Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық "Жарамсыз" класты ұшақ тасушы кемелер

Кіріспе

Британдық авианосецтер класы

«Имплакабель» класындағы авианосецтер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз күштері үшін салынған екі авианосецтен тұрады. Олар бұрынғы кемелерге қарағанда жылдамырақ болды және көбірек ұшақтарды тасымалдады. 1944 жылы құрылысы аяқталғаннан кейін оларға Жеке флотқа (Home Fleet) кіруге тапсырыс берілді және Норвегиядағы нысаналарға, сондай-ақ неміс линкоры «Тирпицке» шабуыл жасады. Кейін олар Британдық Тынық мұхиты флотына (БТФ) қосылды. «Имплакабель» Тынық мұхитына барған алғашқы кеме болды және жолда жапондықтар бақылауындағы Суматрадағы мұнай өңдеу зауыттарына шабуыл жасады. Ол 1945 жылдың наурыз-сәуір айларында Окинаваға шабуыл жасаған «Мұзтау» (Iceberg) операциясына қатысты. Екінші кеменің Тынық мұхитына келуі жөндеу жұмыстарына байланысты кешікті, ол маусым айынан бастап ғана жапондықтарға қарсы операцияларға қатысты. Апалы-сіңлілі кемелер шілде және тамыз айларында Жапон аралдарына жасалған шабуылдарға қатысты. «Индефатигебл» BТФ-тің көп бөлігі тамыздың басында қосымша операцияларды дайындау үшін кері қайтқаннан кейін операцияларын жалғастыруға таңдалған жалғыз авианосец болды. Жапонияның ресми капитуляциясынан кейін «Имплакабель» одақтас әскерлерін және соғыс тұтқындарын жыл соңына дейін Австралия мен Канадаға тасымалдады. Апалы-сіңлілі кемелер 1946 жылы елдеріне оралды; «Индефатигебл» әскерлерді тасымалдау үшін жыл бойы пайдаланылды, содан кейін 1947 жылы резервке жіберілді, ал «Имплакабель» Жеке флот үшін оқу авианосеціне айналды. «Индефатигебл» оқу кемесіне айналдырылып, 1950 жылы Жеке флотпен қызмет ету үшін қайта жандандырылды. «Имплакабель» сол жылы резервке жіберілді және 1952 жылы оқу кемесіне айналдырылды. Апалы-сіңлілі кемелерді 1950 жылдардың ортасында жаңғырту жоспарланған, бірақ олардың алдындағы авианосецті жаңғырту тым қымбат және ұзаққа созылғандықтан, жаңғырту тоқтатылды. Апалы-сіңлілі кемелер 1954 жылы қызметтен шығарылды және 1955–1956 жылдары металл тескілеуге сатылды.

