Георг Мажор: Немец лютерандық теологы (1502-1574)

Кіріспе

Неміс лютерандық теолог (1502–1574)

Георг Майор (25 сәуір 1502 – 28 қараша 1574) – протестанттық реформация кезеңіндегі лютерандық теолог.

Өмір

Майор 1502 жылы Нюрнбергте дүниеге келді. Тоғыз жасында Виттенбергке жіберіліп, 1521 жылы сол қаладағы университетке түсті. Ол Мартин Лютер мен Филип Меланхтонның шәкірті болды, екіншісі оған ерекше ықпал етті. 1529 жылы Круцигер Виттенбергке оралғанда, Майор Магдебургтегі Иоганнис мектебінің ректоры болып тағайындалды, бірақ 1537 жылы Виттенбергтегі сот уағыздаушысы болды және Мартин Лютер оны дін қызметкері етіп бекітті. Ол 1541 жылы теологиядан дәріс оқуды бастады. 1545 жылы ол теология факультетіне қабылданды, ал оның беделі соншалықты артты ki, келесі жылы сайлаушы оны Регенсбург конференциясына жіберді, онда ол тез арада Бутцердің тұлғасына ғашы болды. Филипп Меланхтон сияқты, ол Шмалкальд соғысының апатты аяқталуынан бұрын қашып, Магдебургте пана тапты. 1547 жылдың жазында Виттенбергке оралып, сол жылы Мерзебургте кафедралық бақылаушы болды, бірақ келесі жылы университеттегі қызметін қайта бастады. Аугсбург келісімдері талқылауларында ол Меланхтонның бастапқыда оған қарсы шығып, кейін жаңсаққа түсуіне қатысты. Бұл көзқарасы Аугсбург келісіміне қарсылардың ашуын тудырды, әсіресе ол өзінің Псальтериумының екінші басылымындағы бірнеше бөлімдерді жойғаннан кейін, онда ол Саксония сайлаушысы Мористің ұстанымын қатты сынаған еді, енді ол Магдебургтен шыққан барлық талас-тартыс тудыратын еңбектерді тыйым салуды сұрады, ал Аугсбург келісіміне қарсы болғандықтары үшін Виттенбергте түрмеге қамалған Торгау уағыздаушыларын айыптады. Оны тіпті Мористен пара алған деп айыптады. 1552 жылы Мельхиор Клингтің ұсынысымен, Аугсбург келісімін жақтаған граф Ханс Георг оны Айслебеннің суперинтенданты етіп тағайындады. Алайда, Мансфельд графтығының православиелік дін қызметкерлері оны дереу Аугсбург келісімін жақтаушы және бейтарап деп күдіктенді, ол өз ұстанымын жұрт алдында қорғауға тырысты, бірақ оның өтініші Майористік дау деп аталатын дауға әкелді. 1552 жылғы Рождествода граф Альбрехт оны сотсыз қуды да, ол Виттенбергке қашып кетті, онда ол профессор және Виттенберг консисториясының мүшесі ретіндегі қызметін қайта бастады. Содан бері ол Виттенберг филиппистерінің маңызды және белсенді мүшесі болды. 1558 жылдан 1574 жылға дейін ол теология факультетінің деканы болды және бірнеше рет университет ректоры болып сайланды. Ол Саксонияда жасырын кальвинизмнің алғашқы жеңілісін көруге жетті, ал оның күйеу баласы Пол Крелл 1574 жылдың мамыр айында Торгауда кальвинизмді жоққа шығарып, Лютер мен Меланхтонның бірлігін мойындаған қағидаларға қол қойды. Ол 1574 жылы Виттенбергте қайтыс болды.

Major was born in Nuremberg in 1502. At the age of nine he was sent to Wittenberg, and in 1521 he entered the university there. He was a student of Martin Luther and Philip Melanchthon, the latter being a particular influence. When Cruciger returned to Wittenberg in 1529, Major was appointed rector of the Johannisschule in Magdeburg, but in 1537 he became court preacher at Wittenberg and was ordained by Martin Luther. He began to lecture on theology in 1541. In 1545 he joined the theological faculty, and his authority increased to such an extent that in the following year the elector sent him to the Conference of Regensburg, where he was soon captivated by the personality of Butzer. Like Philipp Melanchthon, he fled before the disastrous close of the Schmalkald war, and found refuge in Magdeburg. In the summer of 1547, he returned to Wittenberg, and in the same year became cathedral superintendent at Merseburg, although he resumed his activity at the university in the following year. In the negotiations of the Augsburg Interim, he took the part of Melanchthon in first opposing it and then making concessions. This attitude incurred the enmity of the opponents of the Interim, especially after he cancelled a number of passages in the second edition of his Psalterium in which he had violently attacked the position of Maurice, Elector of Saxony, whom he now requested to prohibit all polemical treatises proceeding from Magdeburg, while he condemned the preachers of Torgau who were imprisoned in Wittenberg on account of their opposition to the Interim. He was even accused of accepting bribes from Maurice. In 1552, Count Hans Georg, who favored the Interim, appointed him superintendent of Eisleben, on the recommendation of Melchior Kling. The orthodox clergy of the County of Mansfeld, however, immediately suspected him of being an interimist and adiaphorist, and he tried to defend his position in public, but his apology resulted in a dispute called the Majoristic Controversy. At Christmas, 1552, Count Albrecht expelled him without trial and he fled to Wittenberg, where he resumed his activity as professor and member of the Wittenberg Consistory. Thence forth he was an important and active member in the circle of the Wittenberg Philippists. From 1558 to 1574 he was dean of the theological faculty and repeatedly held the rectorate of the university. He lived long enough to experience the first overthrow of Crypto Calvinism in the Electorate of Saxony, and Paul Crell, his son in law, signed for him at Torgau in May 1574 the articles which repudiated Calvinism and acknowledged the unity of Luther and Melanchthon. He died at Wittenberg in 1574.