Кіріспе
Эдвард Бигелоу Жолифф (2 наурыз 1909 - 18 наурыз 1998) – канадалық саясаткер, Онтарио провинциясынан шыққан әлеуметтік демократ және заңгер. Ол Кооперативтік Ұлттар Федерациясының (CCF) Онтарио бөлімшесінің тұңғыш басшысы және 1940-1950 жылдар аралығында Онтарио заң шығарушы жиналысындағы ресми оппозицияның жетекшісі болды. 1930 жылдардың ортасында ол Родс стипендиясын жеңіп алды, содан кейін Англия мен Онтариода заңгерлік мансабын бастағаннан кейін, CCF-қа көмектесу үшін Канадаға оралды. Саяси мансабынан кейін Торонтода еңбек құқығы саласында жұмыс істеді, кейіннен еңбек дауындарын қараушы болып қызмет етті. Зейнетке шыққан соң Британдық Колумбияға көшіп, 1998 жылы онда қайтыс болды.
Edward Bigelow Jolliffe (March 2, 1909 – March 18, 1998) was a Canadian social democratic politician and lawyer from Ontario. He was the first leader of the Ontario section of the Co operative Commonwealth Federation (CCF) and leader of the Official Opposition in the Ontario Legislature during the 1940s and 1950s. He was a Rhodes Scholar in the mid 1930s, and came back to Canada to help the CCF, after his studies were complete and being called to the bar in England and Ontario. After politics, he practised labour law in Toronto and would eventually become a labour adjudicator. In retirement, he moved to British Columbia, where he died in 1998.
Ерте өмір және білім
Оның отбасы Онтариода ұрпақтан-ұрпаққа дейін өмір сүрген. Оның ата-анасы, пастор Чарльз және Гертруда Джолифф, Канаданың методист шіркеуінің миссионерлері болды және сол кезде Лучоу деп аталған, Қытайдағы бір жерге жақын тұрды. Ол анасынан Қытайда, жасөспірім шағына дейін үйде оқыды. 1938 жылдан бастап Торонтода заңгерлікпен айналысып, Онтариода адвокаттыққа қабылданды. 1940 жылғы федералды сайлауда ол Йорк Шығыс сайлау округінде қайта қатысты. Ол бұрынғы консервативтік үкіметті Бірінші дүниежүзілік соғыстан оралған солдаттарды қараусыз қалдырғаны үшін сынап, "Канад солдаттары мен олардың отбасы мүшелерінің болашағын қорғау үшін тиісті шаралар қабылдануы керек" деді. Ол КФО үкіметі соғыстан пайда табуды тоқтатады және елдің солдаттарының және "кішкентай салық төлеушілердің" мүдделерін қорғайды деп мәлімдеді.
1943 жылғы сайлау
1942 жылы ол Онтарио провинциясының CCF партиясының тұңғыш басшысы болды. Келесі жылы ол партияны 34 орынға жеткізіп, 1943 жылғы сайлауда Джордж Дрю басшылығымен құрылған консервативтік азшылық үкіметін сайлау үшін қажетті дауыстардың 32 пайызын жинады, нәтижеде жеңіске бес орын жетіспеді. Ол Йорк Оңтүстігінен сайланды және провинциялық парламент депутаты (MPP) атанды.
1945 "Гестапо" науқаны
1945 жылғы Онтарио сайлауында Дрю антисемиттік, кәсіподақтарды сынап, коммунистерге қарсы науқан жүргізді. Консерваторлар мен олардың қолдаушылары, мысалы, Гладстон Мюррей мен Монтегю А. Сандерсонның социализмге қарсы шабуылдарының алдыңғы екі жылы бұрынғысынан танымал болған CCF партиясына қарсы өте тиімді болды. CCF-ке қарсы науқанның көптеген деректері Онтарио провинциялық полициясының (OPP) арнайы тергеу бөлімінің D 208 кодымен белгіленген агенты, капитан Уильям Дж. Осборн Демпстерден алынды. Оның кеңсесі соғыс кезіндегі 5-ші колонна саботажшыларын тергеуге тиіс болған. Бірақ 1943 жылдың қарашасынан бастап ол негізінен Онтарио оппозициялық депутаттарын, әсіресе CCF фракциясын тергеумен айналысты. Жолиффтің 1944 жылдың ақпан айында осы "құпия" тергеулер туралы білуі 20 ғасырдағы Канада саясатындағы ең әйгілі оқиғалардың біріне әкелді.