Негізгі мәліметтер мен сипаттама

Implacable класы 1938 жылғы Әскери-теңіз бағдарламасы үшін Illustrious класының ұшақ тасымалдауышының жетілдірілген нұсқасы ретінде құрылды, бірақ Екінші Лондондық Әскери-теңіз келісімінде рұқсат етілген тоннаждың шегінде қалып отырды. Бастапқы өзгеріс – тасымалдаушылардың жылдамдығын кеміндегісін қамтамасыз ету үшін төртінші бу турбинасы мен оған сәйкес винт бұрандасын қосу қажет болды. Машиналардың қосымша салмағын өтеу үшін ангар палубасы мен ангардың соңғы бөліктеріндегі броняның қалыңдығы азайтылды. Сонымен қатар, Кеме құрылысының директоры (DNC) төменгі ангарда қосымша он екі ұшақ (барлығы 48) тасымалдауға арналған Illustrious дизайнының (Design D) басқа модификациясын жасап жатты, бұл бастапқы дизайнның қосымша машиналарын одан да көп броняны құрбан ету арқылы енгізуді көздейді. Ангардың биіктігі бастапқыда жаңа Fairey Albacore торпедалық бомбалаушысын орналастыру үшін жоғарғы ангарда 13 фут (4 м), ал биік амфибиялық ұшақтарды орналастыру үшін төменгі ангарда 16 фут (5 м) болуы жоспарланған, бірақ саясаттағы кейінгі өзгеріс жоғарғы ангардың биіктігін 14 футқа (4 м) көтерді. Design D 1938 жылдың 2 тамызында Адмиралтейство кеңесіне ұсынылып, 17 қарашада бекітілді. 1939 жылдың сәуір айында төменгі ангардың биіктігі ангардың қабырғалық бронясын қалыңдату үшін 14 футқа дейін төмендетілді және ангарда амфибияларды тасымалдау туралы идеядан бас тартты. Implacable класының кемелерінің жалпы ұзындығы 766 фут (233 м), су сызығындағы ұзындығы 730 фут (223 м) болды. Олардың ені су сызығында 95 фут (29 м) және толық жүктемеде 29 фут (9 м) суға бату тереңдігі болды. Кемелердің салмағы артық болды және толық жүктемеде ығыстырды. Олардың экипажы 1945 жылы шамамен 2300 офицер мен сарбаздан тұрды. Толық жүктемедегі метацентрлік биіктігі жеңіл жүктемеде 4,06 фут (1 м), ал толық жүктемеде 6,91 фут (2 м) болды. Кемелерге төрт Парсонс бу турбинасы орнатылған, олардың әрқайсысы сегіз Адмиралтейство 3 барабанды қазандықтан бу алатын бір валды қозғалтты. Турбиналардың жалпы қуаты , максималды жылдамдыққа жетуіне жеткілікті болды. Теңіз сынақтарында кемелер жылдамдыққа жетті. Implacable класының кемелері максималды 766 тонна отын майын тасымалдады, бұл оларға жылдамдығында қашықтыққа қанағаттандырды. Тұтқыштар, апаттық тосқауылдар, ұшақ катапульті және лифттер 766 тонна салмаққа дейін ұшақтарды қабылдауға арналған. Тасымалдаушылардың мұрт жағындағы қондыруды тоқтатуға арналған тоғыз тұтқыр кабельдері орнатылған, олар кеме мұрт жағына қонған ұшақтардың соқтығысуын болдырмау үшін үш апаттық тосқауылмен толықтырылды. Артқы ұшу палубасына зақым келген жағдайда Implacable класының кемелері ұшақтардың мұрттан қонуына мүмкіндік беру үшін үш қосымша алдыңғы тұтқыр кабельдермен жабдықталған. Бір BH3 гидравликалық катапульті ұшу палубасының алдыңғы бөлігіне 20 000 фунт салмақтағы ұшақтарды ұшыруға орнатылған, ал жеңіл ұшақтарды ең жоғары жылдамдықпен ұшыруға болады. Кемелер орта сызықта екі лифтпен жабдықталған, олардың алдыңғысы тек жоғарғы ангарды қызмет көрсетті, ал артқы лифт екі ангарды да қызмет көрсетті. Жоғарғы ангардың ұзындығы 458 фут (140 м), ал төменгі ангардың ұзындығы 208 фут (63 м) болды, екеуінің де ені 62 фут (19 м) тең болды. Екі ангардың биіктігі 14 фут болды, бұл Lend Lease Vought F4U Corsair истребительдерін, сондай-ақ соғыстан кейінгі көптеген ұшақтар мен тікұшақтарды сақтауға мүмкіндік бермеді. Өрт болған жағдайда жоғарғы ангарды екі өртке қарсы пердемен, ал төменгі ангарды бір өртке қарсы пердемен бөлуге болады. Хангарларда 48 ұшақ орналасуға арналған, тұрақты палубалық тұрақ 81 ұшаққа дейін орналасуға мүмкіндік берді. Осы қосымша ұшақтарды қолдауға қажетті экипаж, техникалық қызметкерлер және жабдықтар төменгі ангарда орналастырылды. Кемелерге ұшаққа шамамен бес рет ұшуға жеткілікті мөлшерде бензин берілді.

