Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің пре-дредноут линкор класы.
Pre dreadnought battleship class of the United States Navy
Мэн класының үш линкоры – Мэн, Миссури және Огайо – 20 ғасырдың басында Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштері үшін салынды. Алдыңғы кемелерге қарағанда, олар бірнеше маңызды технологиялық жетістіктерді қамтыды. Олар американдық линкорлардың алғашқылары болып, Крупп цементтелген бронясын (Харви бронясынан артық), түтінсіз ұнтақты (жоғары жылдамдықты зеңбіректерге мүмкіндік берді) және су түтік қазандықтарын (тиімді әрі жеңіл) қолданды. Мэн линкорлары төрт зеңбірек және он алты зеңбірекпен қаруланды, олардың жылдамдығы – шамалы, бұл Иллинойс класынан айтарлықтай жоғары болды. Мэн класының үш линкоры өмірі бойында түрлі міндеттерді атқарды. Мэн және Миссури өздерінің қызметінің барысында Атлант флотында қалды, ал Огайо бастапқыда 1904 жылдан 1907 жылға дейін Азия флотында қызмет етті. Үш кеме де 1907–1909 жылдары Ұлы Ақ Флоттың саяхатына қатысты, бірақ Мэннің артық көмір тұтынуы саяхаттың көп бөлігінде оны жеке жүзуге мәжбүр етті. Миссури өзінің қалған өмірінің көп бөлігінде оқу кемесі ретінде пайдаланылды, ал Огайо 1914 жылы Мексика революциясына АҚШ-тың араласуына қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш кеме де оқу кемелері ретінде қолданылды. Соғыстан кейін үш кеме де 1919–1920 жылдары қызметтен алынып, 1922–1923 жылдары металл тескілеріне сатылды және бөлшектелді.
The three Maine class battleships—Maine, Missouri, and Ohio—were built at the turn of the 20th century for the United States Navy. Based on the preceding , they incorporated several significant technological advances over the earlier ships. They were the first American battleships to incorporate Krupp cemented armor, which was stronger than Harvey armor, smokeless powder, which allowed for higher velocity guns and water tube boilers, which were more efficient and lighter. The Maines were armed with four guns and sixteen guns, and they could steam at a speed of , a significant increase over the Illinois class. The three Maine class battleships served in a variety of roles throughout their careers. Maine and Missouri remained in the Atlantic Fleet for their careers, though Ohio initially served with the Asiatic Fleet from 1904 to 1907. All three ships took part in the cruise of the Great White Fleet in 1907–1909, though Maines excessive coal consumption forced her to proceed independently for most of the voyage. Missouri was used as a training ship for much of the rest of her career, and Ohio took part in the American intervention in the Mexican Revolution in 1914. All three ships were employed as training ships during World War I. After the war, all three ships were withdrawn from service between 1919 and 1920 before being sold for scrap in 1922 and 1923 and broken up.
Дизайн
1897 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінде бес линкор құрылысы жүріп жатты, ал 1898 жылға қосымша бірліктерді сұрату жоспарланбаған. Бірақ, Гавана портындағы «Мэйн» бронекерісінің қирауы және 1898 жылдың 25 сәуірінде Испанияға соғыс жариялануымен, Конгресс үлкен теңіз кеңейту бағдарламасын қабылдады. Бағдарлама үш жаңа линкорды талап етті, ал біріншісі қираған «Мэйн» линкорінің құрметіне аталды. Жаңа линкорлардың негізгі параметрлері туралы пікірталас болды, бірақ жобалау жұмыстары бірден басталды. Құрылыс жөніндегі кеңес «Айова» линкорінің негізіндегі жобаны, 13, 8 және 6 дюймдік (330, 203 және 152 мм) артиллериялық қарулармен жарақтандыруды ұсынды. Бірақ кеңес мүшелерінің кейбіреулері, 8 және 6 дюймдік қарулары бар және шамамен жылдамдығы бар линкорды қайта жасау құрылыс уақытын үнемдеуге мүмкіндік береді деп мәлімдеді. Сонымен қатар, 8 дюймдік қаруларды линкордың суыру шегіне сыйдыру мүмкін емес екенін атап өтті. Алайда, сол кезде бірнеше маңызды технологиялық жетістіктер