Луи Маклейн: Американ саяхатшысы, заңгер және саясаткері
Louis McLane
Луис Маклейн (1786-1857) – американ саяхатшысы, адвокаты және саясаткер. АҚШ қазынашысы, мемлекеттік хатшы, Британия елшісі болды. Джексонның үкіметіндегі маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер және саясаткер (1786–1857)
American lawyer and politician (1786–1857)
Луис Маклейн (экспрессмен)
Louis McLane (expressman)
Луис Маклейн (28 мамыр, 1786 – 7 қазан, 1857) – Делавэр штатының Нью-Касл округіндегі Вилмингтон қаласы мен Мэриленд штатының Балтимор қаласынан шыққан американдық заңгер және саясаткер. Ол 1812 жылғы соғыстың қатысушысы, алғаш Федералист партиясының, кейін Демократиялық партияның мүшесі болды. Ол Делавэр штатынан АҚШ өкілі, Делавэр штатынан АҚШ сенаторы, АҚШ-тың он бірінші қазынашылық хатшысы, АҚШ-тың он екінші мемлекеттік хатшысы, Ұлыбританиядағы елші (толық өкілетті министр) және Балтимор және Огайо темір жолының президенті қызметтерін атқарды. Президент Эндрю Джексонның кабинетінің мүшесі ретінде Маклейн Банктік соғыс кезінде белгілі бір рөл атқарды. Маклейн АҚШ-тың Екінші банкіне қатысты президентке қарағанда умерендеу көзқарас танытты, бірақ 1832 жылы банктің жарғысын жаңару туралы Конгресс заңын ветолау туралы Джексонның шешімімен келісті. Сондай-ақ ол 1833 жылы "Күш заңын" әзірлеуге көмектесті. 1831 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Louis McLane (May 28, 1786 – October 7, 1857) was an American lawyer and politician from Wilmington, in New Castle County, Delaware, and Baltimore, Maryland. He was a veteran of the War of 1812, a member of the Federalist Party and later the Democratic Party. He served as the U. S. representative from Delaware, U. S. senator from Delaware, the tenth U. S. Secretary of the Treasury, the twelfth U. S. Secretary of State, ambassador (Minister Plenipotentiary) to Great Britain, and president of the Baltimore and Ohio Railroad. As a member of President Andrew Jackson's Cabinet, McLane was a prominent figure during the Bank War. McLane pursued a more moderate approach towards the Second Bank of the United States than the President, but agreed with Jackson's decision in 1832 to veto a Congressional bill renewing the Bank's charter. He also helped draft the Force Bill in 1833. He was elected to the American Philosophical Society in 1831.
Жас шағы мен отбасы
Луис Маклейн 1786 жылғы 28 мамырда Делавэр штатының Смирна қаласында Аллан Маклейн мен Ребекка Уэллс Маклейннің отбасында дүниеге келді. Маклейннің әкесі – американдық төңкеріс соғысының қатысушысы, 1797 жылы Джордж Вашингтон оны Уилмингтон портының кедендік инспекторының табысты федералдық лауазымына тағайындады. Ол белгілі және шын ниетпен адал федералист болғандықтан, Джеймс А. Байардтың күшті қолдауына ие болды, бұл оған саяси қарсыласы Томас Джефферсон сайланғаннан кейін де лауазымын сақтап қалуға мүмкіндік берді. Аллан Маклейн бұл лауазымды 30 жылдан астам уақыт бойы, екі партияның президенттері тұсында, Эндрю Джексонның басшылығы аяқталар кезде қайтыс болғанға дейін атқарып келді. Оның табысының көп бөлігі контрабандалық тауарларды конфискациялаудан түсті. Луис Маклейн осы байлықтың көп бөлігін мұра етті, сонымен қатар әкесі қайтыс болғаннан кейін де жалғасқан құқықтық мәселелерге тап болды. 1812 жылы Луис Кэтрин Мэри (Китти) Миллиганға үйленді. Олардың 13 баласының арасында Мэриленд штатының губернаторы және АҚШ елшісі Роберт Миллиган Маклейн (1815–1898), Wells Fargo & Co. президенті болған Луис Маклейн (1819–1905) және Конфедерация армиясының генералы Джозеф Джонстонның әйелі Лидия Миллиган Симс Маклейн (1822–1887) болды.
Louis McLane was born in Smyrna, Delaware, on May 28, 1786 to Allan McLane and Rebecca Wells McLane. McLane's father, was a veteran of the American Revolutionary War, appointed by George Washington in 1797 to the lucrative federal position of Customs collector for the Port of Wilmington. As a well known and fervently loyal Federalist, he received the strong backing of James A. Bayard, enabling him to keep his appointment despite the election of a political opponent, Thomas Jefferson. Allan McLane retained the position for over 30 years, under presidents of both parties, until his death during the administration of Andrew Jackson. Much of his income came from the seizure of contraband. Louis McLane inherited much of this wealth, along with legal issues that lasted well beyond the death of his father. Louis married Catherine Mary (Kitty) Milligan in 1812. Their 13 children included Robert Milligan McLane (1815–1898), a governor of Maryland and U. S. ambassador; Louis McLane (1819–1905), who became a president of Wells Fargo & Co.; and Lydia Milligan Sims McLane (1822–1887), wife of Confederate General Joseph E. Johnston.