The Implacable class had its origin as an improved version of the Illustrious class aircraft carriers for the 1938 Naval Programme while still remaining within the available from the tonnage allowed by the Second London Naval Treaty. The initial change was to increase the carriers' speed to no less than which required the addition of a fourth steam turbine and associated propeller shaft. Offsetting the additional weight of the machinery meant reductions in armour thicknesses in the hangar deck and the bulkheads at the ends of the hangar. At the same time the Director of Naval Construction (DNC) was developing a different modified Illustrious design (Design D) to carry an additional dozen aircraft (a total of 48) in a lower hangar that also incorporated the additional machinery of the initial design with the sacrifice of even more armour. Hangar height was initially planned as 13 feet (4 m) in the upper hangar to accommodate the new Fairey Albacore torpedo bomber and 16 feet (5 m) in the lower hangar to accommodate taller amphibious aircraft, but a later change in policy raised the upper hangar height to 14 feet (4 m). Design D was submitted to the Board of Admiralty on 2 August 1938 and approved on 17 November. In April 1939 the lower hangar's height was reduced to 14 feet to compensate for the thickening of the hangar side armour to and the idea of carrying amphibians in the hangar was abandoned. The Implacable class ships were 766 feet (233 m) long overall and 730 feet (223 m) at the waterline. Their beam was 95 feet (29 m) at the waterline and they had a draught of 29 feet (9 m) at deep load. The ships were significantly overweight and displaced at deep load. Their complement was approximately 2,300 officers and enlisted men in 1945. They had metacentric heights of 4.06 feet (1 m) at light load and 6.91 feet (2 m) at deep load as completed. The ships were fitted with four Parsons geared steam turbines, each driving one shaft using steam supplied by eight Admiralty 3 drum boilers. The turbines were designed to produce a total of , enough to give them a maximum speed of On their sea trials, the ships reached speeds of with The Implacable class carried a maximum of of fuel oil which gave them a range of at The arrestor cables, crash barricades, aircraft catapult and lifts were designed to handle aircraft up to in weight. The carriers were fitted with nine arrestor cables aft that were designed to stop landing, at speeds of up to They were backed up by three crash barricades to prevent landing aircraft from crashing into aircraft parked on the ship's bow. In case of damage to the rear flight deck, the Implacable class ships also mounted three additional forward arrestor cables to permit aircraft to land over the bow. A single BH3 hydraulic catapult was fitted on the forward part of the flight deck to launch 20,000 pound aircraft at ; lighter aircraft could be launched at a maximum speed of The ships were equipped with two lifts on the centreline, the forward of which measured and served only the upper hangar, and the aft lift which served both hangars. The upper hangar was 458 feet (140 m) long and the lower hangar was 208 feet (63 m) long; both had a uniform width of 62 feet (19 m). Both hangars had a height of only 14 feet which precluded storage of Lend Lease Vought F4U Corsair fighters as well as many post war aircraft and helicopters. In case of fire the upper hangar could be divided by two fire curtains and the lower hangar had one fire curtain. Designed to stow 48 aircraft in their hangars, the use of a permanent deck park allowed the Implacable class to accommodate up to 81 aircraft. The crewmen, maintenance personnel and facilities needed to support these additional aircraft were housed in the lower hangar. The ships were provided with of petrol, only enough for approximately five sorties per aircraft.