пайда болды, олар жобаға өзгерістер енгізуді қажет етті. Түтінсіз ұнтақтың пайда болуы, үлкен бастапқы жылдамдыққа ие кішкентай қаруларды жасауға мүмкіндік берді. Теңіз күштері сәйкесінше 12 дюймдік (305 мм) 40 калибрлі жоғары жылдамдықты зеңбірек құралын жасады. Сонымен қатар, Германияда Krupp цементтелген бронясы жасалды. Бұл болат бұрынғы Harvey процесінен айтарлықтай жақсырақ болды. Болаттың артық беріктігіне байланысты, бірдей қорғаныс деңгейін қамтамасыз ету үшін жіңішке броняны қолдануға болады, бұл салмақты қысқартуға мүмкіндік берді. Су түтік қазандықтары енді соғыс кемелерінде пайдалануға жеткілікті сенімді болды. Олар ескі от түтік қазандықтарынан жеңіл және тиімдірек болды. Үш кемеге рұқсат берілгеннен кейін, теңіз күштері Филадельфиядағы Уильям Крамп және Ұлдары компаниясына тапсырыс берілген ресейлік «Ретвизан» линкорінің, «Мэйн» линкорінің жобасынан асып түсетін жылдамдыққа ие болатынын білді. Теңіз күштері келісімшартқа жобаларын ұсынған кеме құрылысшыларынан өздерінің жобаларындағы кемелердің жылдамдығын ресейлік кемеге сәйкес арттыруды сұрады. Cramp & Sons кеме корпусын 5 метрге дейін ұзартып, оның сүйірлігін арттырды (соның салдарынан суға қарсы кедергі азайды) және жаңа Niclausse қазандықтарын орнатты. Ал Newport News Shipbuilding & Drydock Company кеме корпусын 6 метрге дейін ұзартты және қозғалтқыш жүйесінің қуатын 60 пайызға арттырды. Нәтижесінде, жаңа кемелер үшін Newport News компаниясының жобасы таңдалды.
By 1897, the US Navy had five battleships under construction, and no plans to request additional units for 1898. With the destruction of the armored cruiser Maine in Havana harbor and the subsequent declaration of war on Spain on 25 April 1898, however, a large naval expansion program was passed through Congress. The program called for three new battleships, the first of which would be named for the destroyed Maine. Design work began immediately, though the broad parameters for the new battleships proved to be contentious. The Board on Construction advocated a design based on Iowa, to be armed with 13 , 8 , and 6 inch (330, 203, and 152 mm) guns, though others on the board argued that repeating the , which was armed with and 6 in guns and had a speed of , would save construction time. Additionally, they pointed out that 8 in guns could not be incorporated within the displacement limit. Several important technological advances had become available by this time, however, which necessitated several changes to the design. The advent of smokeless powder permitted smaller guns with greater muzzle velocities; the Navy had accordingly designed a 12 inch (305 mm) 40 caliber high velocity gun. In addition, Krupp cemented armor had been developed in Germany; the steel was a significant improvement over the older Harvey process. Since the steel was stronger, thinner armor plating could achieve the same level of protection and more importantly, significant savings in weight. Water tube boilers were also now sufficiently reliable for use in warships. These were lighter and substantially more efficient than older fire tube boilers. Shortly after the three ships had been authorized, the Navy learned that the Russian battleship Russian battleship Retvizan, recently ordered from William Cramp & Sons in Philadelphia, would be capable of steaming at , a margin of over the Maine design. The Navy requested that the shipyards submitting designs for the contract increase the speed of their proposed ships to match the Russian vessel. Cramp & Sons responded by lengthening the hull by 15 feet (5 m) to increase its fineness (and thus reduce drag) and incorporate new Niclausse boilers, while the Newport News Shipbuilding & Drydock Company lengthened the hull by 20 feet (6 m) and increased the horsepower of the propulsion system by sixty percent, to Ultimately, the Newport design was chosen for the new ships.
