Қырымдық соғыс кемелері: «Кинг Джордж V» класының тарихы
King George V-class battleship (1911)
Кинг Джордж V класс: британские линкоры времён Первой мировой войны. Участвовали в Ютландском сражении, поддерживали операции в Средиземноморье. История кораблей!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз күштерінің 1911 жылғы линкорлары
1911 class of battleships of the Royal Navy
«Кинг Джордж V» класындағы линкорлар – 1910 жылдардың басында Корольдік теңіз күштері үшін салынған төрт дредноут линкорларынан тұратын топ. Бұл кемелер кейде «супердредноуттар» деп те аталатын. Бауырлас кемелер өздерінің қызметінің көп бөлігін 2-ші шайқас эскадрильясына қарастырып, кейде флагмандық кемелер ретінде де пайдаланылды. 1914 жылдың қазан айында «Аудасиус» минаға шағылып, батып кетті. 1914 жылдың соңында Скарборо, Хартлпул және Уитби қалаларын бомбалаған неміс кемелерін ұстауға жасалған сәтсіз әрекеттен, 1916 жылдың мамырындағы Ютландия шайқасынан және 19 тамыздағы шешімсіз қақтығыстан басқа, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде аман қалған кемелердің қызметі көбінесе Солтүстік теңіздегі реттік патрульдеу мен жаттығулардан тұрды. Аман қалған үш кеме 1919 жылы қысқа мерзімге резервке жіберілді, ал 1920-1921 жылдары Жерорта теңіз флотына ауыстырылды. Олар Ресей азаматтық соғысына және 1922 жылғы Чанак дағдарысына одақтас күштердің араласуында шағын рөл атқарды. Бірінші кеме 1923 жылы оқу кемесіне айналды, ал қалған екеуі келесі жылы қайта келгеннен кейін қайтадан резервке жіберілді. 1927 жылы екі жаңа линкордың құрылысы аяқталуға жақын болғандықтан, «Кинг Джордж V» және кемесі 1926 жылдың соңында металл тескілеуге сатылды, ал «Сентурион» Вашингтон теңіз келісімінің тоннаж шектеулеріне сәйкес мақсатты кемеге айналдырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Сентурион» жеңіл қарулармен қайта жарақтандырылып, кеме-тосқа айналдырылды, содан кейін жалған зеңбірек мұнараларымен алдау кемесіне түрлендірілді. «Сентурион» 1942 жылы Мальтаға конвойды сүйемелдеу үшін Жерорта теңізіне жіберілді, бірақ италияндықтар бұл алдауды тез анықтады. 1944 жылы Нормандияға түскен кезде кеме мақсатты түрде батырылды, ол жартастыққа айналды.
The King George V class battleships were a group of four dreadnought battleships built for the Royal Navy (RN) in the early 1910s that were sometimes termed super dreadnoughts. The sister ships spent most of their careers assigned to the 2nd Battle Squadron of the Home and Grand Fleets, sometimes serving as flagships. In October 1914, Audacious struck a mine and sank. Aside from participating in the failed attempt to intercept the German ships that had bombarded Scarborough, Hartlepool and Whitby in late 1914, the Battle of Jutland in May 1916 and the inconclusive action of 19 August, the surviving ships' service during the First World War generally consisted of routine patrols and training in the North Sea. The three surviving ships were briefly reduced to reserve in 1919 before being transferred to the Mediterranean Fleet in 1920–1921 where they played minor roles in the Allied intervention in the Russian Civil War and the Chanak Crisis of 1922. The first ship to return to Britain, , became a training ship in 1923 but the other two were placed into reserve again upon their return the following year. The imminent completion of the two s in 1927 forced the sale of King George V and for scrap at the end of 1926 while was converted into a target ship to comply with the tonnage limitations of the Washington Naval Treaty. During the Second World War, Centurion was rearmed with light weapons and was converted into a blockship and was then modified into a decoy with dummy gun turrets. Centurion was sent to the Mediterranean in 1942 to escort a convoy to Malta, although the Italians quickly figured out the deception. The ship was deliberately sunk during the Invasion of Normandy in 1944 to form a breakwater.
