Кіріспе
Неміс, Ресей және Австро-Венгрия империялары арасындағы одақтар 1873-1878 және 1881-1887 жылдары. Үш император лигасы немесе Үш император одағы (Dreikaiserbund) 1873-1887 жылдар аралығында Неміс, Ресей және Австро-Венгрия империялары арасындағы одақ болды. Канцлер Отто фон Бисмарк 1870 жылдан 1890 жылы қызметтен босатылғанға дейін Германияның сыртқы саясатын толыққанды басқарды. Оның мақсаты – күш тепе-теңдігіне негізделген бейбіт Еуропа құру. Бисмарк Австрия-Мажарстан, Франция және Ресейдің бірлесіп Германияны талқандайды деп қауіптенді. Егер олардың екеуі одақтас болса, үшіншісі Германияға тек шамадан тыс талаптарды қабылдаған жағдайда ғана одақтасатын еді. Сондықтан үштіктің екеуімен одақтасу қажет болды. 1873 жылы ол Германия мен Австрияның кайзерлері мен Ресей патшасының одағын – Үш император лигасын құрды. Олар бірлесіп Шығыс Еуропаны бақылап, поляктар сияқты наразылық тудыратын этникалық топтарды бақылауда ұстауға тырысты. Ол Германияның екі көршісінің Балқандағы ықпал аймақтары туралы келісім арқылы бәсекелестігін бейтараптандыруға және Германияның жауы Францияны оқшаулауға бағытталған. Балқан мәселесі одан да қиын болды, ал Бисмарктің шешімі Австрияға батыс аймақтарында, ал Ресейге шығыс аймақтарында басымдық беру болды. Үш императордың бірінші лигасы 1873 жылдан 1878 жылға дейін қолданыста болды. Екіншісі 1881 жылғы 18 маусымда құрылып, үш жылға созылды. Ол 1884 жылы жаңартылды, бірақ 1887 жылы күшін жойды. Екі одақ та Австрия-Мажарстан мен Ресейдің Балқандағы мүдделерінің үнемі қайшылығына байланысты аяқталды. Екінші келісімде Балқанда алдын ала келісімсіз ешқандай аумақтық өзгеріс жасалмауы керек екендігі және Австрия Босния мен Герцеговинаны қалаған кезде қосып алуға құқылы екендігі айтылды; егер одаққа қатыспаған үлкен державамен бір тарап соғысқа түссе, қалған екі тарап достық бейтараптықты сақтауы тиіс еді. Бисмарк 1887 жылғы қайта сақтандыру шарты арқылы Ресеймен байланысты уақытша сақтап қалды, бірақ ол қызметтен босатылғаннан кейін бұл шарт жаңартылмады және франко-ресейлік одақ құрылды.
The League of the Three Emperors or Union of the Three Emperors (Dreikaiserbund) was an alliance between the German, Russian and Austro Hungarian Empires, from 1873 to 1887. Chancellor Otto von Bismarck took full charge of German foreign policy from 1870 to his dismissal in 1890. His goal was a peaceful Europe, based on the balance of power. Bismarck feared that a hostile combination of Austria Hungary, France, and Russia would crush Germany. If two of them were allied, then the third would ally with Germany only if Germany conceded excessive demands. The solution was to ally with two of the three. In 1873 he formed the League of the Three Emperors, an alliance of the Kaisers of Germany and Austria Hungary and the Tsar of Russia. Together they would control Eastern Europe, making sure that restive ethnic groups such as the Poles were kept in control. It aimed at neutralizing the rivalry between Germany's two neighbors by an agreement over their respective spheres of influence in the Balkans and at isolating Germany's enemy, France. The Balkans posed a more serious issue, and Bismarck's solution was to give Austria predominance in the western areas, and Russia in the eastern areas. The first League of the Three Emperors was in effect from 1873 to 1878. A second one was established June 18, 1881, and lasted for three years. It was renewed in 1884 but lapsed in 1887. Both alliances ended because of continued strong conflicts of interest between Austria Hungary and Russia in the Balkans. The second treaty provided that no territorial changes should take place in the Balkans without prior agreement and that Austria could annex Bosnia and Herzegovina when it wished; in the event of war between one party and a great power not party to the treaty, the other two parties were to maintain friendly neutrality. Bismarck was able to temporarily preserve ties with Russia in the Reinsurance Treaty of 1887; but, after his dismissal, this treaty was not renewed, and a Franco Russian alliance developed.