Білім және ерте мансап
Луис Маклейн жеке мектептерде оқып, 18 жасқа толғанға дейін бір жыл "Филадельфия" кемесінде мичман болып қызмет етті. Содан кейін ол Ньюарк колледжінде, кейін Делавэр университетінде білім алды. Джеймс А. Байардтың басшылығымен құқық тағылымдамасын өтеді және 1807 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол Делавэр штатының Уилмингтон қаласында жеке практикасын бастады. 1812 жылғы соғыс кезінде Маклейн Уилмингтонды қорғау үшін құрылған Уилмингтон артиллерия компаниясына қосылды. Балтиморға қауіп туғанда, олар оны қорғауға жорық жасады, бірақ Балтиморда олар үшін жабдықтар жетіспеуіне байланысты кері қайтарылды. Нәтижесінде, олар ешқандай әрекетке қатыспады, ал Маклейн бөлімнен бірінші лейтенант шенімен кетті.
Louis McLane attended private schools and served as a midshipman on the Philadelphia for one year before he turned 18. He then attended Newark College, later the University of Delaware. He studied law under James A. Bayard, and was admitted to the bar in 1807. He began a practice in Wilmington, Delaware. During the War of 1812, McLane joined the Wilmington Artillery Company, formed for the purpose of defending Wilmington. When Baltimore was threatened, they marched to its defense, but were sent back due to lack of provisions for them in Baltimore. Ultimately, they saw no action, and McLane left the unit with the rank of first lieutenant.
Конгресс қызметі
1812 жылғы соғыстан кейін Делавэрде Федералистік партия өміршеңдігін сақтап қалды. Жаңа Англия федералистерінің сепаратистік әрекеттеріне ұшырамаған және заманауи сайлау науқанын жүргізуге бейімделген олар, Нью-Касл округіндегі радикал көрінетін пресвитериандар мен ирланд иммигранттарына қарсы, штаттың көпшілдігі англикандық/методистік тұрғындарының адалдығын сақтап қалды. Олар 1820 жылдардың соңына дейін штаттың басты саяси күші болып қала берді, содан кейін партия Эндрю Джексонға немесе Джон Куинси Адамсқа, сондай-ақ Генри Клей мен вигтердің «америкалық жүйесіне» адалдық таныту арқылы тарап кетті. Нью-Касл округінің өндірушілері Федералистік партияның көптеген жетекшілерімен бірге вигтерді штаттың жаңа басым күшіне айналдырды. Бұл Маклейннің ұстазы Джеймс А. Байардты және Клейтон отбасының мүшелерін, әсіресе Томас Клейтонды және оның туысы Джон М. Клейтонды қамтыды. Маклейн алғаш рет АҚШ Өкілдер палатасына Федералистік партиясынан Томас Клейтонды жеңіп сайланды, себебі Клейтон бұрынғы сессияда Конгресс төлемдерін арттыруға дауыс бергендігі саяси беделін түсірген еді. Осыдан кейін Клейтон туыстары Делавэрдегі Маклейннің басты саяси қарсыластарына айналды. Дегенмен, Маклейн 1816 жылдан 1826 жылға дейін Федералист ретінде АҚШ Өкілдер палатасына алты рет сайланды. Ол АҚШ Палатасында жарқын мансапқа ие болды, 1817 жылдың 4 наурызынан 1827 жылдың 3 наурызына дейін бес толық мерзім қызмет етті. Федералист болғанына қарамастан, ол Жолдар және қаражат комитетінің төрағасы болды, бірақ федералистік байланысы оны спикер болып сайлануына кедеріс келтірді. Осы сессиялар кезінде Федералистік партия тым кішкентай және әлсіз болғандықтан, партиялық дау-дамай мүшелер арасындағы жеке қарым-қатынастарға қарағанда аз маңызды болды. Маклейн Уильям Х. Кроуфорд пен Мартин Ван Бюренмен достық қарым-қатынас орнатып, оларға құрмет көрсетті, сонымен бірге Генри Клей мен Джон Куинси Адамсқа қарсы шықты. Бұл достық қарым-қатынастар саяси келісімге қарағанда жеке қасиеттерге негізделген және 1824 жылғы президенттік сайлауда Кроуфордтың ең жақтаушысы болған Маклейн үшін маңызды болды. Кроуфорд Грузияға оралғаннан кейін Маклейн, Ван Бюрен және Кроуфордтың басқа жақтастары Эндрю Джексонның партиясына қосылды. Бұл оған оңай болды, өйткені ол Мартин Ван Бюренмен, өзінің ұстазы және қолдаушысымен достық қарым-қатынаста болды. Маклейн АҚШ Сенатына көшіп, 1827 жылдың 4 наурызынан 1829 жылғы отставкасына дейін қызмет етті, президент Джексон оны федералдық лауазымға тағайындайды деп күтті. Эндрю Джексонның 1828 жылғы президенттік сайлаудағы жеңісіне дейін сенатор Маклейн Делавэрдің сайлаушы дауыстарын Джексон үшін жеңіп алуға сәтсіз тырысты.