Жалпы сипаттамалары мен машиналары
Мэн класының кемелерінің су сызығы бойынша ұзындығы 388 фут (118 м), ал жалпы ұзындығы 393 фут (120 м) болды. Олардың ені 72 фут (22 м), ал суға бату тереңдігі 23 футтан (7 м) 24 футқа (7 м) дейін болды. Олар жобаланған күйінде және толық жүктемеде ығыстырылды. Кемелердің метацентрлік биіктігі 2,36 фут (1 м) құрады. Оларда бастионға дейін созылатын алдыңғы палуба болды. Салынған кезде олар жауынгерлік тұғырлары бар ауыр әскери мачталармен жабдықталған, бірақ 1909 жылы олар қоршау мачталармен ауыстырылды. Кемелердің экипажы 40 офицер мен 521 сарбаздан тұрды, бұл көрсеткіш 779–813 офицер мен сарбазға дейін артты. Кемелер екі валмен жұмыс істейтін үш кеңейімді бу машинасымен жабдықталған. Бу Миссури мен Огайо үшін он екі көмірмен қыздырылатын Торникрофт қазандықтарымен, ал Мэн үшін жиырма төрт Николасс қазандықтарымен қамтамасыз етілді, олар үш биік түтікшеге біріктірілген. Кемелердің машиналары ең жоғары жылдамдықты дамытты, бірақ Огайо жылдамдық сынақтарында ғана мұндай көрсеткіштерге қол жеткізді. Көмірдің қалыпты сыйымдылығы болды, бірақ Мэн көмірдің дейін, Миссури дейін, ал Огайо дейін көмір сақтауға қабілетті болды. 10 теңіз шақырымы жылдамдығында кемелердің жобаланған төзімділігі болды, бірақ олар осы жылдамдықпен жүзе алатын. Огайоның айтарлықтай үлкен көмір сыйымдылығы оған осы жылдамдықпен жүзуге мүмкіндік берді. Басқару бір рульмен жүзеге асырылды, ал кемелердің 10 теңіз шақырымы жылдамдығында бұрылу радиусы болды.
The ships of the Maine class were 388 feet (118 m) long at the waterline and 393 feet (120 m) long overall. They had a beam of 72 feet (22 m) and a draft of 23 feet (7 m) to 24 feet (7 m). They displaced as designed and up to at full load. The ships had a metacentric height of 2.36 feet (1 m). They had a forecastle deck that extended to the main mast. As built, they were fitted with heavy military masts with fighting tops, but these were replaced by cage masts in 1909. They had a crew of 40 officers and 521 enlisted men, which increased to 779–813 officers and men. The ships were powered by two shaft triple expansion steam engines rated at Steam was provided by twelve coal fired Thornycroft boilers for Missouri and Ohio, and twenty four Niclausse boilers for Maine, which were trunked into three tall funnels amidships. The ships' engines generated a top speed of , though Ohio only made on her speed trials. Normal coal capacity was , though Maine could carry up to , Missouri had capacity for , and Ohio could store of coal. At a speed of , the ships had a designed endurance of , though they could steam for at that speed. Ohios significantly greater coal capacity allowed her to cruise for at that speed. Steering was controlled by a single rudder, and the ships had a turning radius of at 10 knots.
Қару-жарақ
Кемелерде негізгі батареяда 12 дюймдік 40 калибрлі Mark 3 зеңбіректері бар, екі екі зеңбірек мұнарасымен жабдықталған, біреуі алдыңғы, екіншісі артқы бөлікте орналасқан. Зеңбіректер снарядты бастапқы жылдамдығымен атып жіберді. Мұнаралар Mark IV типті болды, сондықтан оларды қайта жүктеу үшін зеңбіректерді көлденең бұру қажет болды. Бұл мұнаралар 15 градусқа көтеріліп, 5 градусқа төмендеуге қабілетті, электрмен басқарылатын және зеңбіректерді жеке-жеке пайдалануға болады. Екінші батарея 16 Mark 6 калибрлі 50 дюймдік 6 зеңбіректен тұрады, олар корпустың казематтарына орналастырылған. Оның ондауы жоғарғы палубадағы батареяда, тағы төртеуі кеме басындағы палубада, ал соңғы екеуі кеменің басындағы спонсонды казематтарда орналастырылған. Олар снарядты атып жіберді. Жақын қашықтықтағы торпедалық қайықтардан қорғану үшін, кемеде бортында 6 /50 калибрлі зеңбірек, 8 3 фунттық және 6 1 фунттық зеңбірек орналастырылған. Сол кезеңдегі негізгі кемелерге тән болғандай, "Мэйн" класындағы линкорлар екі торпеда түтігін алып жүрді, олар корпустың бүйіріне батырылған. Бастапқыда олар Mark II Whitehead үлгісімен жабдықталған, ол жарылғыш бөлігі бар және жылдамдығымен ұшып шығатын торпеданы тасымалдайтын.