Қару-жарақ, электроника және бронь

Кемелердің негізгі қару-жарағы сегіз RP 10 Mk II** қос пулемет мұнарасында орналасқан он алты QF Mark II қос мақсатты зеңбірек болды, корпустың әр жағында төрт-төрт мұнарадан. Illustrious класындағы кемелерден айырмашылығы, зеңбірек мұнараларының шатырлары жазық және ұшу палубасымен бір деңгейде болды. Зеңбіректің максималды атыс қашықтығы +45° бұрышта 41000 фут (12497 м) құрады. Жеңіл әуе шабуылына қарсы қорғанысқа бес сегіздік установкадағы QF 2 фунт (“пом-пом”) зеңбіректері кірді: екеуі аралдың алдында, біреуі аралдың артқы бөлігінде және екісі корпустың сол жағында. Сонымен қатар корпустың сол жағында бір төрттік 2 фунт установкасы орнатылған. 2 фунт зеңбіректің максималды атыс қашықтығы белгісіз. Екі кемеде де шамамен алты жүзден астам Оерликон 20 мм автопулеметтері әртүрлі конфигурацияда – жеке және жұп установкаларда орнатылған. 1945 жылы Британдық Тынық мұхиты флотына қосылғанға дейін Implacable кемесіне тағы екі төрттік “пом-пом” установкасы қосылды. Соғыстан кейін Оерликон зеңбіректерінің бір бөлігі Бофорс зеңбіректерімен ауыстырылды. 1946 жылдың сәуір айында әрбір кемеде 11–12 Бофорс және 19–30 Оерликон зеңбірегі болды. 4,5 дюймдік зеңбіректер төрт Mk V* (M) атыс басқару директоры арқылы басқарылды, әрқайсысы 285 типті зеңбірек радарымен жабдықталған. Екі директор ұшу палубасында, аралдың алдында және артында орналасқан, үшіншісі аралда, түтін құбырының артында, ал төртіншісі корпустың сол жағында, ұшу палубасының астында болды. Әр директор өз деректерін зеңбірек атуын есептеу үшін АА атыс басқару жүйесіне жіберді. Әр “пом-пом” зеңбірегі тек 282 типті зеңбірек радары бар Mk IV директорымен жабдықталған. Implacable класындағы кемелердің радарлық жабдықтары туралы толық мәліметтер жарияланған көздерде кеңінен қолжетімді емес. Олар көпірдің үстінде 277 типті беттік іздеу/биіктік табу радарымен және алдыңғы мачтада 293 типті нысананы көрсету радарымен жабдықталған. Кемелерде, Illustrious класындағы тасымалдаушыларға соғыстың соңында орнатылған радарларға сүйене отырып, 279 және 281B типті ерте ескерту радарлары болған болуы мүмкін. Implacable класындағы кемелердің ұшу палубасы бронямен қорғалған. Ангарлардың шеттері 2 дюймдік қалқандармен қорғалған. Су сызығындағы броньды белдеу қалыңдығы белгілі, бірақ ол кеменің орталық бөлігін ғана қамтыды, брондалған цитадельді құрайды. Белдеу алдыңғы және артқы бөліктерде 1,5–2 дюймдік көлденең қалқандармен жабылған. Су асты қорғаныс жүйесі Illustrious класында қолданылған сұйық және ауа толтырылған бөліктердің қабатты жүйесі болды және жарылғыш зарядқа төтеп бере алады деп есептелді. 4,5 дюймдік зеңбіректерге арналған патрондар брондалған цитадельдің сыртында орналасқан және 2–3 дюймдік шатырлармен, 4,5 дюймдік қабырғалармен және 1,5–2 дюймдік ұштарымен қорғалған.

The ships' main armament consisted of sixteen QF Mark II dual purpose guns in eight powered RP 10 Mk II** twin gun turrets, four in sponsons on each side of the hull. Unlike the Illustrious class ships, the roofs of the gun turrets were flat and flush with the flight deck. The gun had a maximum range of at an elevation of +45° and a ceiling of 41000 feet (12497 m). Their light anti aircraft defences included five octuple mounts for QF 2 pounder ("pom pom") anti aircraft guns, two on the flight deck forward of the island, one on the aft part of the island and two in sponsons on the port side of the hull. A single quadruple 2 pounder mount was also fitted on the port side of the hull. The 2 pounder gun had a maximum range of The two ships were also fitted with approximately sixty Oerlikon 20 mm autocannon in varying numbers of single and twin gun mounts. Two additional quadruple "pom pom" mounts were added to Implacable before she joined the British Pacific Fleet in 1945. After the war, more Oerlikons were exchanged for Bofors guns. By April 1946, the sisters had 11–12 Bofors guns and 19–30 Oerlikons each. The 4.5 inch guns were controlled by four Mk V* (M) fire control directors, each mounting a Type 285 gunnery radar. Two of the directors were positioned on the flight deck, one each fore and aft of the island, a third was on the island, aft of the funnel, and the fourth director was on the port side of the hull, below the flight deck. Each director sent its data to a Fuze Keeping Clock AA fire control system for gunnery calculations. Each "pom pom" was provided with its own Mk IV director that carried a range only Type 282 gunnery radar. The specifics of the Implacable class ships' radar suite is not readily available in published sources. They were fitted with the Type 277 surface search/height finding radar on top of the bridge and a Type 293 target indicator radar on the foremast. The ships probably carried Type 279 and Type 281B early warning radars, based on the radars fitted aboard the Illustrious class carrier late in the war. The Implacable class ships had a flight deck protected by of armour. The ends of the hangars were protected by 2 inch bulkheads