1945 жылдың 24 мамыры радио арқылы сөйлеген сөзі
Жоғарыда айтылған сипаттамадан 1945 жылғы науқанның әдепті де сыпайы болмағанын көруге болады. Жолифф Листер Синклердің көмегімен жазылған радио сөйлеуінде Дрюді Онтариода саяси гестапо басқарды деп айыптады. Сайлау күні олар халықтың 22 пайызынан дауыс алды, яғни ең жақсы жағдайда бұл бір пайыздық қолдаудың артуына себеп болды. Ең нашар жағдайда, ешқандай әсері болмады, бірақ мұндай жағдай болуы екіталай. Жолифтің отты сөйлеуі науқанның басты мәселесіне айналып, сайлаудың қалған уақытында бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды. Дрю және оның Бас прокуроры Лесли Блэкуэлл Жолифтің айыптауларын күшпен жоққа шығарды, бірақ жұртшылықтың наразылығы олардың оны басуына мүмкіндік бермеді. 1945 жылдың 28 мамырында олар осы айыптауларды тергеу үшін Корольдік комиссия құрды.
Сайлау күні, 1945 жылдың 4 маусымы
Жолифтің CCF 34 орыннан 8-ге дейін қысқарды, бірақ дауыстардың жалпы саны шамамен бірдей болды, дегенмен халықтың қолдауы 32 пайыздан 22 пайызға төмендеді. Дрю шабуылдық науқанымен сайлауға қатысуды арттырып, CCF-тің үлесі мен орындарының санын азайтты. Каплан мен Дэвид Льюис айтуынша, 1945 жылғы 4 маусымдағы сайлау Онтарионың 20 ғасырындағы ең маңызды сайлауларының бірі болды. Ол провинцияның келесі 40 жылға арналған бағытын анықтады, өйткені консерваторлар заң шығарушы жиналыста үлкен көпшілікке ие болып, келесі 40 жыл бойы үкіметте қалды. Каплан айтқандай, 34 орыннан 8-ге дейін төмендегеннен кейін, "1945 жылдың 4 және 11 маусымы [федералды сайлау] CCF жылнамаларында қаралы күн болды: социализм тиімді түрде Канаданың саяси күн тәртібінен шығарылды". CCF бұл жеңілістен толыққанды қалпына келе алмады және ақырында партия ретінде тарап, Онтарионың Жаңа демократиялық партиясына айналды. Тек 1970-ші жылдарда ғана әлеуметтік демократиялық партия 1943 жылы Жолифтің кезінде болған танымалдылығына жете алды. Тед Жолифф үшін сайлаудың тағы бір салдары – Йорк-Сауттан МПП өкілеттігінің аяқталуы болды, кем дегенде, уақытша. Ол сайлауда жеңіліп, бірақ Торонтодағы және Йорк аймағындағы барлық CCF үміткерлерінен жақсы нәтиже көрсетті. ОПП, Онтарио мемлекеттік қызметкерлерінің МПП туралы файлдарды неге сақтап отырғаны туралы кең ауқымды сұрақтарға жол берілмеді. Жолифф комиссия барысында өзінің жеке адвокаты ретінде әрекет етті, бірақ оған CCF адвокаты Эндрю Брюин көмектесті. Олар екеуі бірнеше куәгерлердің сөзіне сүйене отырып, Д-208 агенті Демпстердің CCF-тің ішінде тыңшылық еткенін анықтады. Бірақ 1945 жылы олар ақпаратқа қол жеткізе алмағандықтан, Дрюдің қолдаушысы М.