Бірінші келісім (1873)
1873 жылғы 22 қазанда Бисмарк Австрия-Мажарстан, Ресей және Германия монархтары арасында келісім жасасты. Бұл одақ 1815 жылғы Киелі одақты қайта жандандыруға және билеушілерді алаңдатып отырған радикалды идеяларға қарсы бекініс болуға бағытталған. Оған Ресей мен Австрия-Мажарстан 1873 жылғы 6 маусымда қол қойған Шёнбрунн келісімі алдын ала дайындаған.
Саясат
Бисмарк көбінесе Лигаға жетекшілік етті, олар туындаған қиындықтарды бағалап, қатысушы мемлекеттер мен жалпы Еуропа арасындағы күш тепе-теңдігін сақтауға бағытталды. Оның саяси философиясының негізгі қағидасы – қолданыстағы жағдайды сақтау және соғыстан сақтану болды. 1870–1871 жылдардағы Франко-прусс соғысында Германия жеңіске жеткеніне қарамастан, зорлық-зомбылық жаңа мемлекеттің жадында терең із қалдырды, бұл Германияны Францияны ашуға құштар болмауына, бірақ оның күшін шектеуге әрқашан дайын болуына себеп болды. Коалиция пікірінше, Бірінші Интернационал сияқты радикалды социалистік ұйымдар аймақтық тұрақтылық пен үстемдікке төнген маңызды қауіптердің бірі еді. Лига олардың ықпалын кеңейтуге белсенді түрде қарсы тұрды. Лига Шығыс Еуропадағы дағдарысқа да тап болды, онда болгарлық көтеріліс Осман күштерінің зорлықпен жауап беруіне әкелді, бұл өз кезегінде бақылаушы мемлекеттерді үлкен қорқынышқа ұшыратты. Ағылшын сэр Эдвин Пирс көтеріліс туралы баяндамасында қорқынышты зұлматтарды сипаттап, британдықтардың олардың ауқымына таңғалуын көрсетті.
Бірінші таратылу (1878)
Коллектив 1878 жылы Балқандағы аумақтық дауларға байланысты тарап кетті, себебі Австрия-Мажарстан Ресейдің Сербияны қолдауы славян халқындағы өз елдерін қайтаруға ұмтылыс сезімін оятуы мүмкін деп қауіптенді. Ресей билігі де панславизм қозғалысы тым күшті болса, көтеріліс бола қоюынан сескенді.
Қайта өрлеу (18811887)
Берлин келісім-шарты (1878) Ресейді орыс-түрік соғысында қол жеткізген пайдасынан айырылғандай сезіндірді. Алайда, Бисмарк оның еуропалық дипломатиядағы маңызды рөлін ұмытпады. 1881 жылғы 18 маусымда үш императордың ресми одағы жасалды. Ол үш жылға созылды, 1884 жылы Скиерниевицеде жаңаланды, бірақ 1887 жылы күшін жойды. Екі одақ та Балқандағы Австрия-Мажарстан мен Ресей арасындағы келіспеушіліктерге байланысты тоқтатылды. Ресеймен ортақ түсінік сақтау мақсатында Германия 1887 жылы өзара сендіру шартына қол қойды. Ресейліктер бұл шартты қорлаушылық деп есептесе де, және олардың Қара теңіз флотын басқа жерде қолдануына бөгет болса да, 1881 және 1884 жылғы келісімдерде қарастырылған, шетелдік соғыс кемелері үшін жолдың жабылуы, олардың флотын Қара теңізде ұстаудың қажеттілігін жойды.