The waterline armour belt was thick, but only covered the central portion of the ship to form the armoured citadel. The belt was closed by 1.5 to 2 inch transverse bulkheads fore and aft. The underwater defence system was a layered system of liquid and air filled compartments as used in the Illustrious class and was estimated to be able to resist a explosive charge. The magazines for the 4.5 inch guns lay outside the armoured citadel and were protected by 2 to 3 inch thick roofs, 4.5 inch sides and 1.5 to 2 inch ends.

Жоспарланған жаңғырту

Екі Implacable кемесі 1953–55 жылдары жаңғыртуға жоспарланған, ал Implacable кемесі Victorious кемесінен кейін жаңғыртылатын болды. Штабтық талаптардың жобасы 1951 жылдың шілдесінде жасалды. Бұл жобаға екі ангарды бір 5 метрлік (17 фут) ангарға біріктіру, ұшу палубасын және ұшақтарды басқару жабдықтарын нығайту, лифттерді кеңейту, ангар мен ұшу палубасы арасындағы галерея палубасын қосымша персоналды орналастыру үшін салу, бу катапульттерін орнату және авиациялық отын қоймасын ұлғайту кірді. 1951 жылдың қазанында Victorious кемесінің жаңғыртуын аяқтау күні алғашқы бағаланған 1954 жылғы сәуірден бір жылға кешікті. Implacable кемесінің жаңғыртуы 1953 жылдың сәуірінде басталып, 1956 жылы аяқталу жоспарланған, бірақ кемежай директоры екі крейсердің және басқарылатын зымыранды сынақ кемесі RFA Girdle Ness кемесінің жаңғыртуы кешіктірілмесе, қолданыстағы кестеге сәйкес оны 1955 жылдың сәуірінен бұрын бастау мүмкін емес екенін көрсетті. Әскери-теңіз күштерінің бақылаушысы қайта құрудың уақытын және құнын қысқартуға болатынын сұрады, бірақ ең аз өзгерістер құрылымдық өзгерістерді қажет ететіндіктен ең қымбатқа бағаланды. Бақылаушы кемежай директорына 1953 жылдың маусымынан 1956 жылдың желтоқсанына дейін Implacable кемесін қайта құруды жоспарлауға бұйрық берді, тіпті ол кейіннен шектеулі жаңғыртудың да бастапқы жоспардың үштен біріне жуық құрылымдық жұмысты қажет ететінін және білікті жұмысшылардың жетіспеушілігі (жеке Victorious үшін де жеткіліксіз) екі кемедегі жұмысты кешіктіретінін айтты. Құрылымдық жұмыстың көлемін азайту үшін қазандықтарды ауыстыру талабы алынып тасталды және кемеге әзірлену үстіндегі жүйелердің орнына қолданыстағы радарлар орнатылды. 1952 жылдың қаңтарында кеменің жаңа қару-жарағы алты екі зеңбірекпен жабдықталған 3"/70 және үш алты зеңбірекпен жабдықталған Bofors зеңбірегі деп бекітілді. Бес айдан кейін Әскери-теңіз министрлігі Victorious кемесі соңғы жаңғыртылатын кеме болады деп шешті, себебі тәжірибе көрсеткендей, бұл процесс күткеннен ұзаққа созылып, қымбатқа түседі.

