Канада саяхатшысы Ларри Гроссманның өмірі мен саяси жолы
Larry Grossman (politician)
Ларри Гроссман – канадты саяхатшы, Онтарио провинциясының бұрынғы премьер-министрі. 1975-1987жж. заң шығарушы жиналыста өкілдік етті, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада саясаткері
осы атқа ие тұлғалар
Canadian politician
persons of a similar name
Лоуренс Шелдон "Ларри" Гроссман (2 желтоқсан 1943 – 22 маусым 1997) – Канаданың Онтарио провинциясындағы саясаткер. Ол 1975 жылдан 1987 жылға дейін Заң шығарушы жиналыста прогрессивті консерватор ретінде қызмет етті және Билл Дэвис пен Фрэнк Миллер үкіметтерінде министр болды. Гроссман 1985 жылдан 1987 жылға дейін Онтарио прогрессивті консерваторларының жетекшісі болды.
Lawrence Sheldon "Larry" Grossman, (December 2, 1943 – June 22, 1997) was a politician in Ontario, Canada. He served in the Legislative Assembly as a Progressive Conservative from 1975 to 1987, and was a cabinet minister in the governments of Bill Davis and Frank Miller. Grossman was leader of the Ontario Progressive Conservatives from 1985 to 1987.
Өмірбаян
Торонтода дүниеге келген Гроссман – бұрынғы сақтандыру агенті және жиырма жыл бойы Онтарио провинциялық заң шығару жиналысында Торонтоның орталық аймағын өкілдік еткен Аллан Гроссманның ұлы. Ол Онтарионың соңғы коммунистік провинциялық парламент мүшесі Дж. Б. Салсбергті жеңіп осы мәртебеге ие болған. Гроссманның отбасы поляк еврей тегінен шыққан. Ол Форест Хилл орта мектебін бітіріп, Торонто университеті мен Осгуд Холл құқық мектебінде оқыды. 1969 жылы ол адвокаттыққа қабылданды.
Born in Toronto, Grossman was the son of Allan Grossman, a former insurance agent who had represented a downtown Toronto riding in the Legislative Assembly of Ontario for twenty years after defeating Ontario's last Communist Member of Provincial Parliament, J. B. Salsberg. Grossman's family was of Polish Jewish origin. He attended Forest Hill Collegiate and went to University of Toronto and the Osgoode Hall Law School. He was admitted to the bar in 1969.
Саясат
Гросманның саясатқа алғашқы қадамы 1972 жылғы Торонто қалалық сайлауында жасалды. Ол 11-ауданда кеңесші лауазымына кандидат болды, бірақ Анн Джонстон мен Дэвид Смиттен кейін үшінші орынға табан тіреп, жеңіліске ұшырады. Әкесі зейнетке шыққаннан кейін Гросман 1975 жылғы сайлауда Сент-Эндрю—Сент-Патрик округінде сайланды, Онтарио Жаңа демократиялық партиясының үміткері Барбара Бирдслиді 419 дауыспен жеңді. Ол 1977, 1981 және 1985 жылғы сайлауларда қайта сайланды. 1975-1977 жылдары Бас прокурордың парламенттік көмекшісі қызметін атқарғаннан кейін, Гросман 1977 жылдың 21 қыркүйегінде Тұтынушылар және коммерциялық қатынастар министрі болып тағайындалды. 1978 жылдың 18 қазанында Гросман Өнеркәсіп және туризм министрі болып ауыстырылды. Гросман 1982 жылдың 18 ақпанында денсаулық сақтау министрі лауазымына жоғарылатылып, 1983 жылдың 6 шілдесінде провинциялық қазынашы және экономика министрі болып тағайындалды. Үкіметте Гросманның прогрессивті көзқарастары оған «Қызыл тори» деген атақ әкелді, және ол сол кездегі Денсаулық сақтау министрі Франк Миллер Гросманның округіндегі Кенсингтон ауруханасын жапқаннан кейін өз партиясымен келіспеушілікке түсті.
Grossman's first foray into politics was in the Toronto municipal election of 1972. He competed for alderman in Ward 11, but lost, coming third behind Anne Johnston and David Smith. When his father retired, Grossman contested and won in the riding of St. Andrew—St. Patrick in the 1975 election, defeating Ontario New Democratic Party candidate Barbara Beardsley by 419 votes. He was re elected in the 1977, 1981, and 1985 elections. After serving as parliamentary assistant to the Attorney General from 1975 to 1977, Grossman was appointed to cabinet on September 21, 1977 as Minister of Consumer and Commercial Relations. On October 18, 1978, Grossman was shuffled to Minister of Industry and Tourism. Grossman was promoted to the high profile position of Health Minister on February 18, 1982, and was named Provincial Treasurer and Minister of Economics on July 6, 1983. In cabinet, Grossman's progressive views earned him a reputation as a Red Tory, and he clashed with his own party after then Health Minister Frank Miller closed the Kensington Hospital in Grossman's riding.