Дизайн және сипаттама
1910–1911 жылдардағы әскери-теңіз бағдарламасының аясында тапсырыс берілген «Король Георгий V» класының кемелері, алдыңғы кластың кеңейтілген нұсқасы болып табылды. Оларға қосымша броня, қайта қарастырылған қосалқы қарулар орналасуы және жақсартылған отты басқару жүйелері қосылған. Кемелердің жалпы ұзындығы 182 метр (597 фут), ені 27 метр (90 фут) және суға бату тереңдігі 9 метр (28 фут) болды. Олардың қалыпты жүктемедегі суыру салмағы және толық жүктемедегі суыру салмағы құрады. Кемелерді құрастырып бітірген кезде экипажда 869 офицер мен сарбаз болды, ал 1916 жылы – 1114 адам. «Король Георгий V» класының кемелерімен жүргізілген теңіз сынақтары көрсеткендей, алдыңғы түтін құбырының алдыңғы суперқұрылым мен мачта арасында орналасуы, қазандықтардан шыққан ыстық күл мен газдардың алдыңғы мачтадағы бақылау пунктын пайдалануға жарамсыз етіп жіберді, ал алдыңғы қазандықтар жұмыс істеген кезде жоғарғы мостик жарамсыз болып қалуы мүмкін, бұл желдің бағытына байланысты. «Король Георгий V» класы да осындай орналасуды пайдаланды, сондықтан құрылыс кезінде бұл мәселені шешу үшін әр кемеге шамамен 20 000 фунт стерлинг жұмсалды. Алдыңғы түтін құбыры артқа жылжытылды және бастапқы үш аяқты мачтаның тірегінен уақытша мачта салынды. Бақылау мұнарасының артқы бөлігіндегі бақылау пункты алынып тасталды, бақылау мұнарасы кеңейтілді және қашықтық өлшегіш алдыңғы мачтадағы бақылау пунктынан бақылау мұнарасының шатырына көшірілді. «Король Георгий V» класының кемелері екі жиынтық Парсонс тікелей жетекті бу турбиналарымен жабдықталған. Сыртқы винт біліктері сыртқы машина бөлімшелеріндегі жоғары қысымды турбиналармен байланысты болды, ал олар орталық машина бөлімшесіндегі төмен қысымды турбиналарға бу жіберіп, ішкі біліктерді қозғады. Турбиналар 18 су түтікшелі қазандықтан алынған буды пайдаланды. Олардың қуаты құрады және бұл кемелерге ең жоғары жылдамдыққа жетуге мүмкіндік беруі тиіс еді. Теңіз сынақтары кезінде кемелер жобаланған жылдамдық пен ат күшінен асып, ең жоғары жылдамдыққа жетті. Олар көмірдің ең көп мөлшерін және оның жануын күшейту үшін көмірге шашылатын жанар майдың қосымша мөлшерін тасыды. Бұл оларға круиздік жылдамдықпен қашықтыққа қанағаттандыруға мүмкіндік берді.
Ordered as part of the 1910–1911 Naval Programme, the King George V class was an enlarged version of the preceding with additional armour, a revised layout of the secondary armament and improved fire control arrangements. The ships had an overall length of 597 feet (182 m), a beam of 90 feet (27 m) and a draught of 28 feet (9 m). They displaced at normal load and at deep load. Their crew numbered around 869 officers and ratings upon completion and 1,114 in 1916. Sea trials with the battlecruiser showed that the placement of the fore funnel between the forward superstructure and the foremast meant that hot clinkers and flue gases from the boilers made the spotting top on the foremast completely unworkable when the forward boilers were alight and that the upper bridge could easily be rendered uninhabitable, depending on the wind. The King George V class also used the same arrangement and they were altered while under construction to remedy the problem at a cost of approximately £20,000 per ship. The fore funnel was moved aft and a makeshift foremast was built from one of the struts of the original tripod mast. The spotting tower at the rear of the conning tower was removed, the conning tower enlarged, and the coincidence rangefinder was moved from the foremast spotting top to the roof of the conning tower. The ships of the King George V class were powered by two sets of Parsons direct drive steam turbines. The outer propeller shafts were coupled to the high pressure turbines in the outer engine rooms and these exhausted into low pressure turbines in the centre engine room which drove the inner shafts. The turbines used steam provided by 18 water tube boilers. They were rated at and were intended to give the battleships a maximum speed of During their sea trials, the ships exceeded their designed speed and horsepower, reaching a maximum of They carried a maximum of of coal and an additional of fuel oil that was sprayed on the coal to increase its burn rate. This gave them a range of at a cruising speed of .
