Кіріспе
"Қан қарғысы" термині Жаңа Келісімдегі Матай Ізгі хабарынан алынған, Исаның айқышқа шегелеуінен бұрын Пилаттың сотында болған оқиғаларды, соның ішінде яһуди жұртшылығының Исаның өлімі үшін жауапкершілікті қабылдауға дайындығын көрсетеді.
The term "blood curse" refers to a New Testament passage from the Gospel of Matthew, which describes events taking place in Pilate's court before the crucifixion of Jesus, and specifically the willingness of the Jewish crowd to accept liability for Jesus' death.
Интерпретация
Бұл жол басқа Евангелияларда теңдесі жоқ және б.з. 70 жылы Иерусалимнің қирауымен байланысты болуы мүмкін. Немец протестант теологы Ульрих Луц (1938 ж.т.) оны Матай Евангелиясының авторы ойлап тапқан "редакциялық қиял" деп сипаттайды. Кейбір авторлар оны Матайдың яһудилерге қарсы poleмикасының бір бөлігі деп қарастырып, оның ішінде христиандық антисемитизмнің бастауын көреді. Реформаттық дәстүрдегі британдық Жаңа өсиет зерттеушісі, қайтыс болған Грэхам Стэнтонның пікірінше, "Матайдың яһудилерге қарсы poleмикасын христиан азшылығының өзін-өзі анықтаудың бір бөлігі ретінде қарастыру керек, ол өз "анасы" яһуди дінінің қабылдамауы мен жаугершілігін жақсы сезінеді". Говард Кларк Ки былай деп жазды: "Мәттей яһудилерге айтқан ащы сөздері яһудилерге қарсы сезімдерді оятып, көптеген зиян келтірді". Дональд А. Хагнер, пресвитериандық Жаңа өсиет зерттеушісі және теологы, былай деп жазды: "Өкінішке орай, бұл мәлімдеме антисемитизмді тарату үшін қолданылғанын жоққа шығаруға болмайды. Бұл сөздерді әдеби тілде айтқандықтан, 'біздің балаларымыз' деген сіңіріліс оларды Исаның өліміне кінәлі етпейді, тіпті кейінгі ұрпақтың балалары мен яһудилері де кінәлі емес".
Англикандық көзқарастар
Н. Т. Райт, Англикандық Жаңа Келісімнің ғалымы және теологы, былай деп мәлімдеді: «Матай 27.25 («оның қаны бізге және балаларымызға тисін») кейіннен трагикалық және қорқынышты түрде, өзін-өзі «христиандық» антисемитизм деп атайтын жағдайды ақтау үшін пайдаланылуы – оның бастапқы мағынасын ауыр бұрмалау. Ондағы сілтеме, әрине, Иерусалимнің құлауына қатысты». Англикандық теолог Роуэн Уильямс, сол кезде Уэльстің архиепископы, ал жақын арада Кентербери архиепископы болатын, Матай Евангелиясының «Шейлектеу оқиғаларын оқшалауға және Шіркеу тарихын бұрмалаған ең залым және қанды жаңсақ түсіндіру құралына» айналғанын жазды. Евангелисттің өзінің заманында да жалғасып жатқан Құдай халқының арасындағы жарылысқа деген ашуы, яһудилердің көпшілігінің Исаның уағыздауын қабылдамауына деген наразылығы, «халықтың» осы символдық өзін-өзі кінәлауына ұласады. Оның алғашқы оқырмандары оны яһуди ұлтының жаппай кінәсін мойындауы ретінде естіген болуы мүмкін, және олар оны, басқа Жаңа Келісім авторлары сияқты, ұлттың және оның қасиетті жерінің 70 жылындағы римдіктердің ғибадатхананы қиратуы және ұлттың тәуелсіздігінің соңғы іздерін жою сияқты қорқынышты апаттармен байланыстырды. Осы деңгейде оқығанда, қазіргі христиан яһуди кінәсі христианның өзін-өзі түсінуінің маңызды бөлігі болған ғасырлар туралы және ХХ ғасырда осының нәтижесінде туған қасірет туралы ойлана алады.
Қырыққабат
Қасиетті Иоанн Златоуст өзінің Антиохия қауымына, яһуди мерекелерін және оразаларын сақтап жүрген жамағаттарына арнап сегіз уағыз айтты. Осыған наразылық білдіре отырып, ол яһуди дінін және өз қаласындағы синагогтарды сынап, жағымсыз жағдайда бейнеледі. Оның уағыздары дәстүрлі пікір талас форматында жасалған. Қасиетті Тома Аквинскийдің "Катена Ауреа" (1263 ж.) еңбегінде келтірілгендей, Златоуст былай деді: "Мұнда яһудилердің соқыр құмарлығын көріңіз; асығыстығы мен құлқылы құштарлығы оларға көру керек нәрсені көруге кедерілдіреді, олар өздерін өкіндіріп, "Оның қаны біздің үстімізге болсын" дейді және тіпті осы қарғысты өз балаларына да жүктейді. Бірақ, мейірімді Құдай осы үкімді күшін жойды және олардан және олардың балаларынан тәубе еткендерді қабылдады, өйткені Пауыл олардың қатарынан шықты, сондай-ақ Иерусалемде сенген мыңдаған адамдар да олардың арасында болды."
Observe here the infatuation of the Jews; their headlong haste, and destructive passions will not let them see what they ought to see, and they curse themselves, saying, "His blood be upon us", and even entail the curse upon their children. Yet a merciful God did not ratify this sentence, but accepted such of them and of their children as repented; for Paul was of them, and many thousands of those who in Jerusalem believed.