The two Implacables were tentatively scheduled to be modernised in 1953–55 with Implacable following Victorious. The draft Staff Requirements were drawn up in July 1951. This included combining the two hangars into a single 17 feet (5 m) hangar, strengthening the flight deck and aircraft handling equipment to deal with aircraft, enlarging the lifts to , adding a gallery deck between the hangar and the flight deck to accommodate the additional personnel required, the addition of steam catapults, and the increase of her aviation fuel stowage to Other desired improvements were new boilers to increase her endurance, more space for the latest radars, and the replacement of her anti aircraft armament with the British version of the 3"/70 Mark 26 gun and sextuple mounts for the Bofors guns. By October 1951, the estimated completion date for Victoriouss modernisation was already a year past the initial estimate of April 1954. Implacable was scheduled to begin her modernisation in April 1953 for completion in 1956, but the Director of Dockyards pointed out that existing schedules prevented her from beginning any earlier than April 1955 unless the modernisations of two cruisers and the guided missile test ship RFA Girdle Ness were delayed. The Controller of the Navy asked if the time and cost of the reconstruction could be reduced, but the minimum modifications were the most expensive as they involved structural alterations. The Controller ordered the Director of Dockyards to plan for rebuilding Implacable between June 1953 and December 1956 even after the latter protested that even a limited modernisation would require about three quarters of the structural work of the original plan and that the shortage of skilled workers (already insufficient for Victorious by herself) would delay work on both ships. In order to reduce the amount of structural work, the requirement to replace the boilers was cancelled and the ship would receive existing radars instead of systems then still under development. In January 1952, the ship's new armament was finalized at six twin gun 3"/70 mounts and three sextuple Bofors mounts. Five months later the Admiralty decided that Victorious would be the last fleet carrier modernised as experience showed that the process would take longer and cost more than was practicable.

Кемелер

+ Құрылыс деректері Атауы Салушы Құрылысы басталған күні: Fate Fairfield Shipbuilding and Engineering Co., Govan, Scotland21 наурыз 193910 желтоқсан 194228 тамыз 1944Мақұлданбаға сатылған, 27 қазан 1955John Brown & Co., Clydebank, Scotland3 қараша 19398 желтоқсан 19423 мамыр 1944Мақұлданбаға сатылған, қыркүйек 1956