Қару-жарақ
King George V класы он 45 калибрлі 13,5 дюймдік Mark V зеңбірегімен жабдықталған. Гидравликалық қуатпен жұмыс істейтін, орта сызықты, екі зеңбіректік мұнаралар, алдыңғы жағынан артқы жағына қарай "A", "B", "Q", "X" және "Y" деп белгіленген. "Орион" кемелерінен айырмашылығы, осы мұнаралардың зарядтау механизмі ұзын және ауыр снарядтарды, кейбіреулері "Орион" кемелерінен де ауыр, минутына екі оқпен шамамен жылдамдықпен қабылдауға бейімделген. Кемелер әр зеңбірекке 100 снарядтан тасымалданды. Оларға әр зеңбірекке 150 снарядтан берілді. Сонымен қатар, 4 фунттық салюттеулік зеңбіректер де болды. Кемелерде үш 21 дюймдік суасты торпедалық түтікшесі орнатылған, олардың біреуі әр бортында, екіншісі кормада, оларға 14 торпеда берілді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары отты басқару технологиясы қарқынды дамыды, ал директорлық атыс жүйесін әзірлеу маңызды жетістік болды. Бұл кемеде биік орналасқан отты басқару директорынан тұратын, ол электрлік түрде мұнараларға биіктік және бағыт бұрыштарын диалдағы көрсеткіш арқылы жіберіп, мұнара экипажы оны орындауға тиіс болды. Зеңбіректер бір уақытта атылды, бұл снарядтардың түсуін анықтауға көмектесті және снарядтардың таралуына роллдің әсерін азайтты. Директордың және кеңейтілген бақылау мұнарасының салмағы тірегі жоқ алдыңғы мачтаның көтере алмайтындығын көрсетті, сондықтан 1913–1914 жылдары директорлар бақылау мұнарасының төбесіне орнатылған кезде оны нығайту қажет болды. "Георг V" кемесі фланецтерді пайдаланды, ал қалған үш кеме жартылай биіктіктегі үш аяқты тіреулерді алды. Бұрынғы кеме мачтасы 1918 жылы толық биіктіктегі үш аяқты тіреуге қайта жаңартылды. Қолда бар дереккөздер оның жоғалуына дейін директормен жабдықталғандығын растамайды, бірақ фотосуреттерде батып бара жатқанда оның анық көрінетінін көрсетеді.
The King George V class was equipped with ten 45 calibre breech loading (BL) 13.5 inch Mark V gun in five hydraulically powered, centreline, twin gun turrets, designated 'A', 'B', 'Q', 'X' and 'Y' from front to rear. In contrast to the Orions, the loading machinery of these turrets was modified to accommodate longer and heavier projectiles, some more than those of the Orions, at a muzzle velocity of about at a rate of two rounds per minute. The ships carried 100 shells per gun. They were provided with 150 rounds per gun. Four 3 pounder saluting guns were also carried. The ships were equipped with three 21 inch submerged torpedo tubes, one on each broadside and another in the stern, for which 14 torpedoes were provided. Fire control technology advanced quickly during the years immediately preceding World War I, and the development of the director firing system was a major advance. This consisted of a fire control director mounted high in the ship which electrically provided elevation and training angles to the turrets via pointer on a dial, which the turret crewmen only had to follow. The guns were fired simultaneously, which aided in spotting the shell splashes and minimised the effects of the roll on the dispersion of the shells. The weight of the director and the enlarged spotting top proved to be more than the unsupported foremast could bear, and it had to be reinforced when the directors were installed in 1913–1914 on the roof of the spotting top. The mast of King George V used flanges, but the other three ships received half height tripod legs. The former ship's mast was rebuilt into a full height tripod in 1918. Available sources do not acknowledge that was fitted with a director before her loss, but photographic evidence clearly shows one visible as she was sinking.