Following the War of 1812, Delaware was unique in continuing to have a viable Federalist Party. Never tainted by the secessionist activities of the New England Federalists and adaptive enough to institute modern electioneering practices, they held the loyalty of the majority Anglican/Methodist downstate population against the seemingly more radical Presbyterians and Irish immigrants in New Castle County. They remained the dominant political force in the state well into the 1820s, when the party finally disappeared, split between an allegiances to Andrew Jackson or to John Quincy Adams and the "American system" of Henry Clay and the Whigs. New Castle County manufacturers joined most of the old Federalist Party leadership in making the Whigs the new majority in the state. This included McLane's mentor, James A. Bayard and various members of the Clayton family, especially Thomas Clayton and his cousin, John M. Clayton. McLane was first elected to the U. S. House of Representatives by defeating Thomas Clayton for the Federalist nomination, as Clayton was politically damaged by having voted for a Congressional pay raise in the previous session. From then on the Clayton cousins became McLane's principal political opponents in Delaware. Nevertheless, McLane was elected six times as a Federalist to the U. S. House of Representatives, from 1816 through 1826. He had a most distinguished career in the U. S. House, serving five full terms from March 4, 1817 to March 3, 1827. In spite being a Federalist, he was Chairman of the Ways and Means Committee and it was only his Federalist affiliation that prevented him from being elected Speaker. During these sessions the Federalist Party was so small and weak that partisan divisions mattered much less than the personal relationships that developed among the members. McLane quickly became a friend and admirer of William H. Crawford and Martin Van Buren, and at the same time became an opponent of Henry Clay and John Quincy Adams. These friendships were based more on personality than policy agreement, and were so important that McLane was one of Crawford's strongest proponents in the presidential election of 1824. Once Crawford returned to Georgia, McLane, Van Buren, and the other Crawford supporters fell into the party of Andrew Jackson. This was all the easier for him given his existing friendship with Martin Van Buren, who became his mentor and advocate. McLane moved to the U. S. Senate and served there from March 4, 1827 until his resignation in 1829, in expectation that President Jackson would appoint him to a federal office. During the period leading up to Andrew Jackson's victory in the presidential election of 1828, Senator McLane had worked very hard in an unsuccessful effort to win Delaware's electoral votes for Jackson.
Джексон әкімшілігіндегі қызмет
Джексонның алғашқы кабинетіне тағайындалуға ниеттенгенімен сәтті болмаған Маклейн, 1829 жылдың 29 сәуірінде Сенаттан кетіп қалды. Осылайша ол Клейтонмен және штаттағы үстем саяси күшпен байланысын толығымен үзіп тастады. Делавэр штатының Сенатына қайта сайлану мүмкіндігі аз болғандықтан, Маклейн жаңа президенттің барлық үміттерін маңызды лауазыммен марапаттауына үміттенді. Бірақ, оппозициялық штаттан шыққан бұрынғы федералист Джексон басқа міндеттерін орындағанша күтуге мәжбүр болды. 1829 жылдың қазан айында Маклейн, қазіргі АҚШ Мемлекеттік хатшысы Мартин Ван Бюреннің ұйымдастыруымен, Ұлыбританияға Ерекше елші және толық өкілетті министр болып тағайындалды. Маклейнге ағылшыздарға оның тағайындалуы Джон Куинси Адамс әкімшілігінен үзіліс екенін және Адамс әкімшілігі кезіндегі даулар Джексон әкімшілігі үшін мәселе болмайтынын жеткізу тапсырылды. Оның басты міндеті – Америка Құрама Штаттары мен Британдық Вест-Индия арасындағы сауданы дамыту еді. Осы мақсатта ол Сыртқы істер министрі лорд Абердиннің құрметіне ие болды және тапсырмасын сәтті орындады. Оның жеке хатшысы Вашингтон Ирвинг болды, ол кейіннен жақын және адал отбасы досы атанды. Екі жылдан кейін Маклейн