А. (Бэгси) Сандерсонға Демпстер ұсынған ақпараттан туындаған кез келген сот процесіне немесе айыптауға қаржыландыруды ұсынғаны туралы хаттарды дәлелдей алмады. Сандерсон 1943 жылдың соңынан 1945 жылға дейін Гладстон Мюрреймен бірге Демпстер берген ақпарат негізінде газеттер мен билбордтарда CCF-ке қарсы жала жабу науқанын жүргізді. Жолифф осы құжаттарды көрген бірнеше куәгерлерді ұсынды. Бірақ Жолифф нақты хатты ұсына алмады, ал Дрю оны жазғанын жоққа шығарды. Жолифф Дрюді Демпстермен, Мюрреймен және Сандерсонмен байланыстыратын тек жанама дәлелдерді ұсынғандықтан, комиссар бұл ақпаратты сенімсіз деп тапты, тіпті Лебель Демпстердің Сандерсонмен және Мюрреймен араласуы орынсыз деп санаса да. Жолифтің айыптауларына қатысты мотивтері, сондай-ақ сөздерді таңдауы көп жылдар бойы күмәндік тудырды. Бұл өзгерді. 1970-ші жылдардың соңында Дэвид Льюис өзінің естеліктерін жазу үшін зерттеулер жүргізген кезде, ол бұл айыптаманы дәлелдейтін мұрағаттық деректерге тап болды. Льюис ашқаннан кейін Дрюдің ұлы Эдвард әкесінің Канаданың Ұлттық мұрағатында сақталған қағаздарына қатаң шектеулер қойды, олар 2010 жылға дейін сақталып тұр. Льюис өзінің естеліктерінде атап өткендей, "Біз премьер-министр Дрю мен Гладстон Мюррейдің Лебель комиссиясына барлық ақпаратты жарияламағанын анықтадық; шын мәнінде, олар әдейі шындықты жасырды. Онтарио үкіметінің басшысы куәлік беру кезінде жалған куәлік берді. Онтарионың Уотергейт ісінің кінәлісі жазасыз қалды". Жолифф 1946 жылы партия басшылығына қарсы күреске тап болды, бірақ CCF басшысы болып қайта сайланды.
1948 жылы қайта сайланған МПП
1948 жылғы Онтарио сайлауының нәтижесінде CCF қайта жанданып, 21 орын жеңіп алды. Джолифф Онтариодағы оппозиция жетекшісі және Оңтүстік Йорк провинциялық парламентінің депутаты (MPP) болып қайта тағайындалды. Алайда, 1951 жылы суық соғыс пен "қызыл үрей" салдарынан CCF және еңбек қозғалысы коммунистік идеологияға ұшыраған деген күдікпен бірнеше адамды (соның ішінде CCF депутаты Роберт Карлинді) партиядан шығарып тастады. Халық арасында социализмге қолдау нашарлап, 1951 жылғы сайлауда CCF тек екі орынға дейін азайып қалды. Джолифф өзінің мандатын жоғалтып, 1953 жылдың тамызында заңгерлік практикасына толыққанды көңіл бөлгені үшін партия жетекшісі қызметінен бас тартты.
МПП-дан кейінгі мансап
Ол өзінің бұрынғы еңбек заңгері ретіндегі мансабына оралып, 1945 жылы CCF белсендісі және болашақ Жаңа Демократиялық партияның жетекшісі Дэвид Льюиспен бірге Jolliffe, Lewis and Osler фирмасын құрды. 1950-ші және 1960-шы жылдары фирма "Біріккен болат жұмысшылары" кәсіподағына Онтарионың Садбери қаласында "Кеншілер, диірмендер және қорытушылар" кәсіподағымен күресінде көмектесті. 1968 жылы ол (федералды) мемлекеттік қызметкерлермен қарым-қатынас туралы заң бойынша Бас төреші болып тағайындалды және 1978 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Кейін зейнеткерлікке шыққанға дейін еңбек арбитрі болып жұмыс істеді. 1972 жылы ол "Бірінші жүз" атты тарихи романын жазды, оны McClelland and Stewart Limited баспасы жариялады. Тед Жолифф 1943 жылы Онтарио заң шығарушы жиналысында оппозицияның алғашқы социал-демократиялық басшысы болды. Ол 1990 жылдың қыркүйегінде Боб Рей мен НДП-ның Онтарио үкіметін құруын көруге жетті. Ол 1998 жылдың 18 наурызында Британдық Колумбияның Солтүстік Спринг аралында қайтыс болды.