Қару-жарақ
"Кинг Джордж V" кемелерінде алдыңғы және артқы барбеттер арасында қалың Крупп цементтелген бронядан жасалған су белдеуі болған. Ол орталық броньды цитадельдің сыртына дейін қысқарды, бірақ бау немесе кормаға жетпеді. Белдеу кеме қабырғасының 5 метр биіктіктегі су сызығынан 1 метр төменге дейін жағылған. Оның үстінде бронялық тақта орналасқан. Алдыңғы және артқы көлбеу бөлімдер су сызығы мен жоғарғы бронь белдеулерін "А" және "Y" барбеттеріне жалғастырды. Барбеттердің ашық беттері негізгі палубаның үстінен 9-10 дюйм қалыңдықтағы бронямен қорғалған, ал төменгі жағына қарай жұқарады. Оқ мұнараларының алдыңғы және бүйір беттері 3-4 дюймдік, ал шатырлары одан жұқа болған. Алдыңғы суперструктурадағы қарулар қалың бронямен қорғалған. Төрт броньды палубаның қалыңдығы 1 дюймнен басталып, орталық броньды цитадельдің сыртында қалыңдаған. Бақылау мұнарасының алдыңғы және бүйір жақтары 11 дюймдік пластиналармен қорғалған, бірақ шатыры 3 дюйм қалыңдықта болған. Бақылау мұнарасының артында және үстінде орналасқан артиллериялық бақылау мұнарасының қабырғалары 4 дюйм, ал кормадағы торпедалық бақылау мұнарасының қабырғалары 6 дюйм, ал шатыры 3 дюйм қалыңдықта болған. "Орион" кемелерінен айырмашылығы, торпедаға қарсы бөлімдер машина бөлімдерін де, оқ-дәрі қоймаларын да қамтыды, олардың қалыңдығы әртүрлі болған. Қазандық түтікшелері бронялық пластиналармен қорғалған.
The King George Vs had a waterline belt of Krupp cemented armour that was thick between the fore and rear barbettes. It reduced to outside the central armoured citadel, but did not reach the bow or stern. The belt covered the side of the hull from 16 feet (5 m) above the waterline to 3 feet (1 m) below it. Above this was a strake of armour. The fore and aft oblique bulkheads connected the waterline and upper armour belts to the 'A' and 'Y' barbettes. The exposed faces of the barbettes were protected by armour 9 to 10 inches thick above the main deck that thinned to below it. The gun turrets had faces sides with 3 to 4 inch roofs. The guns in the forward superstructure were protected by armour thick. The four armoured decks ranged in thickness from with the greater thicknesses outside the central armoured citadel. The front and sides of the conning tower were protected by 11 inch plates, although the roof was 3 inches thick. The gunnery control tower behind and above the conning tower had 4 inch sides and the torpedo control tower aft had 6 inch sides and a 3 inch roof. Unlike the Orions, the anti torpedo bulkheads were extended to cover the engine rooms, as well as the magazines with thicknesses ranging from The boiler uptakes were protected by armour plates.
Еңбек жолы
9-10 желтоқсан түнінде теңіз сынақтарын жүргізген кезде, "Сентурион" итальяндық булы кемені кездейсоқ соғып, батып кетті және 1913 жылдың наурызына дейін жөндеуден өтті. King George V класының барлық төрт кемесі де комиссияға тапсырылғаннан кейін 2-ші Жекелеген Эскадрильяға жіберілді, оны вице-адмирал сэр Джордж Уоррендер басқарды, ал 1913 жылдың 18 ақпанына дейін King George V эскадрильяның флагманы болды. "Сентурион" 1913 жылдың 24 маусымында Спитхедте Франция президенті Раймонд Пуанкарені қарсы алуға қатысты. 1914 жылдың 23-30 маусымында Германияның Киль қаласында Кайзер Вильгельм каналының қайта ашылуы тойланған кезде осы кемелер Корольдік теңіз күштерін ұсынды, бұл шара Киль апталығымен бірге өтті. 1914 жылдың 17-20 шілдесі аралығында King George V кемелері шілде дағдарысына британдық жауап ретінде сынақ жұмылдыру мен флотты тексеруге қатысты. Содан кейін оларға қалған флотпен бірге Скапа-Флоға бару бұйрығы берілді. Соғысқа дейінгі доктринаға сәйкес, Ұлы флоттың міндеті неміс ашық теңіз флотына қарсы шешуші шайқаста күресу болды. Алайда, немістердің басым британдық күшке қарсы кемелерін салуға құлшынбауы себепті, бұл шайқас кешікті. Нәтижесінде Ұлы флот Солтүстік теңізде жаттығумен уақытын өткізді, оның ішінде неміс шабуылын немесе ірі флоттық қимылдарды тоқтату миссиялары да болды. 27 қазанда 2-ші Жекелеген Эскадрилья Ирландияның солтүстік жағалауында артиллериялық жаттығулар жасап жатқанда, "Аудациус" минаға соқтығып, батып кетті, бірақ оның барлық экипажы сәтті құтқарылды. Қараша айында King George V кемесінде конденсаторлармен мәселелер туындады. Бұл кемені келесі бірнеше ай бойы үзіліс-үзіліспен операциялардан шығаруға мәжбүр етті, конденсаторлардың құбырлары ауыстырылды.