көптен күткен кабинеттік қызметке ие болды. Джексон АҚШ сенаторы Джон Кэлхунның жақтастарын кабинетінен тазарту қажет деп шешкенде, Ван Бюрен президентті Маклейнді Қаржы министрі етіп тағайындауға көндірді. Маклейн Англиядан оралды және 1831 жылдың 8 тамызынан 1833 жылдың 28 мамырына дейін Қаржы министрі қызметін атқарды. Осы жаңа қызметте Маклейнге тариф ставкалары мен АҚШ-тың Екінші банкінің мәртебесі сияқты маңызды мәселелер туды. Маклейн Джексонның кабинетіне кіргенде, ол бірден басшылыққа ие болды. Ол сөзді шешен, көндіруге дағдылы және белсенді болды, талқыланып жатқан мәселелерді жақсы меңгерген және әкімшіліктің басқа мүшелеріне, тіпті президентке де жетекшілік ете алатынына сенімді болды. Банк мәселесінде Джексонмен пікірлердің қақтығысы бар екенін мойындап, ол банк президенті Николас Биддлмен банк жарғысын жаңарту жоспарын жасауға тырысты. 1831 жылдың 7 желтоқсанында ол осы және басқа да мақсаттарға қол жеткізу үшін кең ауқымды жоспар ұсынды. Гамильтондық шығармашылығымен танымал болған Маклейн әкімшіліктің күн тәртібінде бастамашылық танытты және премьер-министр рөлінде әрекет етті. Ол Джексонның ұстанымын жұмсартатынына және ұсынысқа келісетініне сенімді болды. Алайда, оқиғалар жоспарды іске асыруға кедергі келтірді. Біріншіден, Бас прокурор Роджер Б. Тейни Джексонды Маклейннің жоспарының шын мәнінде ескі федералистік бағдарламаның жаңа нұсқасы екеніне және Джексонның бұрынғы ұстанымдарына қайшы екеніне сендіруге тырысты. Сол кезде Джексон бұл мәселеде сәл икемді болды, ал Маклейн шешімді 1832 жылғы президенттік сайлаудан кейінге қалдырғысы келді. Бірақ Генри Клей банк жарғысын жаңарту Джексонды жеңу үшін пайдалана алатын мәселе деп шешті және банк президенті Биддлді дереу қайта жарғылау үшін қысым жасауға көндірді. Бұл Джексонның қайта жарғылауға қарсылығын күшейтті, ол Конгресс қабылдағаннан кейін вето қойды. Бұл оның президент сайлауындағы жеңісін өзінің банк саясатын халық қолдауы деп қарастыруына себеп болды. Маклейн жеке басында ұнағандықтан және жақында дау тудыратын кабинеттік өзгерістер жасағысы келмеген Джексон банктік мәселені Маклейннің қарауынан алып тастады. Алайда, Маклейн АҚШ-тың Екінші банкінен үкіметтің депозиттерін алудан бас тартқанда, Джексон оны оны істейтін адаммен алмастыруға мәжбүр болды және Маклейнге оның орнына беделді АҚШ Мемлекеттік хатшысы қызметін ұсынды. Оның орнына Джексон Уильям Дьюэнді таңдады, ол да Маклейн сияқты депозиттерді қайтарып алуға дайын емес еді. Бұл тағайындама Джексон үшін үлкен ұят болды, және көптеген адамдар Маклейнді оған шақыруы үшін кінәлады. Осының бәрі болып жатқан кезде Маклейн қанағаттанарлық тарифтік заң жобасы болып көрінгенді келісті, бірақ Оңтүстік Каролина қарсылық білдіріп, Нуллификация дағарысын туғызғанда, Маклейн тарифті күшіне енгізу үшін 1833 жылғы маңызды күш заң жобасын дайындады. Кабинетін алмастыру арқылы Джексон талантты Маклейнді өзінің қызметінде ұстап, одан АҚШ-тың Екінші банкін жою жоспарын іске асыру міндетін алып тастауды үміттенді. АҚШ Мемлекеттік хатшысы болып тағайындалған Маклейн 1833 жылдың 29 мамырынан 1834 жылдың 30 маусымына дейін қызмет етті. Ол департаменттің алғашқы ірі қайта ұйымдастыруын жүзеге асырып, жеті жаңа бюро құрды. Сондай-ақ ол Франциямен, «Жылыстату талаптары» деп белгілі мәселе бойынша дауды шешті. 1832 жылы Франция Наполеон соғыстары кезінде туған кемелердің шығындары үшін АҚШ-қа өтеу төлеуге келісті. Алайда, Францияның келесі үкіметтері қажетті қаражатты бөлуге сәтсіздік танытты, сонымен бірге оны жасауға ниетті екенін мәлімдеді. Джексон мәселені шешуге асықты және Франциямен қарым-қатынасты шиеленістіру үшін Маклейнмен бірге жұмыс істеді. Бірақ, қазіргі вице-президент Мартин Ван Бюрен басқаша ойлады. Маклейнмен кеңеспей, ол тікелей араласып, Джексонды француздерге көбірек уақыт беруге көндірді. Маклейн ескі кеңесшісінің бұл араласуына ашуланды және өзінің тікелей жауапкершілік саласындағы билігінің жоқтығын сезініп, қызметінен кетті. Оқиға олардың Ван Бюренмен достығына да соңғы нүкте болды, және олар ешқашан қайта сөйлеспеді.
