the Grand Fleet, including King Edward VII, sortied to support the battlecruisers. The 3rd Squadron ships left first and steamed at full speed to reach ships of the Harwich Force, which had reported contact with German vessels. The battlecruisers intervened first, and King Edward VII and her sisters arrived around 14:00, by which time the battlecruisers had sunk the armoured cruiser and the surviving German ships had fled. The 3rd Battle Squadron patrolled the area with the rest of the Grand Fleet over the night before being detached at 08:00 on 25 January to steam to Rosyth. Elements of the Grand Fleet went to sea repeatedly over the next few months. The 3rd Battle Squadron patrolled the central North Sea in company with the 3rd Cruiser Squadron from 10–13 March. The two units again went to sea to sweep the central North Sea from 5–8 April. A major fleet operation followed on 11 April, with the entire Grand Fleet sortieing for a sweep of the North Sea on 12–13 April. The squadrons returned to their ports on 14 April to replenish their fuel. Another such operation followed on 17 April, which also failed to find any German ships. The 3rd Battle Squadron returned to Rosyth late on 18 April. The fleet sortied again on 21 April, returning to port two days later. The 3rd Battle Squadron, joined by the 3rd Cruiser Squadron, patrolled the northern North Sea from 5–10 May, during which a German U boat attacked the battleships but failed to score a hit. Another sweep into the North Sea took place from 17–19 May, and no German forces were encountered. The fleet went to sea again on 29 May for a patrol south to the Dogger Bank before returning to port on 31 May, again without having located any German vessels. The Grand Fleet spent much of June in port conducting training, but the most modern units went to sea on 11 June for gunnery practice to the northwest of Shetland. While they were training, King Edward VII and the rest of the 3rd Battle Squadron, along with the 3rd Cruiser Squadron, patrolled the central North Sea. Fleet activities were limited in July, owing to a threatened strike by coal miners, which began on 18 July and threatened the supply of coal for the fleet's ships. The strike continued into August, which led Jellicoe to continue to limit fleet activities to preserve his stocks of coal. The fleet saw little activity in September, and during this period, the Grand Fleet began to go to sea without the 3rd Battle Squadron.

Жоғалту

1916 жылғы 6 қаңтарда король Эдуард VII, уақытша туын ауыстырғаннан кейін, 07:12-де Шотландияның солтүстік жағалауынан Белфастқа сапарға шықты, онда кемеге жөндеу жұмыстары жасалуы тиіс болды. 10:47-де ол неміс көмекші крейсері бес күн бұрын Кейп Враттың жанында орнатқан минаға соқты. Möwe британдық патрульдерден жасырынып өтіп, қараңғылық пен қарлы боранының арасында 252 мина орнатты. Жарылыс оң жақ қозғалтқыш бөлімінің астында болды, және король Эдуард VII оң жаққа 8 градусқа еңкейді. Оның командирі, капитан (кейін адмирал) Кроуфорд Маклачлан, кемені жағаға жақындатып, қажет болған жағдайда құрлыққа тіреуге бұйрық берді, бірақ руль оң жаққа қатты ілігіп, қозғалтқыш бөлімдері тез суға толып, қозғалтқыштар тоқтады. Суды кері соғу арқылы еңкейіс 5 градусқа дейін төмендетілді. Өтіп бара жатқан көмір тасымалдаушы кеме Princess Melita-ға сигнал берілді, ол король Эдуард VII-ге жақындап, соғыс кемесін сүйреп әкелуге тырысты. Бастапқыда шабуыл неміс суасты қайығынан жасалғанын ойлап, флотилия басшысы және он екі эсминец король Эдуард VII-ге көмекке келді. Кемпенфелт оқиға орнына жеткен соң, сүйреуге қосылды. Сүйреу 14:15-те басталды, бірақ король Эдуард VII суға тереңірек батып, 15 градусқа еңкейді. Теңіз күшейіп, желдің күші артқандықтан, кеме басқару мүмкін болмай қалды. Princess Melita-ның сүйреу арқаны 14:40-та үзілді, содан кейін капитан Маклачлан Кемпенфелтке де сүйреуді тоқтатуға бұйрық берді. Су ағыны жалғасып, қараңғылық жақындаған кезде капитан Маклачлан король Эдуард VII-ні тастап кетуге бұйрық берді. Эсминец 14:45-те жақындады, ол және эсминецтер мен , экипажды құтқарып алды, тек бір адам қаза тапты (бір теңізші соғыс кемесі мен құтқару кемесінің арасына құлап кетті), соңғы адам – 16:10-да эсминецке отырған капитан Маклачлан болды. Fortune, Marne және Musketeer кеме экипажын портқа жеткізу үшін кетіп қалды, ал Nessus көмекке келген буксирлермен бірге 17:20-ға дейін оқиға орнында қалды. Nessus кеткеннен кейін буксирлер күтуде болды және король Эдуард VII-нің 20:10-да аударылып, жарылыстан кейін тоғыз сағаттан соң суға батып кеткенін көрді. Кеменің жоғалу себебі бастапқыда белгісіз болды, өйткені британдықтар сол кезде Möwe-нің мина өрісінен хабарсыз еді, ал Африка соғыс кемесі сол күні осы аймақтан ешқандай оқиғасыз өткен еді. Мина өрісін анықтау да мина сыпырушылардың жетіспеушілігінен кешікті.

On 6 January 1916, King Edward VII—having transferred her flag temporarily—departed Scapa Flow at 07:12 on a voyage around the northern coast of Scotland to Belfast, where she was scheduled to undergo a refit. At 10:47, she struck a mine that had been laid by the German auxiliary cruiser off Cape Wrath five days before. Möwe had slipped past British patrols and laid 252 mines under cover of darkness and a snow storm. The explosion occurred under the starboard engine room, and King Edward VII took on a list of 8° to starboard. Her commanding officer, Captain (later Admiral) Crawford Maclachlan, ordered her helm put over to starboard to close the coast and beach the ship if necessary, but the helm jammed hard to starboard and the engine rooms quickly flooded, stopping the engines. Counterflooding reduced her list to 5°. Signals to the passing collier Princess Melita induced her to close with King Edward VII and attempt to tow the battleship. Initially believing the attack to have been from a German U boat, the flotilla leader and twelve destroyers sortied to come to King Edward VIIs aid. After arriving on the scene, Kempenfelt joined the tow attempt. Towing began at 14:15, but King Edward VII settled deeper in the water and took on a 15° list in a rising sea and strong winds and soon proved to be unmanageable. Princess Melitas towline parted at 14:40, after which Captain Maclachlan ordered Kempenfelt to slip her tow as well. With flooding continuing and darkness approaching, Captain Maclachlan ordered King Edward VII abandoned. The destroyer came alongside at 14:45, and she and destroyers and , took off the crew with the loss of only one life (a man fell between the battleship and one of the rescue vessels), the last man off being Captain Maclachlan, who boarded destroyer at 16:10. Fortune, Marne, and Musketeer departed to take the battleship's crew to port, while Nessus stayed on the scene until 17:20 with tugs that had arrived to assist. After Nessus departed, the tugs continued to stand by, and saw King Edward VII capsize at 20:10 and sink around nine hours after the explosion. The cause of her loss was initially unknown, as the British were at that time unaware of Möwes minefield, and the battleship Africa had passed through the area earlier that day without incident. A shortage of minesweepers also delayed discovery of the minefield.