While conducting her sea trials on the night of 9/10 December, Centurion accidentally rammed and sank the Italian steamer and she was under repair until March 1913. All four ships of the King George V class were assigned to the 2nd Battle Squadron upon commissioning, commanded by Vice Admiral Sir George Warrender, and King George V was the squadron flagship by 18 February 1913. Centurion was present to receive the President of France, Raymond Poincaré, at Spithead on 24 June 1913. The sisters represented the Royal Navy during the celebrations of the re opening of the Kaiser Wilhelm Canal in Kiel, Germany, 23–30 June 1914, held in conjunction with Kiel Week. Between 17 and 20 July 1914, the King George Vs took part in a test mobilisation and fleet review as part of the British response to the July Crisis. Afterwards, they were ordered to proceed with the rest of the Home Fleet to Scapa Flow According to pre war doctrine, the role of the Grand Fleet was to fight a decisive battle against the German High Seas Fleet. This grand battle was slow to happen, however, because of the Germans' reluctance to commit their battleships against the superior British force. As a result, the Grand Fleet spent its time training in the North Sea, punctuated by the occasional mission to intercept a German raid or major fleet sortie. While the 2nd Battle Squadron was conducting gunnery training off the northern coast of Ireland on 27 October, Audacious struck a mine and sank; all of her crew was successfully rescued before she capsized. King George V developed problems with her condensers in November. This forced the ship to be intermittently withdrawn from operations over the next several months while the condensers had their tubes replaced.
Скарборо, Хартлпул және Уитби қалаларын бомбалау
Корольдік флоттың 40-шы бөлмесі контрадмирал (контрадмирал) Франц фон Хиппердің I скаутингтік тобының төрт ұрыс крейсерін пайдалана отырып, желтоқсанның ортасында Скарборо, Хартлпул және Уитбиге неміс шабуылына арналған жоспарларды қамтитын неміс радиохабарларын ұстап алып, шифрлады. Радиохабарларда жоғары теңіз флотының он төрт дредноут және сегіз преддредноутпен Хипперге күш қосатыны айтылмаған. Екі жақтың кемелері 15 желтоқсанда өз базаларынан шықты, британдықтар неміс кемелерін кері қайтар жолында тосқауылға түсіруді ниеттенді. Олар 2-ші ұрыс эскадрильясының алты дредноутты, оның ішінде үш аман қалған «Король Георг V» және вице-адмирал сэр Дэвид Биттидің төрт ұрыс крейсерін жинады. 16 желтоқсан күні таңертеңгі қараңғыда және қатты ауа райында екі жақтың алғы күзет күштері бір-бірімен соқтығысты. Немістер алғашқы атыс кезінде басымдық алып, бірнеше британдық эсминецтерге ауыр зақым келтірді, бірақ жоғары теңіз флотының қолбасшысы адмирал Фридрих фон Ингеноль таңертең британдық эсминецтердің жаппай шабуылынан қауіптеніп, кемелеріне кері бұруға бұйрық берді. Британдықтардың бірқатар қателіктері мен жаңылыстары Хиппердің кемелеріне Битти күштерімен қақтығысудан қашуға мүмкіндік берді.