The ships were armed with a main battery of four 12 inch/40 caliber Mark 3 guns in two twin gun turrets on the centerline, one forward and aft. The guns fired a shell at a muzzle velocity of The turrets were Mark IV mounts, which required the guns to be horizontal to be reloaded. These mounts could elevate to 15 degrees and depress to 5 degrees, and they were electrically operated, and the guns could be operated independently. The secondary battery consisted of sixteen 6 inch/50 caliber Mark 6 guns, which were placed in casemates in the hull. Ten were mounted in a battery on the upper deck, four more were located in another battery directly above on the forecastle deck, and the last two were placed in sponsoned casemates in the bow. They fired a shell at For close range defense against torpedo boats, they carried six /50 caliber guns mounted in casemates along the side of the hull, eight 3 pounder guns, and six 1 pounder guns. As was standard for capital ships of the period, the Maine class battleships carried two torpedo tubes, submerged in her hull on the broadside. They were initially equipped with the Mark II Whitehead design, which carried a warhead and had a range of at a speed of .
Қару-жарақ
Кемелердің бронясы Крупп цементтелген болатынан және Харви болатынан тұрды. Олардың негізгі бронежиектері журналдар мен машина бөлімшелерінің үстінен қалың болды, ал төменгі жиегіне қарай қалыңдығы азайды. Жиектің қалыңдығы басқа жерлерде де болды және төменгі жиегінде азайтылды. Бұл жиек су сызығынан 1 метр жоғары, 1 метр төмен дейін созылды. Негізгі палуба қалың болды және оны жиекке қосатын көлбеу жақтарында сәл қалыңдатылды. Палубаның қалыңдығы корма бөлігінде 4 дюймға дейін артты. Басты батареяның мұнараларының алдыңғы беттері 12 дюйм қалыңдыққа ие болды, ал тіреуші барбеттердің ашық жақтарында да сондай қалыңдықпен бронь жабылған. Қалың бөлімдер жиекті барбеттермен байланыстырды; олардың артында барбеттер 8 дюймдік болатпен қорғалды. Қосалқы батарея 6 дюйм қалыңдықпен брондалған. Бақылау мұнарасының қабырғалары қалың, ал төбесі де қалың болды.
The ships' armor consisted of both Krupp cemented and Harvey steel. Their main armored belt was thick over the magazines and the machinery spaces and tapered down to on the lower edge. The belt was elsewhere and reduced to on the bottom edge. The belt extended from 3 feet (1 m) above the waterline to 4 feet (1 m) below. The main deck was thick and was increased slightly to on the sloped sides that connected it to the belt. The deck was increased to 4 in at the stern. The main battery gun turrets had 12 in thick faces, and the supporting barbettes had the same thickness of armor plating on their exposed sides. thick bulkheads connected the belt with the barbettes; behind these, the barbettes were protected with 8 in of steel. Armor that was 6 in thick protected the secondary battery. The conning tower had thick sides with a thick roof.