Having failed to win an appointment to Jackson's initial cabinet, as he had hoped, McLane nevertheless resigned from the Senate on April 29, 1829. In doing so, he completely cut his ties to the Claytons and the dominant political faction in the state. With little hope of reelection to the U. S. Senate or any future in Delaware politics, McLane counted on the new president to reward all of his considerable hopes with a prestigious position. However, a former Federalist from an inconsequential opposition state would have to wait until Jackson met other obligations. In October 1829, McLane reluctantly accepted an appointment as Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary to the United Kingdom, which had been arranged by his friend Martin Van Buren, now U. S. Secretary of State. McLane was instructed to inform the English that his appointment signaled a break from the John Quincy Adams administration, and that issues of dispute under the Adams Administration would no longer be issues in a Jackson administration. His main assignment was to open up trade between the United States and the British West Indies. In this effort he was well received by Lord Aberdeen, the Foreign Secretary, and successfully accomplished his mission. During his tenure, his personal secretary was Washington Irving, who was thereafter a close and loyal family friend. Two years later, McLane finally received the cabinet appointment he had so longed for. When Jackson decided he needed to purge his cabinet of supporters of U. S. Senator John C. Calhoun, Van Buren was able to convince the president to appoint McLane to be the Secretary of the Treasury. McLane returned from England and served as Treasury Secretary from August 8, 1831 to May 28, 1833. The major issues confronting McLane in this new role were the tariff rates and the status of the Second Bank of the United States. When McLane entered Jackson's cabinet, he immediately assumed a position of leadership. Articulate, persuasive and energetic, he had mastered the issues under debate and was confident he could lead the others in the administration, including the President. Recognizing there was a difference of opinion with Jackson over the Bank, he sought to work out a plan with the bank president, Nicholas Biddle, to provide for the upcoming renewal of the bank's charter in return for the accomplishment of a key objective of the President, the retirement of the national debt. On December 7, 1831 he proposed a sweeping plan to accomplish that and more. Acclaimed for its Hamiltonian creativity, McLane had taken the initiative on the administration's agenda, and was acting very much in the role of a Prime Minister. With enough time he was certain Jackson would soften his position and consent to the approach. Events conspired to frustrate the plan, however. First of all, Attorney General Roger B. Taney sought to convince Jackson that McLane's plan was really a new packaging of the old Federalist program and in contradiction with Jackson's own past positions. At the time Jackson was somewhat flexible on the issue, and McLane wanted to postpone the decision until after the presidential election of 1832. But Henry Clay decided that renewal of the bank charter was an issue he could use to defeat Jackson and convinced bank president Biddle to press for an immediate re charter. By itself, this crystallized Jackson's opposition to re chartering, which he vetoed when passed by the Congress. This caused him to view his eventual victory in the presidential election as a popular endorsement of his bank policy. Liking McLane personally and unwilling to make more controversial Cabinet changes so quickly, Jackson removed the bank issue from McLane's purview. However, when McLane refused to remove the governments deposits from the Second Bank of the United States, Jackson had to replace him with someone that would, and offered McLane the prestigious U. S. Secretary of State instead. As his replacement, Jackson settled on William J. Duane, a man as unwilling as McLane to withdraw the deposits. The appointment was a great embarrassment to Jackson, and many blamed McLane for urging it. While all this was going on, McLane negotiated what seemed to be a satisfactory tariff bill, but when South Carolina continued to object and triggered the Nullification Crisis, McLane prepared the important Force Bill of 1833 to provide for the tariff's enforcement. By shuffling his cabinet, Jackson hoped to keep the talented McLane in his service by removing from him the obligation to implement his planned permanent destruction of the Second Bank of the United States. Appointed U. S. Secretary of State in a recess appointment, McLane served from May 29, 1833 until June 30, 1834. He quickly managed the first major reorganization of the department, by establishing seven new bureaus. He also managed a dispute with France, over what were known as the "Spoliation Claims". In 1832 France had agreed to reimburse the United States for certain shipping losses incurred during the Napoleonic Wars. However, successive French governments had failed to appropriate the funds required, all the while maintaining their desire to do so. Jackson was impatient to resolve the issue and worked with McLane to develop a hard line policy, confronting the French. Martin Van Buren was now Vice President and felt otherwise. Without consulting McLane, he intervened directly and convinced Jackson to give the French more time. McLane was furious with his old mentor for this intervention, and resigned his position, recognizing his apparent lack of authority in a direct area of responsibility. The incident also ended his friendship with Van Buren, and they never spoke again.