The Royal Navy's Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans for a German attack on Scarborough, Hartlepool and Whitby in mid December using the four battlecruisers of Konteradmiral (Rear Admiral) Franz von Hipper's I Scouting Group. The radio messages did not mention that the High Seas Fleet with fourteen dreadnoughts and eight predreadnoughts would reinforce Hipper. The ships of both sides departed their bases on 15 December, with the British intending to ambush the German ships on their return voyage. They mustered the six dreadnoughts of the 2nd Battle Squadron, including the three surviving King George Vs, and the four battlecruisers of Vice Admiral Sir David Beatty. The screening forces of each side blundered into each other during the early morning darkness and heavy weather of 16 December. The Germans got the better of the initial exchange of fire, severely damaging several British destroyers, but Admiral Friedrich von Ingenohl, commander of the High Seas Fleet, ordered his ships to turn away, concerned about the possibility of a massed attack by British destroyers in the dawn's light. A series of miscommunications and mistakes by the British allowed Hipper's ships to avoid an engagement with Beatty's forces.
Ютландия шайқасы
Ұлы флоттың бір бөлігін алдап, жою мақсатында, неміс ашық теңіз флоты 1916 жылғы 31 мамыр күні таңертең Jade Bight-тен Хиппердің әскери крейсерлеріне көмек көрсету үшін шықты, олардың міндеті – сүйкімділікке қызмет ету еді. 40-шы бөлім операция жоспарларын қамтитын неміс радиохабарларын ұстап алып, шифрлады, сондықтан Адмиралтейство Ұлы флотқа түні бойы шабуыл жасап, ашық теңіз флотын кесіп, жоюға бұйрық берді. Джелликоның кемелері Шотландияның Кромарти қаласынан келген 2-ші ұрыс эскадрильясымен 31 мамыр күні таңертең кездескен соң, ол Ұлы флоттың негізгі күштерін әрқайсысы төрт дредноуттан тұратын параллель колонналарға бөліп ұйымдастырды. 2-ші ұрыс эскадрильясының екі дивизиясы сол жағында (шығыста), 4-ші ұрыс эскадрильясы ортада, ал 1-ші ұрыс эскадрильясы оң жағында орналасты. Джеллико Ұлы флотқа сол жаққа бұрылып, ашық теңіз флотымен кездесуге дайындалып, артқа қатар тұруға бұйрық бергенде, 2-ші ұрыс эскадрильясы автоматты түрде ұрыс шебінің алдына шықты. Кемелер соғыстың басында I-ші барлау тобының крейсерлеріне бірнеше рет оқ атты, бірақ оларды сүйреп жүретін жеңіл крейсерлердің маневрлері неміс кемелерін көрулерін жиі тосқауылдады. Түтін мен тұманнан көріну нашар болғандықтан, "Кинг Джордж V" кемелерінің ешқайсысы негізгі қаруларынан 19 оқтан артық атуға мүмкіндік алмады.
In an attempt to lure out and destroy a portion of the Grand Fleet, the German High Seas Fleet departed the Jade Bight early on the morning of 31 May 1916 in support of Hipper's battlecruisers which were to act as bait. Room 40 had intercepted and decrypted German radio traffic containing plans of the operation, so the Admiralty ordered the Grand Fleet to sortie the night before to cut off and destroy the High Seas Fleet. Once Jellicoe's ships had rendezvoused with the 2nd Battle Squadron, coming from Cromarty, Scotland, on the morning of 31 May, he organised the main body of the Grand Fleet in parallel columns of divisions of four dreadnoughts each. The two divisions of the 2nd Battle Squadron were on his left (east), the 4th Battle Squadron was in the centre and the 1st Battle Squadron on the right. When Jellicoe ordered the Grand Fleet to deploy to the left and form line astern in anticipation of encountering the High Seas Fleet, this naturally placed the 2nd Battle Squadron at the head of the line of battle. The sisters were able to fire a few volleys at the battlecruisers of the I Scouting Group without effect early in the battle, but the manoeuvers of their escorting light cruisers frequently blocked their views of the German ships. Coupled with the visibility problems from the smoke and mist, none of the King George Vs were able to fire more than 19 rounds from their main guns.