Көшбасшылық
Дэвис партия басшысы және провинция премьері лауазымынан кеткенін жариялағанда, Гроссман оның орнына үміткерлік танытты. Ол кеңінен ең прогрессивті кандидат деп есептелді және Торонтодағы партияның «Үлкен көк машинасы» мүшелері оны қолдады. Оның қолдаушылары Сьюзан Фиш, Расс Рамсей, Фил Гиллис, Брюс МакКэффри және Джордж Тейлор болды. Бірақ 1985 жылғы қаңтардағы партияның басшылық конференциясында делегаттар көшбасшы ретінде консервативті Фрэнк Миллерді таңдады. Гроссман бірінші раундта Рой МакМертриден оқсып өтті, бірақ Миллер мен Деннис Тимбреллден кейін үшінші орын алды. МакМертри штабының қолдауымен Гроссман екінші раундта Тимбреллден алты дауысқа басымдық танытты. 1987 жылы доктор Джон Балквилл Миллер штабының Тимбреллмен соңғы раундта кездесуге құштар еместігін растады, себебі делегаттардың ниеттерін бақылау нәтижесінде олардың үміткері Тимбреллге сөзсіз жеңілері анық болды. Сондықтан 30-40 Миллер делегаты Тимбреллдің іріктеп алынуын қамтамасыз ету үшін Гроссманға стратегиялық түрде дауыс берді. Гроссманның ащы қарсыласы болған, бірақ Миллердің жеңісіне де жол бермеуді қалаған Тимбрелл, нәтижелер қайта санау арқылы расталғаннан кейін, Гроссманды теріс пікірмен қолдады. Алайда ол үшінші раундта жеткілікті делегаттарды әкелмеді және Гроссман Миллерге жеңілді. Гроссман Миллер үкіметінде провинциялық қазынашы қызметін сақтап қалды. Миллер 1985 жылғы сайлауда сәтсіз науқан жүргізді, нәтижесінде партия нашар азшылық үкіметіне дейін төмендеді. Сайлаудан кейін Гроссман Білім министрі және Колледждер мен Университеттер министрі болып тағайындалды, бірақ либералдар мен Жаңа демократтар Миллер үкіметін құлату үшін біріккенге дейін маңызды ештеңе істей алмады. Миллер тез арада басшылық лауазымынан кетті, ал Гроссман 1985 жылғы 16 қарашада өткен екінші басшылық конференцияда Деннис Тимбрелл мен Алан Поуптан басымдық танытты. Поуптың қызметкерлерінің бірі партия мүшелерінен діннің басшылық жарысқа әсер ететіні туралы сауалнама жүргізген кезде қорғанысқа түсуге мәжбүр болды, бұл Гроссманның еврей тегіне сілтеме ретінде қарастырылды. Тимбрелл католик мектептерін толық қаржыландыруға қарсылығын білдіргеннен кейін қолдауын жоғалтты, бұл Норм Стерлингті Гроссманның науқанына ауыстырды. Гроссман екінші раундта Тимбреллді 19 дауыспен жеңіп, науқан айқын антагонизммен ерекшеленді. Гроссман либерал премьер-министр Дэвид Петерсонның қарсы оппозициясының басшысы болды. Гроссманның саяси құміры Бенджамин Дизраэли болды, оның портреті оның кеңсесінің қабырғасында ілінген. Онтарио прогрессивті консервативтерінің басшылығын жеңгеннен кейін ол американдық «неоконсервативизмді» «laissez-faire либерализмінің бетке басып айтуы» деп сынады.