Көл және темір жол бизнесі
Ол әкесінен мұра болған байлыққа ие болғанымен, 13 баласы бар Маклейн өз еңбегімен қосымша табыс табуға мұқтаж болды. Оның басқарушылық дағдылары, өтілі мен байланыстарының арқасында оны тез іздестірді. Оны бірінші болып Моррис каналы және банк компаниясы табалды. Көптеп Нью-Йорк қаласында орналасқан, Нью-Джерси штатының корпорациясы, ол Пенсильваниядан Нью-Йорк қаласына көмір тасымалдау үшін негізінен Филипсбургтен Ньюаркқа дейінгі каналды басқарды. Бұл сонымен қатар банк болды және банк қызметін жүзеге асыруға мүмкіндік беретін жарғыға ие болды. Маклейн бір жыл президент болып қызмет етті, көптеген жақсартулар жасады және компанияның табысты жылдарының бірін қамтамасыз етті. Бірақ оның жақын отбасы Уилмингтон қаласында болды, ал олардың екінші үйі "Богемия" Мэриленд штатының Сесил округінде орналасқан. Нью-Йорк қаласы тым алыс еді. Сондықтан, Балтимор және Огайо темір жолының президенті болу туралы ұсыныс жасалғанда, ол оны дереу қабылдады. Бұл компания Балтимор мен Вашингтон арасында темір жол желісін басқарды, бірақ оның мақсаты Огайо өзеніне дейін желіні салу және батыстан Балтимор қаласы арқылы сауда ағынын жүзеге асыру болды. 1837 жылы батысқа қарайғы жолдар тек Вирджиния штатындағы Харперс-Ферриге дейін жетті, ал Маклейннің ең үлкен жетістігі – "негізгі желіні" Мэриленд штатындағы Камберлендке дейін ұзарту болды. Бұл маршрутты көмір кендеріне жақын орналастырып, тұрақты табыс әкелді. Дегенмен, пайда айтарлықтай болған жоқ, ал Маклейн Пенсильвания және Вирджиниямен батысқа қарайғы мүмкін маршруттар бойынша қаржылық қайта құрылымдау және келіссөздермен айналысты. Ақырында, Уилинг және Вирджиния арқылы өтетін маршрут таңдалды, бірақ осы мақсатқа жету үшін Маклейннің тікелей ізбасарына қалдырылды. Маклейн бұл жұмыстың құндылығын толыққанды бағаламаған сияқты, және 1848 жылдың 13 қыркүйегінде зейнетке шықты.
Although he had some inherited wealth from his father, with 13 children McLane always needed to provide additional earned income in his own right. With his managerial talents, resume and connections, he was quickly sought out. The first to find him was the Morris Canal and Banking Company. A New Jersey corporation, largely based in New York City, it operated a canal from Phillipsburg to Newark, New Jersey, primarily to carry coal from Pennsylvania to New York City. It was also a bank and had a charter that provided banking opportunities. McLane was President for one year, implemented many improvements, and produced one of the few profitable years the company had. But his beloved family was in Wilmington and at their second home, "Bohemia," was in Cecil County, Maryland. New York City was too far away. Therefore, when an offer to assume the Presidency of the Baltimore and Ohio Railroad was made, it was quickly accepted. This company operated a railroad between Baltimore and Washington, but its ambition was built a route to the Ohio River, and move commerce from the west through the City of Baltimore. In 1837 the western tracks went only as far as Harpers Ferry, Virginia and McLane's great accomplishment was seeing to the extension of the "main line" as far as Cumberland, Maryland. This brought the route into proximity with enough coalfields to provide a regular profit. The profits were not substantial, however, and McLane was consumed with financing rearrangements and negotiations with Pennsylvania and Virginia over possible routes west. Ultimately Wheeling and an all Virginia route was decided upon, but it was left to McLane's immediate successor to see the goal realized. McLane never seemed to appreciate the value of this work and ultimately retired on September 13, 1848.
Дипломатиялық қызметтің жалғасуы және Орегонға берілген жер
Саяси сәтсіздіктерге қарамастан Маклейн жоғары саяси лауазымға ұмтылысын ешқашан жоғалтпады. Конгресс кезіндегі саяси достарының соңғыларының бірі, қазіргі АҚШ Президенті Джеймс К. Полк болатын. Ол одан да зор мүмкіндіктерді армандағанмен, 1845 және 1846 жылдары Маклейн теміржолдан демалыс алып, Орегон шекарасы бойынша келіссөздерді үйлестіру мақсатымен Англияға толық өкілетті министр ретінде оралды. Маклейн бұрынғы қызметінен жақсы есте қалды және ескі достықтарын жаңартты. Келісімнің негізі оңай құрылды, бірақ Полктің қатал ұстанымын тек Мексика-Америка соғысының басталуымен ғана әлсіретілді. Маклейн британдықтарды соңғы келісімге келісуге ынталандырды, тіпті президенттің "54 40 немесе соғыс" деп талап етуі – жасандылық екенін айтуға дайын болды. Маклейн күткен жоғары лауазымға ие бола алмады және өкінішпен теміржолға қайтып оралды.