Кейінгі қызмет
Ұлы флот 1916 жылғы 18 тамызда Солтүстік теңіздің оңтүстігіне қарай жылжып келе жатқан Ашық теңіз флотына шабуыл жасау үшін шықты, бірақ бірқатар қате байланыстар мен қателіктер Джелликоудың неміс флотын портқа қайтып келгенге дейін тоқтатуына кедергі келтірді. Операция барысында неміс суасты қайықтары екі жеңіл крейсерді батырды, бұл Джелликоуды неміс суасты қайықтары мен миналарының көп болуына байланысты флоттың негізгі бөлімдерін 55° 30' солтүстік енінен оңтүстікке қарай тәуекелге салудан бас тартуға мәжбүр етті. Әскери-теңіз министрлігі келісіп, Ұлы флоттың неміс флоты Ұлыбританияға басып кірмесе немесе оны қолайлы жағдайда шайқасқа мәжбүр ету мүмкіндігі болмаса, теңізге шықпайтынын белгіледі. Ұлы флоттың қалған бөлігімен бірге олар 1918 жылғы 23 сәуір күні түстен кейін радиохабарламалар арқылы Ашық теңіз флотының Норвегияға жүретін британдық конвойді ұстап алуға жасаған сәтсіз әрекетінен кейін теңізде болғанын көрсетті. Немістер британдықтардан тым алшақ кетіп, оларды ұстап алу мүмкін болмады, және ешқандай оқ атылмады. Үш кеме 21 қарашада неміс флоты капитуляциялаған Шотландияның Розит портында болды. Вашингтон теңіз келісімі бойынша британдықтарға берілген тоннаж рұқсаты үш кемені 1927 жылы екі жаңа кеме дайын болғанға дейін қызметте ұстауға мүмкіндік берді. «Георг V» және «Аякс» кемелері сүзіліп тасталса, «Сентурион» кемесі қару-жарағын алып тастау арқылы демилитаризацияланды және радиомен басқарылатын нысана кемесіне айналдырылды. Жер үстіндегі кемелерді нысанаға алудан басқа, «Сентурион» әртүрлі әуе бомбалау түрлерінің тиімділігін бағалау үшін де пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол жеңіл қарулармен қайта жарақтандырылып, 1941 жылы блок кемесіне айналдырылды. Осы операцияға дайындық ретінде (кейіннен тоқтатылған) Остік державаларды жаңылыстыру үшін жалған қарулы мұнаралармен жабдықталды. 1942 жылы «Сентурион» Мальтаға конвойды сүйемелдеу үшін Жерорта теңізіне жіберілді, бірақ италиялықтар бұл алдауды білген болуы мүмкін. Кеме 1944 жылғы маусымда Омаха жағалауында жағаға күш жеткізу үшін салынған «малберри» портын қорғау үшін батырылды.
The Grand Fleet sortied on 18 August 1916 to ambush the High Seas Fleet while it advanced into the southern North Sea, but a series of miscommunications and mistakes prevented Jellicoe from intercepting the German fleet before it returned to port. Two light cruisers were sunk by German U boats during the operation, prompting Jellicoe to decide to not risk the major units of the fleet south of 55° 30' North due to the prevalence of German submarines and mines. The Admiralty concurred and stipulated that the Grand Fleet would not sortie unless the German fleet was attempting an invasion of Britain or there was a strong possibility it could be forced into an engagement under suitable conditions. Along with the rest of the Grand Fleet, they sortied on the afternoon of 23 April 1918 after radio transmissions revealed that the High Seas Fleet was at sea after a failed attempt to intercept the regular British convoy to Norway. The Germans were too far ahead of the British to be caught, and no shots were fired. The sisters were present at Rosyth, Scotland, when the German fleet surrendered there on 21 November. The British tonnage allowance granted by the Washington Naval Treaty permitted them to keep the three sisters in service until the two s were completed in 1927. While King George V and Ajax were scrapped, Centurion was demilitarized by the removal of her armament and was converted into a radio controlled target ship. In addition to being used as a target for surface ships, Centurion was used to evaluate the effectiveness of various types of aerial bombing. During the Second World War, she was rearmed with light weapons and was converted into a blockship in 1941. In preparation for that operation (subsequently cancelled), she was modified into a decoy with dummy gun turrets in an attempt to fool the Axis powers. Centurion was sent to the Mediterranean in 1942 to escort a convoy to Malta, although the Italians may have figured out the deception. The ship was scuttled off Omaha Beach in June 1944 to form a breakwater to protect a mulberry harbour built to supply the forces ashore.