When Davis announced his resignation as leader of the party and premier of the province, Grossman ran to succeed him. He was widely regarded as the most progressive candidate, and was endorsed by members of the party's Toronto based Big Blue Machine. His supporters included Susan Fish, Russ Ramsay, Phil Gillies, Bruce McCaffrey and George Taylor. However, delegates to the party's January 1985 leadership convention chose the more conservative Frank Miller as leader. Grossman placed third on the first ballot, ahead of Roy McMurtry, but behind Miller and Dennis Timbrell. With the support of the McMurtry campaign, Grossman moved six votes ahead of Timbrell on the second ballot. It was confirmed in 1987 by Dr. John Balkwill that the Miller campaign did not want the prospect of facing Timbrell on the final ballot, since their tracking of delegate intentions showed that their candidate would lose decisively to Timbrell, so about 30 40 Miller delegates voted strategically for Grossman to ensure Timbrell's elimination. Timbrell, who was a bitter rival of Grossman but also wanted to prevent a Miller victory, reluctantly endorsed Grossman after the results were confirmed by a recount. He did not bring enough delegates on the third ballot, however, and Grossman lost to Miller. Grossman remained the Provincial Treasurer in Miller's government. Miller ran a disastrous campaign in the 1985 election, and the party was reduced to a fragile minority government. Grossman was appointed as Minister of Education and Minister of Colleges and Universities after the election, but was unable to accomplish anything of significance before the Liberals and New Democrats joined forces to topple Miller's government in the legislature. Miller quickly resigned as leader, and Grossman was chosen as the new leader over Dennis Timbrell and Alan Pope at a second leadership convention on November 16, 1985. Pope was forced on the defensive when one of his workers was caught polling party members as to whether religion would make a difference in the leadership race, which was seen as a reference to Grossman's Jewish background. Timbrell lost support when he declared his opposition to the full funding of Catholic schools, causing Norm Sterling to defect to Grossman's campaign. Grossman defeated Timbrell by only 19 votes on the second ballot, in a campaign that was marked by considerable acrimony. Grossman became Leader of the Opposition to the Liberal Premier David Peterson. Grossman's political hero was Benjamin Disraeli, whose portrait was displayed on his office wall. Shortly after winning the leadership of the Ontario Progressive Conservatives, he criticized American "neo Conservatism" as "a shallow reconstitution of laissez faire liberalism."
Қарсылық
Питерсон үкіметі өте танымал болды, ал Гроссманның торилері 1943 жылдан бері алғаш рет оппозицияға өтіп, жаңа рөліне бейімделуде қиындықтарға тап болды. Либералдар 1987 жылдың күзінде мерзімінен бұрын сайлау жариялағанда, Гроссманның торилері салықты төмендету және мемлекеттік шығыстарды азайту бағытындағы оңшыл платформада сайлау науқанын жүргізуге тырысты. Гроссманның бұрынғы «Қызыл тори» болған тарихы партияның жаңа платформасына сәйкес келмеді. Питерсон 1987 жылғы сайлауда үлкен көпшілік дауысқа ие болды, ал консерваторлар 52 мандаттан 16-ға дейін азайып, жарты ғасырдан астам уақыттың ішіндегі ең нашар нәтижесін көрсетіп, NDP-ден кейін үшінші орынға түсті. Гроссман өзінің мандатын либералдық үміткер Рон Кантерге жоғалтып, дереу отставкаға кетті. Партия Энди Брандтті уақытша жетекші етіп тағайындады.
The Peterson government was very popular, and Grossman's Tories, in opposition for the first time since 1943, had a difficult time adjusting to their new role. When the Liberals called an early election for the fall of 1987, Grossman's Tories tried to campaign on a right wing platform of tax cuts and reduced government spending. Grossman's history as a Red Tory made for a poor contrast with the party's new platform. Peterson won a strong majority government in the 1987 election, and the Conservatives were reduced from 52 seats to 16, falling to third place behind the NDP—their worst showing in over half a century. Grossman lost his own seat to Liberal challenger Ron Kanter and promptly resigned. The party selected Andy Brandt as interim leader.
Зейнетақы және соңғы жылдары
Ол партияның жаңа басшысы Майк Харриске 1990 жылғы провинциялық сайлауда көмектесті және оған салықты төмендету мәселесі бойынша "не айту керектігін" ұқтырып, дәйекті болуға көмектесті. 1990 жылдардың басында Гроссман CFRB радиостанциясында демалыс күндері әңгімелер бағдарламасын жүргізді. 1997 жылы Ларри Гроссман 53 жасында мидың қатерлі ісігінен қайтыс болды. Өліміне бірнеше күн қалғанда, ол TVOntario телеарнасының операторларын үйіне шақырып, TVO мүшелік науқанына көмектесті. Ол қайтыс болғанға дейін аз уақыт бұрын Онтарио орденімен марапатталды. Ол үш баласын – Мелиссаны, Джеймиді және Роббиді – артында қалдырды. Ол қайтыс болған кезде олардың анасы Карольден ажырасқан еді. 2004 жылы оның балалары хоккей мен коньки тебуге арналған, жергілікті Торонто аренасы – Forest Hill Arena Ларри Гроссманның құрметіне Ларри Гроссман Forest Hill мемориалдық аренасы деп аталды.
He assisted new party leader Mike Harris in the 1990 provincial election, and coached him to stay "on message" with the issue of tax cuts. In the early 1990s, Grossman hosted a weekend talk show on radio station CFRB. In 1997, Larry Grossman died at the age of 53 from brain cancer. A few days before his death, he invited TVOntario cameras into his house to help with TVO's membership campaign. He was named to the Order of Ontario shortly before his death. He left behind his three children Melissa, Jaimie and Robbie. He was divorced from Carole, their mother, at the time of his death. In 2004, the Forest Hill Arena, a local Toronto hockey and skating rink where his children played, was renamed the Larry Grossman Forest Hill Memorial Arena in his honour.