In spite of his political setbacks McLane never lost his ambition for high political office. One of his last remaining political friends from the congressional days was James K. Polk, who was now President of the United States. While he dreamed of something much greater, McLane took a leave of absence from the railroad in 1845 and 1846 to return to England as Minister Plenipotentiary, primarily for the purpose of coordinating negotiations over the Oregon boundary. McLane was remembered fondly from his previous service, and renewed his old friendships. The basis of the settlement was easily established, but the hard line public position of Polk was shaken only by outbreak of the Mexican–American War. McLane succeeded in keeping the British agreeable to the eventual settlement until the administration came to the same conclusion, even if he risked suggesting the president was posturing when he insisted on "54 40 or Fight." McLane never received the higher appointment desired and reluctantly returned to the railroad.
Өлім және мұра
Шотланд-ирландтық авантюрист және Делавэр саясаткерінің ұлы Маклейн Мэриленд штатының шығыс жағалауындағы ақсүйектерге үйленді және олар уәде еткендей, плантациялардағы идилиялық өмірді аңсады. Әйелінің отбасынан Милиган Холл үйін сатып алу оған Богемия өзенінің жағасындағы әдемі орын берді, ол оның сүйікті үйіне айналды. Маклейн отбасы оны «Богемия» деп атады, ол әрқашан олардың жиналатын орны және сүйікті демалыс орны болды. Сонымен қатар, Эндрю Джексон партиясына адалуы және 1829 жылы АҚШ Сенатынан кеткенімен Маклейн Делавэрдегі саяси мансабының аяқталғанын іс жүзінде мойындады. Сондықтан Маклейн Балтимор және Огайо темір жолына қосылғанда негізгі тұрғын үйін Балтиморға көшіруі заңды болды. Ол зейнетке шыққаннан кейін де сол жерде қалды және жаңа үйінің саяси өміріне қатысты. Ең бастысы, ол 1850 жылғы Мэриленд конституциялық конвенциясының белсенді қатысушысы болды. Маклейн Мэриленд штатының Балтимор қаласында қайтыс болды және Грин Маунт зиратында жерленді. Маклейннің өмірбаяуын жазған профессор Джон А. Манроу оны былай сипаттады:
The son of a Scots Irish adventurer and politician from Delaware, McLane had married into the Eastern shore gentry of Maryland and ever longed for the idyllic plantation life seemingly promised. Acquiring Milligan Hall from his wife's family gave him a beautiful seat on the Bohemia River that became his favorite home. Called Bohemia, by the McLane family, it was always their gathering place and favorite retreat. Further, with his adherence to the party of Andrew Jackson and resignation from the United States Senate in 1829, McLane effectively admitted his political career in Delaware was over. So it was only natural for McLane to move his primary residence to Baltimore when he joined the Baltimore and Ohio Railroad. He remained there after his retirement and entered the political life of his new home. Most notably he was an active participant in the Maryland constitutional convention of 1850. McLane died in Baltimore, Maryland and is buried in Green Mount Cemetery. McLane's biographer, Professor John A. Munroe, described him as follows:
Ол 1970 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген Захария Феррис үйінің иесі болды. Оның жеке үйі, Луис Маклейн үйі, 1973 жылы тізімге қосылды.
He owned the Zachariah Ferris House, listed on the National Register of Historic Places in 1970. His own house, the Louis McLane House, was listed in 1973.
Мемлекеттік қызметтер
Мемлекеттік лауазымдар Лауазым түрі Орналасқан жері Лауазымды бастау Лауазымды аяқтау Ескермелер АҚШ Өкілдер палатасы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1817 жылдың 4 наурызы 1819 жылдың 3 наурызы АҚШ Өкілдер палатасы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1819 жылдың 4 наурызы 1821 жылдың 3 наурызы АҚШ Өкілдер палатасы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1821 жылдың 4 наурызы 1823 жылдың 3 наурызы АҚШ Өкілдер палатасы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1823 жылдың 4 наурызы 1825 жылдың 3 наурызы АҚШ Өкілдер палатасы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1825 жылдың 4 наурызы 1827 жылдың 3 наурызы АҚШ Сенаторы Заң шығарушы құрам Вашингтон 1827 жылдың 4 наурызы 1829 жылдың 16 сәуірі Толық өкілетті министр Атқарушы билік Лондон 1829 жылдың 12 қазаны 1831 жылдың 13 маусымы Ұлыбритания АҚШ Қаржы министрі Атқарушы билік Вашингтон 1831 жылдың 8 тамызы 1833 жылдың 28 мамыры, отставкаға кетті АҚШ Сыртқы істер министрі Атқарушы билік Вашингтон 1833 жылдың 29 мамыры 1834 жылдың 30 маусымы, отставкаға кетті Толық өкілетті министр Атқарушы билік Лондон 1845 жылдың 8 тамызы 1846 жылдың 18 тамызы Ұлыбритания