Құрылыс және қызмет көрсету

Бастапқыда екі кеме жоспарланған, бірақ 1938 жылғы Теңіз бағдарламасына бір ғана авиатасымалдағыш кірді, екіншісі үкімет тарапынан бір жылға кешіктірілді. Салынып жатқанда, кемелердің алдыңғы лифті кеңейтіліп, Hawker Sea Hurricane және Supermarine Seafire-дің алғашқы үлгілері сияқты бүктелмейтін ұшақтарды қабылдауға мүмкіндік берді. Ұшу палубасы алдыңғы лифтпен қатар кеңейтілді, сынықтардан қорғау және әрқайсысы өз су өткізбейтін бөлімінде орналасқан жеті дизель генераторы қосылды. Бұл өзгерістер кемелердің толық жүктеме кезіндегі суыруын арттырды. Қазан айының соңында авиатасымалдағышқа Seafire ұшақтары келді және ол Норвегия жағалауындағы «Атлетика» операциясына қатысып, төрт соғыс кемесі мен екі сауда кемесін батырып, неміс суасты қайығына зақым келтірді. Қараша және желтоқсан айларында «Имплакабель» мина қою операцияларын әуеден қамтамасыз етіп, Норвегия жағалауындағы неміс кемелеріне шабуыл жасады. 15 желтоқсанда ол BPF-ке ауысуға дайындық жұмыстарын Роситте бастады, бұл оның жеңіл зениттік қаруларын күшейтуді де қамтыды. 1945 жылдың 10 наурызында кемеге 81 ұшақ (48 Seafire, 12 Firefly және 21 Grumman TBF Avenger торпедолық бомбалаушы) орналастырылды, бұл сол кезге дейін британдық авиатасымалдағыштағы ең көп ұшақ саны болды. Басқа авиатасымалдағыштармен жұмыс істегеннен кейін, кеме 6 шілдеде 1-ші ACS тобымен бірге Жапонияның Хонсю аралынан он күннен кейін 38-ші топтың американдық авиатасымалдағыштарымен кездесу үшін шықты. Британдық авиатасымалдағыштар 17 шілдеде Хонсюдағы жапондық нысаналарға қарсы ұшуды бастады, ал 11 тамызда аймақтан кетуге дейін 1000-нан астам ұшу жасады. Ол 24 тамызда Сиднейге келді және жылдың қалған бөлігін одақтас әскери тұтқындар мен сарбаздарды Австралия мен Канадаға қайтарумен өткізді. 1946 жылдың қаңтарында ол өзінің бауыры «Индефатигебл» және басқа да бірнеше кемелермен бірге Австралия мен Жаңа Зеландияға бірнеше рет портқа барды. Кеме 3 маусымда Сиднейде үйге оралуға дайындалып, үй флотының палубалық оқу-жаттығу кемесі болды. «Индефатигебл» әлі де сынақтарды жүргізіп жатқанда, де Хавиланд Москито 1944 жылдың 25 наурызында кемеге қонды. Бұл екі қозғалтқышты ұшақтың авиатасымалдағышқа алғаш рет қонғаны болды. Кемеде жұмыс істегеннен кейін, ол 1944 жылдың шілде айының басында Seafire, Firefly және Barracuda ұшақтарынан тұратын әуе тобымен үй флотына тағайындалды. 17 шілдеде ол «Маскот» операциясына қатысты, бұл Тирпицке жасалған шабуыл болды, бірақ неміс түтін экрандары салдарынан сәтсіз аяқталды. Келесі айда «Индефатигебл» ұшақтары мина қою операцияларын әуеден қамтамасыз етіп, Норвегиядағы нысаналарға шабуыл жасады. Ол сондай-ақ тамыз айының соңында Тирпицке, «Гудвуд» операциясына шабуыл жасады, бірақ соғыс кемесіне елеулі зақым келтіре алмады. «Индефатигебл» қараша айында BPF-ке тағайындалды және ол 10 желтоқсанда Сейлонның Коломбо қаласына келді, онда ол 1-ші ACS тобына қосылды. BPF басқа кемелерімен бірге 1945 жылдың қаңтарында Суматрадағы мұнай өңдеу зауыттарына шабуыл жасады («Лентил» және «Меридиан» операциялары), содан кейін Тынық мұхитындағы операцияларға дайындалу үшін Сиднейге бет бұрды. Кемеге келтірілген залал аз болды және ұшу палубасы отыз минуттан кейін қайта іске қосылды. Окинава алынғаннан кейін, BPF 7 маусымда Сиднейге оралды. «Индефатигебл» операцияға қайта қосылуды кешіктірді, өйткені оның машиналарын жөндеу қажет болды. Ол 12 шілдеде Манустан шығып, сегіз күннен кейін Жапония жағалауына жетті. Оның ұшақтары 24 шілдеде Ішкі теңіздегі нысаналарға шабуыл жасай бастады. BPF-тің көпшілігі 10 тамызда Қышу аралдарын басып алуға дайындық үшін «Олимпиада» операциясына дайындық үшін жоспарланғандай кері қайтты, бірақ «Индефатигебл» және басқа бірнеше кеме операциялар соңында Ұлыбританияны білдіру үшін қалды. Кеме ұшақтары 13 және 15 тамызда ұшуға шықты. Соңғы рет оның Seafire ұшақтары он екі Mitsubishi A6M Zero ұшағынан сегізін түсірді, ал біреуін жоғалтты және Avenger ұшағының пулеметшісі тағы бір жапон ұшағын түсірді. Отты тоқтату туралы келісімге қол қойылғаннан кейін, оның ұшақтары CAP ұшуын жалғастырды және одақтас әскери тұтқындарды іздеу үшін барлау миссияларын орындады. «Индефатигебл» 18 қыркүйекте Сиднейге келді және 15 қарашаға дейін созылған жай ғана жөндеу жұмыстарын бастады. Австралия мен Жаңа Зеландияда турнеден кейін ол 1946 жылдың 15 наурызында Спитхедке келді, онда ол 1900-ден астам жолаушыны тасымалдау үшін қайта жабдықталды. Ол жылдың қалған бөлігінде Австралия, Цейлон, Сингапур және Америкаға әскерлерді тасымалдады, содан кейін 1947 жылдың басында резервке орналастырылды. Кеме оқу кемесі ретінде пайдалануға арналған және 1950 жылы үй флотының оқу эскадрильясында қызмет етуге қайтадан тапсырылды. 1954 жылдың қазанында Роситте қызметінен босатылып, 1955 жылдың маусымда Гарелохқа сүйретілді. «Индефатигебл» 1956 жылдың қыркүйегінде металл тескіштерге сатылып, кейіннен бөлшектелді.