Қызмет тарихы
Мэн және Миссури кемелері қызметке кіргеннен кейін Солтүстік Атлантика флотына бекітілді, ал Огайо, АҚШ-тың батыс жағалауында салынғандықтан, Филиппинде орналасқан Азия флотының флагманы ретінде қызмет етуге жіберілді. 1904 жылғы сәуірде Миссури кемесінде болған өрт салдарынан 36 адам қаза тапты, бірақ үш матростың жылдам әрекеті өрттің оқ-дәрі қоймаларына жетіп, кемені жоюына жол бермеді, осының үшін олар Құрмет медалімен марапатталды. 1907 жылы Огайо батыс Тынық мұхитынан оралып, енді Атлантика флотындағы әріптестеріне қосылды. Осы кезеңде Мэн 1907 жылғы сәуірде босатылғанға дейін Атлантика флотының флагманы болды. 1907 жылғы желтоқсанда үш кеме және Атлантика флотындағы басқа да соғыс кемелері Ұлы Ақ Флоттың саяхаты басталғанда Вирджиния штатының Хэмптон-Роудс портынан шықты. Флот оңтүстікке қарай, Оңтүстік Американы айналып, АҚШ-тың батыс жағалауына қайтып келді. Мэн және Алабама соғыс кемелері көмірдің шамадан тыс жұмсалуына байланысты сапардан алынып қалды; екі кеме өздігінен және қысқартылған маршрут бойынша саяхатын жалғастырды. Қалған кемелер Тынық мұхиты арқылы өтіп, Австралия, Филиппин және Жапонияда тоқтады, содан кейін Үнді мұхиты арқылы жол тартты. Олар Суэц каналынан өтіп, Атлантиканы кесіп өтер алдында Жерорта теңізін аралап, 1909 жылғы 22 ақпанда президент Теодор Рузвельтпен теңіз парадында кездесу үшін Хэмптон-Роудсқа келді. Келесі алты жыл ішінде кемелердің қызметі салыстырмалы түрде тыныш болды. Миссури көп бөлігін белсенді қызметтен тыс өткізді, тек АҚШ Әскери-теңіз академиясының курсанттарымен бірге жазғы оқу круиздері үшін қайтадан қолданылды. 1914 жылы Огайо Мексика революциясы кезінде елдегі американдық мүдделерді қорғау үшін Мексика суларына жіберілді. АҚШ 1917 жылғы 6 сәуірде Германияға соғыс жариялап, Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін үш кеме де кеңейтілген соғыс флоты үшін теңізшілерді даярлау үшін пайдаланылды. 1918 жылғы қарашада Германия капитуляциялағаннан кейін Миссури американдық сарбаздарды Франциядан қайтару үшін пайдаланылды, бірақ қалған екі кеме осы мақсатта қолданылмады, өйткені олардың қысқа қашықтығы мен жеткілікті жайлылықтың болмауы оларды тиімсіз көлікке айналдырар еді. Соғыстан кейін үш кеме тек қысқа ғана уақытқа белсенді қызметте болды. Огайо 1919 жылғы қаңтарда, Миссури 1919 жылғы қыркүйекте және Мэн 1920 жылғы мамырда қызметтен босатылды. Барлық үш кеме металл тескіштерге сатылды, Мэн және Миссури 1922 жылғы қаңтарда, ал Огайо 1923 жылғы наурызда оларға қосылды.
After Maine and Missouri entered service, they were assigned to the North Atlantic Fleet, while Ohio, built on the West Coast of the United States, was instead sent to serve as the flagship of the Asiatic Fleet based in the Philippines. In April 1904, a turret fire killed 36 men aboard Missouri, but the quick action of three men prevented the fire from reaching the magazines and destroying the ship, for which they were awarded the Medal of Honor. In 1907, Ohio returned from the western Pacific and joined her sisters in what was now the Atlantic Fleet. During this period, Maine served as the flagship of the Atlantic Fleet until she was relieved in April 1907. In December 1907, the three ships and the other battleships in the Atlantic Fleet steamed out of Hampton Roads, Virginia, at the start of the cruise of the Great White Fleet. The fleet steamed south, around South America and back north to the US west coast. Maine was detached owing to her excessive use of coal along with the battleship Alabama; the two ships continued the journey independently and on a greatly shortened itinerary. The rest of the ships then crossed the Pacific and stopped in Australia, the Philippines, and Japan before continuing on through the Indian Ocean. They transited the Suez Canal and toured the Mediterranean before crossing the Atlantic, arriving bank in Hampton Roads on 22 February 1909 for a naval review with President Theodore Roosevelt. Over the following six years, the ships had fairly uneventful careers. Missouri spent most of the time out of active service, only recommissioning for summer training cruises with midshipmen from the US Naval Academy. In 1914, Ohio was sent to Mexican waters to protect American interests in the country during the Mexican Revolution. After the United States entered World War I by declaring war on Germany on 6 April 1917, all three ships were used to train naval recruits for the expanding wartime fleet. Following the German surrender in November 1918, Missouri was used to ferry American soldiers back from France, though the other two vessels were not so employed, since their short range and lack of sufficient accommodations would have made them inefficient transports. The three ships remained in active service only very briefly after the war. Ohio was decommissioned in January 1919 and Missouri and Maine followed in September 1919 and May 1920, respectively. All three ships were sold for scrap, with Maine and Missouri going to the breakers' yard in January 1922 and Ohio joining them in March 1923.