Public Offices Office Type Location Began office Ended office notesU. S. RepresentativeLegislatureWashingtonMarch 4, 1817March 3, 1819U. S. RepresentativeLegislatureWashingtonMarch 4, 1819March 3, 1821U. S. RepresentativeLegislatureWashingtonMarch 4, 1821March 3, 1823U. S. RepresentativeLegislatureWashingtonMarch 4, 1823March 3, 1825U. S. RepresentativeLegislatureWashingtonMarch 4, 1825March 3, 1827U. S. SenatorLegislativeWashingtonMarch 4, 1827April 16, 1829Minister PlenipotentiaryExecutiveLondonOctober 12, 1829June 13, 1831United KingdomU. S. Secretary of the TreasuryExecutiveWashingtonAugust 8, 1831May 28, 1833resignedU. S. Secretary of StateExecutiveWashingtonMay 29, 1833June 30, 1834resignedMinister PlenipotentiaryExecutiveLondonAugust 8, 1845August 18, 1846United Kingdom
Конгресс қызметі мен сайлау есептері
АҚШ Конгресі қызметі
Күндері Конгресс Палатасы Басымдық Президент Комитеттер Сынып / Аудан
1817–1819 15-ші АҚШ Өкілдер Палатасы Республикалық Джеймс Монро Сауда және өндіріс 1-ші жалпы
1819–1821 16-шы АҚШ Өкілдер Палатасы Республикалық Джеймс Монро Коммерция (1-ші сессия) Жолдар мен құралдар (2-ші сессия) 1-ші жалпы
1821–1823 17-ші АҚШ Өкілдер Палатасы Республикалық Джеймс Монро Әскери-теңіз істері (1-ші сессия) Жолдар мен құралдар (2-ші сессия) 1 жалпы
1823–1825 18-ші АҚШ Өкілдер Палатасы Республикалық Джеймс Монро Жолдар мен құралдар жалпы
1825–1827 19-шы АҚШ Өкілдер Палатасы Ұлттық Республикалық Джон Куинси Адамс Жолдар мен құралдар жалпы
1827–1829 20-шы АҚШ Сенаты Демократиялық Джон Куинси Адамс Коммерция, Қаржы 1-сынып
1829–1831 21-ші АҚШ Сенаты Демократиялық Эндрю Джексон Коммерция, Қаржы 1-сынып
United States Congressional service Dates Congress Chamber Majority President Committees Class/District1817–181915thU. S. HouseRepublicanJames MonroeCommerce and Manufacturers1st at large1819–182116thU. S. HouseRepublicanJames MonroeCommerce (1st session)Ways and Means (2nd session)1st at large1821–182317thU. S. HouseRepublicanJames MonroeNaval Affairs (1st session)Ways and Means (2nd session)1st at large1823–182518thU. S. HouseRepublicanJames MonroeWays and Meansat large1825–182719thU. S. HouseNational RepublicanJohn Quincy AdamsWays and Meansat large1827–182920thU. S. SenateDemocraticJohn Quincy AdamsCommerce, Financeclass 11829–183121stU. S. SenateDemocraticAndrew JacksonCommerce, Financeclass 1
Сайлау нәтижелері
Жыл Лауазым Тақырып Партия Дауыстар % Оппонент Партия Дауыстар %
1816 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Кейлеб Родни Федералист 3,580 3,433 24% 23%
Уиллард Холл Цезар А. Родни Республикалық 3,534 3,521 24% 24%
1818 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Томас Клейтон Федералист 3,098 2,902 26% 25%
Уиллард Холл Джордж Рид кіші Республикалық 3,007 2,810 25% 24%
1820 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Джон Митчелл Федералист 3,918 3,500 26% 23%
Сезар А. Родни Уиллард Холл Республикалық 4,029 3,525 27% 24%
1822 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Федералист 4,110 54%
Арнольд Нойден Республикалық 3,466 46%
1824 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Федералист 3,387 52%
Арнольд Нойден Республикалық 3,163 48%
1826 АҚШ Өкілі Луис Маклейн Федералист 4,630 54%
Арнольд Нойден Республикалық 3,931 46%
Election resultsYearOfficeSubjectPartyVotes%OpponentPartyVotes%1816U. S. RepresentativeLouis McLaneCaleb RodneyFederalist3,5803,43324%23%Willard HallCaesar A. RodneyRepublican3,5343,52124%24%1818U. S. RepresentativeLouis McLaneThomas ClaytonFederalist3,0982,90226%25%Willard HallGeorge Read, Jr. Republican3,0072,81025%24%1820U. S. RepresentativeLouis McLaneJohn MitchellFederalist3,9183,50026%23%Caesar A. RodneyWillard HallRepublican4,0293,52527%24%1822U. S. RepresentativeLouis McLaneFederalist4,11054%Arnold NaudainRepublican3,46646%1824U. S. RepresentativeLouis McLaneFederalist3,38752%Arnold NaudainRepublican3,16348%1826U. S. RepresentativeLouis McLaneFederalist4,63054%Arnold NaudainRepublican3,93146%