Two ships were originally planned, but only one carrier was included in the 1938 Naval Programme as the other was delayed a year by the government. While under construction, the ships had their forward lift enlarged to take non folding aircraft like the Hawker Sea Hurricane and the early models of the Supermarine Seafire, the flight deck was widened abreast the forward lift, splinter protection was added as were seven diesel generators, each in their own watertight compartment. All these changes increased the ships' displacement by at deep load. In late October, the carrier's Seafires arrived and she participated in Operation Athletic off the Norwegian coast, sinking four warships and two merchant ships and damaging a German submarine. In November and December, Implacable provided air cover for minelaying operations and attacked German shipping off the Norwegian coast. On 15 December she began a refit at Rosyth preparatory to her transfer to the BPF, which included augmenting her light AA armament. When the refit was completed on 10 March 1945, the ship embarked an enlarged air wing with 81 aircraft (48 Seafires, 12 Fireflies, and 21 Grumman TBF Avenger torpedo bombers), the largest number of aircraft aboard a British carrier up to that time. After working up with the other carriers, the ship sailed with the 1st ACS on 6 July to rendezvous with the American carriers of Task Force 38 off the Japanese home island of Honshu ten days later. The British carriers began flying sorties against Japanese targets on Honshu on 17 July and Implacables aircraft, before departing the area on 11 August to replenish, flew over 1,000 sorties. She arrived at Sydney on 24 August and spent most of the rest of the year ferrying Allied prisoners of war and soldiers back to Australia and Canada. In January 1946, together with her sister Indefatigable and several other ships, she made a number of port visits in Australia and New Zealand. The ship was refitted in Sydney in preparation for her return home on 3 June where she became the deck landing training carrier for the Home Fleet. While Indefatigable was still conducting builder's trials, a de Havilland Mosquito landed aboard on 25 March 1944, piloted by Lieutenant Eric Brown. This was the first landing by a twin engined aeroplane on a carrier. After working up the ship was assigned to the Home Fleet in early July 1944 with an air group of Seafires, Fireflies and Barracudas. On 17 July, she participated in Operation Mascot, an attack on Tirpitz that was foiled by German smoke screens. The following month, Indefatigables aircraft provided air cover to minelaying operations and attacked targets in Norway. She was also assigned to a series of attacks on Tirpitz, Operation Goodwood, in late August which failed to significantly damage the battleship. Indefatigable was assigned to the BPF in November and she arrived in Colombo, Ceylon, on 10 December where she joined the 1st ACS. Together with the other carriers of the BPF, she attacked oil refineries in Sumatra in January 1945 (Operation Lentil and Operation Meridian) before sailing to Sydney to prepare for operations in the Pacific. Damage to the ship was minimal and the flight deck was back in operation thirty minutes later. After Okinawa had been secured, the BPF arrived back at Sydney on 7 June and Indefatigable was delayed rejoining operations as she required repairs to her machinery. She departed Manus on 12 July and reached the coast of Japan eight days later. Her aircraft began attacking targets in the Inland Sea on 24 July. Most of the BPF withdrew as planned on 10 August to prepare for Operation Olympic, the invasion of Kyushu scheduled for November, but Indefatigable and several other ships remained to represent Britain at the end of operations. The ship's aircraft flew missions on 13 and 15 August; during the last of these missions, her Seafires shot down eight of twelve Mitsubishi A6M Zeros while losing one of their own and an Avenger gunner shot down another Japanese aircraft. After the ceasefire, her aircraft continued to fly CAP and flew reconnaissance missions looking for Allied prisoners of war. Indefatigable arrived at Sydney on 18 September and began a leisurely refit that lasted until 15 November. After touring Australia and New Zealand, she arrived at Spithead on 15 March 1946 where she was modified to accommodate over 1,900 passengers. She ferried troops to and from Australia, Ceylon, Singapore and America for the rest of the year before being placed in reserve at the beginning of 1947. The ship was modified for use as a training ship and recommissioned in 1950 for service with the Home Fleet Training Squadron. She was decommissioned at Rosyth in October 1954 and towed to Gareloch in June 1955 where she was listed for disposal. Indefatigable was sold for scrap in September 1956 and subsequently broken up.